Category Archives: Politics

Ο Τσίπρας με δύο γυμνά κορίτσια;

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί η παρακάτω φωτογραφία που υποτίθεται πως δείχνει τον Τσίπρα γυμνό με δύο εξίσου γυμνά κορίτσια.

τσίπρας κορίτσια

Κακώς βέβαια θεωρείται πως βλέπουμε τον Τσίπρα. Το μόνο που υπάρχει είναι μια μικρή ομοιότητα, τίποτα παραπάνω.

Αν ψάξουμε να βρούμε την αρχική φωτογραφία, όπως έκανε ο φίλος Αλέξανδρος που μας την έστειλε, τότε βλέπουμε κάτι διαφορετικό.

σολο

Αρχικά βλέπουμε πως η φωτόγραφία δεν μοιάζει παλιά, δεν έχει αυτό το κιτρίνισμα που θα είχε μια φωτογραφία στην οποία ο Τσίπρας θα ήταν τόσο νέος. Δεν έχει το κιτρίνισμα που βλέπουμε στη φωτογραφία που κυκλοφορεί στα Ελληνικά σόσιαλ, που σημαίνει πως η «δική» μας είναι επεξεργασμένη να φαίνεται σαν σκαναρισμένο αρχείο παλιάς εκτυπωμένης.

Επίσης, και πιο σημαντικό, είναι τα κύπελλα στο ράφι που είναι δημοφιλή κυρίως σε φοιτητές, όπως οι τρεις στη φωτογραφία, και δεν υπήρχαν πριν 25-30 χρόνια, όταν ο Τσίπρας θα ήταν σε αυτή την ηλικία, στην Ελλάδα.

Συνεπώς ο νέος που διασκεδάζει δεν είναι ο Τσίπρας. Όχι πως αν ήταν θα είχε καμία σημασία μιας και στα νιάτα μας όλοι έχουμε κάνει τρέλες και το να έχεις βρεθεί με δύο γυμνά κορίτσια δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο.

Advertisements

Περί Μπέρκλεϊ και ελευθερίας του λόγου

Μερικές μέρες πριν ο περιβόητος Milo Υiannopoulos πήγε να μιλήσει στο Berkeley, το γνωστό πανεπιστήμιο των ΗΠΑ.

Οι απόψεις του Γιαννόπουλου είναι για μερικούς ακραίες και το γεγονός πως πήρε θέση υπέρ του Trump έριξε λάδι στη φωτιά.

Κάποιοι λοιπόν, που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, έκαναν επίθεση στο πανεπιστήμιο και κατέστρεψαν και έκαψαν και έσπασαν. Ο λόγος που το έκαναν; Διότι ο Γιαννόπουλος, υποτίθεται, είναι φασίστας και οι απόψεις του φασιστικές.

Δεν ξέρω αν ο Γιαννόπουλος είναι φασίστας. Όσα βίντεο του έχω δει, με κάποιες από τις απόψεις του συμφωνώ, με κάποιες διαφωνώ. Αν μη τι άλλο, οφείλω να ομολογήσω πως είναι πολύ έξυπνος, έχει επιχειρήματα και ξέρει να τα μεταφέρει στο κοινό.

Το να αντιδράσεις σε κάτι που λέει κάποιος άλλος δεν είναι κακό. Αν όμως προσπαθήσεις με βία και καταστροφές να του απαγορεύσεις να μιλήσει, δεν μάχεσαι τον φασισμό, γίνεσαι ο φασισμός. Εσύ που απαγορεύεις στον άλλο να μιλήσει είσαι ο φασίστας.

Αυτό όμως είναι μόνο το ένα μέρος του προβλήματος. Το άλλο είναι πως με αυτές τις πράξεις χάνεις το δίκιο σου και το δίνεις στον…Trump. Όταν βγήκε και είπε πως αυτές οι επιθέσεις είναι απαράδεκτες, είχε δίκιο. Το δίκιο του το έδωσαν αυτοί που τον μάχονται και αυτό που με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο είναι που αυτά τα φασιστάκια με αναγκάζουν όχι μόνο να συμφωνήσω με τον Trump αλλά και να τον υποστηρίξω!

Τελικά αυτό είναι το πρόβλημα του αριστερού χώρου γενικά. Το έχουμε δει ξανά και ξανά και στην Ελλάδα. Η μανία τους να απαγορεύσουν το λόγο με τον οποίο διαφωνούν τους κάνει ίδιους με τους αντιπάλους τους….και δεν το καταλαβαίνουν.

Για αυτό η ελευθερία του λόγου είναι τόσο σημαντική. Γιατί αυτοί που τη μάχονται ξέρουν πως σε μια ελεύθερη κοινωνία οι ιδέες τους δεν θα είχαν ελπίδα.

Η φίμωση των επιστημόνων

Μέσα σε τέσσερις ημέρες από την ορκωμοσία του Trump, email έφυγαν προς όλες τις κυβερνητικές υπηρεσίες ενημερώνοντάς τους πως δεν επιτρέπεται να επικοινωνούν με τα ΜΜΕ, ούτε και μέσω των social media.

Μάλιστα, δεν επιτρέπεται ούτε στους επιστήμονες που εργάζονται για αυτές τις υπηρεσίες να επικοινωνούν για επιστημονικά θέματα με οποιοδήποτε μέσο, αν πρώτα δεν εγκρίνει ο Λευκός Οίκος.

Μερικές από τις υπηρεσίες που έλαβαν τέτοιο email είναι οι Environmental Protection Agency, Interior Department, Department of Agriculture, Department of Health and Human Services.

Στόχος αυτής της προσπάθειας φίμωσης δεν θα μπορούσε να είναι η ελεύθερη επικοινωνία και αξιολόγηση νέω επιστημονικών ανακαλύψεων ή δεδομένων, αλλά ο έλεγχος ιδεών που δεν ταιριάζουν με τα πιστεύω του νέου αφεντικού του Λευκού Οίκου.Trump6

Είναι γνωστές οι θέσεις του Trump στο θέμα της κλιματικής αλλαγής, αλλά και των εμβολίων, οπότε ο καλύτερος τρόπος να βεβαιωθεί πως δεν θα υπάρξει διαρροή που θα δείχνει πως αυτές οι απόψεις είναι αστείες, είναι να τους φιμώσει όλους.

Αλλά αν υπάρχει κάτι που κερδίσαμε από αυτή τη προσπάθεια του Λευκού Οίκου είναι πως μάθαμε πως οι επιστήμονες δεν θα κάτσουν να το δεχθούν αδιαμαρτύρητα. Μέσα σε μερικές ημέρες έχουν δημιουργηθεί πολλοί λογαριασμοί στα social media, κυρίως στο Twitter των οποίων σκοπός είναι να επικοινωνούν με οποιονδήποτε ενδιαφέρεται.

Αν υπάρχει κάτι που μας δείχνει η υπόθεση με τους «αντιστασιακούς» λογαριασμούς, είναι πως αν πραγματικά υπήρχε μια μεγάλη συνωμοσία σε κυβερνητικό ή και ιδιωτικό επίπεδο, όπως μας λένε για το μυστικό φάρμακο του καρκίνου που το κρύβουν οι φαρμακευτικές, θα είχε βρεθεί κάποιος να το «σφυρίξει». Τίποτα δεν μένει μυστικό για πολύ.

Περισσότερο διάβασμα:

Περί «εναλλακτικών γεγονότων»

Μεγάλη συζήτηση έχει προκύψει για το αν ο κόσμος που πήγε να παρακολουθήσει την ορκωμοσία του Trump ήταν πολύς ή λίγος. Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα μιας και ο φίλος Θάνος το έχει καλύψει πολύ καλά εδώ.

Όταν η εκπρόσωπος τύπου του Trump Kellyanne Conway ρωτήθηκε για τις δηλώσεις του εκπροσώπου τύπου του Λευκού Οίκου, ο οποίος είπε πως ήταν η μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου στην ιστορία των ορκωμοσιών, είπε πως ο Sean Spicer έδωσε «εναλλακτικά γεγονότα» («alternative facts»).

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάτι.

Ανεξάρτητα με το μέγεθος και τη προσέλευση του κόσμου στην ορκωμοσία, δεν υπάρχουν «εναλλακτικά γεγονότα ή δεδομένα».

Αυτό που κάποιος αποκαλεί «εναλλακτικό γεγονός» έχει άλλο όνομα και λέγεται «ψέμα».
Ο λόγος είναι απλός: αν κάτι είναι πραγματικό δεν έχεις λόγο να το πεις «εναλλακτικό», το λες απλώς «γεγονός».

Αν χρησιμοποιείς τη λέξη «εναλλακτικό» πριν τη λέξη γεγονός, τότε προσπαθείς να δώσεις την αξία του «γεγονότος» σε κάτι που δεν είναι. Άρα παραπληροφορείς, ή λες ψέματα.

Ελπίζω να είναι ξεκάθαρο αυτό.

Ο ακατάλληλος Ντόναλντ Τραμπ – The inept Donald Trump

(English Translation at the end of the Greek text)

Αυτό το ποστ κινδυνεύει να είναι πιο βαρετό από τα άλλα, λόγω θέματος το οποίο δεν αγγίζει άμεσα εμάς τους Έλληνες, αλλά ως σκεπτικιστής δεν μπορώ εύκολα να το αγνοήσω.

Ο λόγος που δεν μπορώ να το αγνοήσω είναι πως ο Τραμπ είναι τόσο μεγάλο θέμα, τόσο σημαντικό άτομο, λόγω θέσης, ώστε να με σπρώχνει να γράψω μερικές γραμμές και να τονίσω πόσο μακριά από τον ορθολογισμό βρίσκεται.

Ελπίζω σε ένα χρόνο από τώρα ο Τραμπ να είναι ένα τίποτα και να κοιτάζουμε το ποστ αυτό και να γελάμε και να λέμε πόσο βλάκας ήμουν που έκατσα και το έγραψα, αλλά σήμερα υπάρχει η ανάγκη, τουλάχιστον δική μου.

Πριν πω οτιδήποτε για τον Τραμπ, να ξεκαθαρίσω πως καταλαβαίνω όλους όσους έχουν επιφυλάξεις για την Κλίντον. Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν της θα βρούμε σκελετούς και αν σε αυτό προσθέσουμε και το παρελθόν του συζύγου της, τότε μιλάμε για εκατόμβες με νεκρούς! Χωρίς αμφιβολία το να έχεις επιφυλάξεις για την Κλίντον είναι μια απόλυτα λογική συμπεριφορά.

