Category Archives: Greece

Αλέξης: Ο Δούρειος Ιππος της αριστεράς

Συνωμοτική σκέψη:
Από την αρχή ήταν προφανές πως το πράγμα δεν βγαίνει. Τα δανικά έρχονταν αλλά ο λογαριασμός δεν έβγαινε. Η Φιλελεύθερη Ομάδα (ΦΟ) έβλεπε πως δεν θα μπορέσει να ισιώσει το καράβι διότι και η δεξιά είχε και η ίδια σαπίσει.
Τότε κάποιος είχε μια ιδέα: να βάλουν την Αγία Αριστερά να κάνει τη βρωμοδουλειά, την αριστερά που δεν είχε ψεγάδι και που όλοι πίστευαν πως ήταν ηθικά ανώτεροι από τους άλλους. Ήταν η μόνη που θα μπορούσε να βγάλει το φίδι από τη τρύπα.
Για να γίνει αυτό όμως θα έπρεπε να θέλει η αριστερά να το κάνει και για αυτό χρειάζονταν κάποιον από «μέσα», να τη καθοδηγήσει.
Έψαξαν να βρουν κάποιον που να μπορούσε, με τις κατάλληλες επαφές και νουθεσίες, να «γυρίσει», να αλλαξοπιστήσει και να οδηγήσει την αριστερά σε φιλελέ μονοπάτια.
Ο πρώτος στόχος ήταν να βρουν κάποιον αριστερό από ευκατάστατη οικογένεια που να έχει εκφράσει ξεκάθαρα τα αριστερά του αισθήματα. Δημιουργήθηκε μια λίστα και μέσα σε αυτή ήταν και ο Αλέξης.
Ο Αλέξης ήταν μια καλή λύση. Η οικογένεια είχε χρήματα, ο ίδιος δεν είχε εργαστεί ποτέ, μίλαγε πάντα με αριστερά συνθήματα, δεν είχε επαφή με εξωτερικό, δεν είχε ουσιαστική μόρφωση, μέλος της ΚΝΕ, αλλά αρκετά νέος ώστε οι απόψεις του να μπορούν να πάρουν άλλο σχήμα, σαν πλαστελίνη, με τις κατάλληλες πιέσεις.
Για να ολοκληρωθεί η δουλειά όμως έπρεπε η ΦΟ να τον προετοιμάσει για λίγο μόνη της, χωρίς ενοχλήσεις και αυτό ήταν δύσκολο.
Η ευκαιρία βρέθηκε όταν ο Αλέξης ταξίδεψε πρώτη φορά στο εξωτερικό, στην Γένοβα, για να πάρει μέρος στις διαμαρτυρίες κατά των G8 το 2001. Ο Αλέξης απήχθει από τη ΦΟ και η πλύση εγκεφάλου ξεκίνησε.
Μέχρι να γυρίσει στην Ελλάδα είχε γίνει ο ιδανικός Δούρειος Ίππος.
Τα χρόνια περνούσαν, η κατάσταση στη χώρα χειροτέρευε, αλλά η ΦΟ δεν σταμάτησε. Οδήγησε την αριστερά σε μονοπάτια δύσκολα, βοηθώντας την να υπερασπιστεί όλα αυτά τα οποία είναι αντίθετα στον φιλελευθερισμό και έτσι να την ανεβάσει πολύ στα μάτια του κόσμου ως τη λύση για σωτηρία. Ο στόχος ήταν να ανέβει τόσο ψηλά ώστε η πτώση να είναι θανατηφόρα. Το μόνο που έμενε ήταν η τοποθέτηση του Αλέξη σε θέση καίρια.
Ξαφνικά η ευκαιρία εμφανίστηκε. Ο ένας πρόεδρος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ μετά τον άλλο απεδείχθηαν λίγοι και άλλαζαν συχνά. Η αριστερά χρειάζονταν ένα νέο πρόσωπο που θα την οδηγούσε στα άκρα. Μετά τον Αλαβάνο, το επόμενο λογικό βήμα προς τα άκρα ήταν ο Αλέξης.
Η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και ο Αλέξης έγινε πρόεδρος με τις ευλογίες του απερχόμενου και τότε μπήκε σε πράξη το καλά οργανωμένο σχέδιο.
Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔΣΟΚ ήταν αδύναμες μιας και είχαν τα κληρονομικά προβλήματα που δεν θα τους επέτρεπαν να κάνουν τις απαραίτητες βαθιές τομές στο κράτος και έτσι αποτύγχαναν συνεχώς.
Όταν ήρθε η ώρα, η κοινωνία, με τα κατάλληλα ερείσματα, ψήφισε τον Αλέξη ο οποίος είχε κάνει τη δουλειά του υποσχόμενος ακόμα περισσότερα από τους προκατόχους του. Οι υποσχέσεις της αριστεράς ήταν τόσες πολλές και η αγνότητά της τόσο απόλυτη που η κατάρρευση και η καταστροφή της ήταν βέβαιες.
Έπρεπε όμως να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Δεν θα μπορούσε ο Αλέξης να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο από την πρώτη στιγμή διότι θα τον έριχναν οι δικοί του. Έτσι ο πρώτος χρόνος αναλώθηκε σε «διαπραγματεύσεις», σε κομπασμούς, αλλαγές ονομάτων και επιλέχθηκε η συμμαχία με ένα ακροδεξιό κόμμα το οποίο θα θόλωνε ακόμα περισσότερο τα νερά και κανείς δεν θα μποροούσε να καταλάβει τι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας.
Το πιο σημαντικό κομμάτι του σχεδίου βέβαια, ήταν το δημοψήφισμα. Θα έπρεπε και να κερδηθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό και να αγνοηθεί πλήρως, όπως και έγινε. Ήταν η αρχή της προδοσίας που θα κατέστρεφε την θεωρητική αξιοπιστία της αριστεράς στα μάτια του λαού.
Από εκείνο το σημείο και μετά έπρεπε απλώς η κυβέρνηση να αυξήσει τους φόρους στο έπακρο και να διορίσει όσο το δυνατόν περισσότερους και κραυγαλέα άχρηστους ανθρώπους. Σε αυτούς έπρεπε βέβαια να δοθεί υψηλός μισθός και αρμοδιότητες άσχετες με τις ικανότητές τους ώστε να θυμώσει η υπερ-φορολογούμενη κοινωνία ακόμα περισσότερο.
Η επιλογή των στελεχών της κυβέρνησης ήταν σημαντικό βήμα. Έπρεπε να επιλεγούν άτομα που είχαν ζήσει τη «γλύκα» της κυβέρνησης, της εξουσίας και του χρήματος που ρέει άφθονο. Για αυτό επιλέχθηκαν κυρίως πρώην στελέχη ΠΑΣΟΚ και οι ελάχιστοι της ΝΔ που ήταν με τους ΑΝΕΛ. Όλοι αυτοί ήξεραν και δεν θα εγκατέλειπαν τη καρέκλα εύκολα.
Το πάζλ ολοκληρώθηκε με την εξαφάνιση των αναρχομπαχαλάκιδων οι οποίοι, ακροαριστεροί όντας, ήταν ζαλισμένοι από τη ξαφνική απόκτηση εξουσίας και την απίστευτη προδοσία του Αλέξη. Μέχρι να ξυπνήσουν θα είχαν διαλυθεί εκ των έσω και αυτοί.
Τέλος, για να λειτουργήσει το σχέδιο της ΦΟ και να ολοκληρωθεί η δουλειά, έπρεπε οι ξένοι να δείξουν την κατάλληλη υπομονή με τον Αλέξη. Έπρεπε να είναι «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» μαζί του. Για αυτό αποφασίστηκε να λειτουργήσει το υπερ-ταμείο (ΤΑΙΠΕΔ) με το οποίο δώσαμε τις εγγυήσεις στους ξένους πως ακόμα και αν δεν πετύχει η προσπάθεια καταστροφής της αριστεράς, αυτοί θα πάρουν τα λεφτά τους. Έτσι απέκτησαν υπομονή με τους Βαρουφάκηδες και τους άλλους εντυπωσιακά ανίκανους που τους στέλνουμε.
Πλέον το τοπίο είναι έτοιμο. Η αριστερά έχει αρχίσει να διαλύεται και όσο τα μέλη της υπερασπίζονται τις πολιτικές της κυβέρνησης τόσο πιο μεγάλη θα είναι η καταστροφή.
Το παραπάνω σενάριο είναι προϊόν φαντασίας, αλλά εξηγεί αυτό που ζούμε σήμερα. Απλώς δεν έχω ούτε ένα στοιχείο να το στηρίξω…

Ο μύθος της κρίσης αυτοκτονιών

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης μας λένε πόσες χιλιάδες αυτοκτονίες είχαμε στην Ελλάδα για οικονομικούς λόγους. Από την οθόνη μου έχουν περάσει δεκάδες διαφορετικά μηνύματα με αριθμούς αυτοκτονιών, από 1.000 μέχρι 50.000.

