Category Archives: greek politics

Αλέξης: Ο Δούρειος Ιππος της αριστεράς

Συνωμοτική σκέψη:
Από την αρχή ήταν προφανές πως το πράγμα δεν βγαίνει. Τα δανικά έρχονταν αλλά ο λογαριασμός δεν έβγαινε. Η Φιλελεύθερη Ομάδα (ΦΟ) έβλεπε πως δεν θα μπορέσει να ισιώσει το καράβι διότι και η δεξιά είχε και η ίδια σαπίσει.
Τότε κάποιος είχε μια ιδέα: να βάλουν την Αγία Αριστερά να κάνει τη βρωμοδουλειά, την αριστερά που δεν είχε ψεγάδι και που όλοι πίστευαν πως ήταν ηθικά ανώτεροι από τους άλλους. Ήταν η μόνη που θα μπορούσε να βγάλει το φίδι από τη τρύπα.
Για να γίνει αυτό όμως θα έπρεπε να θέλει η αριστερά να το κάνει και για αυτό χρειάζονταν κάποιον από «μέσα», να τη καθοδηγήσει.
Έψαξαν να βρουν κάποιον που να μπορούσε, με τις κατάλληλες επαφές και νουθεσίες, να «γυρίσει», να αλλαξοπιστήσει και να οδηγήσει την αριστερά σε φιλελέ μονοπάτια.
Ο πρώτος στόχος ήταν να βρουν κάποιον αριστερό από ευκατάστατη οικογένεια που να έχει εκφράσει ξεκάθαρα τα αριστερά του αισθήματα. Δημιουργήθηκε μια λίστα και μέσα σε αυτή ήταν και ο Αλέξης.
Ο Αλέξης ήταν μια καλή λύση. Η οικογένεια είχε χρήματα, ο ίδιος δεν είχε εργαστεί ποτέ, μίλαγε πάντα με αριστερά συνθήματα, δεν είχε επαφή με εξωτερικό, δεν είχε ουσιαστική μόρφωση, μέλος της ΚΝΕ, αλλά αρκετά νέος ώστε οι απόψεις του να μπορούν να πάρουν άλλο σχήμα, σαν πλαστελίνη, με τις κατάλληλες πιέσεις.
Για να ολοκληρωθεί η δουλειά όμως έπρεπε η ΦΟ να τον προετοιμάσει για λίγο μόνη της, χωρίς ενοχλήσεις και αυτό ήταν δύσκολο.
Η ευκαιρία βρέθηκε όταν ο Αλέξης ταξίδεψε πρώτη φορά στο εξωτερικό, στην Γένοβα, για να πάρει μέρος στις διαμαρτυρίες κατά των G8 το 2001. Ο Αλέξης απήχθει από τη ΦΟ και η πλύση εγκεφάλου ξεκίνησε.
Μέχρι να γυρίσει στην Ελλάδα είχε γίνει ο ιδανικός Δούρειος Ίππος.
Τα χρόνια περνούσαν, η κατάσταση στη χώρα χειροτέρευε, αλλά η ΦΟ δεν σταμάτησε. Οδήγησε την αριστερά σε μονοπάτια δύσκολα, βοηθώντας την να υπερασπιστεί όλα αυτά τα οποία είναι αντίθετα στον φιλελευθερισμό και έτσι να την ανεβάσει πολύ στα μάτια του κόσμου ως τη λύση για σωτηρία. Ο στόχος ήταν να ανέβει τόσο ψηλά ώστε η πτώση να είναι θανατηφόρα. Το μόνο που έμενε ήταν η τοποθέτηση του Αλέξη σε θέση καίρια.
Ξαφνικά η ευκαιρία εμφανίστηκε. Ο ένας πρόεδρος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ μετά τον άλλο απεδείχθηαν λίγοι και άλλαζαν συχνά. Η αριστερά χρειάζονταν ένα νέο πρόσωπο που θα την οδηγούσε στα άκρα. Μετά τον Αλαβάνο, το επόμενο λογικό βήμα προς τα άκρα ήταν ο Αλέξης.
Η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και ο Αλέξης έγινε πρόεδρος με τις ευλογίες του απερχόμενου και τότε μπήκε σε πράξη το καλά οργανωμένο σχέδιο.
Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔΣΟΚ ήταν αδύναμες μιας και είχαν τα κληρονομικά προβλήματα που δεν θα τους επέτρεπαν να κάνουν τις απαραίτητες βαθιές τομές στο κράτος και έτσι αποτύγχαναν συνεχώς.
Όταν ήρθε η ώρα, η κοινωνία, με τα κατάλληλα ερείσματα, ψήφισε τον Αλέξη ο οποίος είχε κάνει τη δουλειά του υποσχόμενος ακόμα περισσότερα από τους προκατόχους του. Οι υποσχέσεις της αριστεράς ήταν τόσες πολλές και η αγνότητά της τόσο απόλυτη που η κατάρρευση και η καταστροφή της ήταν βέβαιες.
Έπρεπε όμως να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Δεν θα μπορούσε ο Αλέξης να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο από την πρώτη στιγμή διότι θα τον έριχναν οι δικοί του. Έτσι ο πρώτος χρόνος αναλώθηκε σε «διαπραγματεύσεις», σε κομπασμούς, αλλαγές ονομάτων και επιλέχθηκε η συμμαχία με ένα ακροδεξιό κόμμα το οποίο θα θόλωνε ακόμα περισσότερο τα νερά και κανείς δεν θα μποροούσε να καταλάβει τι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας.
Το πιο σημαντικό κομμάτι του σχεδίου βέβαια, ήταν το δημοψήφισμα. Θα έπρεπε και να κερδηθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό και να αγνοηθεί πλήρως, όπως και έγινε. Ήταν η αρχή της προδοσίας που θα κατέστρεφε την θεωρητική αξιοπιστία της αριστεράς στα μάτια του λαού.
Από εκείνο το σημείο και μετά έπρεπε απλώς η κυβέρνηση να αυξήσει τους φόρους στο έπακρο και να διορίσει όσο το δυνατόν περισσότερους και κραυγαλέα άχρηστους ανθρώπους. Σε αυτούς έπρεπε βέβαια να δοθεί υψηλός μισθός και αρμοδιότητες άσχετες με τις ικανότητές τους ώστε να θυμώσει η υπερ-φορολογούμενη κοινωνία ακόμα περισσότερο.
Η επιλογή των στελεχών της κυβέρνησης ήταν σημαντικό βήμα. Έπρεπε να επιλεγούν άτομα που είχαν ζήσει τη «γλύκα» της κυβέρνησης, της εξουσίας και του χρήματος που ρέει άφθονο. Για αυτό επιλέχθηκαν κυρίως πρώην στελέχη ΠΑΣΟΚ και οι ελάχιστοι της ΝΔ που ήταν με τους ΑΝΕΛ. Όλοι αυτοί ήξεραν και δεν θα εγκατέλειπαν τη καρέκλα εύκολα.
Το πάζλ ολοκληρώθηκε με την εξαφάνιση των αναρχομπαχαλάκιδων οι οποίοι, ακροαριστεροί όντας, ήταν ζαλισμένοι από τη ξαφνική απόκτηση εξουσίας και την απίστευτη προδοσία του Αλέξη. Μέχρι να ξυπνήσουν θα είχαν διαλυθεί εκ των έσω και αυτοί.
Τέλος, για να λειτουργήσει το σχέδιο της ΦΟ και να ολοκληρωθεί η δουλειά, έπρεπε οι ξένοι να δείξουν την κατάλληλη υπομονή με τον Αλέξη. Έπρεπε να είναι «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» μαζί του. Για αυτό αποφασίστηκε να λειτουργήσει το υπερ-ταμείο (ΤΑΙΠΕΔ) με το οποίο δώσαμε τις εγγυήσεις στους ξένους πως ακόμα και αν δεν πετύχει η προσπάθεια καταστροφής της αριστεράς, αυτοί θα πάρουν τα λεφτά τους. Έτσι απέκτησαν υπομονή με τους Βαρουφάκηδες και τους άλλους εντυπωσιακά ανίκανους που τους στέλνουμε.
Πλέον το τοπίο είναι έτοιμο. Η αριστερά έχει αρχίσει να διαλύεται και όσο τα μέλη της υπερασπίζονται τις πολιτικές της κυβέρνησης τόσο πιο μεγάλη θα είναι η καταστροφή.
Το παραπάνω σενάριο είναι προϊόν φαντασίας, αλλά εξηγεί αυτό που ζούμε σήμερα. Απλώς δεν έχω ούτε ένα στοιχείο να το στηρίξω…