Αλλά υπάρχει κάτι στο οποίο δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει: το γεγονός πως είναι η καταλληλότερη για τη θέση που διεκδικεί. Όπως είπε και ο Ομπάμα, ίσως είναι η πιο κατάλληλη υποψήφια στην ιστορία των ΗΠΑ. Ήταν σύζυγος προέδρου, γερουσιαστής και Υπουργός Εξωτερικών για πάρα πολλά χρόνια. Έχει πάρει δύσκολες αποφάσεις και έχει βουτήξει στα σκατά (να μου επιτραπεί η έκφραση), ξέρει σε βάθος πως δουλεύει ο κόσμος και είναι πολύ έξυπνη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα παραπάνω.

Αν όμως κάποιος πει τα ίδια για τον Τραμπ τότε λογικά θα προκαλέσει το γέλιο! Μια τέτοια δήλωση θα είναι καθαρή προπαγάνδα υπέρ του. Αντιθέτως, μπορείς άνετα να πεις το ακριβώς αντίθετο! Το να πεις πως είναι άσχετος με το πως δουλεύει ο κόσμος, δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους συμμάχους από τους εχθρούς και δεν μπορεί να πει κάτι έξυπνο, δεν είναι τραβηγμένο.

Υπάρχουν διάφοροι που λένε πως ο Τραμπ δεν είναι αυτό που δείχνει. Πως δεν είναι ο ρατσιστής, ο ακραίος, ο αδιάφορος που δείχνει και πως στο βάθος είναι διαφορετικός. Αυτό είναι πιθανόν να συμβαίνει, προφανώς δεν τον γνωρίζω καθόλου και έτσι δεν μπορώ να αποκλείσω αυτή τη πιθανότητα.

Αυτό που όμως δεν μοιάζει πιθανό, είναι να είναι ένα πανέξυπνο και ικανό άτομο να πάρει τον ρόλο του προέδρου των ΗΠΑ. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως δεν ξέρει τίποτα για τον κόσμο και παράλληλα δεν τον ενδιαφέρει που δεν γνωρίζει τίποτα. Δίνει την αίσθηση του απατεώνα.

Είναι ο τύπος που συνεχώς περηφανεύεται για το πόσα χρήματα έχει αλλά μάλλον δεν έχει τόσα όσα λέει.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που βλέπω στον Τραμπ είναι η κενότητα των λόγων του. Μπορεί σε ένα μόνο λόγο να πει το ίδιο πράγμα τρεις φορές και να μην έχει νόημα καμία από τις τρεις!

Μοιάζει οι καρικατούρες του να είναι αληθινές! Λέει: «Θα είναι καταπληκτικά. Πραγματικά καταπληκτικά! Δεν θα πιστέψετε πόσο καταπληκτικά θα είναι!» Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μιλάνε με αυτό το τρόπο. Όταν ακούς κάποιον να μιλάει, παίρνεις μια ιδέα για το πως σκέφτεται. Όταν λοιπόν κάποιος μιλάει και δεν βγάζει νόημα, δεν σημαίνει πως έχει καταπληκτικές σκέψεις αλλά στα λόγια δεν τα πάει καλά. Η πιθανότητα είναι πως αυτό που ακούς είναι αυτό που έχει στο μυαλό του.

Βέβαια υπάρχουν καλοί ρήτορες που δεν είναι έξυπνοι και έξυπνοι άνθρωποι που δεν είναι καλοί ρήτορες. Αλλά είναι εντυπωσιακό πως ο Τραμπ έχει καταφέρει, μετά από ατελείωτους λόγους και εμφανίσεις, να μη μας έχει δώσει ΜΙΑ σοβαρή, λογική και με βαθύ νόημα πρόταση για οποιοδήποτε θέμα!

Αυτό δείχνει κάτι για αυτόν. Μετά από τόσα αδιάφορα και άνευ αξίας πράγματα που έχει πει, ποιος νομίζει πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κάποια στιγμή να μας δώσει κάτι σοβαρό και σημαντικό;

Οι έξυπνοι και ενημερωμένοι άνθρωποι, όταν μιλούν, προσπαθούν να μην ακούγονται ασυνάρτητοι και χωρίς νόημα. Από την άλλη, αν ακούς κάποιον που είναι όλο περηφάνια, έπαρση, εγωισμό, κάνει συνεχώς λάθη και δείχνει να αδιαφορεί για το αν βγάζουν νόημα αυτοί που τον ακούν, ποιες είναι οι πιθανότητες αυτός ο άνθρωπος να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνει;

Δεν προσπαθεί να κρυφτεί και αυτό το χαρακτηριστικό είναι που τον κάνει δημοφιλή, καθώς αρκετοί μπερδεύουν την αδιαφορία του να κρύψει την άγνοιά του, με την ειλικρίνεια και τον αφτιασίδωτο λόγο που θέλουν να ακούσουν από πολιτικό.

Δηλώνει ειδικός σε ΟΛΑ τα θέματα αλλά όταν επιλέξει να μιλήσει για κάποιο θέμα δείχνει μια εντυπωσιακή άγνοια που πλησιάζει στο απόλυτο!

Είναι βέβαιο πως στα επερχόμενα debate με τη Κλίντον θα είναι προετοιμασμένος να δώσει σοβαρές απαντήσεις, αλλά θα είναι προϊόν παπαγαλίας και όχι γνώσης.

Τα λάθη και τα απίστευτα που έχει κατά καιρούς πει ο Τραμπ είναι τόσα πολλά και τόσο μεγάλα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστείς ένα δημόσιο λόγο που θα μπορούσε να δώσει, ώστε να τα δικαιολογήσει!

Δεν θέλω να μπω σε ανάλυση κάθε ιδέας που πετάει όταν μιλάει, διότι το ποστ θα γίνει ακόμα πιο βαρετό από ότι είναι. Αλλά όταν κάποιος υποψήφιος για πρόεδρος των ΗΠΑ πιστεύει πως το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου είναι μια Κινέζικη συνωμοσία για να κλέψουν δουλειές από τις ΗΠΑ, τότε μάλλον έχουμε σοβαρό πρόβλημα.

Μπορεί να φαίνεται χαζό σαν θέμα, αλλά ένας Τραμπ στην Λευκό Οίκο μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα για όλους.

Σύντομα θα ξέρουμε πως θα επιλέξουν οι Αμερικάνοι, αλλά αν ήταν στο χέρι μου η επιλογή είναι μια και απόλυτα ξεκάθαρη.

 

This post might be more boring than other posts, since the subject does not affect us Greeks, but as a skeptic I cannot ignore it.

The reason I cannot ignore it is that Trump is such a big issue, such an important person, due to his position, that makes me want to write a few lines and state how far away from common sense he actually stands.

I hope that in a year from now Trump will be a nothing and we will read this post and laugh and say how foolish I was for spending the time to write this, but today the need to write this exists, at least for me.

Before I say anything about Trump, let me make it clear that I understand all those that have reservations about Hillary Clinton. If we look at her past we shall find skeletons in the closet and if we add her husband’s past, then we talk about catacombs filled with skeletons! Without a doubt, having reservations about Hillary is an absolutely reasonable behavior.

But there is something that nobody can dispute: The fact that she is the most suitable person for the position she is seeking to get. Just like Obama said, she is perhaps the most suitable candidate in the whole history of the US. She was a president’s wife, a senator and Secretary Of State for many years. She has made some tough decisions, she has been knee deep in shit (pardon the expression), she understands deeply how the world works and is very smart. Nobody can dispute these facts.

But if someone was to claim the same things about Trump, they would only cause laughter! Such a statement would be just blatant propagandistic. On the contrary, somebody could say the exact opposite and hit the mark. To say that he has no idea how the world works, he can’t tell apart US allies from enemies and can’t say a single smart thing, is not a stretch of the truth.

There are many people who say Trump is not what he appears to be. That he is not the racist, extremist, indifferent person he seems to be and deep inside, he is different. This is possible, since I don’t know him in person, I cannot rule out this possibility.

What, however, seems impossible, is for Trump to be a smart and capable person, fit to take the mantle of the US president. There are a lot of things hinting that he doesn’t know the true facts of the world and at the same time, he doesn’t care that he doesn’t know.

He is like an impostor.

He is like the guy that takes pride in how much money he has, but in reality he has much less than he claims.

The biggest problem I see with Trump is the emptiness of his words. He is capable of saying the same thing three times in one speech, and still make no sense!

He makes it look like all of his caricatures are true! He says: “It will be amazing. Really amazing! You will not believe how amazing it will be!”. Smart people don’t talk like this. When you hear a person talk, you can guess how that person thinks. So when someone talks and you can’t make sense of what they say, it doesn’t mean that their thoughts are too complicated or sophisticated to be spoken, but rather that they are incapable of coherent though and speech. It is very possible that what you hear is what they actually think.

Of course there are great orators that are not very smart and smart people that are not good orators. But it’s impressive how Trump has managed, after endless speeches and appearances, not to give us ONE serious, logical and with deep meaning proposal for any single issue!

This tells us something about him. After so many indifferent and worthless things he has said, is there really anyone that thinks he has something important and serious to offer us?

Smart and knowledgeable people try, when they speak, not to sound rambling and incoherent. On the other hand, when you listen to someone that is full of self-pride, arrogant, an egomaniac, continuously makes mistakes and does not seem to care whether the people that listen cannot understand what is being said or not, what are the chances that this man is any different than what he seems to be?

He doesn’t try to hide it, and surprisingly this is what makes him popular, since many people mistake his indifference to mask his ignorance, with an honest and from-the-heart speech they want to hear from a politician.

He claims to be an expert on EVERY subject but when he chooses to talk about one, he shows an impressive ignorance that tends to be absolute!

It’s certain that on the upcoming debates with Clinton he will be prepared to give some serious answers, but it will be a product of memorization, not of knowledge.

The inaccurate and unbelievable statements Trump has made are far too many and far to preposterous to either support them or correct them in one public statement.

I don’t want to analyze all the crazy things he may have said, because this post will become even more boring. But when a presidential candidate believes that Global Warming is a Chinese conspiracy to steal US jobs, then we probably have a serious problem.

It might sound as a funny and stupid matter for non-Americans, but a person like Trump seated at the White House could create a lot of problems for everyone.

We will soon know what the Americans choose, but if it was up to me the choice would be totally obvious.

Ένας άνθρωπος του θεού

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ αρκετά τα συνέδρια των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων. Με ενδιαφέρει η Αμερικάνικη πολιτική σκηνή διότι, θέλουμε δεν θέλουμε, επηρεάζει τη μοίρα της μικρής μας χώρας σε μεγάλο βαθμό.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν μεγάλες εκπλήξεις και αυτά που περίμενα αυτά είδα, εκτός….από αυτό.