Βλέποντας όμως τα επίσημα νούμερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2012, εν μέσω δηλαδή της κρίσης, βλέπουμε πως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

causes of death 2012

Όπως φαίνεται παραπάνω στην Ελλάδα (με κίτρινο) της κρίσης είχαμε 4,4 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό μετά τη Κύπρο, όταν στη ΕΕ είχαμε μέσο όρο 11, στη Λιθουανία έχουν 30,7 , στη Γερμανία 11,5 , ενώ στο Λουξεμβούργο έχουν περίπου 10, προφανώς διότι δεν έχουν και πολλά να κάνουν.

800px-Deaths_from_suicide_—_standardised_death_rate,_2012_(¹)_(per_100_000_inhabitants)_YB15

Από τα παραπάνω είναι προφανές πως ποτέ δεν υπήρξε κρίση αυτοκτονιών στην Ελλάδα, όπως μας λέγανε.

Μπορεί ο αριθμός των αυτοκτονιών να αυξήθηκε από 3,85 το 2011 στο 4,4 το 2012 (πάντα ανά 100.000 κατοίκους), αλλά αυτή η αύξηση είναι πολύ μικρή σε σχέση με αυτά που μαθαίναμε και δεν είμαι σίγουρος πως μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και εξολοκλήρου στη κρίση.

Για περισσότερα, δείτε εδώ.

Photos Hellenic parliament

parliamentary copyright images

 

Η ιδεολογία στην Ελληνική πολιτική

Από αυτό το μπλογκ προσπαθώ συνέχεια να καταρρίπτω μύθους που δεν βασίζονται στη λογική και έχω επανειλημμένως καταδικάσει την ιδεολογία και τα πιστεύω ως οδηγούς για λήψη αποφάεων.

Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν πως τους ψεκάζουν έχουν αναγάγει την άγνοιά τους σχετικά με τη φυσική σε ιδεολογία προκειμένου να θωρακίσουν τη θέση τους πίσω από αυτή. Το ίδιο κάνουν και όσοι πιστεύουν πως τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό ή πως μας κυβερνούν ερπετόμοφροι με απώτερο στόχο να κερδίζει ο Ολυμπιακός συνεχώς το πρωτάθλημα.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που δεν είναι ούτε ηλίθιοι ούτε με κάποιο άλλο τρόπο προβληματικοί, ανάγουν τις αστήριχτες θέσεις τους σε ιδεολογία και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την πολιτική.

Πρόσφατα, φίλος μου είπε πως κατάγεται από οικογένεια με αριστερή ιδεολογία και για αυτό είναι και ο ίδιος αριστερός, λίγο πριν με κάνει unfriend διότι δεν του άρεσαν οι δικές μου ιδέες.

Η ιδεολογία κυριαρχεί στην πολιτική αλλά αυτό που συνειδητοποίησα πρόσφατα είναι πως αυτή τη κυριαρχία τη θεωρούμε όχι μόνο αποδεκτή αλλά και αναμενόμενη!

Το πρόβλημα με το παραπάνω είναι πως, όπως ιστορικά έχει φανεί, καμία ιδεολογία δεν είναι απόλυτα σωστή και αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι βασισμένες στη λογική.

Έτσι λοιπόν, όταν ασπαζόμαστε μια πολιτική ιδεολογία η οποία αντιπροσωπεύεται από κάποιο κόμμα, υποστηρίζουμε αυτό το κόμμα ξεπερνώντας τη λογική και αποδεχόμενοι το κόμμα σχεδόν τυφλά.

Έτσι έχουμε περιπτώσεις όπου λογικά άτομα προσπαθούν να υποστηρίξουν την ολοφάνερα παράλογη θέση ενός κόμματος με την ίδια θέρμη που βλέπουμε και σε ένα θρησκευόμενο.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η πολιτική έχει αναχθεί σε κάτι σαν θρησκεία και το κόμμα είναι ο προφήτης της.

Αλλά αυτή η αντιμετώπιση της πολιτικής, ως ιδεολογία, είναι τραγικό λάθος και το βλέπουμε και στην Ελλάδα.

Αντί να αξιολογούμε κάθε πρόταση ενός κόμματος και να κριτικάρουμε ή να χειροκροτούμε αναλόγως, υπερασπιζόμαστε κάθε κουβέντα και κάθε λόγο με το ίδιο πάθος που υπερασπιζόμαστε την ιδέα πως τα μεταλλαγμένα προϊόντα είναι κακά για την υγεία, ή πως ο Παναθηναϊκός έχει καλή ομάδα.

Είναι σημαντικό να ξεφύγουμε από την πολιτική ιδεολογία και να υιοθετήσουμε και στην πολιτική τη λογική. Κάθε εξαγγελία του κόμματος θα πρέπει να περνά από τα ίδια φίλτρα με τα οποία κρίνουμε οτιδήποτε άλλο και να απορρίπτουμε ή να συμφωνούμε, αλλά ποτέ αυτό δεν πρέπει να γίνεται τυφλά και με μοναδικό κριτήριο την ιδεολογική τοποθέτηση του κόμματος.

Η ιδεολογία είναι μια από τις χειρότερες εφευρέσεις του ανθρώπου και ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να την αγνοήσουμε, είναι επιτακτικό να το κάνουμε.

Οι αποφάσεις μας θα πρέπει να λαμβάνονται με μοναδικό κριτήριο τη λογική και αυτή χρειάζεται σωστή ενημέρωση. Η σωστή ενημέρωση είναι θέμα κριτικής σκέψης και απόρριψης των κατευθυνόμενων μέσων και η κριτική σκέψη είναι θέμα παιδείας και σε αυτή τη χώρα πάσχουμε σε τέτοιο βαθμό ώστε αν η παιδεία μας ήταν άνθρωπος να θεωρούνταν κλινικά νεκρός.

Πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν χώρα οφείλονται στην ιδεολογική επιλογή των κομμάτων. Αν χρησιμοποιούσαμε τη λογική, τα κόμματα που κατά συρροή αθετούσαν υποσχέσεις δεν θα ψηφίζονταν, οι πολιτικοί που είτε δεν έχουν τις ικανότητες, είτε έχουν δείξει στο παρελθόν πως είναι ανίκανοι ή επικίνδυνοι, δεν θα έβλεπαν βουλευτικά έδρανα.

Το ιδανικό πολιτικό κόμμα θα ήταν αυτό που θα συμφωνούσε με οποιαδήποτε ιδέα οποιουδήποτε άλλου κόμματος, αρκεί αυτή η ιδέα, αλλά και οι δικές του, να στηρίζονται στη λογική και να ακολουθούνται από σοβαρά επιχειρήματα.

Ίσως να μπορέσουμε να αλλάξουμε, αλλά θέλει μεγάλη προσπάθεια και σωστές και συνεπείς αλλαγές στη παιδεία μας.

Πρώτα όμως πρέπει να επιλέξουμε το κόμμα που θα κάνει αυτές τις αλλαγές, χρησιμοποιώντας τη λογική.

Το Ελληνικό Σοβιέτ

Σε πολιτικές συζητήσεις με φίλους τους λέω πως η Ελλάδα έχει, αν όχι όλα, τότε σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της Σοβιετικής Ένωσης. Μου λένε πως υπερβάλλω.

Φοβάμαι όμως πως δεν κάνω λάθος και θα εξηγήσω κοιτώντας τα χαρακτηριστικά της Σοβιετικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ελλάδας.

communist-soviet-union-e970b449cae04435afad8faf81451993

Πριν ξεκινήσω την απαρίθμηση είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσω πως δεν μιλάω αποκλειστικά για την Ελλάδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το κακό άρχισε από τον εμφύλιο και μετά. Ο εμφύλιος όπου μια μικρή μειοψηφία προσπάθησε, με τη βοήθεια της Σταλινικής Σοβιετικής Ένωσης, να καταλάβει το πολίτευμα με τη βία. Απέτυχε. Στα χαρτιά τουλάχιστον διότι στα χρόνια που ακολούθησαν η αριστερά όχι μόνο «ξεπλύθηκε» από το στίγμα της απόπειρας, αλλά βγήκε και «από πάνω» τόσο στη συνείδηση του κόσμου όσο και στην Ελληνική ιστορία όπως αυτή μεταδόθηκε επίσημα. Αντί να καταδικάσουμε τη προσπάθεια κατάληψης της δημοκρατίας, αγιοποιήσαμε τους αριστερούς που προσπάθησαν να την καταλάβουν.

Αλλά δεν είναι αυτός ένας από τους λόγους που είμαστε ένα αντίγραφο του Σοβιέτ ούτε και με ενδιαφέρει να επεκταθώ στα του εμφυλίου, όχι σε αυτό το άρθρο.