Ο μύθος της κρίσης αυτοκτονιών

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης μας λένε πόσες χιλιάδες αυτοκτονίες είχαμε στην Ελλάδα για οικονομικούς λόγους. Από την οθόνη μου έχουν περάσει δεκάδες διαφορετικά μηνύματα με αριθμούς αυτοκτονιών, από 1.000 μέχρι 50.000.

Βλέποντας όμως τα επίσημα νούμερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2012, εν μέσω δηλαδή της κρίσης, βλέπουμε πως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

causes of death 2012

Όπως φαίνεται παραπάνω στην Ελλάδα (με κίτρινο) της κρίσης είχαμε 4,4 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό μετά τη Κύπρο, όταν στη ΕΕ είχαμε μέσο όρο 11, στη Λιθουανία έχουν 30,7 , στη Γερμανία 11,5 , ενώ στο Λουξεμβούργο έχουν περίπου 10, προφανώς διότι δεν έχουν και πολλά να κάνουν.

800px-Deaths_from_suicide_—_standardised_death_rate,_2012_(¹)_(per_100_000_inhabitants)_YB15

Από τα παραπάνω είναι προφανές πως ποτέ δεν υπήρξε κρίση αυτοκτονιών στην Ελλάδα, όπως μας λέγανε.

Μπορεί ο αριθμός των αυτοκτονιών να αυξήθηκε από 3,85 το 2011 στο 4,4 το 2012 (πάντα ανά 100.000 κατοίκους), αλλά αυτή η αύξηση είναι πολύ μικρή σε σχέση με αυτά που μαθαίναμε και δεν είμαι σίγουρος πως μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και εξολοκλήρου στη κρίση.

Για περισσότερα, δείτε εδώ.

Photos Hellenic parliament

parliamentary copyright images

 

Το ανατριχιαστικό παιχνίδι των λέξεων της κας Κωνσταντοπούλου

«Χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια του αγώνα για την ΕΡΤ και για τις οικογένειές τους να υπάρξει πρόβλεψη ως ελάχιστος φόρος τιμής, ως σύστοιχο και συνεπές με αυτό που κάνει η Πολιτεία για τους ανθρώπους που χάνουν τη ζωή τους στο καθήκον». (Ζωή Κωνσταντοπούλου)

Εδώ έχουμε ένα εξαιρετικά περίεργο φαινόμενο. Η κα Κωνσταντοπούλου αναφέρεται σε πεσόντες της ΕΡΤ και ζωές που χάθηκαν στο καθήκον.

Η κα Κωνσταντοπούλου, προκειμένου να φτάσει σε αυτό το σημείο έκανε το εξής απλό: Έψαξε να βρει θανάτους μέσα στο πλήθος των υπαλλήλων της ΕΡΤ. Από τους 2.656 απολυμένους, 12 πέθαναν κατά τη διάρκεια των 17 μηνών που έμεινε η ΕΡΤ κλειστή. Κάποιοι είχαν ατύχημα, κάποιοι από ασθένεια, ένας, αν δεν κάνω λάθος, αυτοκτόνησε.

Η κα Κωνσταντοπούλου δεν εξέτασε τα πραγματικά αίτια των θανάτων. Δεν ασχολήθηκε με αυτό. Δεν είδε ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που ο αυτόχειρας πήρε τη ζωή του ή τι προκάλεσε τον θάνατο των άλλων 11.

Απλώς τους τσουβάλιασε όλους στα «θύματα του μνημονίου», απέδωσε εντελώς αυθαίρετα τους θανάτους στο κλείσιμο της ΕΡΤ και πέρασε στο επόμενο βήμα: την εκμετάλλευση των θανάτων αυτών.

Πλησίασε λεκτικά τους θλιμμένους συγγενείς που πνίγονται από το χαμό του ανθρώπου που αγαπούσαν και προσέφερε παρηγοριά. Μια καλή κουβέντα και την ιδέα πως ο νεκρός πέθανε στο βωμό κάτι μεγαλύτερου από την απλή καθημερινότητα που θα πάρει όλους μας. Πέθανε για μια ιδέα, αυτή της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης.

Μπούρδες!

Όχι μόνο η κίνηση αυτή είναι προκλητική για τους νεκρούς, όχι μόνο η εκμετάλλευση αυτή είναι προσβλητική για τους συγγενείς, αλλά με αυτό το αισχρό παιχνίδι χάνεται η έννοια των λέξεων.

