Category Archives: Running

Τρεξιματάκι στο Bamberg.

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει για 3 μέρες στη Γερμανία για δουλειά. Από την πρώτη στιγμή ήξερα πως θα ήταν  ιδανικό να μπορέσω να στριμώξω και μια ώρα τρέξιμο. Έχοντας πάει πολλές φορές στη Γερμανία ήξερα πως το Bamberg είναι μικρή πόλη και έχει ένα όμορφο ποτάμι.

Στη reception του ξενοδοχείου ρώτησα μια μικρή κοπελίτσα αν μπορεί να με βοηθήσει και μου είπε διστακτικά: “Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;” Ίσως να φοβόταν πως θα “της την πέσω”. Αυτό που με προβλημάτισε είναι πως έδειξε πραγματικά “φοβισμένη” με την σκέψη πως μπορεί να της την έπεφτα. Ίσως είμαι πολύ μεγάλος για τέτοια. Ποιός ξέρει;

Της εξήγησα τη λόξα μου να κάνω ένα τρεξιματάκι στο κρύο και της ζήτησα να μου υποδείξει  κάποιο ωραίο σημείο που να ξεχωρίζει για να τρέξω. Μου πρότεινε να ακολουθήσω το ποτάμι και μετά από περίπου 2χλμ να μπω σε ένα “πάρκο”, έκανε με τα χέρια της την κίνηση των εισαγωγικών, όπου θα μπορούσα να τρέξω περισσότερο, αν άντεχα να φτάσω ως εκεί!

“Να πάρει”, σκέφτηκα, “όχι μόνο την τρομάζει η ιδέα πως μπορεί να μου αρέσει, αλλά με θεωρεί γέρο και χοντρό!”.

Τέλος πάντων, έδωσα τόπο στην οργή, έβαλα τα κλάματα και πήγα στο δωμάτιο να αλλάξω ρούχα.

Μπορεί να μην έκανε πολύ κρύο (5C) αλλά ήθελα να είμαι σίγουρος πως δεν θα έχω προβλήματα και έτσι έβαλα και το εσωθερμικό κολάν μου που με κάνει τρομακτικά σέξι, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.

Βγήκα στο δρόμο για να πάω στο ποτάμι που ήταν 30 μέτρα μακριά και ένα αυτοκίνητο σταμάτησε για να περάσω το δρόμο εκεί που δεν είχε διάβαση για πεζούς! Ευγενικά άτομα οι Γερμανοί σκέφτηκα και συνέχισα.

Το πρώτο μουσικό κομμάτι:

Πως να μη πάρουν φωτιά τα πόδια μου! Πίσω μου μια κοπέλα που φοράει κολλητή φόρμα και ακολουθεί πιστά. Ωραία, σκέφτομαι, αρκεί να δείχνω καλός από πίσω.

Σύντομα με πέρασε σαν να μην υπήρχα. Ίσως να μην είναι του γούστου της οι καραφλοί με κολάν και μπλε ελεκτρίκ βερμούδα. Ποιός ξέρει;

Το ποτάμι πολύ όμορφο. Συνεχώς σταματούσα για φωτογραφίες και κρύωνε και η καράφλα μου.

IMG_1690 IMG_1691 IMG_1692 IMG_1693 IMG_1694

Παρόλο που ξεκίνησα κατά τις 8, ο ουρανός ήταν ακόμα αρκετά σκοτεινός και ο ήλιος δεν έλεγε να βγει.

Η ιδέα όμως πως έτρεχα δίπλα σε ένα ποτάμι σε μια μικρή πόλη της Γερμανίας ήταν πραγματικά πολύ ελκυστική . Έχω  χρόνια σχέση με τη Γερμανία και όποτε έρχομαι ξεχνάω λίγο το χάος και τον παραλογισμό που επικρατεί στην Ελλάδα και απολαμβάνω λίγο από αυτήν την τετράγωνη, οργανωμένη λογική που σου δίνει μια αίσθηση ασφάλειας.

Νομίζω πως αυτό το τραγούδι περιγράφει πολύ καλά τη σχέση μου με αυτή τη χώρα.

Πιο κάτω βρήκα μια παιδική χαρά και μπορώ να πω χωρίς περιστροφές πως οι Γερμανοί δεν ξέρουν να τις φτιάχνουν. Τα παιδιά μου θα είχαν βαρεθεί σε αυτή την παιδική χαρά μέσα σε 20 λεπτά.

Αλλά το μονοπάτι γύρω από αυτή καθώς και η λιμνούλα που υπήρχε δίπλα ήταν όλα τα λεφτά

IMG_1696 IMG_1698 IMG_1699

Το πάρκο όμως δεν το είχα βρει και κάνοντας το γύρο της παιδικής χαράς είδα μια γέφυρα που περνούσε σε μια δασώδη έκταση δίπλα.