Οι λόγοι για τους οποίους είμαστε ένα Ελληνικό Σοβιέτ είναι οι εξής:

Το μέγεθος του Ελληνικού κράτους: Μετά την απογραφή υπολογίζεται, γιατί ακόμα και τώρα δεν έχουμε ένα καταληκτικό νούμερο, πως οι δημόσιοι υπάλληλοι σε αυτή τη χώρα είναι περίπου 1.000.000. Όταν το συνολικό εργατικό δυναμικό είναι 5.000.000 καταλαβαίνουμε πως το 1/5 είναι υπάλληλοι του δημοσίου, ένα δυσανάλογα μεγάλο νούμερο. Η συντριπτική πλειοψηφία μπήκε χαριστικά, εκτός νομίμων διαδικασιών, επειδή είχαν «βίσμα». Σαν να μην έφτανε αυτό, προστατεύονται από τα κόμματα που τους τοποθέτησαν και είναι ακλόνητοι ακόμα και όταν έχει φανεί πως είναι εγκληματίες. Ο αριθμός τους και μόνο δεν αφήνει αμφιβολία πως πολλοί εξ αυτών καλύπτουν ανύπαρκτες θέσεις, είναι ανεύθυνοι και αντιπαραγωγικοί. Η διάθεση να τακτοποιήσουμε όλο αυτό τον κόσμο στο δημόσιο και η αναγκαστική διάχυση των εργασιών, δημιούργησε μια τρομακτική γραφειοκρατία όπου για μια απλή δουλειά χρειάζεσαι 10 υπογραφές και έξι σφραγίδες. Αυτή η γραφειοκρατία, χωρίς να είναι ο μόνος λόγος, γέννησε το τέρας της διαφθοράς. Είναι λογικό ο πολίτης, ψάχνοντας ένα τρόπο να βγει από τον γραφειοκρατικό λαβύρινθο να είναι θετικός στο να πληρώσει ένα «γρηγορόσημο» και έτσι να ταΐσει το διεφθαρμένο τέρας. Ναι, τα κόμματα που κυβέρνησαν είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνα για αυτή τη κατάσταση, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Όταν στη Βουλή τοποθετούνται άτομα με βάση την αναλογία των ψήφων που πήρε το κάθε κόμμα, από όλα τα κόμματα, με τη σύμφωνη γνώμη τους για το σύστημα μοιρασιάς αλλά και για τις τοποθετήσεις, τότε δεν υπάρχουν αμφιβολίες πως παρόμοιες συμφωνίες ίσχυαν σε όλες τις ποθητές θέσεις. Αυτή τη δομή είχε και το σοβιετικό κράτος.

Να τονίσουμε πως δεν είναι όλοι οι ΔΥ τοποθετημένοι παράτυπα και σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που έχουν και όρεξη για δουλειά και ήθος. Δυστυχώς μοιάζουν να είναι η μειοψηφία. Μακάρι να κάνω λάθος.

Το κράτος εν κράτη του συνδικαλισμού: Στην Ελλάδα η δύναμη του συνδικαλισμού είναι εντυπωσιακή. Σε αντίθεση με το παραδοσιακό ρόλο του συνδικαλιστή που κοιτάζει το συμφέρον του εργάτη, το μόνο μέλημα των Ελλήνων συνδικαλιστών είναι η εφαρμογή των οδηγιών του κόμματος στο οποίο ανήκε, με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.  Πολύ συχνά έκανε ότι του έλεγε αυτό το κόμμα, ακόμα και παράνομα ή αντιδημοκρατικά και το συμφέρον του εργάτη έρχονταν δεύτερο, αν υπολογίζονταν έστω και ελάχιστα. Σύνηθες ήταν ο εργάτης να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο, σαν όπλο για να χτυπηθεί το αντίπαλο κόμμα. Οι συνδικαλιστές αυτοί αμείβονταν με πολύ υψηλότερους μισθούς από τους άλλους εργάτες, όχι μόνο χωρίς να κάνουν περισσότερη δουλειά, αλλά πολλές φορές μη κάνοντας καμία απολύτως. Η θέση τους στο κόμμα ήταν αρκετή για να τρέχει ο μισθός και να τους προσφερθεί μια βουλευτική έδρα αργότερα. Αυτή ήταν η ανταμοιβή. Έτσι δούλευε ο συνδικαλισμός στο Σοβιέτ.

Τα κόμματα δεν είχαν διαφορές: Παρά τις ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων, όταν έρχονταν στην εξουσία ακολουθούσαν την ίδια πολιτική. Με μοναδικό στόχο την παραμονή τους όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία, ακολουθούσαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τον ίδιο δρόμο, αυτόν της εξαγοράς ψήφων με αντάλλαγμα παροχές. Ο δικομματισμός λειτούργησε ευεργετικά στις νεποτιστικές τάσεις των δύο μεγάλων κομμάτων και έτσι καταλήξαμε, αυτή η βουλή, να είναι η πρώτη μετά από δεκαετίες που δεν περιέχει γόνο Παπανδρέου. Με άλλα λόγια, τα δύο μεγάλα κόμματα ήταν «ένα και το αυτό» με διαφορετικά συνθήματα που ακούγονταν μόνο κατά τη προεκλογική περίοδο. Μετά της εκλογές γίνονταν η μοιρασιά της πίτας από όλους τους συμμετέχοντες. Το Σοβιετικό σύστημα είχε ένα κόμμα, όπως τελικά είχαμε και εμείς.

Οι εκλογικοί νόμοι: Τα κόμματα άλλαζαν τους εκλογικούς νόμους κατά το δοκούν με μοναδικό συμφέρον την δική τους παραμονή στην εξουσία ή την ελάχιστη δυνατή παραμονή του αντιπάλου. Το σημερινό σύστημα των 50 εδρών bonus είναι χαρακτηριστικό δείγμα. Οι νόμοι είναι έτσι φτιαγμένοι ώστε ένα μικρό αντισυστημικό κόμμα να μην μπορεί να διακριθεί. Το ίδιο και στο Σοβιετικό «εκλογικό» σύστημα.

Διαχωρισμός εξουσιών: Στην ουσία δεν υπάρχει κανένας. Το κράτος ελέγχει όλες τις εξουσίες, από την Αστυνομία και τα Δικαστήρια, μέχρι τα ΜΜΕ. Τα μεν δύο πρώτα με απ’ ευθείας τοποθετήσεις ανθρώπων πιστών στο κόμμα, που άλλαζαν μετά από κάθε μεταβίβαση της εξουσίας ανεξαρτήτως ικανότητας και αποδοτικότητας, μέχρι τη συνεχόμενη ροή χρήματος μέσω των διαφημίσεων στα ΜΜΕ αλλά και το θολό έως ανύπαρκτο καθεστώς αδειών που μπορεί να εξυπηρετούσε τους καναλάρχες, αλλά στην ουσία ελέγχονταν από τα συμφέροντα του κυβερνώντος κόμματος.

Τα Πανεπιστήμια: Η λέξη «ανεξαρτησία» δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη λέξη πανεπιστήμιο. Εδώ και χρόνια οι κομματικοί στρατοί ελέγχουν ποικιλοτρόπως τα πανεπιστήμια στα οποία η ποιότητα εκπαίδευσης έχει πέσει τόσο χαμηλά ώστε να μην είναι πλέον ανταγωνιστικά με τα υπόλοιπα του δυτικού κόσμου. Τα διοικητικά στελέχη που διορίζονταν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως και στο υπόλοιπο δημόσιο, ανήκαν στο κυβερνών κόμμα και οι προτεραιότητές τους ήταν πρώτα σε αυτό και μετά στο πανεπιστήμιο.

Η επιχειρηματικότητα: Ή μάλλον η δαιμονοποίησή της. Οι λέξεις «επιχειρηματίας», «κέρδος», «κερδοσκόπος» είναι βρισιές στην Σοβιετική Ελλάδα. Η ιδέα πως κάποιος θα επενδύσει δικά του χρήματα για να βγάλει περισσότερα είναι το ίδιο κατάπτυστη με τη συμπεριφορά ενός εγκληματία. Η ιδέα πως το χρήμα βγαίνει με δουλειά έρχεται σε αντίθεση με τη πάγια τακτική των κομμάτων να προσφέρουν δουλειά, και συνεπώς χρήμα, μέσω της ανταλλαγής ψήφων με παροχές. Αντιθέτως, το όνειρο χιλιάδων Ελλήνων ήταν και είναι (αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών), η μονιμοποίησή τους στο δημόσιο και η αποποίηση κάθε ευθύνης και άγχους για τα προς το ζην. Στη Σοβιετική Ελλάδα το «λαμόγιο» είναι που αποτελεί αντικείμενο πόθου και όχι ο επιτυχημένος επιχειρηματίας ο οποίος, λέει ο σοφός λαός, έχει οπωσδήποτε κλέψει το κράτος ή εκμεταλλευτεί τον υπάλληλό του. Στο μυαλό του Έλληνα κανείς δεν μπορεί να διακριθεί αν δεν κλέβει με κάποιο τρόπο. Σε όσους δεν μπορούσε να «κολλήσει» τέτοιος χαρακτηρισμός αυτομάτως έμπαιναν στην κατηγορία της «αδερφής». Αλλά ακόμα και ο ελάχιστος ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας, σε μεγάλο βαθμό, είναι απόλυτα εξαρτημένος από το κράτος. Δεν είναι μόνο οι προμήθειες και οι απ’ ευθείας αναθέσεις, αλλά και ο εναγκαλισμός με τη διαφθορά, είτε προκειμένου να επιβιώσουν, είτε για να μεγαλώσουν τις επιχειρήσεις. Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο του Ελληνικού Σοβιέτ.