Συχνά τα δύο κόμματα φέρνουν ιερείς να μιλήσουν και συνήθως με ενοχλεί η ιδέα της ανάμιξης και είσοδο της θρησκείας στην πολιτική.

Αυτή τη φορά όμως, το Δημοκρατικό κόμμα έφερε τον Αιδεσιμότατο William Barber, ο οποίος μίλησε πολύ διαφορετικά από ότι έχω συνηθίσει.

Αντί να πει πως θέση στην αγκαλιά του θεού έχουν αυτοί που ακολουθούν πιστά τις διδαχές του Ιησού και να αρχίσει να χωρίζει τους ανθρώπους σε πιστούς και μη, με βάση τα δικά του κριτήρια, όποια και αν επιλέγει από τη βίβλο, ανοίγει εντελώς και λέει αυτό που….είναι λογικό: Να είσαι καλός άνθρωπος!

Στο λόγο του, στους ευπρόσδεκτους και απαραίτητους για το έθνος και τη δημοκρατία, συμπεριλαμβάνει και τους ομοφυλόφιλους αλλά και τους άθεους!

Σε σύγκριση με διάφορους παπάδες δικούς μας και μη, αυτός είναι μια όαση ειρήνης και αγάπης. Ο Barber είναι ένα παπάς που ευχαρίστως θα άκουγα και στον οποίο θα έδινα σημασία, εγώ ο άθεος.

Ακούστε το λόγο του. Αν και στην αρχή είναι γεμάτος με αναφορές στη θρησκεία και το θεό, λογικό από ένα παπά, στο τέλος αναφέρει όσα πρέπει και σε κάνει να χαμογελάς.

Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά και δεν έχω χρόνο για να κάνω μετάφραση, αλλά θα παραθέσω και κείμενο ώστε αν δεν καταλαβαίνετε τη προφορά του, να διαβάσετε τα βασικότερα σημεία.

Πόσο δύσκολο είναι να έχουμε και εμείς ένα τέτοιο παπά;

We need to embrace our deepest moral values and push for a revival of the heart of our democracy. When we fight to reinstate the power of the Voting Rights Act, and we break the interposition and nullification of the current Congress, we in the South, especially, know that when we do that, we are reviving the heart of our democracy.

When we fight for $15 and a union, and universal health care, and public education, and immigrant rights, and LGBQT [sic] rights, we are reviving the heart of our democracy.

When we develop tax and trade policies that no longer funnel our prosperity to the wealth few, we are reviving the heart of our democracy.

When we hear the legitimate discontent of Black Lives Matter, and we come together to renew justice in our criminal justice system, we are embracing our deepest moral values and reviving the heart of our democracy.

When we love the Jewish child and the Palestinian child, the Muslim and the Christian and the Hindu and the Buddhist and those who have no faith, but they love this nation, we are reviving the heart of our democracy.

When we fight for peace and when we resist the proliferation of military-style weapons on our streets, and when we stand against the anti-democratic stronghold of the NRA, we are reviving the heart of our democracy.

Now, my friends, they tell me that when the heart is in danger, somebody has to call an emergency code, and somebody with a good heart will bring a defibrillator to work on a bad heart, because it’s possible to shock a bad heart and revive the pulse.

In this season, when some want to harden and stop the heart of our democracy, we are being called like our foremothers and fathers to be the moral defibrillators of our time.

We must shock this nation with the power of love.

We must shock this nation with the power of mercy.

We must shock this nation and fight for justice for all.

We can’t give up on the heart of our democracy. Not now, not ever! And so I stop by here tonight to ask: Is there a heart in this house? Is there a heart in America? Is there somebody that has a heart for the poor? And a heart for the vulnerable?

Then stand up! Vote together! Organize together! Fight for the heart of this nation! And while you’re fighting, sing that old hymn, revive us again! Fill each heart with Thy love. May each soul be rekindled with fire from above.

Hallelujah!

Ο μύθος της κρίσης αυτοκτονιών

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης μας λένε πόσες χιλιάδες αυτοκτονίες είχαμε στην Ελλάδα για οικονομικούς λόγους. Από την οθόνη μου έχουν περάσει δεκάδες διαφορετικά μηνύματα με αριθμούς αυτοκτονιών, από 1.000 μέχρι 50.000.

Βλέποντας όμως τα επίσημα νούμερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2012, εν μέσω δηλαδή της κρίσης, βλέπουμε πως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

causes of death 2012

Όπως φαίνεται παραπάνω στην Ελλάδα (με κίτρινο) της κρίσης είχαμε 4,4 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό μετά τη Κύπρο, όταν στη ΕΕ είχαμε μέσο όρο 11, στη Λιθουανία έχουν 30,7 , στη Γερμανία 11,5 , ενώ στο Λουξεμβούργο έχουν περίπου 10, προφανώς διότι δεν έχουν και πολλά να κάνουν.

800px-Deaths_from_suicide_—_standardised_death_rate,_2012_(¹)_(per_100_000_inhabitants)_YB15

Από τα παραπάνω είναι προφανές πως ποτέ δεν υπήρξε κρίση αυτοκτονιών στην Ελλάδα, όπως μας λέγανε.

Μπορεί ο αριθμός των αυτοκτονιών να αυξήθηκε από 3,85 το 2011 στο 4,4 το 2012 (πάντα ανά 100.000 κατοίκους), αλλά αυτή η αύξηση είναι πολύ μικρή σε σχέση με αυτά που μαθαίναμε και δεν είμαι σίγουρος πως μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και εξολοκλήρου στη κρίση.

Για περισσότερα, δείτε εδώ.

Photos Hellenic parliament

parliamentary copyright images

 

Αλέξης Τσίπρας, ο Αντίχριστος!

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο νέος πρωθυπουργός έχει αρκετά ελαττώματα. Κάποιος μπορεί να τον κατηγορήσει πως δεν έχει μέτρο, πως δεν ντύνεται όπως αρμόζει στη θέση του, πως δεν σκέφτεται πριν μιλήσει, πως επιδιώκει μάχες τις οποίες δεν μπορεί να κερδίσει και πολλά, πολλά άλλα.

Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να πεις πως είναι πιθανόν να είναι ο Αντίχριστος, δηλαδή Ο Αντίχριστος, αυτός που υπηρετεί το διάβολο και εκτελεί τις εντολές του στη γη με σκοπό να σκλαβώσει τις ψυχές των ανθρώπων, είναι τεράστιο άλμα λογικής.

Έλα μου όμως που αυτό έχει ήδη γίνει!

Ο Terry James στο site Rapture Today μας λέει τους λόγους για τους οποίους πιστεύει πως ο Τσίπρας είναι πιθανόν να είναι ο Αντίχριστος:

  • Η ιστορία του ταιριάζει με το κεφάλαιο 13 της Αποκάλυψης (13 όπως λέμε θύρα 13;)
  • είναι νέος και χαρισματικός
  • είναι πρωθυπουργός χώρας της ΕΕ, η οποία είναι η μεταμόρφωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
  • όσοι τον ακούν να βγάζει λόγο έχουν «απλανές βλέμμα και δακρύζουν από συγκίνηση» (glassy eyes filled with tears of joy)
  • ανήλθε στην εξουσία μέσα από μια περίοδο αναταραχής
  • επέλεξε σαν σύνθημα της καμπάνιας του «Η Ελπίδα Έρχεται»

Όπως φαίνεται, τα παραπάνω είναι αρκετά για να τον υποπτευτούμε ως Αντίχριστο!

Είναι βέβαια προφανές πως, ενώ το άρθρο του Terry είναι σοβαρό, δεν μπορώ να το πάρω στα σοβαρά και, όσο και αν αντιπαθώ τον Αλέξη, δεν είναι δυνατόν να δεχθώ έστω και λέξη από αυτές τις χαζομάρες.

Ο λόγος είναι ότι όλοι ξέρουμε πως τον Αντίχριστο τον προστατεύουν μεγάλα Ροτβάιλερ, μια περίεργα ελκυστική νταντά με ανατριχιαστικό χαμόγελο, αλλά και πως όσοι θέλουν το κακό του πεθαίνουν με περίεργο τρόπο.

Από τα παραπάνω πιο εύκολα συμπεραίνουμε πως ο Αντίχριστος είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παρά ο Τσίπρας!

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σίγουροι, ένα τεστ μας μένει. Να τον ξυρίσουμε ολόκληρο, από την κορυφή μέχρι τα νύχια και να δούμε αν έχει το σημάδι του θηρίου, το 666 κάπου στο σώμα του.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να εμπλακώ σε αυτή τη διαδικασία. Ίσως η Περιστέρα να ξέρει αλλά προφανώς δεν μιλάει.

Χμμμμ…. ύποπτο!

Περί εκλογών

Σήμερα ψηφίσαμε για δημάρχους και άλλα συναφή.

Ίσως για πρώτη φορά είδα άτομα που ψηφίζουν παραδοσιακά ένα κόμμα, να το ξανασκέφτονται και να αλλάζουν γνώμη, ψηφίζοντας κάποιο άλλο. Τώρα, τί αλλαγές θα δούμε, αν θα δούμε και πόσο θα αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα, δεν γνωρίζω.

Ακόμα και αν η ψήφος μας πάει σε άξια άτομα, η δουλειά τους θα είναι τεράστια και πολύ δύσκολη. Οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν είναι τόσο μεγάλες και σε τέτοιο βάθος που χρειάζεται ένας ηγέτης με γερό στομάχι και καθόλου «υποσχέσεις». Ένας άνθρωπος που να ηγείται μιας ομάδας που να μην έχει «δώσει για να πάρει» και να μην την περιμένουν την επόμενη των εκλογών με το χέρι προτεταμένο.

Υπάρχει τέτοιο άτομο; Τέτοιο κόμμα;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν δύο και θα δούμε τί ψήφους θα πάρουν σήμερα και την επόμενη Κυριακή.

Ανεξάρτητα τί ψήφισε ο κάθε ένας, ή τί θα ψηφίσει την άλλη εβδομάδα, δεν θα πρέπει να ψηφίζει με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον. Δεν θα πρέπει να ψηφίζει αυτόν που ψηφίζει ο μπαμπάς, αυτόν που μου είπε ο κολλητός, αυτόν που θα βάλει το παιδί του στο δημόσιο, αυτόν που θα νομιμοποιήσει το αυθαίρετο, αυτόν που φωνάζει περισσότερο, αυτόν που χαϊδεύει τα αυτιά του. Και σίγουρα δεν θα πρέπει να ψηφίζει τον φασισμό απλώς και μόνο επειδή είναι θυμωμένος. Ο φασισμός δεν έχει τις λύσεις.