Διότι αν οι 12 της ΕΡΤ έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον, τότε οι αστυνομικοί και οι πυροσβέστες που πεθαίνουν προσπαθώντας να σώσουν εμάς, τι κάνουν; Ο πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας που πέθανε πρόσφατα, σε ποια κατηγορία ανήκει;

Τέλος, πως πεθαίνει κάποιος στον «αγώνα» να ανοίξει η ΕΡΤ; Κατεβαίνοντας σε πορεία; Στημένος έξω από την είσοδο του μεγάρου; Στο σπίτι του διαβάζοντας άρθρα στο internet;

Η κα Κωνσταντοπούλου, με τη παραπάνω δήλωση, έδειξε, αν εννοεί αυτά που λέει πως δεν καταλαβαίνει την έννοια, το ειδικό βάρος των λέξεων και την ασέβεια που δείχνει, αν δεν τα εννοεί τότε δεν είναι παρά μια απίστευτη καιροσκόπος που δεν θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να κερδίσει ακόμα και μια ψήφο βασισμένη στα δάκρυα κάποιων ανθρώπων.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

Ποια είναι τα 4 μαθήματα που μας διδάσκει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Γενικά κατακρίνω τον ΣΥΡΙΖΑ με κάθε ευκαιρία που βρίσκω. Αλλά αν θέλω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός μπορώ, θα πρέπει να δω λίγο και τα θετικά που μας προσφέρει η κυβέρνηση. Υπάρχει κάτι θετικό που μπορούμε να πάρουμε από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Τι μαθήματα παίρνουμε;

Η αριστερά κυβέρνησε

Ναι, αυτή η απίστευτη πιπίλα που έχει περάσει από το στόμα όλων των αριστερών, πέθανε. Πλέον η αριστερά κυβέρνησε και κυβερνά. Μπορεί οι συνθήκες να μην είναι ιδανικές, να μην είναι σαν αυτές που έζησε ο Ανδρέας πχ, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. Οι σημερινοί κυβερνώντες, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, συνεχώς μας έλεγαν πόσο έτοιμοι είναι να κυβερνήσουν και πως το πρόγραμμά τους ήταν τιμολογημένο. Οπότε όχι μόνο κυβέρνησε, αλλά η δικαιολογία της «καμένης γης» δεν στέκει. Για ότι συμβαίνει και συμβεί υπεύθυνοι θα είναι η αριστερά και ο Τσίπρας.

Η εφαρμογή του σοσιαλισμού/κομμουνισμού

Το γεγονός πως ελάχιστες είναι οι σοσιαλιστικές/κομμουνιστικές χώρες που έχουν μείνει στον κόσμο, ποτέ δεν πτόησε τους αριστερούς της κυβέρνησης. Το ότι, όποιες χώρες είχαν σοσιαλισμό, έκαναν ότι μπορούσαν προκειμένου να τον ξεφορτωθούν και να ξεχάσουν αυτή τη περίοδο επίσης δεν τους άγγιξε. Η μόνιμη δικαιολογία ήταν πως σε αυτές τις χώρες ο σοσιαλισμός δεν είχε εφαρμοστεί ποτέ σωστά, άρα… Εφόσον λοιπόν οι κυβερνόντες είχαν πάρα πολύ χρόνο να μάθουν από την ιστορία και εφόσον μας έλεγαν πως παλαιότερα δεν είχε εφαρμοστεί σωστά, σημαίνει πως γνωρίζουν τι χρειάζεται για να εφαρμοστεί πλέον σωστά. Συνεπώς αυτή τη στιγμή ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζεται σωστά. Αυτό που ζούμε είναι η σωστή εφαρμογή! Το μάθαμε και αυτό λοιπόν.

Μια ευρεία συμμαχία

Ένα από τα πιο συνηθισμένα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά ήταν πως θα δημιουργήσει συμμαχία με άλλα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη ώστε να πιέσει τις εξελίξεις και να πάρει χρήμα το οποίο θα διανείμει στους πελάτες του χωρίς νέα μέτρα. Αντ’ αυτού όμως τι είδαμε; Τα αριστερά κόμματα και οι υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ καταποντίστηκαν εκλογικά σε όλη την Ευρώπη. Η συμμαχία ποτέ δεν δημιουργήθηκε διότι οι Ευρωπαίοι είδαν τι θα πει εφαρμοσμένη αριστερά (δείτε προηγούμενο σημείο) και είπαν: «Απαπαπαπαπα», καταψηφίζοντας τους αντιπροσώπους της. Με άλλα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να σώσει την Ευρώπη, όπως ήθελε να κάνει, με το να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή. Χιλιάδες χρόνια μετά τη μεταλαμπάδευση της δημοκρατίας, σώσαμε τους Ευρωπαίους από την αριστερά. Μας χρωστάει η Ευρώπη και δεν το ξέρει.

Η ηθική ανωτερότητα της αριστεράς

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι κυβερνήσεις πριν τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν όλες φτιαγμένες κατά πλειοψηφία από άτομα που ήθελαν να κάνουν αρπαχτές, που κοίταζαν τα κέρδη της καρέκλας και όχι τις υποχρεώσεις της, που υπόσχονταν μεταξωτές κορδέλες αλλά πουλούσαν φύκια και που χρησιμοποιούσαν τη θέση τους για τον προσωπικό τους πλουτισμό. Κανείς δεν τα αμφισβητεί αυτά. Η αριστερά μας έλεγε πως η ηθική της ήταν ανώτερη και πως δεν θα κάνει τα ίδια με το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ πχ, που ήταν επίσης αριστερόστροφο. Από τη μέρα όμως που ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την εξουσία, μαζί με τους ΑΝΕΛ άρχισε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία τοποθέτησης συντρόφων σε όλες τις σημαντικές και προσοδοφόρες θέσεις. Παράλληλα άρχισαν να δίνουν εκατομμύρια με απ’ ευθείας αναθέσεις σε εξαιρετικά αμφιλεγόμενης αξίας έργα (δες αεροπλάνα Καμμένου) και να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους να ξαναγίνουν αδιαφανείς οι διαδικασίες και οι δρόμοι που ακολουθεί το χρήμα (δείτε «τρύπες» στη Διαύγεια). Για να μη αναφερθώ στις υποσχέσεις που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν διότι ακόμα και οι ίδιοι παραδέχθηκαν πως υπερέβαλαν προεκλογικά. Άρα λοιπόν, χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ, ανακαλύψαμε πως και αυτοί είναι ίδιοι με τους προηγούμενους και όλοι τους ίδιοι με εμάς. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά!