Στην Ελλάδα βλέπουμε ένα εντυπωσιακό συνδυασμό των κακών χαρακτηριστικών του καπιταλισμού (διαφθορά, διαπλοκή, υπερκαταναλωτισμός) χωρίς τα θετικά του όπως το υψηλό βοιοτικό επίπεδο, η υγιής παραγωγικότητα, το κράτος που εργάζεται για τον πολίτη και όχι το αντίθετο, την καινοτομία και την έρευνα.

Παράλληλα, έχουμε υιοθετήσει όλα τα αρνητικά του Σοβιετικού μοντέλου όπως τα είδαμε παραπάνω, χωρίς τα ελάχιστα θετικά του όπως ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου.

Δεν είναι περίεργο που το Ελληνικό μοντέλο κατέρρευσε. Δεν είναι επίσης περίεργο που ο Έλληνας αρνείται να το δει και αδυνατεί να κάνει κάτι για να αντιστρέψει τη πορεία προς το γκρεμό.

Έχουμε ελπίδες; Ίσως. Έχουμε χρόνο; Όχι πια.

Πηγή έμπνευσης

Ποιός θα προστατεύσει τους Χριστιανούς;

Καιρό τώρα τα διάφορα TimeLines μου βομβαρδίζονται από φωτογραφίες νεκρών παιδιών και αμάχων από τη Γάζα. Το ένα άρθρο μετά το άλλο που διάφοροι φίλοι μοιράζονται μαζί μου είναι καταπέλτες και καταδικαστικά της Ισραηλινής πολιτικής και βέβαια των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη περιοχή.

Ανεξάρτητα από το ποια είναι η θέση του καθενός στη διαμάχη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνιων, το να πάρεις θέση είναι σωστό. Η θέση σου αυτή γίνεται ακόμα πιο σωστή όταν την υποστηρίζεις με επιχειρήματα λογικά και όχι συναισθηματικά.

Αλλά τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει πως υπάρχει μια ανακολουθία στα TimeLines των φίλων μου σε όλα τα social media.

Ενώ μέχρι χθες μιλούσαν όσο περισσότερο μπορούσαν για το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους, ακόμα και άτομα που μέχρι προχθές ανέβαζαν μόνο φωτογραφίες με μωρά που κρατούν αγκαλιά ένα γατάκι αλλά ξαφνικά οι ευαισθησίες τους πληγώθηκαν αρκετά ώστε να ανεβάσουν και μερικές αιματοβαμμένες φωτογραφίες, τις τελευταίες ημέρες υπάρχει τρομακτική σιωπή, ειδικά για τις σφαγές των Χριστιανών σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Isis fighters parade through RaqqaΌπως αρκετοί γνωρίζετε, είμαι άθεος, οπότε τα δικά μου κριτήρια δεν είναι θρησκευτικά. Αλλά θα περίμενα από τους φίλους που πριν μερικές μέρες μας εύχονταν μαζικά να μας ευλογήσει η Παναγιά για να ζήσουμε σωστή ζωή, να δείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία στους θανάτους ομόθρησκών τους. Θα περίμενα να μιλήσει κάποιος για αυτούς τους θανάτους με το ίδιο και μεγαλύτερο πάθος που μιλούσαν πριν από λίγες μέρες για τους μουσουλμάνους Παλαιστίνιους.

Θα περίμενα κάποιος να μιλήσει για τις σφαγές και τις απαγωγές χιλιάδων Χριστιανών που έχουν γίνει από την ομάδα που ονομάζεται Boko Haram στη Νιγηρία πριν από δύο μόλις εβδομάδες.

Θα περίμενα κάποιος να μιλήσει για τους περίπου μισό εκατομμύριο Χριστιανούς Άραβες που έχουν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν από τη Συρία τα τρία τελευταία χρόνια που γίνεται εμφύλιος.

Θα περίμενα κάποιος να μιλήσει για τους χιλιάδες Χριστιανούς που έχουν καταδιωχθεί και θανατωθεί από το Λίβανο μέχρι το Σουδάν.

Θα περίμενα κάποιος να μιλήσει για τις σφαγές που θυμίζουν Ναζιστική Γερμανία στο Ιράκ, όπου η IS σκοτώνει όχι μόνο μουσουλμάνους αλλά και Χριστιανούς. Αποκεφαλίζει παιδιά και παλουκώνει τα κεφάλια τους για παραδειγματισμό (ούτε οι Ναζί δεν έκαναν κάτι τέτοιο).

Αλλά δεν βλέπουμε, όχι μόνο δακρύβρεχτα ποστ στο Facebook συνοδευόμενα από κατάρες για παντοτινή καταστροφή των Εβραίων που κακώς ξέφυγαν από τους Ναζί, αλλά ούτε ένα θλιμμένο καλλιτέχνη να βγαίνει και να μιλά με δάκρυα στα μάτια υποσχόμενος συναυλία μεγέθους Pink Floyd για τα θύματα.

Δεν βλέπουμε ούτε έναν πολιτικό, όχι μόνο από την αριστερά που πιστεύει πως έχει την αποκλειστικότητα στο δάκρυ για τους βασανισμένους, αλλά από οποιοδήποτε κόμμα, ούτε καν έναν από αυτούς που πιστεύουν φωναχτά στο Θεό και πάνε στην εκκλησία μαζί με τον πρωθυπουργό μας.

Δεν βλέπουμε ούτε μια πορεία αλληλεγγύης προς κάποια πρεσβεία, ένα τζαμί, ένα τσιπουράδικο, κάτι ρε παιδί μου να πούμε πως βγήκαμε στους δρόμους!

Δεν βλέπουμε έναν παπά να κατακεραυνώνει τους φονιάδες από τον άμβωνα και να ζητάει από την πολιτεία και τον λαό να ξυπνήσουν και να πάρουν τα όπλα, όπως ζητούσαν όταν πήραμε τα πρώτα δάνεια από την Τρόικα.

Δεν βλέπουμε ούτε ένα κομβόι βοήθειας για τους χιλιάδες Γιαζιδιστές που είναι αποκλεισμένοι στα βουνά του Ιράκ και περιμένουν ή να τους σκοτώσει όλους η IS ή να τους σώσει ο Ομπάμα βομβαρδίζοντας τους τζιχαντιστές. Αν αυτό δεν είναι η απόλυτη κατάντια, ο κακός Ομπάμα να κάνει κινήσεις υπέρ των κατατρεγμένων πριν τους εγχώριους επαναστάτες, τότε δεν ξέρω τί είναι.

Τί συμβαίνει λοιπόν στην Ελλάδα αλλά και τον κόσμο;

Γιατί οι ευαισθησίες μας εξαντλήθηκαν στη Γάζα όπου υποστηρίζαμε μουσουλμάνους οι οποίοι ασπάζονται μια θρησκεία που τους δίνει το ΟΚ να σκοτώσουν οποιονδήποτε αλλόθρησκο ακόμα και αριστερό;

Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά αν υποθέσω πως μας αρέσουν οι μπαμπούλες και ο αγαπημένος μας είναι το Ισραήλ θα πέσω έξω; Αν δεν κρατάει ο Εβραίος το όπλο τότε αυτό δεν σκοτώνει αρκετά για να μας ενοχλήσει;

Δεν έχω απαντήσεις. Ή τουλάχιστον αυτές που τριγυρνούν το μυαλό μου δεν μου αρέσουν γιατί θέλω να πιστεύω πως δεν είμαστε τόσο επιφανειακοί ώστε να μας ενοχλούν οι μεν θάνατοι αλλά όχι οι δε. Θέλω να πιστεύω πως δεν είμαστε υποκριτές και πως είναι θέμα χρόνου οι ευαισθησίες μας να ενοχληθούν και να κάνουμε αυτό που κάναμε κάθε φορά όταν βλέπαμε αδικία.

Γιατί αν η υπεράσπιση των χριστιανών έχει πέσει στις πλάτες αυτού του άθεου, τότε υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που νόμιζα.

Οι αγενείς παίζουν ρακέτες ή οι ρακέτες σε κάνουν αγενή;

joy-racketΝα ξεκαθαρίσω πως επί της ουσίας δεν έχω τίποτα εναντίων των ρακετών στην παραλία. Ως δημόσιο μέρος όλοι έχουν δικαίωμα να πάνε και, αν θέλουν, να παίξουν και ρακέτες.