Νομίζω πως ο πιο σωστός τρόπος να ψηφίσεις είναι να δεις τί είναι προς το συμφέρον των παιδιών μας και των εγγονών μας. Το συμφέρον της επόμενης γενιάς. Αυτό βέβαια όπως το καταλαβαίνει ο κάθε ένας.

Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν ακούσαμε για κρεμάλες, για προδότες, για δοσίλογους και γερμανοτσολιάδες. Αν μη τί άλλο, αυτό είναι ένδειξη πως ωριμάσαμε λιγάκι και καταλάβαμε περισσότερα για την κατάστασή μας. Παίρνει χρόνο αλλά τελικά γίνεται. Δεν πιάνει σε όλους αλλά… τίποτα δεν πιάνει σε όλους.

Εν τω μεταξύ υπάρχουν άτομα εκεί έξω που πιστεύουν πως αξίζουν τη ψήφο μας αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν πρέπει να την πάρουν. Δείτε τους και αποφασίστε μόνοι σας.

10385384_391564754315013_1786824997904682440_n 10363560_391564514315037_3867803024916678195_n 10363354_391564234315065_1967796232926340221_n 10341686_391564684315020_5091795817080092211_n 10325584_391564880981667_6275155610802073612_n 10325405_391574907647331_2034125235265113726_n 10313293_391575144313974_6044045500827128804_n 10299965_391564160981739_8699375443583164325_n 10153205_391575027647319_1951418172696537942_n 10176138_391565154314973_1123928901049628075_n 10256956_391564304315058_6329313468369953042_n 10291759_391565307648291_5834082885792463358_n 10003107_391574977647324_4103392889829777814_n 1969207_391564334315055_3732328980671418884_n 1797358_391565214314967_6727202862315642744_n

Και το καλύτερο από όλα!

1800156_10152031026262484_3021047179121745548_o

Ο απόλυτος οδοστρωτήρας

Λίγα πολιτικά σχόλια κάνω σε αυτό το μπλογκ. Ο λόγος είναι πως το θέμα του δεν είναι πολιτικό αλλά έχει να κάνει με την κριτική σκέψη, την επιστήμη και την ψευδοεπιστήμη. Τα λίγα πολιτικά μου σχόλια σε αυτό το μπλογκ είναι μια προσπάθεια να εμπλακεί στην πολιτική η κριτική σκέψη, αν και αυτό τις περισσότερες φορές είναι σαν να θες να μάθεις σε μια γάτα να γαβγίζει.

Αυτό το άρθρο που διαβάζετε μοιάζει πολιτικό, αλλά η ουσία του δεν είναι. Αφορά τη νοοτροπία αυτής τη χώρας σχετικά με την εκπαίδευση, τη διάκριση, τη μόρφωση και την ελπίδα πως μέσω των παιδιών μας, οι επόμενες γενιές θα ζήσουν καλύτερα.

Πριν από μερικές μέρες κυκλοφόρησε η παρακάτω αφίσα της αριστερής οργάνωσης ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ].

1962686_10203156736820050_1161883494_n

Ναι, ξέρω. Πρόκειται για μια ακραία αριστερή οργάνωση η οποία πιθανόν να έχει μερικές δεκάδες μέλη. Αλλά δεν παύει να με εκπλήσσει η απίστευτη λογική που ούτε καν προσπαθεί να κρυφτεί μέσα από ευφυολογήματα και αριστερές εκφράσεις.

Λέει πως διεκδικούν:

  • ενδεικτική βαθμολόγηση. Δηλαδή; Τί σημαίνει ενδεικτική βαθμολόγηση; Πήρες 15/20 αλλά μπορεί να είναι και 10/20 ή 17/20;
  • ευκολότερα θέματα. Αντί να απαιτούν τα θέματα να είναι δυσκολότερα, αντί να απαιτούν το πανεπιστήμιό τους να είναι πιο αυστηρό με τους φοιτητές, ώστε να βγαίνουν όσο πιο μορφωμένοι γίνεται από εκεί μέσα, ζητούν ευκολότερα θέματα. Τα θέματα της 6ης δημοτικού τους κάνουν ή να ρίξουμε τις απαιτήσεις και άλλο; Της 5ης δημοτικού είναι καλά;
  • ο συμφοιτητής [που μπορεί να έριξε και κάνα βλέφαρο παραπάνω στο γραπτό σου] δεν είναι ο εχθρός σου, δεν θα σου πάρει τη δουλειά. Εχθρός σου σίγουρα δεν είναι, αυτό μας έλλειπε. Αλλά αυτό που μας λέει η ΡΑΠαΝ είναι πως η αντιγραφή επιτρέπεται και πως δεν είναι πρόβλημα μιας και δεν θα μας πάρει τη δουλειά ο αντιγράφων! Απίστευτα πράγματα.

Δεν μας φτάνει που τα θέματα πρέπει να είναι πιο απλά, θα επιτραπεί και η αντιγραφή στις εξετάσεις. Με αυτό τον τρόπο θα είμαστε βέβαιοι πως όλοι θα περάσουν, όλοι θα αποφοιτήσουν και μάλιστα με τον ίδιο βαθμό!

Δεν ξέρω γιατί υποθέτουν πως αυτός που αντέγραψε δεν θα τους πάρει τη δουλειά στο μέλλον. Αν οι εταιρίες κοιτούν το απολυτήριο του φοιτητή πριν τον προσλάβουν και αν ο βαθμός στο απολυτήριο παίζει ρόλο, τότε είναι εξαιρετικά εύκολο, ο φοιτητής στον οποίο επέτρεψες να αντιγράψει από εσένα, να σου πάρει αύριο τη δουλειά. Και μάλιστα, να την πάρει χωρίς να το αξίζει, χωρίς να έχει κάνει το απαραίτητο διάβασμα, χωρίς να είναι καλύτερος. Η νίκη του λουφαδόρου, του ψεύτη, του ανίκανου.

Αν οι επιχειρήσεις προσλάβουν τον αντιγραφέα αντί του ατόμου που πραγματικά έκανε τη σκληρή δουλειά και αφιέρωσε το χρόνο για να μάθει αυτά που χρειάζεται, τότε θα ζημιωθούν διότι θα έχουν προσλάβει τον άχρηστο και όχι τον άξιο. Αυτός είναι ο βέβαιος τρόπος να καταρρακωθεί η ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών επιχειρήσεων εις βάρος τον ξένων. Λες και δεν μας έφταναν τα προβλήματα που έχουμε.

Αυτά τα παιδιά που φτιάξανε αυτή την αφίσα δεν έχουν μέλλον. Ίσως ονειρεύονται ένα κόσμο μέτριων, όπου όλοι θα είναι λουφαδόροι, όπου δεν θα ξεχωρίζει ο καλύτερος αλλά θα κολυμπάμε όλοι στο βούρκο της αδιαφορίας για την προσωπική βελτίωση και καταξίωση.

Αυτά τα παιδιά ή φοβούνται να ξεχωρίσουν ή ξέρουν πως δεν μπορούν. Όπως και να έχει δεν έχουν θέση στο μέλλον αυτής της χώρας, σίγουρα όχι στο μέλλον που εγώ φαντάζομαι. Εγώ φαντάζομαι μια Ελλάδα που θα βγάζει άξιους επιστήμονες από τις σχολές της, που θα παράγουν έργο και θα βελτιώνουν την κοινωνία χάρη σε αυτό. Φαντάζομαι μια Ελλάδα που όλοι θα διψούν για διάκριση διότι δεν είναι κακό να είσαι ο καλύτερος, αρκεί όλοι να είχαν τις ίδιες ευκαιρίες να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Φαντάζομαι μια Ελλάδα που ο στόχος των νέων δεν θα είναι να βολευτούν μέχρι τη σύνταξη, αλλά να ζήσουν μια πλήρη ζωή, μια ζωή με προκλήσεις και δυσκολίες και χαρές και λύπες.

Αυτά τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για το ταξίδι, αλλά μόνο για τον προορισμό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, θέλουν ο προορισμός να έρθει τώρα, αυτή τη στιγμή, με τη αποφοίτησή τους, να τακτοποιηθούν για πάντα και να απολαύσουν τη μέτρια ζωή τους στην οποία κανείς δεν θα ξεχωρίζει και όλοι θα έχουν σαν στόχο την ακινησία.

Ευτυχώς τα μέλη της οργάνωσης αυτής είναι λίγα. Ελπίζω η υπόλοιπη αριστερά να μην συμμερίζεται αυτά τα ιδεώδη.

Διαφορετικά δεν υπάρχει ελπίδα.

Ο μύθος της (νέο)φιλελεύθερης Ελλάδας

Κάθε φορά που σκέφτομαι να γράψω ένα πολιτικού περιεχομένου κείμενο αλλάζω γνώμη πάνω από 10 φορές. Είμαι διστακτικός γιατί στην Ελλάδα όχι μόνο είμαστε όλοι ειδικοί στην πολιτική και άλλους πολλούς τομείς, είμαστε και απόλυτα σίγουροι για το δίκιο μας, το οποίο συνήθως μας πνίγει και όταν πέσουμε πάνω σε μια αντίθετη άποψη τότε, συχνά, αντιδρούμε έντονα. Εγώ όμως δεν ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τέτοιου είδους συγκρούσεις, κυρίως επειδή δεν είμαι ειδικός αλλά και επειδή δεν συνοδεύονται από επιχειρήματα αλλά από βρυχηθμούς, κατάρες και χειρονομίες. Σε ένα βαθμό φοβάμαι πως και αυτό το άρθρο θα δημιουργήσει τέτοιες αντιδράσεις. Θα μου πείτε γιατί το γράφω αφού δεν μου αρέσουν τα αποτελέσματα και η ερώτηση θα είναι σωστή. Το πρόβλημα με εμένα είναι πως, πιο πολύ και από τις ακραίες αντιδράσεις, ενοχλούμαι από τις συνέπειες που έχουν αυτές, δηλαδή τη διάθεση των αντιδρώντων να με “τρομάξουν” ώστε να μη τολμάω να εκφράσω τη διαφορετική μου άποψη. Και επειδή, όχι μόνο δεν είμαι φασίστας, αλλά κυρίως επειδή θεωρώ πως η ελευθερία του λόγου είναι ίσως το πιο σημαντικό αγαθό που μας έχει δώσει η δημοκρατία, για αυτό και μπαίνω στη διαδικασία να το γράψω.
Άλλος λόγος είναι πως απλώς γουστάρω και αν σε κάποιον δεν αρέσει ας μη το διαβάσει ρε παιδί μου!