Στην Ελλάδα, όταν λέμε πάρκο εννοούμε μια έκταση, άντε 20χ30 μέτρα που έχει παγκάκια και μερικά κακορίζικα δέντρα. Αυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν πάρκο, και μάλιστα δεν ξεχνώ τη χειρονομία της κοπέλας όταν μου έλεγε που να το βρω, εμείς το αποκαλούμε δρυμό μιας και είναι πολύ πιθανό να ξεπερνά τα σύνορα της χώρας μας.

Εντάξει, ίσως να υπερβάλλω λίγο, αλλά ήταν τεράστιοοοοοο!

Γεμάτο πανύψηλα δέντρα, όλα γυμνά δυστυχώς μιας και είναι χειμώνας, και με ένα απίστευτο χαλί από πεσμένα φίλα στο έδαφος. Μπορούσα να διαλέξω όποιο μονοπάτι ήθελα, αλλά όλα με πήγαιναν πιο βαθιά μέσα στο πάρκο και το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο. Πραγματική απόλαυση στα μάτια, τα ρουθούνια, τα πόδια και τα πνευμόνια.

IMG_1700 IMG_1701 IMG_1702 IMG_1703 IMG_1705 IMG_1707 IMG_1709 IMG_1710

Ήταν τόσα τα δέντρα που ήμουν σίγουρος πως όπου να’ ναι θα πεταγόταν ο Jason (Friday the 13th) με μια μαχαίρα σαν το μπόι μου και τότε τί δύναμη θα έμενε στα πόδια μου;

Μερικά χιλιόμετρα αργότερα και αφού πέρασα δίπλα από κάτι γιαγιάδες που είχαν βγάλει βόλτα τα σκυλιά τους αποφάσισα να γυρίσω πίσω. Είχα και δουλειά να κάνω!

Ήταν μια απίστευτη εμπειρία κυρίως διότι δεν έχω κάθε μέρα τη δυνατότητα να τρέξω σε μια ξένη χώρα, ακόμα και αν η διάρκεια ήταν μικρή και έκανα συνεχώς στάσεις για να βγάλω φωτογραφίες.

Στην επιστροφή σκεφτόμουν πως παρά την αγάπη μου για τη Γερμανία, η πατρίδα μου λείπει εύκολα. Παρόλο που με πληγώνει σχεδόν κάθε μέρα, θέλω να γυρίσω και να παλέψω άλλη μια μέρα προκειμένου ο γιός μου και η κόρη μου να μη χρειάζεται να σκεφτούν να φύγουν μετανάστες από αυτήν την πανέμορφη χώρα.

Τελικά νομίζω πως αυτό το τραγούδι περιγράφει τα αισθήματα αυτής της επιστροφής στο ξενοδοχείο αλλά και της πνευματικής μου επιστροφής στην Ελλάδα.

«Like a bat out of hell
I’ll be gone when the morning comes
When the night is over
Like a bat out of hell I’ll be gone gone gone
Like a bat out of hell I’ll be gone when the morning comes
But when the day is done
And the sun goes down
And moonlight’s shining through
Then like a sinner before the gates of heaven
I’ll come crawling on back to you
Then like a sinner before the gates of heaven
I’ll come crawling on back to you»

Advertisements

Βόλος – Πήλιο – Βόλος, μια καταπληκτική διαδρομή για τρέξιμο!

Εδώ και μέρες η γυναίκα μου με πιλατεύει: Πάμε να φύγουμε για λίγες μέρες, πάμε κάπου να αλλάξουμε παραστάσεις.

“Πού να πάμε” έλεγα, ” τα ξενοδοχεία θέλουν λεφτά” και αυτό βέβαια είναι αλήθεια γιατί εγώ δεν λέω ποτέ ψέματα και αυτό είναι η αλήθεια. Τότε η γυναίκα μου, αφού συμφώνησε μαζί μου, όπως οφείλει να κάνει κάθε σύζυγος, σκέφτηκε μήπως θέλαμε να επισκεφτούμε τη ξαδέρφη της στο Βόλο. Η Σοφία και ο Διαμαντής μας έχουν μόνιμη ανοιχτή πρόσκληση και όταν τους πήρε τηλέφωνο είπαν αμέσως ναι.

Η Σοφία και ο Διαμαντής είναι εξαιρετικό ζευγάρι. Ευγενικοί, καλοί και έξυπνοι και τα τρία παιδιά τους, που είναι και τα τρία επτά χρονών, είναι γλυκύτατα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τί σκεφτόντουσαν όταν μας καλούσαν. Φαίνεται πως δεν ήξεραν το λάθος που έκαναν.

