Category Archives: Violence

Πως δημιουργείται η νοοτροπία του βιασμού

Η κουλτούρα του βιασμού έχει πολλές εκφάνσεις, αλλά μια από αυτές γίνεται προφανής όταν ένας άντρας λέει πως βίασε μια γυναίκα διότι αυτή τον προκάλεσε με κάποιο τρόπο.

Ακόμα και σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική που είναι αρκετά προχωρημένη σε πολλά θέματα χειραφέτησης των γυναικών, η νοοτροπία αυτή εμφανίζεται πιο συχνά από ότι θα περιμέναμε.

Για παράδειγμα, έχουμε ακούσει πολλές φορές πως μια γυναίκα που φοράει «προκλητικά ρούχα» και άρα «πάει γυρεύοντας».

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, το «προκλητικό» του ρούχου είναι εντελώς υποκειμενικό και, στη τελική, η κάθε γυναίκα θα έπρεπε να έχει δικαίωμα να φορέσει οτιδήποτε νομίζει η ίδια πως είναι ωραίο. Αν εμάς δεν μας αρέσει τότε μπορούμε να μη τη κάνουμε παρέα, αλλά ο βιασμός δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση από τις ενδυματολογικές της επιλογές.

Σε κάποιους μπορεί αυτά να ακούγονται υπερβολικά αλλά πρόσφατα είχαμε ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πως καλλιεργείται η νοοτροπία του βιασμού σε μικρά παιδιά.

Στο Τεννεσσί των ΗΠΑ, μια γυναίκα κατέβηκε με το φίλο της στη πισίνα του συγκροτήματος κατοικιών όπου έμεναν.

Η γυναίκα αυτή φορούσε ένα ολόσωμο μαγιό. Μέσα σε μερικά λεπτά δέχθηκε παρατήρηση από τη διαχείριση του συγκροτήματος πως το μαγιό της ήταν ακατάλληλο. Όταν πήγε στο γραφείο να πάρει εξηγήσεις, μια γυναίκα της είπε πως το σώμα της είναι ακατάλληλο και μπορεί να προκαλέσει σεξουαλικά τους νεαρούς. Της είπε επίσης πως δεν θα επέτρεπε σε παιδιά να είναι μαζί της στον ίδιο χώρο διότι θα «τους μπουν ιδέες».

Αν θέλετε λεπτομέρειες δείτε εδώ τη περιγραφή του φίλου της κοπέλας.

Screen Shot 2017-06-23 at 7.16.33 p.m.

Το αν εμάς μας φαίνεται προκλητικό το μαγιό ή το σώμα της κοπέλας είναι αδιάφορο. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η κυρία που της έκανε παρατήρηση θεωρεί λογικό πως μια γυναίκα πρέπει να ντύνεται με συγκεκριμένο τρόπο ώστε να μη προκαλεί τους νέους διότι δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους. Με άλλα λόγια, αν προκληθούν αρκετά, θα ήταν ικανοί ακόμα και να βιάσουν.

Αντί αυτή η κυρία να εκπαιδεύει τα παιδιά της στο να ελέγχουν τον εαυτό τους και τις ορμές τους, πιστεύει πως πρέπει οι γύρω της να προσαρμοστούν στις δικές τους ιδιοτροπίες. Έτσι λοιπόν, είναι πιθανόν, αυτά τα αγόρια να διαπράξουν ένα βιασμό και μετά να χρησιμοποιήσουν τη δικαιολογία πως προκλήθηκαν.

Αν δεν εξηγήσουμε στα παιδιά μας πως δεν υπάρχει δικαιολογία για το βιασμό και πως όταν κάποιος δεν έχει συναινέσει για σεξ δεν προχωράμε, η νοοτροπία του βιασμού δύσκολα θα ηττηθεί.