Τα τελευταία 4 χρόνια λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, ίσως τη δυσκολότερη της σύγχρονης ιστορίας της. Το κράτος έχει χρεοκοπήσει, έχουμε αναγκαστεί να δανειστούμε από το ΔΝΤ και την ΕΕ για να μη κηρύξουμε στάση πληρωμών και, προκειμένου να προχωρήσει ο δανεισμός, μας ζητάν να κάνουμε αλλαγές στην οικονομία μας. Οι αλλαγές αυτές είναι εξαιρετικά οδυνηρές για δύο κυρίως λόγους: 1) γιατί γίνονται απότομα και όλες μαζί (μιας και δεν έγινε καμία από τις αλλαγές που ζητούσε το μνημόνιο 1 γίνονται όλες τώρα), 2) γιατί μας χτυπάνε απ’ ευθείας στο βιοτικό επίπεδο χαμηλώνοντάς το στην πραγματική του θέση (υψηλό βιοτικό επίπεδο με δανεικά δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικό).

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρωτίστως οι δανειστές μας ενδιαφέρονται να πάρουν τα δανεικά πίσω και όχι να ορίσουν τί αλλαγές θα κάνουμε στην οικονομία. Αν τους λέγαμε και τους πείθαμε πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω διότι εμείς θα παίξουμε το διαγαλαξιακό ΛΟΤΤΟ και οι φίλοι μας από τον Αστερισμό της Ανδρομέδας ή τον πλανήτη Σείριο μας έχουν υποσχεθεί πως θα το κερδίσουμε, δεν θα τους άκουγες να παραπονιούνται καθόλου. Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει τί θα κάνουμε για να δώσουμε τα χρήματα, αρκεί να τα δώσουμε.
Επειδή όμως δεν γίνονται θαύματα, τουλάχιστον δεν γίνονται θαύματα που να μην αφήνουν καμία αμφιβολία για τη φύση τους, οι δανειστές μας επιμένουν να δουν αλλαγές στην οικονομία μας με στόχο να μπορέσει να παράξει αυτά τα χρήματα για να πάρουν πίσω τα δανεικά. Πώς θα γίνει αυτό; Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, αντικρουόμενοι και μη. Η Ελληνική κυβέρνηση, αρχικά με ΓΑΠ και μετά με τον Αντώνη Σαμαρά, πήρε την απόφαση να μην κόψει από το δημόσιο, που ήταν και είναι το βασικό πρόβλημα (όχι μόνο το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά τα έξοδα του κράτους συνολικά), αλλά να αυξήσει τη φορολογία επί δικαίων και αδίκων. Τεράστιο λάθος διότι απλώς κατέστρεψε τη μηχανή που παράγει τον πλούτο σε αυτή τη χώρα, που δεν είναι άλλη από τον ιδιωτικό τομέα. Με αυτό το τρόπο λοιπόν και δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά και δημιούργησε νέα.
Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τα χρήματα δεν “βγαίνανε” γιατί η αγορά “έκατσε” και έπρεπε να κόψει και από το δημόσιο, τότε οι κινήσεις αυτές ήρθαν να επιβαρύνουν ένα ιδιωτικό τομέα που χαροπαλεύει και δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.

Τώρα που άλλαξαν όλα και οι “καλές” εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτή, ψάχνουμε να βρούμε τί φταίει και έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ακούονται λοιπόν διάφορα και ένα από τα πιο δημοφιλή είναι τα περί Φιλελεύθερης οικονομίας. Ότι δηλαδή είναι η (νέο)φιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούμε που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο, πως η (νέο)φιλελεύθερη οικονομία είναι κακιά και πως αυτή φταίει για όλα τα δεινά.

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενα όντα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: πράγματι η Ελλάδα έχει φιλελεύθερη πολιτική και οικονομία και πώς είναι μια φιλελεύθερη οικονομία;

Μια φιλελεύθερη λοιπόν οικονομία θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Η αγορά εργασίας θα ήταν ανοικτή
  • Το κράτος μικρό και σε αριθμό υπαλλήλων αλλά και σε παρεμβάσεις.
  • Γραφειοκρατία ελάχιστη. Δυστυχώς μηδενική γραφειοκρατία δεν νομίζω πως είναι εφικτό, αλλά η ψηφιοποίηση των υπηρεσιών (web services) μας δίνει τη δυνατότητα σημαντικής μείωσης διαδικασιών.
  • Ιδιωτική οικονομία. Τα χρήματα διανέμονται στην αγορά για ανταγωνιστικές επενδύσεις
  • Μειωμένη φορολογία. Σε σχέση με τη φορολογία που έχουμε στην Ελλάδα δηλαδή, όχι μηδενική.
  • Δυνατότητα επιλογής φορέα ασφάλισης. Ιδιωτικό ή κρατικό, ή και τα δύο
  • Συντάξεις δίκαιες, ανάλογα των ενσήμων και του χρόνου προσφοράς, χωρίς εξαιρέσεις, όχι απαραίτητα κρατικές.
  • Κοινωνικό κράτος που θα λειτουργεί σαν επιχείρηση, θα παράγει κέρδη και όχι χρέη και δεν θα δανείζεται αλλά θα επενδύει τα κέρδη σε υπηρεσίες για τον πολίτη
  • Κρατική και ιδιωτική εκπαίδευση μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και προσανατολισμούς.
  • Διαχωρισμός των εξουσιών, πχ δικαιοσύνη ανεξάρτητη του κράτους
  • Ανεξάρτητοι πολίτες, όχι ενωμένοι με ομφάλιο λώρο με το κράτος.

Η οικονομία της Ελλάδας από το 1981 και μέχρι σήμερα μπορεί να περιγραφεί, πάνω κάτω, από τα παρακάτω σημεία:

  • Έχει μεγάλο έως τεράστιο, για το δικό της μέγεθος, κράτος
  • Έχει πολλά επαγγέλματα που είναι κλειστά (με ακριβές άδειες, με γεωγραφικούς περιορισμούς, με πληθυσμιακούς περιορισμούς και άλλες πρωτότυπες μεθόδους)
  • Έχει εκτεταμένη γραφειοκρατία. Αυτό ίσως είναι ευφημισμός μιας και η γραφειοκρατία της είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως κινείται οτιδήποτε.
  • Κρατικοδίαιτη οικονομία. Τα χρήματα τα χειρίζεται το διεφθαρμένο κράτος με τα γνωστά αποτελέσματα
  • Έχει υψηλή άμεση και έμμεση φορολογία. Από τα παράβολα που πρέπει να πληρώσεις προκειμένου απλώς να μπεις σε μια δημόσια υπηρεσία, μέχρι το 80% προκαταβολής φόρου.
  • Έχει υποχρεωτική κρατική ασφάλιση
  • Έχει πλούσιες συντάξεις σε άτομα που είναι 45 και φτωχές σε άλλους που είναι 65.
  • Το κράτος συντηρείται μέσω δανείων (εκδόσεις ομολόγων, κα)
  • Εκπαίδευση κυρίως δημόσια και συνεχή εμπόδια στην ιδιωτική
  • Δικαιοσύνη σιαμαία με το κράτος
  • Όταν κάτι δεν πάει καλά, όλοι ζητούν να μάθουν “μα που είναι το κράτος”

Τα παραπάνω, και αρκετά περισσότερα, συμβαίνουν ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση δεν δείχνουν μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, διακυβέρνηση ή προδιάθεση. Όλες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα, ειδικά από την κυβέρνηση Σαμαρά, είναι μακριά από αυτές τις λογικές. Αν μη τί άλλο δεν θα δυσκολευόμασταν να χαρακτηρίσουμε την Ελλάδα μια αριστερή χώρα με αριστερές κυβερνήσεις και αριστερό λαό.

Το αστείο είναι πως σε συζητήσεις με αριστερούς το μόνο που μπορούν να προτείνουν σαν επιχείρημα “αθωότητας” της παράταξής τους είναι πως δεν έχει κυβερνήσει και συνεπώς δεν έχει ευθύνες. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, και ειδικά όταν είσαι στη Βουλή, δεν λες απλώς «όχι» σε ότι διαφωνείς, αλλά προσφέρεις και εναλλακτικές λύσεις βασισμένες σε λογικά επιχειρήματα. Προσοχή εδώ οι αριστεροί. Λογικά επιχειρήματα δεν είναι “διαφωνώ με την χ πολιτική και προτείνω εναλλακτικά τη πολιτική του κόμματός μου”. Εναλλακτική πολιτική είναι να λες και που θα βρεις τα χρήματα να εφαρμόσεις τη πολιτική του κόμματός σου. Αυτό ακριβώς είναι που δεν κάνει η αριστερά εδώ και χρόνια, προτείνει ότι θέλει αλλά δεν λέει πως θα το εφαρμόσει.

Ειδικά o ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που υπόσχεται να φέρει πίσω τα πάντα χωρίς όμως να λέει που θα βρει το χρήμα. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η επιλογή «τυπώνω χρήμα και λύνω τα προβλήματά μου» ανήκει στη χώρα του Πήτερ Παν και όχι σε μια χώρα αυτού του πλανήτη.

Συνεπώς αδυνατώ να καταλάβω γιατί η βασική και συνηθέστερη “βρισιά” που ακούω όταν κάποιοι μιλάνε για την οικονομία είναι πως η Χ πολιτική είναι φιλελεύθερη και άρα κακιά. Αφού μέχρι σήμερα δεν την έχουμε εφαρμόσει πουθενά, πως ξέρουμε πως είναι λάθος; Από τις εμπειρίες που έχουν οι άλλες χώρες; Αν όμως αυτό το επιχείρημα ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να συζητάμε καθόλου για Σοσιαλισμό και Κομουνισμό μιας και όπου έχει εφαρμοστεί, όπως προτείνουν να γίνει οι αριστεροί φίλοι έτσι για να δούμε και αυτό πως είναι, έχει αποτύχει. Και δεν έχει αποτύχει απλώς, έχει καταστρέψει την οικονομία των χωρών, έχει φτωχύνει τους πολίτες και, το κυριότερο, έχει καταστρέψει το μυαλό τους και τη διάθεσή τους για δημιουργία, μιας και η λογική “ο κάθε ένας παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του” είναι ότι πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί ποτέ. Αλλά αυτό επιδιώκει η αριστερά, την πραγματική ισοπέδωση της κοινωνίας σε ένα επίπεδο το οποίο η ίδια θεωρεί δίκαιο. Είπαμε όμως, αυτή η λογική απέτυχε.