Εγώ είμαι περιπετειώδης τύπος. Τρελαίνομαι να πηγαίνω εκδρομές να ανεβαίνω βουνά, να κατεβαίνω λαγκάδια, αρκεί στην περιπέτεια αυτή να έρθει μαζί μου και ο καναπές μου, το laptop μου, οι Pepsi μου και να έχει room service. Αλλιώς δεν είμαι πολύ θετικός.

Αλλά ήταν προφανές πως η σύζυγος χρειαζόταν την αλλαγή, ήξερα πως τη χρειάζομαι και εγώ και έτσι είπαμε να πάρουμε και τη πεθερά μου μιας και είναι δικοί της συγγενείς και χρειάζεται και αυτή την αλλαγή. Τώρα που το σκέφτομαι αν έκαναν την αλλαγή η σύζυγος και η μητέρα της με τα παιδιά, η δική μου αλλαγή θα συμπεριλάμβανε τον καναπέ, το laptop και πολλά άλλα σπιτικά παιχνίδια. Αλλά έπρεπε να συνοδέψω την οικογένεια και έτσι έκανα. Πήρα και τα πέδιλα του σκι για την περίπτωση που θα πάμε στο χιονοδρομικό και θα έχει καλές συνθήκες (λιακάδα, 0 βαθμούς, άπνοια, το πολύ 50 άτομα ακόμα και από αυτά τα 45 να είναι γυναίκες από 19-19,5 ετών).

Η διαδρομή ήταν όπως τη περίμενα. Τα παιδιά και εγώ ζεσταινόμασταν, η σύζυγος κρύωνε και ήθελε τη θέρμανση. Στη μισή διαδρομή έβρεχε συνέχεια αλλά η πεθερά μου δεν το είπε στην αδερφή της στο τηλέφωνο όταν της ανέφερε πως πάμε “με την ησυχία μας.” Στην άλλη μισή οδήγησε η σύζυγος γιατί εγώ πιάνομαι εύκολα μιας και έχω συνηθίσει στη μηχανή και όχι στο αυτοκίνητο. Η πεθερά μου το αγνόησε αυτό και υπέθεσε λανθασμένα πως είναι θέμα ηλικίας. Αν είναι δυνατόν!

Όταν φτάσαμε μας υποδέχτηκε ο Διαμαντής και η Σοφία με τα τρία παιδιά τους και καθίσαμε να ξεκουραστούμε και να φάμε. Από εκείνη την ώρα ήθελα να πάω για τρέξιμο. Λίγο το πολύ καθισιό στο αυτοκίνητο, λίγο το ότι έχω αγώνα 20χλμ το Μάρτιο και δεν έχω κάνει σοβαρή προπόνηση με οδήγησαν στην απόφαση να φάω μια μακαρονάδα, να περιμένω καμιά ώρα και να φύγω. Μου έδωσαν και μια σοκολάτα και ένιωθα έτοιμος.

“Θα ακολουθήσεις το δρόμο εδώ, μπροστά από το σπίτι, μια ευθεία συνέχεια και θα βγεις σε μια εκκλησία. Αυτή είναι περίπου στα 5χλμ πήγαινε – έλα” μου είπε ο Διαμαντής. Καλή ιδέα γιατί ο Βόλος είναι στους πρόποδες του Πηλίου και γεμάτος ανηφόρες, ενώ η διαδρομή που μου πρότεινε ήταν αρκετά επίπεδη.

Ξεκίνησα λοιπόν στις 5μμ με θερμοκρασία περίπου 14 βαθμούς και μια όμορφη λιακάδα. Νομίζω πως εκτός του σωστού συγχρονισμού του φαγητού σε σχέση με την έναρξη του δρόμου, ένα από αυτά που βοήθησε και το διασκέδασα ήταν το ότι επέλεξα να ακούσω μουσική και όχι το βιβλίο μου. Αν και μου αρέσει πολύ το βιβλίο του Bart Ehrman, νομίζω πως οι Metallica ως πρώτο τραγούδι προσφέρουν ένα “επιπλέον νεύρο” στα πόδια.

Όλα καλά μέχρι το πρώτο χιλιόμετρο, ο Διαμαντής είχε δίκιο, λίγα αυτοκίνητα, λίγοι άνθρωποι, πολλά δέντρα. Αλλά που μου είπε να πάω; Αριστερά ή δεξιά στο ρέμα; Πάω δεξιά και βγαίνω στον περιφερειακό του Βόλου. Ααααα, όχι εδώ, φασαρία, αυτοκίνητα, καυσαέρια. Ένα μηχανάκι βγαίνει από ένα στενό και η κοπελιά που κάθεται συνεπιβάτης με κοιτάζει με περίεργο βλέμμα. Ίσως να μην της αρέσει η μπλε μεταλλική βερμούδα μου. Μερικοί άνθρωποι δεν έχουν γούστο.