Τι παθαίνουν τα παιδιά που παίζουν βίαια βιντεοπαιχνίδια;

Είμαι λάτρης των βιντεοπαιχνιδιών και από μικρό παιδί έπαιζα με τα μικρά Nintendo ενώ καθώς περνούν τα χρόνια μεγάλωσαν και τα παιχνίδια μου. Πλέον έχω ένα Xbox One και το διασκεδάζω ακόμα πολύ.

mickeymousegw2

Προφανώς από τα ’70’ς τα παιχνίδια έχουν αλλάξει μαζί με τις κονσόλες και από το Μίκυ που μάζευε αβγά έχουμε φτάσει στο Halo, στο Call Of Duty και πολλά άλλα καταπληκτικά παιχνίδια.

Halo-Combat-Evolved-Anniversary-PC

Δεν είναι λίγοι οι γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους που παίζουν με τέτοια παιχνίδια και είναι πολλές οι περιπτώσεις που τα ίδια παιχνίδια έχουν συνδεθεί, χωρίς στοιχεία είναι αλήθεια, με εγκληματικές ενέργειες όπως οι μαζικοί πυροβολισμοί σε διάφορα σχολεία των ΗΠΑ. Γενικά αυτά τα παιχνίδια είναι εύκολος στόχος για κάθε ένα που θέλει να αποφύγει τυχόν ευθύνες για τις πράξεις των παιδιών του.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή της επιστήμης που λέει πως υπάρχουν έρευνες που δείχνουν σχέση, αν και όχι απόλυτα ξεκάθαρη μεταξύ βίαιης συμπεριφορά και των παιχνιδιών αυτών. Πιο συγκεκριμένα υπάρχουν ενδείξεις πως τα παιχνίδια αυτά προκαλούν μείωση της ευαισθησίας μας στη βία με αποτέλεσμα να τη δεχόμαστε πιο εύκολα ή και, τελικά, να την ασκούμε.

Το πρόβλημα με έρευνες σαν τη παραπάνω είναι πως οι συμπεριφορές που ανίχνευσαν ήταν βραχυπρόθεσμες.

Πρόσφατα όμως βγήκε μια νέα έρευνα η οποία ρίχνει περισσότερο φως στο συγκεκριμένο θέμα. Η έρευνα αυτή μας λέει πως δεν υπάρχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις από τη χρήση βίαιων βιντεοπαιχνιδιών και πως τα παιχνίδια αυτά δεν προκαλούν αναισθησία στη βία. Εκεί όπου υπάρχει γενετική προδιάθεση για βία, τα παιχνίδια αυτά της δίνουν διαφορετική έκφραση, αλλά δεν τη προκαλούν.

Ενδιαφέρον αποτέλεσμα αν και, όπως λένε και οι ίδιοι οι ερευνητές, πριν καταλήξουμε σε ξεκάθαρα συμπεράσματα, θα πρέπει να γίνουν και άλλες έρευνες.

Παρόλαυτά, η βιασύνη με την οποία δαιμονοποιούνται τα βίαια παιχνίδια είναι εντυπωσιακή. Αν μη τι άλλο, μετά από τόσα χρόνια ύπαρξης αυτών των παιχνιδιών καθώς και το πλήθος των παικτών σε παγκόσμιο επίπεδο, θα έπρεπε να δούμε κάποια αύξηση της βίας, αν όντως υπήρχε σχέση αιτίου αιτιατού.

Όπως όλα, έτσι και αυτά τα παιχνίδια πρέπει να παίζονται με μέτρο και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η υπερβολή να χαρακτηρίζει τη μία ή την άλλη πλευρά της συζήτησης. Προκειμένου να φτάσουμε στην αλήθεια θα πρέπει να αφήσουμε τα συναισθήματα στην άκρη και να εμπιστευθούμε την επιστήμη.

Τρομοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και το μεγαλείο του παραλογισμού!

Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες τα γεγονότα με τους 4 συλληφθέντες στο Βελβεντό και απορώ.

Απορώ με τα σχόλια των ανθρώπων που γνωρίζω και ξέρω πως έχουν μυαλό. Απορώ με τη διάθεση των Ελλήνων να βλέπουν παντού επαναστάτες. Απορώ με τα λάθη της ΕΛΑΣ.

Δεν απορώ με την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ γιατί μας έχει συνηθίσει σε παρόμοιες.