Τα όρια της εξωτερική πολιτικής

Χρόνια τώρα βρίζουμε τους Αμερικάνους και αγιοποιούμε τους Ρώσους και άλλες χώρες που ουδεμία σχέση έχουν μαζί μας. Επανειλημμένως έχουμε ακούσει πως αντί να εξαρτόμαστε από τους «τοκογλύφους» θα έπρεπε να ζητήσουμε βοήθεια από άλλους. Πλέον γνωρίζουμε καλύτερα. Οι μόνοι που ενδιαφέρθηκαν για εμάς ήταν οι κακοί Ευρωπαίοι και οι φονιάδες-των-λαών-Αμερικάνοι. Οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Ινδοί, το Ιράν, η Βενεζουέλα, όλες αυτές οι χώρες θα μας βοηθούσαν μόνο στη φαντασία των αριστερών. Η πραγματικότητα τους διέψευσε. Επιπλέον, δεν ξέρουμε μόνο ποιοι πραγματικά θέλουν και μπορούν να μας βοηθήσουν, αλλά και μέχρι που φτάνει η υπομονή τους. Οι Αμερικάνικες κόκκινες γραμμές πχ, τραβιούνται στα θέματα της τρομοκρατίας. Είμαστε πλέον υπερήφανα απομονωμένοι και γνωρίζουμε τι χρειάζεται να κάνουμε για να πετύχουμε μια τόσο εκκωφαντική απομόνωση. Άλλο ένα μάθημα που μας πρόσφερε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα τα παραπάνω μαθήματα που μας πρόσφερε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πέσουν λίγο ακριβά για τη τσέπη μας, αλλά δεν παύουν να είναι μαθήματα από τα οποία οφείλουμε να μάθουμε και, αν είμαστε έξυπνοι αρκετά, να βελτιωθούμε ώστε να μην τα επαναλάβουμε.

Συνειδητοποιώ μάλιστα πως ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει αυτό που προσπαθώ να κάνω εδώ, σε αυτό το blog, με μεγαλύτερη άνεση και αποτελεσματικότητα από εμένα: καταρρίπτει μύθους. Ίσως να είναι πιο εύκολο να καταρρίψεις μύθους που έχεις δημιουργήσει μόνος σου, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως η κατάρριψη των μύθων αυτών από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ολοσχερής και τελειωτική.

Διότι μετά από αυτή τη κυβέρνηση, κανείς δεν θα μπορεί πλέον να ισχυριστεί τα παραπάνω.

Ευχαριστούμε Αλέξη!

Τί κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι εντυπωσιακό πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να μην κάνει τίποτα από αυτά που υποσχέθηκε.

Υποσχέθηκε να σταματήσει την ύφεση και κατάφερε να σταματήσει τη μικρή και αναιμική ανάπτυξη που είχαμε.

Υποσχέθηκε να αλλάξει τη συντηρητική πολιτική της ΕΕ και κατάφερε να αποξενώσει όλα τα κόμματα από τα οποία περίμενε συμμαχία. Μάλιστα, τα κόμματα αυτά και οι ξένοι υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ, στις χώρες τους, έχουν καταποντιστεί εκλογικά.

Υποσχέθηκε να αλλάξει τις «κακές συνήθειες» των παλαιών κυβερνήσεων και κατάφερε να κάνει ακριβώς τα ίδια, χειρότερα και απροκάλυπτα, είτε με τοποθετήσεις συντρόφων και συγγενών, είτε κάνοντας επίδειξη καπιταλιστικών ανακλαστικών από τα ίδια τα μέλη του τα οποία έσπευσαν πριν και κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης να σώσουν τα χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ που έχουν μαζέψει βγάζοντάς τα από τη χώρα, οι αριστεροί!

Υποσχέθηκε να φέρει νέα πνοή στην Ελλάδα και κατάφερε να αντιστρέψει και τα λίγα σωστά που έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ακυρώνοντας ουσιαστικά τη διαύγεια, καταργώντας την ηλεκτρονική ψηφοφορία, λες και είναι το σημείο κλειδί της θητείας του, σπρώχνοντας τα σχολεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα σε επιστροφή στο παρελθόν του μαυροπίνακα, όταν σε άλλες χώρες τα ηλεκτρονικά βιβλία είναι βαρετή πραγματικότητα.

Υποσχέθηκε μια σειρά από οικονομικές και πολιτικές αλλαγές τις οποίες έχει δεν έχει πάρει πίσω, αλλά ξαφνικά ανακάλυψε πως χωρίς χρήματα δεν μπορείς να εφαρμόσεις κανένα μέτρο. Το ότι ήταν άγνωστο στον ΣΥΡΙΖΑ ότι χρειάζεσαι χρήμα για να κάνεις κοινωνική πολιτική, είναι από μόνο του ενδεικτικό.

Η λίστα με υποσχέσεις που δεν εκπληρώθηκαν είναι τόσο μεγάλη όσο και η λίστα με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει λόγο της αντιπολιτευτικής του συμπεριφοράς σε διάφορα θέματα.

Είναι σέξυ να λες «μην πληρώνετε τη κυβέρνηση των τοκογλύφων», αλλά όταν ξαφνικά ανακαλύπτεις πως ο μόνος τρόπος για να βρεις χρήματα για να ανοίξεις την ΕΡΤ είναι να σε πληρώσουν αυτοί που εκπαίδευσες να μην πληρώνουν, ε, τότε έχεις πρόβλημα.

Σέξυ ήταν και η συμπεριφορά του με τις καταλήψεις και τους επαναστάτες του τσίπουρου αλλά μόνο για τον κόσμο που βλέπει Λαζόπουλο. Τώρα που είναι κυβέρνηση βάζει τα ΜΑΤ τα οποία είχε υποσχεθεί να διαλύσει, προκειμένου να τις σταματήσουν.

Τελικά τι κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Κατάφερε να ενώσει την Ευρώπη εναντίον μας. Ακόμα και παραδοσιακοί σύμμαχοι σήμερα κρατούν αποστάσεις (δες Κύπρος).

Κατάφερε να εξαντλήσει όλα τα αποθεματικά από όσα ταμεία έφταναν τα χέρια του προκειμένου να δώσει σάντουιτς στους Φωτόπουλους και να προσλάβει 150 καθαρίστριες.

Κατάφερε να χρησιμοποιήσει όλο το πλεόνασμα το οποίο, όπως ο ίδιος έλεγε, δεν υπήρχε και να γυρίσει την οικονομία στα ελλείμματα.

Κατάφερε να κάνει εσωτερική στάση πληρωμών με τραγικές συνέπειες για εκατοντάδες εταιρίες που δεν μπορούν να πληρώσουν χιλιάδες εργαζόμενους.

Κατάφερε να δεχθούμε δύο εντονότατες προειδοποιήσεις από τις ΗΠΑ για το θέμα του Ξηρού και τη φωτογραφική τροπολογία που πέρασαν προκειμένου να πάει σπίτι του.