Αποφασίζω να ανέβω αυτό το δρομάκι και σύντομα προσπερνώ μια παρέα που είναι ντυμένοι με σκούφους, μπουφάν και κασκόλ και με κοιτάζουν και γελάν. Ουφ, εσείς είσαστε 70 και εγώ 25!

Ανηφοριά δίπλα σε ένα ρέμα, σκυλιά με υποδέχονται σε κάθε αυλή που περνάω. Πολύ ανηφοριά, λες να φταίει πως μπροστά μου είναι το βουνό; Τί κάνω εδώ; Αλλά συνεχίζω. Ο αέρας καθαρός, η φύση γύρω μου… Βγαίνω στον κεντρικό δρόμο και φτάνω στο χωριό Άλλη Μεριά. Δεν πάω πιο πάνω, ανεβαίνω εδώ και ώρα, ο ρυθμός μου έχει πέσει και οι οδηγοί που με προσπερνάνε με κοιτάζουν με περίεργο ύφος. Στην κάθοδο αλλάζω δρόμο και βλέπω απέναντι στη πλαγιά ένα χωματόδρομο. Εκεί θα πάω! 2 λεπτά αργότερα βρήκα ένα γεφυράκι και το περνάω για να βγω μέσα στο δάσος σε ένα στενό χωματόδρομο.

Εδώ το τοπίο αλλάζει. Δέντρα αριστερά, δέντρα και μελίσσια δεξιά. Ανηφορίζει ακόμα αλλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Νιώθω σαν να ξεκίνησα μόλις να τρέχω! Τότε μπαίνει αυτό το τραγούδι. Πόσο ντρέπομαι που μου αρέσει ακόμα. Έτσι καταρρέουν τα heavy metal προσωπεία!

Αλλά εγώ δεν “περίμενα κανένα ήρωα”. Άλογα! Μπροστά μου είναι δύο άλογα που βοσκάνε! Με κοιτάζουν με πλάγιο βλέμμα και δείχνουν ελαφρώς ανήσυχα. Αυτή η βερμούδα δεν αρέσει σε κανέναν.

Η Bonnie Tyler φεύγει, ο Chris Cornell έρχεται και τραγουδάω μαζί του με ότι ανάσα έχω:

I’ve seen angels fall from blinding heights

But you yourself are nothing so divine

Just next in line

Τα άλογα πέρασαν και έφυγαν, ο δρόμος μου γεμάτος μελίσσια, τα πόδια μου να σηκώνουν σκόνη στο χωματόδρομο και σταθερά να ανεβαίνω.

Φτάνω αισίως τα 4 χιλιόμετρα και δεν έχω ιδέα που βρίσκομαι αλλά η θέα είναι μοναδική!

IMG_1619

Ο Βόλος από κάτω, το Πήλιο από πάνω και εγώ στη μέση να ιδρώνω αποβάλλοντας όλες τις καθημερινές βλακείες από πάνω μου χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι.

Ώρα για Old Time Rock ‘n’ Roll!

Δεν ξέρω τί νομίζετε αλλά ο Tom Cruise δεν ήρθε στο μυαλό μου καθόλου.

Η ώρα της επιστροφής. Ο ήλιος έχει πέσει, το κρύο δυναμώνει μαζί με τον αέρα και εγώ είμαι ιδρωμένος και 4 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι των φίλων. Να μην πω για τη κατηφόρα που ποτέ δεν μου άρεσε γιατί ταλαιπωρεί τα γόνατά μου. Είμαι σε υψόμετρο 149 μέτρων μισή ώρα αφού ξεκίνησα και νιώθω φρέσκος και έτοιμος για πολλά χιλιόμετρα ακόμα!

Enter «Enter Sandman»

Με τέτοια τραγούδια πως να μη νιώθω σαν να θέλω να τρέξω πιο γρήγορα! Αλλά η κάθοδος είναι μια πραγματικότητα και το σημαντικότερο είναι πως πρέπει να βρω το δρόμο να γυρίσω γιατί δεν είμαι σε γνώριμο σημείο. Μάλλον πρέπει να πάω αριστερά. Βρίσκω ένα μικρό δρόμο και έφυγα.

Blondie – Call me.

Οφείλω να ομολογήσω πως αυτό το playlist είναι λίγο «ανάμικτο» αλλά τη δουλειά του τη κάνει.

Αν κρίνω από αυτό που βλέπω μπροστά μου μάλλον βρήκα το δρόμο μου.

IMG_1622

Να και ο Άλεξ στα 5,90χλμ!

Γνώριμοι δρόμοι πλέον και τα χιλιόμετρα λιγοστεύουν. Ήλιο δεν έχει καθόλου, ο αέρας ξουρίζει το ελαφρώς καραφλό κεφάλι μου που στάζει από ιδρώτα και να που βγαίνουν τα αστέρια πάνω από το Πήλιο.

IMG_1624

Δεν θα μπορούσα να ζητήσω πιο ταιριαστό τραγούδι!