Εμένα όμως μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα ψύχραιμα και ήρεμα πριν αρχίσω να χρεώνω λάθη και ευθύνες. Τα γεγονότα λοιπόν έχουν ως εξής:

  • Στο Βελβεντό έγιναν ταυτόχρονα δύο ληστείες, σε τράπεζα και στο ΤΤ.
  • Στις ληστείες συμμετείχαν 8 συνολικά άτομα.
  • Μόλις τελείωσαν οι ληστείες οι ληστές έφυγαν με δύο αυτοκίνητα τα οποία εγκατέλειψαν και επιβιβάστηκαν σε μεγαλύτερο τύπου κλούβα.
  • Στο δρόμο σταμάτησαν έναν οδηγό, τον πήραν όμηρο και μερικοί επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητό του και έφυγαν προς άλλη κατεύθυνση.
  • Η αστυνομία εντόπισε την κλούβα, την καταδίωξε και τη σταμάτησε.
  • Αργότερα η αστυνομία εντόπισε αυτοκίνητο που ήταν βαμμένο σαν νοσοκομειακό και στο οποίο επέβαινε συνεργός των ληστών. Μόλις τους είδε έφυγε, τον καταδίωξαν και τον σταμάτησαν.
  • Και οι ληστές από την κλούβα, και ο συνεργός τους, εκτός του ότι αντιστάθηκαν, βγήκαν έξω από τα αυτοκίνητα με βαρύ οπλισμό.
  • Συνελήφθησαν, οδηγήθηκαν στο κρατητήριο.

Κάπου μεταξύ των παραπάνω γεγονότων έπεσε ξύλο. Η αστυνομία χτύπησε τους ληστές είτε κατά τη σύλληψη, όπως λένε, είτε αργότερα.

Δεν θα κάνω τον υπερασπιστή της Αστυνομίας. Έχει κάνει από μικρά μέχρι τραγικά λάθη πολλές φορές και καταλαβαίνω τον κόσμο που δεν της έχει απόλυτη εμπιστοσύνη. Είμαι επίσης σίγουρος πως πολλές φορές έχουν ειπωθεί ψέματα τα οποία είτε έχουν αποκαλυφθεί είτε όχι. Η άποψή μου είναι πως οι έχοντες τη δύναμη έχουν και ανθρώπινα ελαττώματα και πολλοί από αυτούς θα εκμεταλλευτούν αυτή τη δύναμη. Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να ελέγχονται προσεκτικά και συνεχώς.

Από τον έλεγχο όμως μέχρι την καταδίκη για το παραμικρό, υπάρχει μεγάλη απόσταση! Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί καθάρματα και δεν είναι όλοι οι ληστές επαναστάτες.

Αν η αστυνομία δεν είχε δώσει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες των ληστών με μώλωπες ουδείς θα ασχολούνταν. Η αστυνομία βέβαια αυτό το ξέρει αλλά όφειλε να δώσει τις φωτογραφίες αυτές προκειμένου να μαζέψει περισσότερα στοιχεία, όπως και έγινε. Κάποιος αναγνώρισε έναν από τους ληστές και τον τοποθέτησε κοντά στο σπίτι όπου βρέθηκαν στοιχεία που τους συνδέουν με τους Πυρήνες της Φωτιάς.

Συνεπώς δεν έχουμε να κάνουμε με απλούς ληστές αλλά με τρομοκράτες. Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Οι τρομοκράτες χρηματοδοτούν την καταστροφή της οικονομίας με ληστείες κατά των κακών τραπεζών. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι ασφαλισμένα τα χρήματα και αν οι τράπεζες (που είναι η πηγή όλων των κακών και ελέγχονται από τους Ιλουμινάτι και άλλα σκοτεινά κέντρα) δεν χάσουν δεκάρα. Τα χρήματα δεν γεννιούνται από το πουθενά και κάποιος πρέπει να τα πληρώσει. Σε αυτή τη περίπτωση είναι οι ασφαλιστικές εταιρίες που καλούνται να μπαλώσουν την τρύπα. Οι εταιρίες αυτές λοιπόν θα ανεβάσουν τα ασφάλιστρα στις τράπεζες και αυτές θα έχουν λιγότερα κέρδη. Θα μου πείτε και τί έγινε; Με τόσα κέρδη που έχουν ας μείνουν με λιγότερα. Θα ήθελα πραγματικά να ξέρω πόσοι από εσάς έχετε τραπεζικές μετοχές και ελπίζετε σε μέρισμα ή στο να τις πουλήσετε με κέρδος. Γιατί αν δεν σας ενοχλεί που τα κέρδη της τράπεζας μειώνονται τότε δεν πρέπει να σας ενοχλεί που τα δικά σας κέρδη μειώνονται.