Συνεπώς από πουθενά δεν προκύπτει πως η Ελλάδα ήταν, είναι ή θα είναι στο άμεσο μέλλον μια χώρα με φιλελεύθερη πολιτική. Αντιθέτως αβίαστα προκύπτει πως η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αριστερές κυβερνήσεις, ακόμα και αν οι ίδιες δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως τέτοιες. Είναι προφανές πως σε αυτή τη χώρα οι πολιτικοί δεν τολμούν να πουν σε ποιό πολιτικό χώρο πραγματικά ανήκουν.

Τί γίνεται τώρα; Τί επιλογές έχουμε;

Από τα κόμματα της Βουλής φοβάμαι πως κανένα δεν μπορεί να βοηθήσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ανθρώπους που δημιούργησαν τη κατάσταση και δεν έχουν μάθει να σκέφτονται σωστά. Νέα στελέχη έχουν ελάχιστα οπότε μάλλον δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η αριστερά, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και σε υποσχέσεις και σε στελέχη. Παράλληλα έχει τόσο αλλοπρόσαλλο κόσμο μέσα του που, ακόμα και αν ήξερε ο ηγέτης του πως να ηγηθεί, πάλι σαν μεθυσμένο θα προχωρούσε.
Η ΧΑ δεν έχει πολιτικές εξόδου από την κρίση. Αντιθέτως, από αυτά που διάβασα στο πρόγραμμά της, έχει μόνο πολιτικές απομονωτισμού από τις χώρες που είναι φίλια προσκείμενες στο Ισραήλ. Βλέπω να μας κάνει μια χώρα παρία μέσα στην Ευρώπη.

Το μόνο που μένει είναι να σκεφτούμε λογικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τί συμφέρει τα παιδιά μας και όχι εμάς, γιατί σε αυτά θα λογοδοτήσουμε, και να ψηφίσουμε το κόμμα που μας εμπνέει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Οι εκλογές δεν αργούν τόσο όσο νομίζουμε και θα είναι και αυτές κρίσιμες. Ας είμαστε ψύχραιμοι και λογικοί όταν θα ψηφίσουμε.

Η χρεοκοπία της Κύπρου

imagesΠολλά γίνονται τον τελευταίο καιρό και πολύ μας επηρεάζουν. Σαν χώρα έχουμε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό και με το χέρι προτεταμένο ζητάμε βοήθεια από τους ξένους που έχουν πλέον καταλάβει πως οι πολιτικοί μας είναι αναξιόπιστοι και για αυτό το λόγο ζητάνε ολοένα και πιο δύσκολα μέτρα.

Αν οι δανειστές μας πίστευαν πως μέριμνα των Ελλήνων πολιτικών θα ήταν, εκτός της ανόρθωσης της Ελληνικής οικονομίας, η δημιουργία πλεονασμάτων προκειμένου να πληρωθούν τα δάνεια, τότε σίγουρα θα ήταν πιο διαλλακτικοί στις διαπραγματεύσεις τους. Αλλά έχουν δει με ποιά κριτήρια λειτουργούν οι Έλληνες πολιτικοί, ποιές είναι οι προτεραιότητές τους, και καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει πιθανότητα να αγγίξουν το πραγματικό πρόβλημα της χώρας και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν πλεόνασμα. Έτσι λοιπόν, η Τρόικα και το ΔΝΤ, ζητάν εκ των προτέρων ρυθμίσεις που θα μας έκαναν πολύ καλό αν είχαν γίνει νωρίτερα και σε μεγαλύτερο βάθος χρονικού ορίζοντα, να υλοποιηθούν άμεσα με τρομερές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία και κοινωνία. Έτσι προκύπτουν, δικαιολογημένα, και οι αντιδράσεις που πολλές φορές είναι ακραίες. Ούτως ή άλλως, οι Έλληνες είμαστε λαός της υπερβολής και δεν “κρατιόμαστε”, θέλουμε να αποτάξουμε όλους τους ξένους ζυγούς από πάνω μας.

Εδώ και αρκετό καιρό, είναι προφανές πως και η Κύπρος θα ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει το δικό μας δρόμο, του δανεισμού, για να μη χρεοκοπήσει.

Σε αυτή τη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι μόνο το διογκωμένο δημόσιο, όπως εδώ, αλλά και οι τράπεζές της οι οποίες είναι προβληματικές. Το γεγονός πως σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι Κυπριακές τράπεζες οφείλεται στο δικό μας κούρεμα του χρέους, είναι κάτι που δεν συζητάμε μιας και στην Ελλάδα για όλα φταίνε οι ξένοι και ποτέ εμείς.

Έτσι λοιπόν, όταν η Ελλάδα “κούρεψε” το χρέος της, οι Κυπριακές τράπεζες έχασαν αρκετά δις ευρώ. Φανταστείτε τί θα γινόταν αν το κούρεμα ήταν μεγαλύτερο, όπως ήθελαν  μερικοί Έλληνες πολιτικοί!

Αλλά τώρα η Κύπρος είναι με το μαχαίρι στο λαιμό, η δανείζεται χρήματα, ή κηρύσσει στάση πληρωμών με ό,τι τραγικές συνέπειες έχει αυτό.

Η Τρόικα, και η Κυπριακή κυβέρνηση είχαν τη φαεινή ιδέα να φορολογήσουν τις καταθέσεις των απλών ανθρώπων. Εδώ άρχισε ένας μύλος προβλημάτων και παραπληροφόρησης που δεν έχει προηγούμενο.

Κατ’ αρχήν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως η φορολόγηση καταθέσεων δεν έχει καμία διαφορά με τη φορολόγηση οποιουδήποτε πλούτου έχει μαζέψει ένας πολίτης. Δηλαδή είναι ουσιαστικά το ίδιο να σου φορολογήσουν τις καταθέσεις με το να σου βάλουν τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ). Στην ουσία δεν έχει διαφορά διότι ο εργαζόμενος έχει μια πηγή χρήματος και είτε τα χρήματα βρίσκονται επενδυμένα σε ένα σπίτι, είτε βρίσκονται στην τράπεζα, είναι ακριβώς το ίδιο. Συνεπώς, αν είσαι υπέρ της φορολόγησης των ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων, τότε δεν θα πρέπει να είσαι εναντίον της φορολόγησης των καταθέσεων. Δεν έχει διαφορά. Εδώ είναι που βλέπουμε την απίστευτη υποκρισία και μοναδική ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ στις κωλοτούμπες μιας και αυτός ήταν από τους πρώτους που μίλησε για φορολόγηση τραπεζικών καταθέσεων. Αν θέλετε να διαβάσετε όλο του το πρόγραμμα, το οποίο βέβαια δεν δίνει συγκεκριμένα νούμερα, κάντε κλικ εδώ.

Ή μήπως τελικά υπάρχει διαφορά.

Η διαφορά είναι στον ψυχολογικό τομέα. Οι καταθέσεις μας είναι μετρητά, άμεσα χρησιμοποιήσιμα χρήματα, απτά και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα για ότι προκύψει. Η αξία του σπιτιού μας δεν μεταφράζεται εύκολα σε χρήμα και το κάνουμε αυτό μόνο όταν θέλουμε να το πουλήσουμε ή να το νοικιάσουμε. Συνεπώς, το χρήμα στην τράπεζα είναι ουσιαστικά στη τσέπη μας και από εκεί αφαιρείται. Αυτό είναι μια τραυματική εμπειρία και καταλαβαίνω όλους τους Κύπριους που αντέδρασαν με αυτόν τον τρόπο.

Το πρόβλημα όμως παραμένει. Η Κύπρος χρειάζεται χρήματα και η απόρριψη του νομοσχεδίου που προέβλεπε τη μερική και υπό προϋποθέσεις φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων δεν πέρασε. Αυτός ο φόρος δεν θα έλυνε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά είχε τεθεί σαν προϋπόθεση από την ΕΕ προκειμένου να δανειοδοτηθεί η χώρα. Οφείλω να ξεκαθαρίσω πως, τουλάχιστον στο μυαλό μου, η ΕΕ και η Γερμανία, με αυτό το νομοσχέδιο, έχασαν την “ηθική υπεροχή” που είχαν ως δανειστές μιας και όταν ζητάς δανεικά είναι λογικό ο δανειστής να θέτει τους όρους. Με την κίνηση φορολόγησης των καταθέσεων η Γερμανία φέρθηκε σαν “νταής” που λέει “μπορώ και το κάνω, και το κάνω γιατί μπορώ”. Τώρα λοιπόν, μετά την απόρριψη του νομοσχεδίου αυτού, η ΕΕ έχει άλλοθι και μπορεί να πει πως αρνείται τη δανειοδότηση και ας πάει να πνιγεί η Κύπρος.

Σε αυτή την περίπτωση η Κύπρος, αν δεν θέλει να βουλιάξει, θα πρέπει να βρει χρήματα από αλλού.

Από που;

Μα από τη Ρωσία!

Μη ξεχνάμε πως όταν η Ελλάδα έψαχνε χρήματα για τις δικές της ανάγκες και κάποιοι είχαν βγει και είχαν πει πως θα έπρεπε να ζητήσουμε από τη Ρωσία τα χρήματα, ο πρωθυπουργός της, ο κος Μεντβέντεφ, βγήκε και είπε δημοσίως πως η Ελλάδα θα πρέπει να ψάξει να βρει χρήματα στο ΔΝΤ. Πολύ ξεκάθαρα λοιπόν είχε απορρίψει οποιαδήποτε βοήθεια προς εμάς παρά τα διάφορα που λέγονταν από τους δημιουργούς φημών στο διαδίκτυο.

Τί διαφορετικό έχει η Κύπρος από εμάς. Μα έχει επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και έχει ξεκινήσει διαδικασίες εκμετάλλευσής τους. Δεν τα έχουν βγάλει ακόμα από τη γη, αλλά είναι μερικά χρόνια μακριά, σε αντίθεση με εμάς που ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει πόσα και που βρίσκονται.