Στρίβω σε άγνωστο δρόμο εκτός πορείας για να κάνω μερικά χιλιόμετρα παραπάνω και ένα σκυλί με συνοδεύει για αρκετά μέτρα μέσα από το φράχτη του σπιτιού του. Γαβγίζει συνεχώς και υποθέτω πως μου λέει “μη τολμήσεις να κατουρήσεις σε αυτές τις γωνίες, μη τολμήσεις είναι δικές μου”. Δικές σου φίλε, εγώ σήμερα τρέχω και είμαι έτοιμος για άλλα 8 χιλιόμετρα.

Τελευταία στροφή και μπαίνει κάτι πιο γρήγορο για να ξυπνήσουμε λίγο. Χωρίς αμφιβολία σήμερα νιώθω πως τα μισά μου χρόνια έχουν πέσει από τη πλάτη μου και είμαι πάλι 30 χρονών  😉

Ένας δρόμος έχει μείνει, 500 μέτρα και ο αέρας λυσσομανάει και νιώθω τη (μικρή) καράφλα μου επικίνδυνα κρύα. Τότε μπαίνει αυτό το τραγούδι και όποιος μου πει πως η κιθάρα του δεν σε συνεπαίρνει τότε δεν έχει rock στο αίμα του.

Ξεσπάω σε ένα sprint σαν να με κυνηγά κάποιος και προσπερνάω μια κατατρομαγμένη κοπελιά που θα είδε τον ξεβράκωτο με τα καλώδια στα αυτιά να τρέχει σαν τρελός και, όταν πέρασα, σίγουρα θα ευχαρίστησε την τύχη της!

Φτάνω στη πόρτα του σπιτιού και είναι κλειδωμένη! Μια ώρα έλειψα και αμέσως κλείδωσαν Να το πάρω σαν μήνυμα;

Αυτή είναι η διαδρομή.

ΥΓ: Μπορώ να τρέξω άλλα 8χλμ για πλάκα!

Τρέχοντας τα 10χλμ στον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας – Running the 10km in the Athens Classic Marathon

(for the English translation and playlist scroll down)

Υποτίθεται πως είχα κάνει προετοιμασία. Όχι υποτίθεται, είχα κάνει προετοιμασία. Εδώ και δύο μήνες ακολουθώ πιστά το πρόγραμμα που έχω στο κινητό μου με τη βοήθεια του οποίου θα μπορούσα να τρέξω τα 10χλμ.

Τόση προπόνηση είχε αποτέλεσμα αλλά δυστυχώς την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα είχα ένα τράβηγμα στη πλάτη και δεν έτρεξα καθόλου. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, όταν προσπάθησα να γραφτώ στον αγώνα, δεν υπήρχαν κενές θέσεις και έτσι δεν ήμουν στους “εγγεγραμμένους” δρομείς. Δεν είχα ταμπελάκι, τσιπ χρονομέτρησης, δεν δικαιούμουν νερό στη διαδρομή και στο τέλος δεν θα έπαιρνα αναμνηστικό δίπλωμα ή μετάλλιο. Αλλά δεν με ενδιέφεραν όλα αυτά. Πρώτη φορά σε αγώνα και το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω ένα καλό χρόνο και να τερματίσω.

Το πρωί ξύπνησα στις 6:30 από την αγωνία. Σηκώθηκα στις 7 και ξεκίνησα για Καλλιμάρμαρο. Στο μετρό ήμουν ο μόνος με βερμουδίτσα και κάποιοι με κοιτούσανε περίεργα, αλλά σύντομα είχαν μπει και άλλοι δρομείς και δεν ήμουν πλέον μόνος.

Στην εκκίνηση όλοι είχαν καρφιτσωμένη την καρτέλα τους στο στήθος, εκτός από εμένα. Ένιωθα λίγο περίεργα, αλλά δεν θα το άφηνα να με σταματήσει.

Πριν το καταλάβω οι δρομείς των 5χλμ είχαν φύγει και γυρίσανε κιόλας. Άντε να πάρω θέση. Το σκεπτικό μου ήταν να μπω στο πλήθος μη τυχόν και με δει κάποιος της διοργάνωσης και δεν με αφήσει να τρέξω. Από το μυαλό μου περνούσανε εικόνες όπου, ενώ τρέχω, πετάγεται από τη γωνία ένας τρίμετρος σεκιουριτάς με πιάνει από τα πόδια και με πετάει με δύναμη στο έδαφος λέγοντας ταυτοχρόνως “Σε έπιασα αλήτη” και να μου περνάει τις χειροπέδες στους καρπούς. “Το μόνο που ήθελα ήταν να τρέξω” φωνάζω, αλλά δεν έχει νόημα. Ο τρίμετρος σεκιουριτάς με σέρνει (μπροστά από τις κάμερες) μέχρι το πεζοδρόμιο όπου με δένει σε ένα δέντρο και μου λέει πως θα με λύσει όταν τελειώσει ο αγώνας. Τί ντροπή.