Αλλά έχω φύγει από το θέμα.

Οι ληστές κακοποιήθηκαν. Δεν ξέρω εσάς αλλά εμένα μου φαίνεται πολύ λογικό, ως ένα βαθμό να χρησιμοποίησαν βία οι αστυνομικοί. Έχουν μπροστά τους άτομα οπλισμένα με βαριά όπλα, τα οποία κυνηγούν εδώ και ώρα, τα οποία αντιστέκονται, τα οποία έχουν ήδη κάνει μια ένοπλη ληστεία, τα οποία έχουν πάρει όμηρο. Το μόνο που δεν έχουν κάνει είναι να πάρουν ζωή ακόμα.

Τί πρέπει λοιπόν να κάνουν οι αστυνομικοί; Να τους παρακαλέσουν ευγενικά; Τί προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ; «Σας παρακαλώ παλικάρια, αφήστε τα όπλα κάτω και ελάτε να πάμε μια βόλτα στο τμήμα να μας εξηγήσετε πως έγινε η παρεξήγηση και να καταλάβουμε γιατί σας κυνηγάμε άδικα και άσκοπα τόση ώρα». Έλεος! Αυτή δεν είναι λογική.

Αν το ξύλο έπεσε μετά τη σύλληψη τότε προφανώς είναι λάθος και θα πρέπει να ερευνηθεί και να τιμωρηθούν οι ένοχοι.

Έχουμε όμως την τάση να θεωρούμε τους ληστές ήρωες επειδή έχουν μαυρισμένο μάτι. Αυτό είναι απίστευτο. Αν είχαν σκοτώσει τον όμηρο τότε όλοι θα λέγαμε πως η αστυνομία είναι άχρηστη και δεν κάνει καλά τη δουλειά της. Με άλλα λόγια, η αστυνομία χάνει ότι και αν γίνει! Δεν μπορεί να είναι αυτός ο τρόπος σκέψης μας. Δεν είναι λογικό.

Αν θες να ισχύει το «ένοχος μέχρι αποδείξεως τους εναντίου» για τους ληστές, όπως είναι το σωστό, το ίδιο πρέπει να ισχύει και για την αστυνομία.

Ναι η αστυνομία έχει λερωμένη τη φωλιά της και έχει κάνει λάθη. Αλλά μήπως οι ληστές/τρομοκράτες είναι καλά παιδιά και έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους; Αν θέλουμε να τους τσουβαλιάσουμε όλους τότε πρέπει να τσουβαλιάζουμε δίκαια. Ή όλοι είναι βρώμικοι ή όλοι καθαροί ή για όλους έχουμε αμφιβολίες μέχρι να κριθούν στο δικαστήριο. Όταν κάνουμε εξαιρέσεις είμαστε άδικοι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν έρχεται και χάνει το δάσος βλέποντας το δέντρο. Ρωτάει «γιατί χτυπήσατε τα παιδιά;» αλλά ξεχνάει πως τα παιδιά ήταν οπλισμένα σαν αστακοί, είχαν όμηρο και ήταν μέλη των Πυρήνων της Φωτιάς. Αν είναι να πάρει θέση κατά της αστυνομικής βίας τότε να πάρει θέση και κατά της τρομοκρατικής βίας. Δεν έχουν άδικο να τον κατηγορούν πως η συμπεριφορά του αναφορικά με τη τρομοκρατία είναι στην καλύτερη επιεικής.