Αλλά όλοι όσοι θριαμβολογούν που η Κύπρος είπε όχι στο νομοσχέδιο φορολόγησης των καταθέσεων και το θεωρούν νίκη κατά της Γερμανίας και της κακιάς ΕΕ, δεν πρέπει να γελιούνται. Η Ρωσία δεν θα χαρίσει χρήμα γιατί της περισσεύει. Θα ζητήσει και αυτή ανταλλάγματα. Αυτά βέβαια θα είναι ομόλογα της εταιρίας εκμετάλλευσης του φυσικού αέριου. Με άλλα λόγια, η εταιρία αυτή θα χρωστά στο Ρωσικό κράτος μερικά δις ευρώ.

Αν αυτό γινόταν στην Ελλάδα όλοι τώρα θα μιλούσαν για ξεπούλημα του Εθνικού πλούτου, για προδότες και κρεμάλες στο Σύνταγμα. Αλλά για την Κύπρο και τη πιθανή συμφωνία με τη Ρωσία, όλοι είναι χαρούμενοι. Λες και η Γερμανία πληγώθηκε που οι πολίτες της δεν δάνεισαν χρήματα σε άλλη μια χώρα.

Τα επόμενα βήματα είναι σχετικά ξεκάθαρα. Η Κύπρος παίζει το χαρτί της Ρωσίας. Αν της βγει θα πάρει τα χρήματα που θέλει και, προσωρινά τουλάχιστον, θα ορθοποδήσει. Αυτή έχει περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα, γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα έχει δομές που βοηθούν την οικονομία και την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αν όμως το χαρτί της Ρωσίας δεν βγει, γιατί οι Ρώσοι δεν θα είναι ικανοποιημένοι με αυτά που τους δίνουν (δεν είναι αγγελούδια όπως παρουσιάζονται από πολλούς, τα συμφέροντά τους κοιτάζουν και καμιά αγάπη δεν τρέφουν προς τη Κύπρο), τότε η χώρα θα πρέπει να στραφεί ξανά στην Ευρώπη, αυτή τη φορά με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Τότε, αν η ΕΕ θέλει ακόμα να βοηθήσει, ποιός ξέρει τί θα ζητήσει.

Αν τελικά η Κύπρος δεν βρει χρήματα, τότε θα δούμε αυτό που παραλίγο να γίνει, και μπορεί ακόμα, στην Ελλάδα. Πλήρη οικονομική κατάρρευση.

Στην Κύπρο έχω και φίλους και συνεργάτες και εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να βρουν λύση. Έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες από ότι εμείς διότι αυτοί δεν είναι “της αρπαχτής” αλλά έχουν πρόγραμμα και βλέπουν μακρύτερα από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω.

Εύχομαι σε όλη τη Κύπρο καλή τύχη τις επόμενες εβδομάδες και μακάρι να πάνε όλα καλά.

Πολίτες ενός κατώτερου θεού

images-1

Αν και το blog αυτό δεν έχει σχέση με θέματα  πολιτικής, έχω σχολιάσει ξανά την επικαιρότητα κυρίως επειδή με αφορά και, σε κάποιες περιπτώσεις, νιώθω πως δεν γίνεται να μην πω τη γνώμη μου.

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν απεργούν τα ΜΜΜ στην Αθήνα. Διεκδικούν το να μην ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων και να παραμείνουν με τους μισθούς που παίρνουν σήμερα, οι οποίοι προφανώς είναι υψηλότεροι από αυτούς που προβλέπει το νέο μισθολόγιο.

Τί μας λένε λοιπόν οι υπάλληλοι των ΜΜΜ και οι συνδικαλιστές τους; Πως αυτοί θέλουν να εξαιρεθούν από τους υπόλοιπους δημόσιους υπάλληλους που έκαναν θυσίες. Θέλουν επίσης να εξαιρεθούν από τους υπόλοιπους Έλληνες που έχασαν ένα σημαντικό μέρος των εισοδημάτων τους.

Γιατί θέλουν να εξαιρεθούν; Δεν μας λένε. Γιατί δικαιούνται την εξαίρεση; Δεν μας λένε. Απλώς διεκδικούν να παραμείνουν εκεί που ήταν.

Πριν από μερικούς μήνες που ξεκίνησε η ιστορία με τους υπαλλήλους της Μετρό που θα απολύονταν, θυμάμαι μια συνέντευξη πεζοδρομίου από έναν άλλο υπάλληλο ο οποίος έλεγε πως όλοι στην εταιρία έχουν μπει με μέσο. Μάλιστα το έλεγε με τέτοιο τρόπο σαν να ήθελε να μας πείσει πως το να έχεις μπει με μέσο είναι σωστό και δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με την κατάσταση. Αν και δεν διαφωνώ πως το “μέσο” ήταν και σε ένα βαθμό είναι η βασική μέθοδος πρόσληψης, αυτό δεν το κάνει ούτε νόμιμο ούτε  ηθικό, για να θυμηθώ έναν πρώην υπουργό. Η καταστρατήγηση του ΑΣΕΠ, είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό της αναξιοκρατίας που υπάρχει σε αυτή τη χώρα και που μας οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην καταστροφή και απαξίωση των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους.

Οι συνδικαλιστές που πρωτοστατούν σε αυτές τις κινητοποιήσεις, μαζί με τα κόμματα που βρίσκονται από πίσω, είναι πραγματικά απολιθώματα μιας νοοτροπίας που πλέον έχει πεθάνει σε αυτή τη χώρα. Μια νοοτροπία που λέει πως “το συμφέρον μου είναι πάνω από όλα και θα το διεκδικήσω με κάθε τρόπο”. Αυτή ακριβώς η νοοτροπία είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οι τιμές ανέβαιναν συνεχώς χωρίς να αυξάνεται η αξία του προϊόντος, που βρίσκαμε άχρηστους και ανίκανους σε σημαντικές θέσεις, που όλοι μας πληρώναμε πολύ ακριβά.

Είναι εντυπωσιακή η νοοτροπία αυτή και για άλλον ένα λόγο. Γιατί ουσιαστικά μας λένε πως τα ΜΜΜ είναι το “τσιφλίκι” τους και πως τα κάνουν ότι θέλουν χωρίς, όχι μόνο να ρωτάνε τους πραγματικούς ιδιοκτήτες (εμάς), αλλά ούτε καν να ενδιαφέρονται για το αν η ταλαιπωρία ενός ήδη εξαιρετικά κουρασμένου λαού θα αυξηθεί και θα έρθει να προστεθεί σε μια ήδη δύσκολη ημέρα. Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή αν δεν ψάχνουν για δουλειά ψάχνουν για χρήματα, τα ελάχιστα για να περάσουν την ημέρα τους. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν οι συνδικαλιστές και οι απεργοί των ΜΜΜ μας δείχνουν πόσο ενδιαφέρονται για όλους μας. Καθόλου!

Βεβαίως και έχουν δικαίωμα στην απεργία! Όλοι έχουν. Δεν έχουν όμως δικαίωμα να ζητούν να εξαιρεθούν από τους υπόλοιπους τους Έλληνες. Δεν έχουν δικαίωμα να πιστεύουν πως έχουν περισσότερα δικαιώματα και λιγότερες υποχρεώσεις από τους υπόλοιπους Έλληνες. Είναι υποχρεωμένοι να καταλάβουν πως επιστροφή στο 2009 δεν υπάρχει. Δεν γίνεται να γυρίσουμε στην εποχή που προσλαμβάνονταν από το παράθυρο άχρηστα άτομα που απλώς ήταν ανίψια κάποιου από τους 300 άχρηστους. Δεν γίνεται να γυρίσουμε στην εποχή που οι μισθοί ήταν 2500€. Δεν γίνεται να γυρίσουμε στην εποχή όπου το να έχουν οι ΔΕΚΟ εκατομμύρια ελλείμματα ήταν αποδεκτό.

Και πιο πολύ από όλα, δεν γίνεται οι απεργοί να αγνοήσουν την απόφαση του δικαστηρίου που κήρυξε την απεργία τους παράνομη, και αργότερα να απευθυνθούν στο ίδιο δικαστήριο για να διεκδικήσουν αυτά που χάνουν.

Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, γιατί δεν υπάρχουν πολίτες ενός κατώτερου θεού. Όχι πια.

Όπλα, ελευθερία και ΗΠΑ – Guns, freedom and the USA

images-1Συχνά ακούω συζητήσεις στην Ελλάδα για το θέμα της οπλοφορίας και οπλοχρησίας. Διάφοροι, είτε φοβισμένοι από την εγκληματικότητα που έχουμε, είτε για άλλους λόγους, υποστηρίζουν πως αν έχουν οι πολίτες τη δυνατότητα να έχουν όπλα, τότε θα προστατεύονται από τους «κακούς».

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πω πολλά για το θέμα. Αρκεί να δούμε τί γίνεται σε μια χώρα όπου η οπλοκατοχή και η εγκληματικότητα είναι σε υψηλά επίπεδα. Αυτό που έχει πιο πολύ ενδιαφέρον είναι η αντιμετώπιση της  Εθνικής Ένωσης Όπλων (NRA) στους τελευταίους φόνους σε άλλο ένα σχολείο. Νομίζω  πως η NRA είναι ότι πιο σάπιο έχω δει και χωρίς αμφιβολία είναι ο υπερασπιστής φονιάδων παιδιών.

Φοβάμαι πως αν κυριαρχήσει ο φόβος στην Ελλάδα δεν θα μας πάρει πολύ καιρό να φτάσουμε στα ίδια επίπεδα.

Τέλος, δεν γνώριζα τον δημοσιογράφο Lawrence O’Donnell αλλά μετά από αυτό το βίντεο οφείλω να ομολογήσω πως τον σέβομαι όσο λίγους.

English Translation.

images-1Very often I hear conversations in Greece about guns and the right of citizens to use them. Many, either frightened by the increase in criminality, or for other reasons argue that citizens should have the right to bear arms and protect themselves from the «bad guys».

I don’t think that there are many things to say about this issue. I think it suffices to see the situation in the USA where guns are free and criminality is high. What is very interesting is the way the NRA is handling the issue of the latest school mass murders. There is no doubt in my mind that the NRA is one of the most rotten institutions in existence.

I am afraid that if fear becomes strong enough in Greece it won’t be difficult for us to do more or less the same.

Finally, I didn’t know who Lawrence O’Donnell is, but after this video I have to admit that he has gained my respect.

Η Χρυσή Αυγή στη παρανομία – Golden Dawn, the outlaw

(for the English translation and reference scroll down)

imagesΠολλή συζήτηση γίνεται τελευταία για το αν η Χρυσή Αυγή πρέπει να τεθεί εκτός νόμου οπότε θα πάψει  να υπάρχει και σαν κόμμα. Πέραν των γνωστών πολιτικών και των απόψεών τους σχετικά, παρόμοιες προτάσεις έχω ακούσει και από απλούς πολίτες.