Μπορώ να δεχθώ το γεγονός πως με δύο παιδιά και μια τσάντα γεμάτη παιχνίδια εγώ θα πάρω περίπου 1τμ σε χώρο στην αμμουδιά, ενώ οι ρακετοπαίκτες θα πάρουν 4-5. Καταλαβαίνω πως οι ρακέτες θέλουν χώρο.

Μπορώ να δεχθώ επίσης δεν θα πάρω το φορητό μου για να ακούω Slayer στη διαπασών γιατί ξέρω πως δεν θέλουν όλοι να ακούν Slayer (δεν το καταλαβαίνω, αλλά το δέχομαι), ενώ θα ακούω συνεχώς το απίστευτο τακ-τακ-τακ-τακ για όσες ώρες παίζουν χωρίς σταματημό, χωρίς να τους απασχολεί αν θα καούν από τον ήλιο. Καταλαβαίνω πως είναι μέρος του παιχνιδιού

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί οι ρακετοπαίκτες θεωρούν λογικό να χτυπούν τη μικρή μου με τη μπάλα τρεις φορές, κάθε φορά να λένε συγνώμη, αλλά να μην αλλάζουν τον τρόπο του παιχνιδιού τους ώστε να μην ξανασυμβεί. Απλώς θεωρούν πως το συγνώμη είναι αρκετό και εγώ θα πρέπει να το ανεχτώ και αυτό.

Αυτό το θεωρώ αγένεια και δεν το δέχομαι. Δεν ξέρω γιατί πρέπει να είμαι ικανοποιημένος με μια συγνώμη, όταν, παρόλο που κανείς από τους ρακετοπαίκτες δεν είναι ιδιαίτερα καλοί στο παιχνίδι, επιμένουν να καρφώνουν λες και έχουν ζόμπι απέναντί τους και πρέπει το μπαλάκι του τένις να περάσει μέσα από το κρανίο του.

Φίλε ρακετοπαίκτη, αν κάθε τρίτη μπαλιά είναι καρφί και κάθε καρφί σκοτώνει μπεκάτσες σε απόσταση 500 μέτρων, μήπως θα έπρεπε να ξανασκεφτείς την ένταση του παιχνιδιού σου και να μην προσπαθείς τόσο πολύ;

Φίλε ρακετοπαίκτη, μήπως θα έπρεπε, αν θες να παίζεις με τέτοια δύναμη για να εντυπωσιάσεις τη κοπελίτσα που κάνει ηλιοθεραπεία και κάθε λίγο και λιγάκι τρώει τη μπάλα στο κεφάλι αλλά στην επιστρέφει χωρίς διαμαρτυρία, να το κάνεις εκεί που έχεις περισσότερο χώρο; Ειδικά αν είσαι τόσο καλός στις ρακέτες όσο είμαι εγώ στα μαγικά ξόρκια;

Βέβαια, οφείλω να είμαι δίκαιος και να δεχθώ πως υπάρχουν και αυτοί που παίζουν χαλαρά και η μπάλα δεν πάει οπουδήποτε σε μια ακτίνα 10 μέτρων. Υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν ανάγκη να καρφώσουν με όλη τους τη δύναμη και απλώς προσπαθούν να κρατήσουν τη μπάλα ψηλά. Τέλος υπάρχουν και αυτοί που αν δουν πως το παιχνίδι τους είναι επικίνδυνο για τους γύρω απλώς μαζεύουν τα μπογαλάκια και πάνε παρακάτω. Αλλά η εμπειρία μου λέει πως αυτοί είναι λίγοι, βασανιστικά λίγοι.

Οι περισσότεροι, αν τους πω πως δεν θέλω να χτυπάνε τα παιδιά με τη μπάλα, λένε συγνώμη, σηκώνουν τους ώμους και συνεχίζουν να παίζουν.

Τελικά δεν ξέρω αν είναι οι αγενείς που παίζουν ρακέτες ή οι ρακέτες σε κάνουν αγενή. Δεν έχω ιδέα.

Η μαθηματική δομή της ελληνικής γλώσσας και άλλες τέτοιες βλακείες

Πολλά θέματα έρχονται και φεύγουν διότι δεν έχω τις γνώσεις να ασχοληθώ μαζί τους αλλά ούτε και το χρόνο να μάθω. Ένα τέτοιο είναι το αρκετά διαδεδομένο άρθρο σχετικά με τη μαθηματική δομή της Ελληνικής γλώσσας. Ήταν προφανές πως το κείμενο ήταν μπαρούφα, αλλά δεν είχα τις γνώσεις να το δείξω. Ευτυχώς για εμένα ο Νίκος Σαραντάκος στο δικό του μπογκ το κονιορτοποιεί με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολίες. Καλή διασκέδαση!

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Ένα καινούργιο παραμύθι κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στο ελληνικό Διαδίκτυο, ένα κείμενο που διατείνεται ότι «Μιλώντας ελληνικά διατυπώνουμε μαθηματικές εξισώσεις» και  έχει ήδη διαγράψει εντυπωσιακή πορεία, αφού έφτασε να δημοσιευτεί σε προβεβλημένους ιστότοπους σαν το «σκανδαλοθηρικό» παράρτημα του yahoo.gr (το οποίο βέβαια έχει και στο παρελθόν δημοσιεύσει απίστευτες μπαρούφες περί γλώσσας), ή τον γνωστό κυπριακό ιστότοπο CyToday. Κάποιοι φίλοι, και όχι ένας ή δύο, μου ζήτησαν να το σχολιάσω, κι έτσι προέκυψε το σημερινό άρθρο.

Δεν αξίζει να αναδημοσιεύσω ολόκληρη την ηλεμπαρούφα, θα σχολιάσω μερικά σημεία της. Στην αρχή, ο συντάκτης της διατείνεται ότι Η ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία γλώσσα. Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο. Συνεχίζει: Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.556 επιπλέον λέξεις

Ο μύθος της (νέο)φιλελεύθερης Ελλάδας

Κάθε φορά που σκέφτομαι να γράψω ένα πολιτικού περιεχομένου κείμενο αλλάζω γνώμη πάνω από 10 φορές. Είμαι διστακτικός γιατί στην Ελλάδα όχι μόνο είμαστε όλοι ειδικοί στην πολιτική και άλλους πολλούς τομείς, είμαστε και απόλυτα σίγουροι για το δίκιο μας, το οποίο συνήθως μας πνίγει και όταν πέσουμε πάνω σε μια αντίθετη άποψη τότε, συχνά, αντιδρούμε έντονα. Εγώ όμως δεν ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τέτοιου είδους συγκρούσεις, κυρίως επειδή δεν είμαι ειδικός αλλά και επειδή δεν συνοδεύονται από επιχειρήματα αλλά από βρυχηθμούς, κατάρες και χειρονομίες. Σε ένα βαθμό φοβάμαι πως και αυτό το άρθρο θα δημιουργήσει τέτοιες αντιδράσεις. Θα μου πείτε γιατί το γράφω αφού δεν μου αρέσουν τα αποτελέσματα και η ερώτηση θα είναι σωστή. Το πρόβλημα με εμένα είναι πως, πιο πολύ και από τις ακραίες αντιδράσεις, ενοχλούμαι από τις συνέπειες που έχουν αυτές, δηλαδή τη διάθεση των αντιδρώντων να με “τρομάξουν” ώστε να μη τολμάω να εκφράσω τη διαφορετική μου άποψη. Και επειδή, όχι μόνο δεν είμαι φασίστας, αλλά κυρίως επειδή θεωρώ πως η ελευθερία του λόγου είναι ίσως το πιο σημαντικό αγαθό που μας έχει δώσει η δημοκρατία, για αυτό και μπαίνω στη διαδικασία να το γράψω.
Άλλος λόγος είναι πως απλώς γουστάρω και αν σε κάποιον δεν αρέσει ας μη το διαβάσει ρε παιδί μου!

Τα τελευταία 4 χρόνια λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, ίσως τη δυσκολότερη της σύγχρονης ιστορίας της. Το κράτος έχει χρεοκοπήσει, έχουμε αναγκαστεί να δανειστούμε από το ΔΝΤ και την ΕΕ για να μη κηρύξουμε στάση πληρωμών και, προκειμένου να προχωρήσει ο δανεισμός, μας ζητάν να κάνουμε αλλαγές στην οικονομία μας. Οι αλλαγές αυτές είναι εξαιρετικά οδυνηρές για δύο κυρίως λόγους: 1) γιατί γίνονται απότομα και όλες μαζί (μιας και δεν έγινε καμία από τις αλλαγές που ζητούσε το μνημόνιο 1 γίνονται όλες τώρα), 2) γιατί μας χτυπάνε απ’ ευθείας στο βιοτικό επίπεδο χαμηλώνοντάς το στην πραγματική του θέση (υψηλό βιοτικό επίπεδο με δανεικά δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικό).