Είμαι ο πρώτος που λέει πως όλοι είναι αθώοι μέχρι να αποδειχθεί πως δεν είναι σε ένα δικαστήριο. Αλλά οι συγκεκριμένοι ληστές/τρομοκράτες βάζω στοίχημα πως δεν θα ισχυριστούν πως είναι αθώοι για τη ληστεία. Θα ακολουθήσουν άλλη τακτική υπεράσπισης και θα επικαλεστούν, όπως ήδη έχουν κάνει, πως είναι επαναστάτες και κάνουν δίκαιο πόλεμο. Άρα δεν θα ελπίζουν να τη γλυτώσουν. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι αμφιβολίες για την ενοχή κάποιου είναι πολλές. Εδώ δεν νομίζω πως υπάρχουν. Τολμώ να πω πως είναι ξεκάθαρο το θέμα.

Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με το αν τους μαύρισαν το μάτι και χρησιμοποίησαν photoshop, θα έπρεπε να δώσουμε συγχαρητήρια που τους έπιασαν αμέσως, που τους έβγαλαν από τους δρόμους και που το έκαναν χωρίς να χαθεί ζωή. Μην ξεχνάμε, ότι στην προκήρυξη για τη βόμβα στο Mall έγραψαν πως η αστυνομία χειρίστηκε το θέμα λάθος και εξαιτίας της θα μπορούσαμε να έχουμε θύματα. Λες και η αστυνομία έβαλε τη βόμβα! Μιλάμε για μεγαλείο παραλογισμού!

Η «καραμέλα» της βίας στην Ελλάδα

Οι Έλληνες έχουμε ελαττώματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό και δεν υπάρχει και τέλειος λαός (εκτός από τον λαό του Ολυμπιακού ;-)). Όλοι έχουμε τα ελαττώματα και τα προτερήματά μας και όλοι προτιμούμε να βλέπουμε μόνο τα προτερήματα και να ξεχνάμε τα ελαττώματα. Αυτή η νοοτροπία μπορεί να σου ανεβάσει το ηθικό αλλά μόνο βραχυπρόθεσμα διότι στο βάθος του χρόνου τα ελαττώματά σου θα έρθουν να σου ρίξουν σφαλιάρα στο σβέρκο. Δεν θα τη γλυτώσεις.

Ένα από τα ελαττώματά μας των Ελλήνων, είναι πως υπερβάλουμε σχεδόν στα πάντα, έχουμε την τάση να “κάνουμε τη τρίχα τριχιά” όπως έλεγε ο παππούς μου. Αυτό βέβαια δεν μας βοηθάει διότι ο πιο σημαντικός παράγοντας επίλυσης του οποιουδήποτε προβλήματος είναι η αναγνώριση του πραγματικού του μεγέθους. Αν δεν ξέρουμε πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα τότε και λάθος προτεραιότητα θα πάρει και λάθος μέτρα αντιμετώπισής του θα επιλεγούν και λάθος σημασία θα αποκτήσει στη ζωή μας.

Κάτι τέτοιο έχει συμβεί και με το θέμα της βίας στην Ελλάδα και κυρίως τον ορισμό της.

Όλοι λένε πόσο βίαιη είναι η κοινωνία μας και πόσο πέφτουμε θύματα βίας καθημερινά. Οι μεν παραπονιούνται για τη βία του κράτους, οι δε για τη βία των σωματίων, οι παραδίπλα για τη βία του ΔΝΤ και πάει λέγοντας. Μέχρι και ο φούρναρης της γειτονιάς μου διαμαρτύρεται για τη βία που ασκεί η καφετέρια δίπλα του που βάζει τραπεζοκαθίσματα στο πεζοδρόμιο και δεν μπορούν να περάσουν οι πελάτες του.

Μάλλον έχουμε μπερδευτεί λίγο. Δεν μπορεί να είναι όλα βία. Δεν μπορεί τα ΜΑΤ με τα ρόπαλά τους και οι αναρχικοί με τις μπετόβεργες να είναι στην ίδια κατηγορία με τον εξαιρετικά αγενή τύπο που παρκάρει το αυτοκίνητό του πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν μπορούμε να περάσουμε.