Κατάφερε να δείξει αντιδημοκρατικά ανακλαστικά σε κάθε κριτική εναντίον του.

Και άλλα…

Δεν έχει καταλάβει πως ακόμα και αν πάρουμε τα 7δις, μόλις τα ξοδέψει σε παροχές, θα βρίσκεται στο ίδιο σημείο που είναι και σήμερα.

Δεν έχει καταλάβει πως χωρίς αλλαγές σε αυτά που θεωρεί ιερά δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματά του.

Δεν έχει καταλάβει πως η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι λύση αλλά κατάρα.

Δεν έχει καταλάβει πως εκβιασμοί, νταούλια και ασάφειες δεν περνούν στην ΕΕ.

Όλα αυτά από άτομα που το μόνο που έκαναν πριν αναλάβουν τη κυβέρνηση, ήταν να κάθονται να συζητούν για τα προβλήματα του καπιταλισμού στο Ντα Κάπο. Δεν νομίζω πως υπάρχει άλλη κυβέρνηση στον κόσμο όλο που να είναι τόσο πολύ εκτός πραγματικότητας.

Και όλα αυτά στη πλάτη μας μέσα σε μόλις 100 ημέρες!

A message to my non-Greek friends

I’ve been lucky enough to travel to many countries in my life and meet many people, some of which I consider as friends and that’s one of the highest honors I can give.

So, this is for these friends, wherever they are in the world.

It’s difficult to explain what is happening here in Greece, to explain what many Greeks, including me, feel about the political situation.

I understand that most of you are learning about developments in Greece from several media, some of them favorable, most of them not. It is to be expected, especially in the field of politics where several interpretations of the same event can exist and in many ways be valid.

In truth, we, Greeks, elected a government that had from the beginning shown its true colors. They are a leftist coalition of people who believe in ideas as strange as Maoism and Stalinism, to mention a few of the not-so-fringe ones.

Why we voted for them is hard to explain and it would take some time and many pages. It doesn’t matter now. They are here. They call the shots.

What is important is to realize that not all of us voted for them. During the last elections they received about 37% and if you calculate the number of people who could have voted but didn’t, their numbers fall to a puny 24% of the electoral base. This means that the vast majority of Greeks did not vote for them.

But the fact remains that they are in government and are making decisions for all of us.

Some of these decisions or some of their comments you might have heard of. Some of them may sound “alien” to you, irrational and just plain weird! Let me assure you that they sound the same way to us too! It appears that this government does not value cooperation with allies, does not value keeping their promises and does not value the opinion of the other EU partners. They probably don’t even value the opinion of us Greeks.

They are set in their ways, they don’t want to change their mind and they appear to be going against the will of the people they were elected to serve.

They are surprising us with their incompetence, their inability to grasp reality and their child-like behavior.

They appear to be rude and at times truly obnoxious and dangerous in their not-so-veiled threats to drag the rest of Europe, or even the world if they could, down to the bottom with us.

We understand that the path we are on is leading us to destruction. We also understand that it may already be too late for the economy to recover. Many of us are speaking out against them, against their policies and against their irrational decisions. We are speaking out, each one from our own little soap-box, but we do speak. Some of us even yell and are in danger of alienating friends and relatives.

In fact this is already happening. Thanks to the government’s communication policies and their need to find enemies within and without, they create conspiracy theories that eventually encompass all the dissenting voices and end up dividing the people into “us and them” instead of uniting us to the common cause.

We believe in democracy and the democratic ideals that compel us to seek a solution through the same institutions that brought these people to power. We have to. Any other choice would be detrimental. We are above all Greeks.

So, the next time you hear news about Greece and about our government, I would urge you to remember that not all of us are of the same mind. Not all of us want to hurt our relationship with the EU, not all of us see “allies” in Russia and other semi-democratic countries, not all of us are nationalists and spew threats and hatred at whomever we believe is the enemy.

Many of us are fighting back. It’s not easy and we have our scars to show for, but we won’t stop. We’ll keep criticizing the policies of this government and we are in favor of a more rational approach, within the EU and in cooperation with the other countries, not against them.

I can’t promise you anything. I’m afraid of what is going to happen as every other Greek probably is.

But I would like to ask you to keep this in mind and each time you hear something strange, or even feel insulted by something a member of this government has said or done, that it’s not representative of all of us. Many of us strongly disagree but are rarely heard. But if it’s not too late, we will turn this country around. We know how to do it, despite appearances of the opposite. Please share this with whoever may be interested or has an unfavorable opinion of Greeks. It may help. We are not all SYRIZA.

This is, in many ways, an apology.

Το μέλλον της Ελλάδας

Σε αυτό το blog έχω πολλές φορές επικαλεστεί τις μαντικές μου ικανότητες και μέχρι σήμερα έχω πέσει μέσα κάθε φορά.

Θα το κάνω λοιπόν άλλη μια φορά, θα κάνω μια πρόβλεψη χρησιμοποιώντας τη μοναδική ενόρασή μου και θα προβλέψω το μέλλον αυτής της χώρας.

Έγραψα χθες στο facebook πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εντολή να κρατήσει την Ελλάδα εντός ευρώ και να διαπραγματευτεί για την καλύτερη δυνατή συμφωνία. Έγραψα επίσης πως αυτό οφείλει να κάνει.

Αλλά είμαι αφελής. Κάθε κυβέρνηση, αν δει πως η υπόσχεση που είχε δώσει στο λαό είναι, για οποιοδήποτε λόγο, ανεφάρμοστη, απλώς αλλάζει πολιτική, προσαρμόζεται στις υπάρχουσες συνθήκες και προχωρά.

Το ίδιο λοιπόν θα μπορούσε να κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Εφόσον βλέπει πως η ΕΕ δεν συμφωνεί με τις ιδέες του σχετικά με το τι πολιτική πρέπει να ακολουθηθεί στην Ελλάδα, θα μπορούσε να αναπροσαρμοστεί και να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που είναι απαιτούμενες για νέο δάνειο. Να σπάσει τις ρίζες του παλαιοκομματισμού στην Ελλάδα!

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα απλό κόμμα. Δεν είναι ούτε αντιδραστικός ούτε και ριζοσπάστης. Αντιθέτως, μέχρι στιγμής έχει φροντίσει να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με τον δημόσιο τομέα και να κάνει ότι μπορεί για να προσλάβει απολυμένους ή νέους υπαλλήλους. Αυτή η πολιτική μόνο ριζοσπαστική δεν είναι για τα Ελληνικά δεδομένα.