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρωτίστως οι δανειστές μας ενδιαφέρονται να πάρουν τα δανεικά πίσω και όχι να ορίσουν τί αλλαγές θα κάνουμε στην οικονομία. Αν τους λέγαμε και τους πείθαμε πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω διότι εμείς θα παίξουμε το διαγαλαξιακό ΛΟΤΤΟ και οι φίλοι μας από τον Αστερισμό της Ανδρομέδας ή τον πλανήτη Σείριο μας έχουν υποσχεθεί πως θα το κερδίσουμε, δεν θα τους άκουγες να παραπονιούνται καθόλου. Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει τί θα κάνουμε για να δώσουμε τα χρήματα, αρκεί να τα δώσουμε.
Επειδή όμως δεν γίνονται θαύματα, τουλάχιστον δεν γίνονται θαύματα που να μην αφήνουν καμία αμφιβολία για τη φύση τους, οι δανειστές μας επιμένουν να δουν αλλαγές στην οικονομία μας με στόχο να μπορέσει να παράξει αυτά τα χρήματα για να πάρουν πίσω τα δανεικά. Πώς θα γίνει αυτό; Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, αντικρουόμενοι και μη. Η Ελληνική κυβέρνηση, αρχικά με ΓΑΠ και μετά με τον Αντώνη Σαμαρά, πήρε την απόφαση να μην κόψει από το δημόσιο, που ήταν και είναι το βασικό πρόβλημα (όχι μόνο το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά τα έξοδα του κράτους συνολικά), αλλά να αυξήσει τη φορολογία επί δικαίων και αδίκων. Τεράστιο λάθος διότι απλώς κατέστρεψε τη μηχανή που παράγει τον πλούτο σε αυτή τη χώρα, που δεν είναι άλλη από τον ιδιωτικό τομέα. Με αυτό το τρόπο λοιπόν και δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά και δημιούργησε νέα.
Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τα χρήματα δεν “βγαίνανε” γιατί η αγορά “έκατσε” και έπρεπε να κόψει και από το δημόσιο, τότε οι κινήσεις αυτές ήρθαν να επιβαρύνουν ένα ιδιωτικό τομέα που χαροπαλεύει και δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.

Τώρα που άλλαξαν όλα και οι “καλές” εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτή, ψάχνουμε να βρούμε τί φταίει και έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ακούονται λοιπόν διάφορα και ένα από τα πιο δημοφιλή είναι τα περί Φιλελεύθερης οικονομίας. Ότι δηλαδή είναι η (νέο)φιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούμε που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο, πως η (νέο)φιλελεύθερη οικονομία είναι κακιά και πως αυτή φταίει για όλα τα δεινά.

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενα όντα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: πράγματι η Ελλάδα έχει φιλελεύθερη πολιτική και οικονομία και πώς είναι μια φιλελεύθερη οικονομία;

Μια φιλελεύθερη λοιπόν οικονομία θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Η αγορά εργασίας θα ήταν ανοικτή
  • Το κράτος μικρό και σε αριθμό υπαλλήλων αλλά και σε παρεμβάσεις.
  • Γραφειοκρατία ελάχιστη. Δυστυχώς μηδενική γραφειοκρατία δεν νομίζω πως είναι εφικτό, αλλά η ψηφιοποίηση των υπηρεσιών (web services) μας δίνει τη δυνατότητα σημαντικής μείωσης διαδικασιών.
  • Ιδιωτική οικονομία. Τα χρήματα διανέμονται στην αγορά για ανταγωνιστικές επενδύσεις
  • Μειωμένη φορολογία. Σε σχέση με τη φορολογία που έχουμε στην Ελλάδα δηλαδή, όχι μηδενική.
  • Δυνατότητα επιλογής φορέα ασφάλισης. Ιδιωτικό ή κρατικό, ή και τα δύο
  • Συντάξεις δίκαιες, ανάλογα των ενσήμων και του χρόνου προσφοράς, χωρίς εξαιρέσεις, όχι απαραίτητα κρατικές.
  • Κοινωνικό κράτος που θα λειτουργεί σαν επιχείρηση, θα παράγει κέρδη και όχι χρέη και δεν θα δανείζεται αλλά θα επενδύει τα κέρδη σε υπηρεσίες για τον πολίτη
  • Κρατική και ιδιωτική εκπαίδευση μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και προσανατολισμούς.
  • Διαχωρισμός των εξουσιών, πχ δικαιοσύνη ανεξάρτητη του κράτους
  • Ανεξάρτητοι πολίτες, όχι ενωμένοι με ομφάλιο λώρο με το κράτος.

Η οικονομία της Ελλάδας από το 1981 και μέχρι σήμερα μπορεί να περιγραφεί, πάνω κάτω, από τα παρακάτω σημεία:

  • Έχει μεγάλο έως τεράστιο, για το δικό της μέγεθος, κράτος
  • Έχει πολλά επαγγέλματα που είναι κλειστά (με ακριβές άδειες, με γεωγραφικούς περιορισμούς, με πληθυσμιακούς περιορισμούς και άλλες πρωτότυπες μεθόδους)
  • Έχει εκτεταμένη γραφειοκρατία. Αυτό ίσως είναι ευφημισμός μιας και η γραφειοκρατία της είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως κινείται οτιδήποτε.
  • Κρατικοδίαιτη οικονομία. Τα χρήματα τα χειρίζεται το διεφθαρμένο κράτος με τα γνωστά αποτελέσματα
  • Έχει υψηλή άμεση και έμμεση φορολογία. Από τα παράβολα που πρέπει να πληρώσεις προκειμένου απλώς να μπεις σε μια δημόσια υπηρεσία, μέχρι το 80% προκαταβολής φόρου.
  • Έχει υποχρεωτική κρατική ασφάλιση
  • Έχει πλούσιες συντάξεις σε άτομα που είναι 45 και φτωχές σε άλλους που είναι 65.
  • Το κράτος συντηρείται μέσω δανείων (εκδόσεις ομολόγων, κα)
  • Εκπαίδευση κυρίως δημόσια και συνεχή εμπόδια στην ιδιωτική
  • Δικαιοσύνη σιαμαία με το κράτος
  • Όταν κάτι δεν πάει καλά, όλοι ζητούν να μάθουν “μα που είναι το κράτος”

Τα παραπάνω, και αρκετά περισσότερα, συμβαίνουν ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση δεν δείχνουν μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, διακυβέρνηση ή προδιάθεση. Όλες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα, ειδικά από την κυβέρνηση Σαμαρά, είναι μακριά από αυτές τις λογικές. Αν μη τί άλλο δεν θα δυσκολευόμασταν να χαρακτηρίσουμε την Ελλάδα μια αριστερή χώρα με αριστερές κυβερνήσεις και αριστερό λαό.

Το αστείο είναι πως σε συζητήσεις με αριστερούς το μόνο που μπορούν να προτείνουν σαν επιχείρημα “αθωότητας” της παράταξής τους είναι πως δεν έχει κυβερνήσει και συνεπώς δεν έχει ευθύνες. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, και ειδικά όταν είσαι στη Βουλή, δεν λες απλώς «όχι» σε ότι διαφωνείς, αλλά προσφέρεις και εναλλακτικές λύσεις βασισμένες σε λογικά επιχειρήματα. Προσοχή εδώ οι αριστεροί. Λογικά επιχειρήματα δεν είναι “διαφωνώ με την χ πολιτική και προτείνω εναλλακτικά τη πολιτική του κόμματός μου”. Εναλλακτική πολιτική είναι να λες και που θα βρεις τα χρήματα να εφαρμόσεις τη πολιτική του κόμματός σου. Αυτό ακριβώς είναι που δεν κάνει η αριστερά εδώ και χρόνια, προτείνει ότι θέλει αλλά δεν λέει πως θα το εφαρμόσει.

Ειδικά o ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που υπόσχεται να φέρει πίσω τα πάντα χωρίς όμως να λέει που θα βρει το χρήμα. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η επιλογή «τυπώνω χρήμα και λύνω τα προβλήματά μου» ανήκει στη χώρα του Πήτερ Παν και όχι σε μια χώρα αυτού του πλανήτη.

Συνεπώς αδυνατώ να καταλάβω γιατί η βασική και συνηθέστερη “βρισιά” που ακούω όταν κάποιοι μιλάνε για την οικονομία είναι πως η Χ πολιτική είναι φιλελεύθερη και άρα κακιά. Αφού μέχρι σήμερα δεν την έχουμε εφαρμόσει πουθενά, πως ξέρουμε πως είναι λάθος; Από τις εμπειρίες που έχουν οι άλλες χώρες; Αν όμως αυτό το επιχείρημα ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να συζητάμε καθόλου για Σοσιαλισμό και Κομουνισμό μιας και όπου έχει εφαρμοστεί, όπως προτείνουν να γίνει οι αριστεροί φίλοι έτσι για να δούμε και αυτό πως είναι, έχει αποτύχει. Και δεν έχει αποτύχει απλώς, έχει καταστρέψει την οικονομία των χωρών, έχει φτωχύνει τους πολίτες και, το κυριότερο, έχει καταστρέψει το μυαλό τους και τη διάθεσή τους για δημιουργία, μιας και η λογική “ο κάθε ένας παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του” είναι ότι πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί ποτέ. Αλλά αυτό επιδιώκει η αριστερά, την πραγματική ισοπέδωση της κοινωνίας σε ένα επίπεδο το οποίο η ίδια θεωρεί δίκαιο. Είπαμε όμως, αυτή η λογική απέτυχε.