Αν αρχίσουμε να αποκαλούμε βία οποιαδήποτε συμπεριφορά δεν μας αρέσει τότε έχουμε μπει σε ένα εξαιρετικά ολισθηρό δρόμο που θα μας οδηγήσει σε πολλά προβλήματα.

Η βία πρέπει να έχει ένα μόνο ορισμό που να είναι ξεκάθαρος. Ο Διεθνής Οργανισμός Υγείας (ΔΟΥ) ορίζει τη βία ως εξής:

“Η εσκεμμένη χρήση σωματικής δύναμης ή εξουσίας, απειλούμενη ή πραγματική, εναντίον ατόμου, ή εναντίον ομάδων ή κοινωνιών, που είτε έχει ως αποτέλεσμα, είτε έχει υψηλές πιθανότητες να καταλήξει σε τραυματισμό, θάνατο, ψυχολογική βλάβη, σωματική βλάβη, κακή ανάπτυξη ή στέρηση.”

Να σημειώσω εδώ πως η λέξη “εξουσίας” είναι δική μου μετάφραση στον ορισμό του ΔΟΥ που στα αγγλικά αναφέρεται ως “power” και έχει ως εξής:

Τhe intentional use of physical force or power, threatened or actual, against a person, or against a group or community, that either results in or has a high likelihood of resulting in injury, death, psychological harm, maldevelopment or deprivation.”

Με τη πρόσθεση αυτής της λέξης ο ΔΟΥ προσπαθεί να συμπεριλάβει και την “Ψυχολογική βία”, η οποία όμως, όσο σημαντική και αν είναι, ανήκει σε διαφορετική κατηγορία και κατά τη γνώμη μου πρέπει να εξεταστεί κάτω από διαφορετικό πρίσμα. Αυτή θα τη δούμε παρακάτω.

Αν δεχθούμε λοιπόν αυτό τον ορισμό, τότε τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα και αυτομάτως βλέπουμε πως οι ξαπλώστρες στην παραλία που έχουν απλωθεί μέχρι το κύμα, όσο παράνομες και ενοχλητικές και αν είναι, δεν αποτελούν άσκηση βίας εναντίον μας.

Από την άλλη όμως, μπορούμε να μη δεχθούμε αυτό τον ορισμό και να ορίζουμε ως βία οτιδήποτε δε μας αρέσει.

Το πρόβλημα με αυτή τη λογική είναι πως, αν ο ορισμός της βίας είναι υποκειμενικός, τότε δεν υπάρχει τίποτα που να μη είναι δυνητικά βία. Όλα τα παραδείγματα που ανέφερα παραπάνω καθώς και ό,τι μπορείτε να φανταστείτε και ακόμα περισσότερα, όλα μπορούν να θεωρηθούν βία εναντίον μας.

Και ποιό το πρόβλημα με αυτό μπορεί να ρωτήσετε;

Νομίζω πως είναι αυτονόητο. Όλοι , από τη φύση μας, πιστεύουμε πως το να απαντήσουμε στη βία με βία είναι θεμιτό και εμπίπτει στη κατηγορία της αυτοάμυνας. Με αυτή τη λογική εάν κάποιος έχει δυνατά τη μουσική στο σπίτι του και δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, έχουμε δικαίωμα να αμυνθούμε στη βία που ασκεί και να τον πλακώσουμε στο ξύλο, αν μπορούμε.

Θα μου πείτε πως το παράδειγμά μου είναι τραβηγμένο και υπερβολικό. Όχι δεν είναι. Όταν ο ορισμός της βίας είναι υποκειμενικός τότε βία μπορεί να είναι οτιδήποτε και αν πιστεύετε πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν ανέχονται ούτε τον παραμικρό ήχο το βράδυ, πόσο μάλλον τη δυνατή μουσική, τότε γελιέστε. Υπάρχουν όλων των ειδών οι άνθρωποι που έχουν πολλές ή λίγες αντοχές. Το παράδειγμα δεν είναι υπερβολικό, αλλά αν δεν σας αρέσει ορίστε άλλο ένα:

67439_521789027853246_962639755_n

Ο δημιουργός της παραπάνω εικόνας έχει μπερδευτεί. Εφόσον δέχεται τον υποκειμενικό ορισμό της βίας δεν θα πρέπει να έχει πρόβλημα αν οι άλλοι του λένε πως, για παράδειγμα, η αντίδραση σε αυτά που λέει η τηλεόραση δεν είναι βία.