Επειδή όμως μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν άτομα τα οποία είναι ξεκάθαρα τοποθετημένα υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, είναι προφανές πως μια από τις επιλογές που έχει το κόμμα, αν οι διαπραγματεύσεις δεν φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο, είναι η χρεοκοπία εντός ευρώ και σταδιακή αλλαγή νομίσματος (δεν είναι εύκολο να γίνει με τη μία).

Οι μαντικές μου ικανότητες λοιπόν δείχνουν πως τα μέλη της κυβέρνησης μας προετοιμάζουν για ένα τέτοιο σενάριο. Αρκετοί μιλάνε για ρήξη, άλλοι για δραχμή, και η γενικότερη ρητορεία είναι πως η Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη μας θέλει στα γόνατα.

Οι μαντικές μου ικανότητες λοιπόν μου λένε πως σύντομα, ο Αλέξης θα βγει στις τηλεοράσεις και θα πει πως η κακιά Ευρώπη δεν μας θέλει αυτόνομους αλλά σκλαβωμένους κάτω από τη Γερμανική μπότα. Όχι επί λέξει, αλλά αυτό θα είναι το νόημα.

Θα μας πει λοιπόν πως δεν μπορεί να το δεχθεί αυτό και πως θα ζητήσει δημοψήφισμα για να του πούμε αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ ή όχι.

Σήμερα βέβαια, αν κάνει το δημοψήφισμα, οι ψήφοι υπέρ της παραμονής θα είναι συντριπτικοί. Αλλά όσο τραβάνε και άλλο οι διαπραγματεύσεις που δήθεν γίνονται, όσο η αγορά στραγγίζει και ξεπερνά τα όρια αντοχής και αρχίσει να διπλώνει και να χάνονται θέσεις, σε συνδυασμό με την αντιγερμανική ρητορεία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να ρίξει το φταίξιμο στους ξένους ώστε να πληγωθεί ο ίδιος όσο το δυνατόν λιγότερο και ταυτοχρόνως να αλλάξει το κλίμα για το ευρώ.

Το βασικό νόημα πίσω από τη κυβερνητική επικοινωνία θα είναι:

«οι Ευρωπαίοι βάζουν χέρι στην ανεξαρτησία μας και θέλουν να ελέγχουν τον ελεύθερο και περήφανο λαό (πάρε δηλώσεις από ΑΝΕΛ και άλλα μέλη της ακροδεξιάς) ορίζοντας την οικονομική μας πολιτική και στερώντας δουλειά από τους μεγάλους και γάλα από τα παιδιά. Αυτό δεν είναι επιτρεπτό! Αν βγούμε από την ΕΕ θα είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλουμε. Ψηφίστε να μου δώσετε τη δυνατότητα να μας ελευθερώσω!»

Όταν οι άλλες, οι φτωχότερες από εμάς χώρες, παρακαλούν να μπουν στην ΕΕ, εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε για να βγούμε. Δεν ξαφνιάζομαι, αριστερά ψηφίσαμε.

Αυτά λοιπόν βλέπω στο μέλλον της χώρας και το δικό μας.

Αναστάτωση, φτώχεια, τρομοκρατία (μπροστά στην οποία θα ωχριά η καμπάνια της ΝΔ στις τελευταίες εκλογές), πανικό, προσφορά ψευδολύσης με το δημοψήφισμα, και, αν βγούμε από την ΕΕ, επιστροφή 50 χρόνια πίσω και απομόνωση. Ας μη μιλήσουμε για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τη Τουρκία εντελώς απομονωμένοι.

Θα πετύχω στις προβλέψεις μου; Μέχρι σήμερα δεν έχω πέσει έξω, αλλά οι προβλέψεις μου ήταν λίγο πιο βατές. Το να προβλέψεις ποιος θα πάρει το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα είναι λίγο ευκολότερο.

Ελπίζω να πέσω έξω. Δεν σας κρύβω πως μια από τις μεγαλύτερες ικανοποιήσεις που θα μπορούσα να έχω θα είναι να μου λέτε πόσο έξω έπεσα και πόσο βλάκας είμαι. Θα το χαρώ πολύ περισσότερο από όσο νομίζετε.

Αλλά μέχρι σήμερα και με τα δεδομένα που έχουμε, οι μαντικές μου ικανότητες αυτά λένε. Ελπίζω να κάνω λάθος και σε 5 χρόνια από σήμερα, με πρωθυπουργό τον Αλέξη, γιατί όχι, να κοιτάμε πίσω σε αυτή τη περίοδο και να γελάμε λέγοντας πόσο καλά τα έχουμε καταφέρει και πόσο πλούσιοι είμαστε.

Μακάρι.

Αλέξης Τσίπρας, ο Αντίχριστος!

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο νέος πρωθυπουργός έχει αρκετά ελαττώματα. Κάποιος μπορεί να τον κατηγορήσει πως δεν έχει μέτρο, πως δεν ντύνεται όπως αρμόζει στη θέση του, πως δεν σκέφτεται πριν μιλήσει, πως επιδιώκει μάχες τις οποίες δεν μπορεί να κερδίσει και πολλά, πολλά άλλα.

Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να πεις πως είναι πιθανόν να είναι ο Αντίχριστος, δηλαδή Ο Αντίχριστος, αυτός που υπηρετεί το διάβολο και εκτελεί τις εντολές του στη γη με σκοπό να σκλαβώσει τις ψυχές των ανθρώπων, είναι τεράστιο άλμα λογικής.

Έλα μου όμως που αυτό έχει ήδη γίνει!

Ο Terry James στο site Rapture Today μας λέει τους λόγους για τους οποίους πιστεύει πως ο Τσίπρας είναι πιθανόν να είναι ο Αντίχριστος:

  • Η ιστορία του ταιριάζει με το κεφάλαιο 13 της Αποκάλυψης (13 όπως λέμε θύρα 13;)
  • είναι νέος και χαρισματικός
  • είναι πρωθυπουργός χώρας της ΕΕ, η οποία είναι η μεταμόρφωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
  • όσοι τον ακούν να βγάζει λόγο έχουν «απλανές βλέμμα και δακρύζουν από συγκίνηση» (glassy eyes filled with tears of joy)
  • ανήλθε στην εξουσία μέσα από μια περίοδο αναταραχής
  • επέλεξε σαν σύνθημα της καμπάνιας του «Η Ελπίδα Έρχεται»

Όπως φαίνεται, τα παραπάνω είναι αρκετά για να τον υποπτευτούμε ως Αντίχριστο!

Είναι βέβαια προφανές πως, ενώ το άρθρο του Terry είναι σοβαρό, δεν μπορώ να το πάρω στα σοβαρά και, όσο και αν αντιπαθώ τον Αλέξη, δεν είναι δυνατόν να δεχθώ έστω και λέξη από αυτές τις χαζομάρες.