Συνεπώς από πουθενά δεν προκύπτει πως η Ελλάδα ήταν, είναι ή θα είναι στο άμεσο μέλλον μια χώρα με φιλελεύθερη πολιτική. Αντιθέτως αβίαστα προκύπτει πως η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αριστερές κυβερνήσεις, ακόμα και αν οι ίδιες δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως τέτοιες. Είναι προφανές πως σε αυτή τη χώρα οι πολιτικοί δεν τολμούν να πουν σε ποιό πολιτικό χώρο πραγματικά ανήκουν.

Τί γίνεται τώρα; Τί επιλογές έχουμε;

Από τα κόμματα της Βουλής φοβάμαι πως κανένα δεν μπορεί να βοηθήσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ανθρώπους που δημιούργησαν τη κατάσταση και δεν έχουν μάθει να σκέφτονται σωστά. Νέα στελέχη έχουν ελάχιστα οπότε μάλλον δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η αριστερά, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και σε υποσχέσεις και σε στελέχη. Παράλληλα έχει τόσο αλλοπρόσαλλο κόσμο μέσα του που, ακόμα και αν ήξερε ο ηγέτης του πως να ηγηθεί, πάλι σαν μεθυσμένο θα προχωρούσε.
Η ΧΑ δεν έχει πολιτικές εξόδου από την κρίση. Αντιθέτως, από αυτά που διάβασα στο πρόγραμμά της, έχει μόνο πολιτικές απομονωτισμού από τις χώρες που είναι φίλια προσκείμενες στο Ισραήλ. Βλέπω να μας κάνει μια χώρα παρία μέσα στην Ευρώπη.

Το μόνο που μένει είναι να σκεφτούμε λογικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τί συμφέρει τα παιδιά μας και όχι εμάς, γιατί σε αυτά θα λογοδοτήσουμε, και να ψηφίσουμε το κόμμα που μας εμπνέει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Οι εκλογές δεν αργούν τόσο όσο νομίζουμε και θα είναι και αυτές κρίσιμες. Ας είμαστε ψύχραιμοι και λογικοί όταν θα ψηφίσουμε.

Ο Ελληνικός μύθος του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου

Τελικά μύθοι υπάρχουν παντού, όρεξη να έχεις να ψάξεις. Μάλιστα τις περισσότερες φορές δεν θέλει καν ψάξιμο μιας και σε βρίσκουν αυτοί και, συνήθως, οι μύθοι που μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα είναι  αυτοί που δυσκολευόμαστε περισσότερο να ξεπεράσουμε.

Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε ένα μύθο που, προσωπικά, τον ακούω από τότε που ήμουν μικρός και πήγαινα Δημοτικό (εκατοντάδες χρόνια πριν). Ο μύθος λέει πως κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (ΒΠΠ), η Ελλάδα καθυστέρησε με την αντίστασή της την προέλαση των Γερμανών στη Ρωσία, με αποτέλεσμα να τους προλάβει ο χειμώνας και να δυσκολευτούν τόσο ώστε να χάσουν αυτή τη μάχη. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα μπορεί να νίκησε τους Ιταλούς, να έχασε σχετικά εύκολα από τους Γερμανούς, αλλά ο χρόνος που κόστισε στη Γερμανία η προσπάθεια να διορθώσει την αποτυχία των Ιταλών, ήταν αρκετός για να γύρει τη πλάστιγγα και να χάσει η Γερμανία το πλεονέκτημα. Από εκεί και πέρα, έχω ακούσει και επεκτάσεις του μύθου σύμφωνα με τους οποίουσ η καθυστέρηση αυτή ήταν ο καταλύτης για να χάσει η Γερμανία  τον πόλεμο. Δηλαδή τα συμπεράσματα προχωράν βήμα-βήμα και έχουμε: καθυστέρησαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα, οπότε καθυστέρησαν στη Ρωσία, οπότε έχασαν τη μάχη, οπότε έχασαν τον πόλεμο.

Η αλήθεια είναι πως αυτή την επέκταση δεν την ακούω συχνά, η πλειοψηφία του κόσμου διστάζει να καταλήξει τόσο εύκολα σε τέτοιο συμπέρασμα, αλλά το βλέπω στα πρόσωπα, τους αρέσει η ιδέα και θέλουν να είναι αλήθεια!

Ο μύθος αυτός είναι μια τρομακτική απλούστευση των γεγονότων του ΒΠΠ. Για να ισχύει ο μύθος θα πρέπει να απλουστεύσουμε την ιστορία σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορούμε το ίδιο εύκολα να ισχυριστούμε πως η ανατολή του ήλιου μια μέρα πριν από μερικά χρόνια, είχε σαν αποτέλεσμα τη γέννηση της κόρης μου. Ναι μεν μπορούμε να βρούμε λογικά βήματα που να ενώνουν το ένα γεγονός με το άλλο, αλλά υπάρχουν τόσα ενδιάμεσα βήματα, τα οποία εξαρτώνται από τόσους παράγοντες το κάθε ένα, ώστε είναι παράλογο να ισχυριστούμε πως υπάρχει απ’ ευθείας αιτιακή σχέση.

Αλλά ο μύθος εξακολουθεί να κυκλοφορεί. Τελικά η αντίσταση της Ελλάδας κόστισε στρατηγικά στη Γερμανία; Έγινε αυτή η αντίσταση η αιτία να χάσει το πλεονέκτημα η Γερμανία στον πόλεμο με τη Ρωσία;

Για να το απαντήσουμε αυτό θα πρέπει να δούμε τα γεγονότα με αντικειμενικό βλέμμα και όχι με τα γυαλιά του πατριωτισμού.

imagesΣτις 28 Οκτωβρίου 1940, χωρίς να ενημερώσει τον Χίτλερ, ο Μουσολίνι αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο κατά της Ελλάδας. Ο στρατός του επιχείρησε να περάσει από την Αλβανία στην Ελλάδα, αλλά στη προσπάθεια αυτή έγιναν λάθη:

  • Το έδαφος ήταν ορεινό και δύσκολο.
  • Ο καιρός πολύ κακός και θα χειροτέρευε όσο πλησίαζε ο Χειμώνας.

Τα Ιταλικά στρατεύματα:

  • Δεν ήταν επαρκώς εκπαιδευμένα
  • Ήταν λιγότερα από όσα έπρεπε
  • Δεν ήταν προετοιμασμένα
  • Δεν είχαν χειμερινές στολές για να αντιμετωπίσουν το κρύο
  • Δεν είχαν υποστήριξη από το ναυτικό το οποίο θα μπορούσε να αποβιβάσει στρατεύματα σε άλλα σημεία, πιο προχωρημένα, και να βοηθήσει
  • Δεν είχαν χάρτες για τα λιγοστά περάσματα στην Πίνδο
  • Τα Ιταλικά όπλα ήταν αδύναμα για να νικήσουν την Ελληνική αμυντική γραμμή
  • Δεν υπήρχε μια ενοποιημένη ηγεσία
  • Είχαν διαρρεύσει πληροφορίες σχετικά με την επίθεση με αποτέλεσμα οι Έλληνες να έχουμε προετοιμαστεί για αυτή

Η επίθεση λοιπόν αναχαιτίστηκε και στις 14 Νοεμβρίου 1940 άρχισε η αντεπίθεση και τα Ελληνικά στρατεύματα, με την υποστήριξη πέντε σμηνών Αγγλικών μαχητικών αεροσκαφών, έπρωξαν τα Ιταλικά στρατεύματα βαθιά μέσα στην Αλβανία.

1940_2Οι Ιταλοί είχαν 39.000 νεκρούς, 50.000 τραυματίες, 12.000 είχαν κρυοπαγήματα και άλλοι 52.000 έπρεπε να φύγουν από το μέτωπο για διάφορους άλλους λόγους.

Η ήττα του Μουσολίνι στην Ελλάδα αλλά και στην Αιθιοπία ήταν τόσο μεγάλη που ο Χίτλερ δεν είχε άλλη επιλογή από το να εμπλακεί, αν και η κατάληψη της Ελλάδας δεν ήταν στα τρέχοντα σχέδιά του.

Έως εδώ τα γεγονότα δείχνουν πως ο μύθος είναι αληθινός μιας και ο Χίτλερ αναγκάστηκε να μπει σε ένα μέτωπο που δεν ήθελε. Αλλά ας δούμε και τα υπόλοιπα γεγονότα που μεσολάβησαν καθώς και τί είχε στο μυαλό του ο Χίτλερ για τη Ρωσία πριν καταλήξουμε.