Έτσι λοιπόν χώθηκα στο πλήθος, με το κεφάλι σκυμμένο και το βλέμμα χαμηλά, όπως υποθέτω θα έκανα αν ήμουν στη φυλακή.

Μεγάλο το πλήθος στη εκκίνηση. Συνωστισμός μεγάλος. Τελευταία φορά που ήμουν τόσο στριμωγμένος ήταν σε συναυλία των Iron Maiden. Μόνο που τότε δεν φορούσα βερμούδα και αμάνικο, αλλά τζιν, αρβύλες, και μπουφάν με καρφιά και ετικέτες των αγαπημένων μου metal συγκροτημάτων. Πως περνάει ο καιρός…

Μια κοπέλα με χαιρετά! Είσαι ο Θοδωρής μου λέει; Η αλήθεια είναι πως δεν άκουσα κουβέντα διότι άκουγα μουσική αλλά διάβασα τα χείλη της. “Ναι” λέω και χαμογελώντας πλησιάζω προσπαθώντας να τη θυμηθώ. Καμία τύχη. Με φιλάει στο μάγουλο, άρα με ξέρει καλά, γιατί δεν μπορώ να τη θυμηθώ; Αλτσχάιμερ μάλλον. “Είσαι έτοιμος;” με ρωτάει. “Όσο μπορώ” της λέω, “εσύ”. “Ναι, έτοιμη.” “Τί χρόνο κάνεις;” “Περίπου 7 λεπτά το χιλιόμετρο, εσύ;” “Είμαι γύρω στα 6,5 με 6.” “Πετάς!” μου λέει. Χαρούμενος τη χαιρετώ και φεύγει πιο μπροστά με τη παρέα της. Ακόμα δεν ξέρω το όνομά της. Όλοι είχαν καρτέλες στο στήθος.

Ακούγεται το όπλο της εκκίνησης και ξεκινάμε. Μα που πάνε όλοι;;; Πως τρέχουν έτσι; Υποτίθεται ότι εγώ πετάω. Αν εγώ πετάω αυτοί είναι πυραυλοκίνητοι. Στο πρώτο χιλιόμετρο όλοι όσοι ξεκίνησαν δίπλα μου με είχαν περάσει. Δεν είχα σκοπό να αλλάξω ρυθμό διότι δεν έχω και άλλο! Κάποια στιγμή με πέρασε και ένας τύπος που πρέπει να ήταν 15 χρόνια μεγαλύτερός μου (δηλαδή ήταν 35 περίπου). Τί ντροπή.

Τί επιλογές έχω όμως; Όχι πολλές. Βάζω το κεφάλι κάτω και τρέχω λοιπόν. Περισσότερα άτομα με περνάνε. Ένας χοντρός κύριος με περνάει! Έλεος!! Που είναι οι πιο αργοί να τους περάσω;;;

Τότε κατάλαβα τί είχε γίνει. Στη προσπάθειά μου να μη με βρούνε και με διασύρουν παγκοσμίως είχα μπει στο Block 2. Τα Block είχαν στηθεί με βάση τα περσινά αποτελέσματα. Block 1 οι πιο γρήγοροι, Block 2 οι δεύτεροι πιο γρήγοροι, κτλ. Έτρεχα λοιπόν με άτομα που ήταν πιο γρήγορα από εμένα και ήταν αναμενόμενο να με προσπερνάνε όλοι. Φιου! Ένιωσα λίγο καλύτερα και άφησα και μια παχουλή κυρία να με περάσει χωρίς να της βάλω τρικλοποδιά.

Σύντομα ήμασταν στη Μιχαλακοπούλου και τότε, στο αντίθετο ρεύμα, είδαμε τους πρώτους δύο των 42χλμ! Απίστευτο. Εγώ θα έκανα 1 ώρα για τα 10χλμ και αυτοί 2 για τα 42. Τρέχανε όπως εγώ σπριντάρω.

Λίγο ακόμα και φτάναμε στα μισά. Τα πρώτα 5χλμ ήταν ανηφορικά και αυτό μου είχε στοιχήσει. Το αριστερό μου γόνατο πονούσε και στην επιστροφή, στη κατηφόρα, τα πράγματα θα ήταν δυσκολότερα μιας και τα πόδια μου θα χτυπούσαν με μεγαλύτερη δύναμη το έδαφος. Όλοι επιτάχυναν στην κατηφόρα, εγώ διατηρούσα το ρυθμό μου για να αντέξει το γόνατό μου. Όταν με πέρασε και ο κύριος που έσπρωχνε το καροτσάκι με τα δύο παιδιά του, κατάλαβα… πόσα περιθώρια βελτίωσης έχω.