Ο λόγος είναι ότι όλοι ξέρουμε πως τον Αντίχριστο τον προστατεύουν μεγάλα Ροτβάιλερ, μια περίεργα ελκυστική νταντά με ανατριχιαστικό χαμόγελο, αλλά και πως όσοι θέλουν το κακό του πεθαίνουν με περίεργο τρόπο.

Από τα παραπάνω πιο εύκολα συμπεραίνουμε πως ο Αντίχριστος είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παρά ο Τσίπρας!

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σίγουροι, ένα τεστ μας μένει. Να τον ξυρίσουμε ολόκληρο, από την κορυφή μέχρι τα νύχια και να δούμε αν έχει το σημάδι του θηρίου, το 666 κάπου στο σώμα του.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να εμπλακώ σε αυτή τη διαδικασία. Ίσως η Περιστέρα να ξέρει αλλά προφανώς δεν μιλάει.

Χμμμμ…. ύποπτο!

Ο μύθος της αύξησης του βασικού μισθού

Η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε αύξηση του βασικό μισθού και πολλοί χάρηκαν. Λογικό μου φαίνεται γιατί εκ πρώτης όψεως περισσότερο χρήμα σημαίνει πιο ευτυχισμένοι εργαζόμενοι, συνήθως.

Ο μύθος της αύξησης του κατώτατου μισθού λέει πως θα πέσει επιπλέον χρήμα στην αγορά και αυτό θα αποτελέσει κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη. Ισχύει αυτό όμως;

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε πως οι επιχειρήσεις δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα και ούτε πρόκειται να γίνουν επειδή κάποιο πολιτικό κόμμα πιστεύει πως αυτός είναι ο ρόλος τους.

Μια επιχείρηση για να προσλάβει ένα νέο υπάλληλο, θα πρέπει το κόστος του υπαλλήλου (μισθός + ασφαλιστικά έξοδα) να είναι μικρότερο από το έσοδο που περιμένει η επιχείρηση να πάρει από τον συγκεκριμένο υπάλληλο. Είναι προφανές και λογικό, αν το αποτέλεσμα της παραπάνω αριθμητικής πράξης είναι αρνητικό, τότε δεν θα γίνει πρόσληψη.

Με την ίδια λογική μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η αύξηση στον βασικό μισθό, σε αρκετές περιπτώσεις, θα μετακινήσει το αποτέλεσμα στα αρνητικά και θα κάνει την απασχόληση κάποιων υπαλλήλων ασύμφορη. Συνέπεια αυτού θα είναι η απόλυση αυτών των υπαλλήλων. Απλή αριθμητική.

Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως η αύξηση του βασικού μισθού μπορεί να οδηγήσει και στη μείωση των νέων προσλήψεων αλλά και στην απόλυση εργαζομένων. Η απόλυσή τους θα δημιουργήσει βάρος στο κράτος το οποίο θα πρέπει για 6 μήνες να πληρώνει το επίδομα ανεργίας και παράλληλα το χρήμα που αυτός ο εργαζόμενος έριχνε στην αγορά θα εξαφανιστεί από την εξίσωση.

539615_web_A4-ED-Cartoon-MIn--Wage-and-No-Job-

Κάτι άλλο που πρέπει να θυμόμαστε για την αύξηση του βασικού μισθού είναι πως οι απολύσεις θα χτυπήσουν μόνο τους νέους στην αγορά εργασίας και τους φτωχούς. Ο μισθός εργαζομένων που είναι πάνω από τον βασικό δεν θα αλλάξει και έτσι δεν θα τεθεί θέμα απόλυσής τους. Αντιθέτως ο νέος εργαζόμενος, που βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί, αυτός θα κινδυνέψει.

Παράλληλα, η αγορά «σφίγγεται» μόλις αυξηθούν οι μισθοί και μειώνονται οι προσλήψεις, αλλά όχι για εργαζόμενους που αμείβονται με περισσότερα από τον βασικό μιας και αυτοί και πάλι δεν επηρεάζονται. Αυτοί που θα πληγούν είναι οι νέοι και οι ανειδίκευτοι, αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τους άλλους να ξεκινήσουν να εργάζονται.

Είδαμε λοιπόν με απλό τρόπο πόσο εύκολο είναι η, εκ πρώτης όψεως θετική κίνηση της αύξησης του βασικού μισθού, να δημιουργήσει προβλήματα στην αγορά εργασίας.

Κάποιοι από εσάς θα πούνε βέβαια πως με αυτή τη λογική θα καταλήξουμε οι επιχειρήσεις να πληρώσουν όσο το δυνατόν λιγότερα στους εργαζόμενους και πολλές φορές «μισθούς πείνας».

Στην πραγματικότητα, αν το κράτος δεν ορίσει ένα βασικό μισθό, η τον επηρεάζει όσο το δυνατόν λιγότερο, τότε οι μισθοί, σταδιακά θα πάνε εκεί που τους επιτρέπει η αγορά. Αν η αγορά ακμάζει, τότε η ζήτηση για εργαζόμενους θα είναι υψηλή και θα ανεβούν και οι μισθοί, ακόμα και οι χαμηλότεροι. Αν η αγορά παρακμάζει, όπως κάνει η Ελληνική, η ζήτηση θα πέσει και μαζί και οι μισθοί.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η έκφραση «μισθός πείνας» είναι σχετική και το μόνο που μας λέει είναι πόσο χαμηλός είναι ένας μισθός σε σχέση με το κόστος της ζωής. Στην Ελλάδα, το κόστος ζωής ανέβηκε τεχνητά όλα αυτά τα χρόνια με τη χρήση δανεικών, αντί να ανέβει φυσικά με την ανάπτυξη της παραγωγής και του πλούτου που παράγουμε όλοι οι Έλληνες. Λογικό είναι λοιπόν να έρθουν μισθοί που να μοιάζουν με «πείνας», ενώ στη πραγματικότητα πρόκειται για μια βίαιη προσαρμογή σε πιο ρεαλιστικά επίπεδα, μιας και οι κυβερνήσεις ΓΑΠ και Σαμαρά επέλεξαν να μην κόψουν τα κόστη του κράτους, αλλά να ανεβάσουν τη φορολογία (οι εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν απόλυτη σύμπλευση σε αυτό το τομέα). Η αύξηση της φορολογίας δημιούργησε επιπλέον πιέσεις στις επιχειρήσεις και για αυτό είχαμε χιλιάδες λουκέτα και 1,5 εκατομμύρια άνεργους, όλους στον ιδιωτικό τομέα.