Στην πραγματικότητα, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι βία, τουλάχιστον με τον ορισμό που έδωσα. Είναι όμως προφανές πως αν ορίζουμε εμείς ότι θέλουμε ως βία, από μια σφαλιάρα μέχρι τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας, τότε όλα μπορούν να είναι βία και η δική μας βίαιη αντίδραση δικαιολογείται.

Έτσι λοιπόν, χρησιμοποιώντας αυτό ακριβώς το επιχείρημα, οι κουκουλοφόροι σπάνε καταστήματα, αυτοκίνητα, βάζουν φωτιές και σκοτώνουν ανθρώπους (δες Marfin) προκειμένου να αντιδράσουν στη βία που ασκεί το κράτος επάνω τους, στη βία της μείωσης των εισοδημάτων και αύξησης της φορολογίας. Αλλά αυτό δεν είναι βία! Είναι μια εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση για όλους μας, μπορεί ακόμα να είναι και παράνομη, αλλά ΒΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Το ξεχείλωμα όμως της έννοιας της βίας είναι που δημιουργεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Όλοι αισθάνονται θύματα βίας και όλοι αντιδρούν βίαια. Που οδηγεί αυτή η κατάσταση, χρειάζεται να το πω;

Σε συζητήσεις που έχω με φίλους ακούω: Άντε εντάξει, να δεχθώ τον ορισμό για τη σωματική βία, αλλά τί έχεις να πεις για την ψυχολογική βία;

Δεν είμαι ψυχολόγος. Ένα μάθημα ψυχολογίας είχα πάρει στο κολλέγιο και έχω διαβάσει και άλλα 3-4 βιβλία σχετικά με το θέμα, αλλά αυτό δεν με κάνει ειδικό. Ψάχνοντας όμως, δεν βρήκα ορισμό της “ψυχολογικής βίας” όπως βρήκα για τη σωματική. Βρήκα όμως τον ορισμό της “ψυχολογικής κακοποίησης (abuse)” που έχει κάποιες διαφορές:

“Ψυχολογική κακοποίηση, που αναφέρεται επίσης ως συναισθηματική κακοποίηση ή ψυχική κακοποίηση, είναι μια μορφή κακοποίησης που συμβαίνει όταν η συμπεριφορά ενός ατόμου μπορεί να οδηγήσει κάποιον άλλο σε ψυχολογικά τραύματα, όπως άγχος, χρόνια κατάθλιψη, ή μετα-τραυματικό στρες.”

Οι ειδικοί αναφέρουν πως για να θεωρηθεί ψυχολογική κακοποίηση κάποια συμπεριφορά θα πρέπει να είναι συνεχόμενη, χρόνια και όχι να συμβεί μια φορά.

Η μία έννοια της βίας λοιπόν δεν είναι ίδια με την άλλη οπότε και τα συμπτώματά τους είναι διαφορετικά όπως και οι τρόποι αντιμετώπισής τους.

Κάποιος θα μπορούσε να με κατηγορήσει πως παίζω με τις λέξεις και πως τελικά όλα βία είναι. Ίσως να κάνω λάθος. Δεν διεκδικώ το αλάθητο. Αλλά η γνώμη μου είναι (και αυτή αναφέρω εδώ), πως όσο πιο πολύ χρησιμοποιούμε κάτι, τόσο πιο πολύ το φθείρουμε και του μειώνουμε την αξία.

Η βία είναι ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα στην Ελληνική κοινωνία και η λέξη “βία” δεν πρέπει να χρησιμοποιείται “ελαφρά τη καρδία” και για οτιδήποτε.

Βέβαια, αν κάποιος διαφωνεί με αυτά που έχω γράψει παραπάνω και κάνει και αρνητικό σχόλιο, τότε θεωρώ πως ασκεί βία και έχω το δικαίωμα να τον βρω και να του δώσω ένα χεράκι ξύλο  ;-).

Πηγές