Όλη μου τη ζωή αναρωτιόμουν πως είναι να είσαι στη σκηνή και να σε χειροκροτούν χιλιάδες άνθρωποι. Καθώς τρέχαμε έβλεπα συγγενείς των δρομέων, σε διάφορα σημεία, να χειροκροτούν τους δικούς τους και αισθανόμουν άσχημα που δεν είχα και εγώ κανένα. Οι δικοί μου οι φίλοι κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου και η οικογένεια μάλλον έτρωγε πρωινό. Όσο όμως το σκεφτόμουν τόσο συνειδητοποιούσα πως έκανα λάθος. Αυτοί που χειροκροτούσαν δεν το κάνανε μόνο για τους δικούς τους. Μας χειροκροτούσαν όλους! Και εμένα! Τελικά το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα. Μπορεί να μην είμαι μόνος στη σκηνή και να έχω χιλιάδες από κάτω, αλλά ήμασταν χιλιάδες και μας χειροκροτούσαν εκατοντάδες. Ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση και ένα κύμα ενέργειας να περνάει σε όλο μου το κορμί, εκτός από τα πόδια. Σε αυτά δεν υπήρχε ενέργεια πλέον. Απλώς κουνιόντουσαν.

Έβλεπα τους γύρω μου και ένιωθα σαν άνθρωπος του Νεάντερνταλ. Κάποιοι είχαν ειδικές στολές, ειδικά παπούτσια, σακίδια πλάτης γεμάτα με νερό, χρονομετρητές καρπού και ειδικές θήκες που τυλίγονται στο μπράτσο για κινητά τηλέφωνα. Εγώ ήμουν ο μόνος που φορούσα μια βερμούδα, ένα αμάνικο και κρατούσα το κινητό μου στο χέρι, με αποτέλεσμα να κοπανιέται το καλώδιο αριστερά-δεξιά συνέχεια. Άσε που έχυσα νερό στο κινητό μου και δεν ήξερα αν θα έβγαζε τον αγώνα. Πρέπει να ξοδέψω πολλά χρήματα ακόμα…

Στη τελική ευθεία ο κόσμος που χειροκροτούσε ήταν περισσότερος, η απόσταση που έπρεπε να καλύψω μικρότερη, η διάθεση μου καλύτερη. Τα είχα καταφέρει! Για πρώτη φορά στη ζωή μου συμμετείχα, έστω και ανεπίσημα, σε ένα αγώνα αντοχής και είχα τερματίσει. Το είχα βάλει στόχο πριν μήνες και μετά από πολύ προσπάθεια τον πέτυχα! Ήμουν πολύ περήφανος για τον εαυτό μου και η υποδοχή της οικογένειας στο Ζάππειο ήταν καλύτερη και από το αναμνηστικό μετάλλιο που ποτέ δεν πήρα.

Αυτή τη στιγμή κουτσαίνω, το γόνατό μου είναι σε άσχημη κατάσταση, αλλά αν έπρεπε να το ξανακάνω δεν θα άλλαζα τίποτα.

Του χρόνου…42.

Για τη μουσική που άκουγα δείτε στο τέλος.

Διόρθωση (12/11/2012):

Τελικά οι δύο δρομείς που αναφέρω δεν ήταν του Μαραθώνιου (42χλμ) αλλά του δικού μας αγώνα (10χλμ). Λογικό λοιπόν να μου φανεί τόσο απίστευτο το κατόρθωμά τους. Αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια πως εγώ έτρεξα 10χλμ σε 1 ώρα ενώ αυτοί 42 σε 2 ώρες! Ευχαριστώ τον Αλέξανδρο που μου έδειξε το λάθος.

The champion and the fans!

English Translation

I was supposed to have trained for this. No, not supposed, I did train for this. For the last two months I’ve been running, dutifully following the program set by my phone app which was supposed to help me run 10km.

All this training had good results but unfortunately, during the last week, I was suffering from a strained back muscle and didn’t run at all. As if this wasn’t enough,  when I tried to register for the run, there were no positions available any more. I had no number to pin on my chest, no timing chip, I was not entitled to water during my run, I wouldn’t get a medal or proof of my run. But I didn’t care about it.  All I wanted was to run the race, get a descent time and finish.

I woke up at 6:30am because I was nervous. Got up at 7 and started on my way to the stadium. I was the only person wearing bermuda shorts in the subway and got many strange looks. Soon more runners came in and I was not alone any more.

At the starting line everybody had their number pinned to their chest except for me. I felt a bit strange but I wouldn’t allow it to stop me.

Before I knew it the runners for the 5km race had left and returned. I had to go get  ready. I was thinking that if I enter the crowd nobody would notice that I had no number and not let me run. Images were going through my mind of being spotted by a giant security guard who would tackle me to the ground, cuff my hands behind my back and tie me to a tree until the race is over. How shameful!