Κάποιος άλλος θα μπορούσε να μου πει: «γιατί όμως είχαμε και πριν την αύξηση του βασικού μισθού ανεργία;»

Ο λόγος είναι πως η ανεργία επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες όπως είναι η φορολογία η οποία αυξήθηκε δυσανάλογα για όλους αλλά και για τις επιχειρήσεις, και όχι μόνο από τον βασικό μισθό. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η ανεργία εξαρτάται από τη συνολική υγεία της αγοράς.

Σε οποιαδήποτε άλλη λογική χώρα η νέα κυβέρνηση θα προσπαθούσε να βελτιώσει τις  συνθήκες στις οποίες εργάζονται οι επιχειρήσεις, πριν ακουμπήσει τον βασικό μισθό. Αυτή τη στιγμή τα κάνει ανάποδα και μπορεί να είναι φιλολαϊκό το μέτρο, αλλά δεν πρόκειται να λύσει κάποιο πρόβλημα. Αντίθετα, θα δημιουργήσει. Είναι πιο πιθανό η αύξηση του βασικού μισθού να οδηγήσει σε μαύρη εργασία, παρά να βοηθήσει πραγματικά τον εργαζόμενο. Ένα μέτρο που γίνεται στο όνομα του εργάτη μάλλον θα του κάνει κακό.

Τελικά, όποιος είναι υπέρ της αύξησης του βασικού μισθού θα πρέπει να μπορεί να απαντήσει στην παρακάτω ερώτηση: αν η αύξηση είναι καλό μέτρο και θα ρίξει χρήμα στην αγορά, γιατί ο μισθός να πάει στα 750 και δεν πηγαίνει στα 1000, ή 1500, ή 2000;

Στη πραγματικότητα η αύξηση του βασικού μισθού μπορεί να ανακουφίσει κάποιους αλλά θα το κάνει προσωρινά. Μακροπρόθεσμα η αγορά θα προσαρμοστεί στην αυξημένη κυκλοφορία χρήματος και θα αυξήσει τις τιμές των προϊόντων (όπως γίνονταν τόσα χρόνια πριν τη κρίση) και η αύξηση του μισθού θα εξατμιστεί οπότε και θα ξεκινήσουν πιέσεις για νέα αύξηση.

Αντί να σκέφτονται οι της κυβέρνησης την αύξηση του βασικού μισθού, θα έπρεπε να εξετάζουν άλλες λύσεις που μειώνουν το πρόβλημα μακροπρόθεσμα και μονιμότερα, όπως είναι η βελτίωση της παιδείας, μέτρο που επηρεάζει θετικά ειδικά τους φτωχότερους

Όλα τα παραπάνω σε μια χώρα όπου οι λέξεις «φιλελεύθερος», «κερδοσκοπία» και «επιχειρηματίας» είναι βρισιές.

ΥΓ: Όσοι έχετε αντιρρήσεις, μη μου φέρετε σαν παράδειγμα άλλες χώρες, εκτός και αν η οικονομία τους είναι στα ίδια χάλια με τη δική μας.

Εκλογές 2015

Μέρες τώρα περνάω μια μικρή κόλαση.

Σε αντίθεση με τις άλλες φορές, παλαιότερες εκλογές, σε αυτές δεν ξέρω τί να ψηφίσω. Δεν βλέπω φως στο τούνελ.

Είμαι άνθρωπος γενικά αισιόδοξος αλλά προσπαθώ πρώτα να είμαι λογικός και αυτή τη φορά βλέπω πως κανένα κόμμα δεν έχει πρόγραμμα για να μας σώσει.

Όλα τα κόμματα που διεκδικούν θέσεις στη βουλή ασχολούνται με το λάθος θέμα. Ασχολούνται με το αν θα πάρουν το επόμενο δάνειο και αν θα πετύχουν κούρεμα. Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα που θεωρεί λογικό να ζητά δανεικά και ταυτοχρόνως να λέει στους δανειστές πως δεν θα πληρώσει τα προηγούμενα.

Το παραπάνω είναι μόνο ένα παράδειγμα του παραλογισμού που κυριαρχεί, όχι μόνο στον πολιτικό κόσμο, αλλά γενικά στη κοινωνία. Καταλαβαίνω πως έχουμε πονέσει αυτά τα 5 χρόνια, καταλαβαίνω πως έχουμε θυμώσει.

Αλλά όταν είσαι στο χείλος του γκρεμού δεν σε βοηθά να είσαι θυμωμένος, ούτε έχει νόημα να κάνεις ένα «άλμα πίστης», γιατί κάτι τέτοιο προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ο Αλέξης λέει πως «δεν υπάρχει πιθανότητα ούτε 1 στο εκατομμύριο η Μέρκελ να μη βοηθήσει».

Όταν είσαι στον γκρεμό δεν σκέφτεσαι αν πέφτοντας θα σε πιάσει το δίχτυ που έστησε κάποιος άλλος, ειδικά αν αυτό έχει ημερομηνία λήξης και το ξέρεις. Η λογική συμπεριφορά είναι να πεις, ΟΚ, έχω το δίχτυ αν κάτι πάει στραβά, ας δω τώρα με ποιο τρόπο θα φτιάξω με γέφυρα να περάσω απέναντι. Τι ξύλα έχω, τι πρόκες, κτλ.

Κανένα όμως κόμμα δεν μας λέει τι αλλαγές θα κάνει προκειμένου η οικονομία να αρχίσει να παράγει πλούτο. Μόνο πως θα τον φορολογήσουν μας λένε. Δεν θέλουν να γίνουμε πλούσιοι, θέλουν να γίνουμε όλοι φτωχοί, φτωχότεροι.

«Δεν θα γίνουμε Βουλγαρία», λένε. Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε το πρόβλημα, το οποίο είναι το κράτος και εξακολουθήσουμε να χτυπάμε τον ιδιωτικό τομέα που παράγει πλούτο, τότε δεν θα γίνουμε σαν τη Βουλγαρία, αλλά πολύ χειρότερα.

Δεν ξέρω τί θα ψηφίσω και δεν έχω πρόταση για κανένα. Αλλά ένα πράγμα το ξέρω: αυτές οι εκλογές δεν είναι σαν τις άλλες και από τη Δευτέρα και μετά δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες πίσω από τις οποίες να κρυφτούμε.

Την Κυριακή το πρωί ας πάρει ο κάθε ένας την ευθύνη που του αναλογεί.

Μη ξεχνάμε πως στη δημοκρατία όλοι έχουν φωνή και τελικά παίρνουν τη κυβέρνηση που τους αξίζει. Έτσι και εμείς.

αρχείο λήψης