Δεν ξέρω τι προβλέπει ο νόμος σχετικά με αυτό το θέμα, ούτε πια διαδικασία πρέπει να ακολουθηθεί αλλά θα σας πω από τώρα πως είμαι εναντίον μιας τέτοιας κίνησης. Η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να τεθεί εκτός νόμου!

Πολλές φορές στην ανθρώπινη ιστορία έχουμε προσπαθήσει να σταματήσουμε κάποια πράγματα ή πράξεις που θεωρούμε κακές ή ανήθικες νομοθετώντας. Αυτό έχει νόημα για πράξεις όπως ο φόνος ή η κλοπή και η παιδεραστία, αλλά δεν έχει νόημα για την πολιτική. Να εξηγήσω γιατί το λέω αυτό.

Η πολιτική δεν είναι πράξη. Η πολιτική είναι ιδέα. Κάποιος πιστεύει πως όλοι πρέπει να τα μοιράζονται όλα και αυτό προσπαθεί να υλοποιήσει μέσω της πολιτικής. Η ιδέα του λέγεται Σοσιαλισμός, Κομουνισμός ή κάτι άλλο. Άλλος πιστεύει πως πρέπει να τα έχει όλα αυτός και οι υπόλοιποι να τον υπακούν. Η ιδέα του λέγεται Βασιλεία ή κάτι άλλο.

Όλα αυτά όμως είναι ιδέες. Ακόμα και αν τα υλοποιήσουν τότε πάλι ο νόμος θα ασχοληθεί με τις πράξεις τους και όχι τις ιδέες τους, ή τουλάχιστον αυτό είναι το σωστό. Μαύρη θα είναι η μέρα που θα τιμωρούνται οι ιδέες όποιες και αν είναι αυτές.

Ιστορικά λοιπόν, όταν η άρχουσα τάξη αποφασίζει να θέσει ένα κόμμα εκτός νόμου, συνήθως δύο πράγματα συμβαίνουν. 1) Οι οπαδοί του συσπειρώνονται και γίνονται πιο φανατικοί, φωνάζουν περισσότερο και ταυτοχρόνως, άλλοι πολίτες που μέχρι εκείνη την ημέρα ακροβατούσαν μεταξύ του να ψηφίσουν το κόμμα ή όχι, τώρα μπορεί να νιώσουν καταπιεσμένοι και από αντίδραση να καταλήξουν στο εκτός νόμου. 2) Το δεύτερο είναι πως το εκτός νόμου κόμμα δημιουργεί ένα άλλο και πάμε πάλι από την αρχή.

Πρόσφατα είδαμε την κατάσταση που περιγράφω  στη Τουρκία όταν το Κεμαλικό κατεστημένο κινήθηκε και πίεσε για να τεθεί εκτός νόμου το Ισλαμικό κόμμα. Η συνέπεια ήταν πως ένα άλλο κόμμα, πιο συντηρητικό στον Ισλαμικό του λόγο βρήκε περισσότερους υποστηρικτές, έγινε δυνατότερο και κατάφερε να κάνει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ταγίπ Ερντογάν. Παρόμοια κατάσταση είχαμε όταν στην Ελλάδα απαγορεύτηκε το ΚΚΕ.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου η απαγόρευση δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Παραδείγματα είναι η ποτοαπαγόρευση που είχε γίνει στις ΗΠΑ και ο “πόλεμος” στα ναρκωτικά που γίνεται σε όλο τον κόσμο. Μπορεί τα παραπάνω να είναι πράξεις και όχι ιδέες, αλλά έχουν κάτι κοινό με τη απαγόρευση ενός κόμματος: αν δεν ωριμάσουν οι άνθρωποι τότε οι απαγορεύσεις αυτές δεν θα είναι επιτυχημένες.

Κατά τη ταπεινή μου γνώμη, ο μόνος τρόπος να καταργήσεις με επιτυχία μια ιδέα δεν είναι να την απαγορεύσεις αλλά να διαφωτίσεις τον κόσμο σχετικά με αυτή.

Αυτή τη στιγμή οι Έλληνες είμαστε πολύ πιεσμένοι. Νιώθουμε βαλλόμενοι από παντού και δεν βλέπουμε φως στο τούνελ. Οι αξίες μας σαν κοινωνία έχουν σαπίσει και δεν μπορούν να μας στηρίξουν σε αυτή τη δύσκολη φάση. Αυτό έχει γίνει διότι όλα αυτά τα χρόνια της χλίδας και του νεοπλουτισμού οι αξίες μας αντικαταστάθηκαν από άλλες που μοναδικό στόχο είχαν τον εύκολο και άκοπο προσωπικό πλουτισμό με κάθε κόστος. Όχι πως έχω κάτι εναντίον του πλουτισμού, αλλά αν έρχεται άκοπα τότε φέρνει μαζί του κινδύνους.

Έτσι λοιπόν, στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα, έρχεται η Χρυσή Αυγή και μας λέει όλα αυτά που θέλουμε να ακούσουμε. Μας λέει πως έχουμε αδικηθεί, πως αξίζουμε περισσότερα, πως άλλοι φταίνε, πως οι ξένοι είναι το πρόβλημα. Ταυτοχρόνως, πολύ έξυπνα, δεν μας λέει τί θα κάνει για να λύσει αυτά τα προβλήματα γιατί, αν κάνει αυτά τα οποία διαλαλεί όλα αυτά τα χρόνια, τότε θα τρομάξουμε. Οπότε εντέχνως επιλέγει μια πιο soft προσέγγιση για να μη μας χάσει.

Αν αύριο η Χρυσή Αυγή τεθεί εκτός νόμου, τότε όλοι αυτοί που σήμερα την υποστηρίζουν δεν θα έχουν κάπου να ακουμπήσουν. Θα “κρεμαστούν” και θα θυμώσουν περισσότερο με το σύστημα που καταδίωξε τον “μοναδικό που λέει την αλήθεια” και σύντομα, όταν γίνει νέο κόμμα, θα τρέξουν και θα το ψηφίσουν. Και θα είναι περισσότεροι.

Αν θες λοιπόν να καταργήσεις με νόμο τη Χρυσή Αυγή απλώς δεν μπορείς. Η Χρυσή Αυγή και η όποια Χρυσή Αυγή καταργείται από το λαό όταν αυτός καταλάβει τί προασπίζει αυτό το κόμμα. Μόνο τότε, και αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα πιστεύω του, θα το απορρίψει. Αν όμως εμείς προχωρήσουμε και το θέσουμε εκτός νόμου δεν θα αλλάξουμε το μυαλό του ψηφοφόρου. Αντιθέτως πρέπει να επενδύσουμε στις σωστές αξίες, σωστή παιδία και κριτική σκέψη. Μόνο έτσι, αν διαφωτιστεί ο απλός άνθρωπος, θα μπορέσει να ξεπεράσει οποιαδήποτε απαρχαιωμένη ιδέα και προκατάληψη όπως είναι αυτές της Χρυσής Αυγής.

Όλα αυτά βέβαια θέλουν πολύ δουλειά και χρόνο για να γίνουν με επιτυχία. Μέχρι τότε καλό θα είναι να συνηθίσουμε στην ιδέα πως η Χρυσή Αυγή έχει έρθει για να μείνει.

English Translation

imagesA lot of talking is going on lately about whether or not the party Golden Dawn should be found illegal and therefor cease to exist. Apart from the known politicians and their opinions about this, I’ve heard similar suggestions by simple citizens.

I don’t know what the law says about situations like this and I don’t know the procedure, but I can tell you right now that I’m against this. Golden Dawn should not be outlawed.

During our history as Homo Sapiens we have seen many times that we try to stop certain things that we consider bad or immoral by making laws. This makes sense for acts like murder, stealing or pederasty, but has no meaning in politics. Let me explain.

Politics is not an action. Politics is an idea. Someone believes that all should share all and tries to make this happen through politics. This idea is called Socialism, Communism or something else. Another believes that one should rule all. This idea is called Hegemony or Royalism or something else.

But all these things are ideas. Even if we do make them true, the law will deal with our actions not our ideas, at least that’s the right thing to do. Dark is the day when ideas will be persecuted, whichever they may be.

So, historically, when the ruling class decides to place a party outside the law two things happen. 1) It’s followers band together against the common enemy, they yell and complain more, and those that were balancing between voting for this party or not, are suddenly feeling oppressed and easily move in favor of this party. 2) The second thing is that a new party will be formed and we’ll have to start all over again.

Recently we have seen this in Turkey where the Kemal supporting establishment pushed to make illegal the Islamic Party. The consequences where that another more conservative party rose, attracted more voters and won the elections to form a government with Tagip Erdogan as the Prime Minister. Something similar happened in Greece when the Greek Communist Party was outlawed.

In my humble opinion, the only way to destroy an idea is not to forbid it but to enlighten people.

Right now, we Greek are under a lot of pressure. We feel like everybody is gunning for us and there’s no hope in sight. Our values as a society have rotten away and cannot support us during these difficult times.. This has happened because during the years of plenty our values were replaced by a single goal: to become rich without working. Not that I have anything against being rich, but wealth without work brings along several dangers.

So, in this situation that we’re in today, comes Golden Dawn and tells us all we want to hear. That we have been wronged, that we deserve more, that it’s somebody else’s fault, that it’s the foreigner’s fault. At the same time, wisely they do not tell us how they propose to solve the problems because, if they start doing what they have been talking about all these years, people will be scared away. So they purposefully choose a soft approach so as not to lose us.

If tomorrow Golden Dawn was outlawed ten all those that support it would have nowhere to lean on. They will “hang” and get angrier with the “system that goes after those that tell the truth” and pretty soon, when a new party is formed, they’ll vote for it hands down. And they’ll be more.

If you want to abolish Golden Dawn by law you simply can’t. Golden Dawn and any Golden Dawn is abolished by the people when the people realize what it stands for as a political party. Then and only then, and if that doesn’t go against what people believe, will they discard it. If we go on and outlaw this party we will not changes the voters mind. What we need to do is invest on proper values, correct education and critical thinking. Only this way, by enlightening the people, will they overcome any outdated idea and superstition like the ones of Golden Dawn.

All this of course take time to be implemented. Until then I think it’s better to get used to the idea that Golden Dawn is here to stay.

Βιβλιογραφία – Reference:

Pinker, Steven: The Better Angels of our Nature: Why Violence has Declined.