So, I enter the crowd with my head bowed and my eyes down, as if I was in jail.

A big crowd at the starting line. Last time I was in such a crowd I was at an Iron Maiden concert and wasn’t wearing bermuda shorts and a sleeveless shirt, but jeans, army boots, and my jacket was covered with spikes and patches of my favorite metal bands. Times are changing!

A girl waves hello! “Are you Theodore?” she says. I didn’t hear a thing because I was listening to music but I read her lips. “Yes.” I say and move closer smiling trying to remember who she is. No luck. She kisses me on the cheek, this means she knows me well, why can’t I remember her? Alzheimer’s probably. “Are you ready?” she asks. “As much as possible.” I say, “and you?” “Yes, I’m ready”. “What’s your pace?” “About 7 minutes per kilometer, you?”. “I’m at about 6.5 to 6.” “You fly!” she says. I wave goodbye and watch her walk away with her friends, happy that she called me fast. All her friends had numbers on their chests.

The starting gun goes off and so are we. Where is everybody going?? How can they run like that? I’m supposed to be flying. If I’m flying then these guys have a rocket between their legs. At the first kilometer mark, all the people that used to be next to me are gone. I had no intention to change my pace, I have no other pace! At some point some guy who must have been 15 years older than me (that means he was about 35) passed me as if I was just standing there. How shameful!

But what are my options? Not many. I just lowered my head and run, run, run. More people are passing me. A fat guy is passing me! Have mercy! Where are the slow people that I can pass?

And then it all becomes clear. In my effort not to get caught and humiliated in public, I had entered Block 2. Blocks are set up based on last years results. The fastest people are in Block 1, the second fastest in Block 2 and so on ad infinitum. This meant that it was to be expected that people would be passing me since they are faster and the slower people were behind me. Few! This made me feel better and I even allowed this fat lady pass me without tripping her.

Pretty soon we were at Michalakopoulou st and then, on the return lane, I saw the first two guys running the 42km race! Unbelievable. It would take me 1 hour to run 10km while it took them 2 hours to run 42km. They were running like I sprint.

A bit further and we were at the half way mark. The first 5km were uphill and that had taken its toll. My left knee was in pain and on the way back, which was downhill, things would be more difficult because my feet would hit the road with more force. Everybody sped up on the downhill stretch but I had to pace myself and save my knee. That’s when this guy who was pushing the stroller with his two kids passed me. I had…much room for improvement.

All my life I was wondering what it would be like to be on stage and have thousands of people applaud at me. As I was running I would see people applaud the runners they knew and I felt bad because I had none to applaud for me. My friends were sleeping and my family was probably eating breakfast. But the more I thought about it, the more I realized that I was wrong. These people were not just applauding their friends, they were applauding me as well! Finally my dream had come true. I may not be alone on stage with thousands of people applauding me, but we were thousands and there were hundreds applauding us. I felt great satisfaction and a surge of energy flooded my entire body. Except for my legs. They had no energy left. They just moved.

As I run I watched the other runners (passing me) and I felt like the Neanterdal Man. Some were wearing special suits, special shoes, back packs full of water, wrist timers, or special cases that wrapped around their arm and held their phones. All I had was a pair of bermuda shorts, a sleeveless shirt and was holding my phone in my hand while the cable was swinging left and right all the time. Not to mention that I spilled water on my phone and didn’t know if it would survive the race. I must spend much more money.

On the final stretch the people applauding were more, the remaining distance was less and my disposition much better. I had made it! For the first time in my life I had entered an endurance race and, although unofficially, I had finished it! Months ago I had decided to prepare for this race and, after a great deal of effort, I had succeeded! I was so proud of myself and the meeting with my family at Zapio was the best medal I ever got.

Right now I am limping because my knee is in a lot of pain, but if I had to do it all again I wouldn’t change a thing.

Next year…42.

Addendum (12/11/2012):

Apparently, the two runners I saw were not of the Marathon race (42km) but our race (10km). This in no way belittles the fact that I run 10km in 1 hour while they run 42km in 2 hours! Thanks to Alexander for the correction.

The champion and the fans!

My Playlist

  • Kickstart My Heart – Motley Crue
  • Knights Of Cydonia – Muse
  • Indestructible – Disturbed
  • Kick Ass – Kick Ass OST
  • Givin’ the dog a bone – AC/DC
  • Make me wanna die – Kick Ass OST
  • La Grange – ZZ Top
  • Hier Kommt Alex – Die Toten Hosen
  • Burn it to the ground – Nickelback
  • Holding out for a hero – Bonnie Tyler
  • Satch Boogie – Joe Satriani
  • Breaking the law – Judas Priest
  • For whom the bell tolls – Metallica
  • Footloose – Kenny Logins
  • I am what I am – Gloria Gaynor.