Βασική προτεραιότητα του Χίτλερ ήταν τα πετρέλαια που του πρόσφερε η Ρουμανία, αλλά για να μπορέσει να έχει το κεφάλι του ήσυχο θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει το θέμα της Ελλάδας. Έκανε λοιπόν μια συμφωνία με τη Γιουγκοσλαβία, και της πρόσφερε το λιμάνι της Θεσσαλονίκης προκειμένου να τους αφήσει να περάσουν. Αλλά οι Γιουγκοσλάβοι είχαν άλλα εσωτερικά προβλήματα μεταξύ Σέρβων, που ήταν κατά της συνεργασίας με τους Ναζί, και Κροατών που ήταν υπέρ. Επειδή οι Γιουγκοσλάβοι δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους, ο Χίτλερ το είδε σαν προδοσία και αποφάσισε να ισοπεδώσει και τη Γιουγκοσλαβία. Στις 8 Απριλίου του 1941 δυνάμεις των Ναζί μαζί με Ιταλικές και Ουγγρικές εισέβαλλαν στη Γιουγκοσλαβία. Η μάχη δεν κράτησε πολύ και σύντομα οι Γερμανοί ήταν στα Ελληνικά σύνορα. Οι Έλληνες αντιστάθηκαν περισσότερο αλλά οι Γερμανικές δυνάμεις είχαν πιο εξελιγμένα όπλα και αεροπορική υποστήριξη. Στις 27 Απριλίου του 1941 τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν μπει στην Αθήνα και ξεκίνησε η μεγάλη πείνα.

Ο Χίτλερ ανέκαθεν ονειρευόταν να κατακτήσει τη Ρωσία. Ακόμα και στο βιβλίο του “Ο Αγών” μου είχε αναφερθεί σε αυτό. Τώρα είχε έρθει η ώρα. Στο τέλος του Ιουλίου του 1940 ο Χίτλερ συναντήθηκε με τους επιτελείς τους και τους έδωσε την εντολή να αρχίσουν τις προετοιμασίες για την εισβολή. Οι αρχικές εκτιμήσεις έκαναν λόγο για έναρξη της εισβολής το Μάιο του 1941. Η επιχείρηση ονομάστηκε “Μπαρμπαρόσα”.

Μόλις άρχισαν να λιώνουν τα χιόνια του Χειμώνα στην Ευρώπη (Απρίλης και Μάης 1941) τα Ναζιστικά στρατεύματα άρχισαν να προελαύυνουν μέσα από την Πολωνία με στόχο τα Ρωσικά σύνορα. Στις 5 Μαΐου, ο Στάλιν αναφέρει σε δόκιμους πως ο πόλεμος με τη Γερμανία είναι αναπόφευκτος. Σύντομα ακριβείς πληροφορίες έφτασαν στον Στάλιν ενημερώνοντάς τον πως η εισβολή θα ξεκινούσε στις 22 Ιουνίου του 1941. Ο Στάλιν δεν τις πίστεψε διότι μια άλλη πρόβλεψη που έλεγε πως η εισβολή θα ξεκινούσε στις 15 Μαΐου 1941 ήταν λανθασμένη μιας και οι Γερμανοί καθυστέρησαν την εισβολή προκειμένου να βοηθήσουν τους Ιταλούς στην Ελλάδα.

Άρα έχουμε άλλο ένα στοιχείο που μοιάζει να υποστηρίζει το μύθο.

Στην πραγματικότητα όμως, ακόμα και αν ο Χίτλερ δεν βοηθούσε το Μουσολίνι με το “Ελληνικό πρόβλημα”, οι καιρικές συνθήκες της Κεντρικής Ευρώπης εκείνες της εβδομάδες δεν θα ήταν οι ιδανικές προκειμένου να ξεκινήσει τις εχθροπραξίες.

Deutsche Panzerspitze beim Einmarsch in die UkraineΣτις 22 Ιουνίου του 1941 ξεκίνησε η επίθεση με τις συστοιχίες πυροβολικού να βάλουν πέρα από τα σύνορα.

Δεν θα μπω σε περιγραφή της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Οι παράμετροι είναι πολλοί. Αν υπήρξε καθυστέρηση από την Ελλάδα ήταν της τάξης του ενός μήνα, αλλά δεν έκανε διαφορά μιας και λόγοι της αποτυχίας της επιχείρησης ήταν διαφορετικοί:

Υποεκτίμηση της δύναμης του Κόκκινου Στρατού

Οι Γερμανοί στρατηγοί δεν είχαν υπολογίσει σωστά τη δυναμική στράτευσης που είχε ο Ρωσικός στρατός. Από την αρχή του πόλεμου και μέχρι τον Ιούλιο  του 1941 οι Ρωσικές δυνάμεις είχαν αυξηθεί κατά 1.400.000. Αντιθέτως, μέχρι τον Ιούλιο, ο Γερμανικός στρατός είχε χάσει 75.000 στρατιώτες και είχε λάβει μόνο 25.000 ενισχύσεις. Κατά μέσο όρο οι Ρώσοι μπορούσαν να ετοιμάσουν 500.000 στρατιώτες το μήνα και να τους ρίξουν στη μάχη. Παράλληλα με τις τεράστιες ενισχύσεις, οι Ρώσοι φρόντιζαν και μετακινούσαν τα εργοστάσιά τους προς τα ανατολικά καθώς προχωρούσε ο Γερμανικός στρατός. Οι Γερμανοί έβρισκαν μόνο άδεια κουφάρια κτηρίων.

Logistics

Το Γερμανικό πλάνο προέβλεπε μάχη περίπου 6 εβδομάδων. Όταν άρχισε να τραβάει σε μάκρος η επιχείρηση έγινε εμφανές πως η διαδικασίες ανεφοδιασμού δεν είχαν στηθεί σωστά για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που έβρισκαν. Σε συνδυασμό με την επιδείνωση του καιρού ο ανεφοδιασμός των Γερμανικών στρατευμάτων έγινε σχεδόν αδύνατος, ενώ οι Ρώσοι δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα.

Ο καιρός

Έχοντας προετοιμαστεί για σύντομο πόλεμο, οι Γερμανοί στρατιώτες δεν είχαν ρούχα κατάλληλα για το Ρωσικό χειμώνα. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα τανκ και τα μεταφορικά μέσα είχαν στενές ερπύστριες οι οποίες δεν μπορούσαν να βρουν πρόσφυση στο λασπωμένο ή παγωμένο έδαφος της Ρωσικής τούντρας. Το αποτέλεσμα ήταν πως και η προέλαση ήταν πολύ δύσκολη, αλλά και ο ανεφοδιασμός σχεδόν αδύνατος. Ακόμα και οι βροχές του Νοέμβρη δημιουργούσαν πρόβλημα και σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι γραμμές ανεφοδιασμού είχαν απλωθεί πάρα πολύ, ο Γερμανικός στρατός σταμάτησε με το που είδε τη Μόσχα και δεν μπορούσε να ξεκινήσει. Ο Χίτλερ που φοβόταν μια ήττα σαν αυτή του Ναπολέοντα στη Ρωσία, έδωσε εντολή να παραμείνουν τα στρατεύματα και να συνεχίσουν τη μάχη, παρά τις αντιρρήσεις των συμβούλων του. Η εντολή που δόθηκε από τον Χίτλερ ήταν “στέκεστε ή πεθαίνετε”.

Η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα τελείωσε περίπου 5 μήνες αφού άρχισε. Δηλαδή ο ΒΠΠ ήταν ακόμα στην αρχή και έτσι δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πως αυτή η ήττα έκρινε το αποτέλεσμα. Τα επόμενα χρόνια οι Γερμανοί έκαναν άλλες δύο προσπάθειες (Case Blue 1942, Κούρσκ 1943) να καταλάβουν τις πετρελαιοπαραγωγικές περιοχές της Ρωσίας αλλά και οι δύο απέτυχαν. Στο τέλος οι Γερμανοί ήταν εξαντλημένοι, από όλες τις απόψεις, ενώ η Ρωσική οικονομία είχε αναταχθεί και πλέον προσπεράσει τη Γερμανική σε δυνατότητα παραγωγής. Το καλοκαίρι του 1944 οι Ρώσοι κατάφεραν ισχυρό πλήγμα κατά των Γερμανών στην επιχείρηση Μπαγράτιον και ακολούθησαν μια σειρά από νίκες που οδήγησαν στο τέλος του πόλεμου.

Αλλά ακόμα και αν υποθέσουμε πως η ήττα των Γερμανών στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ήταν σημαντική και καθοριστική για την έκβαση του πολέμου, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να δείχνουν πως αυτή η ήττα προήλθε, έστω και εν μέρη, από την καθυστέρηση που προκάλεσε η Ελλάδα. Όπως είπα και αρχικά τα γεγονότα που μεσολάβησαν από την κατάληψη της Ελλάδας μέχρι το τέλος του πολέμου στη Ρωσία ήταν πάρα πολλά και η κατάληξή τους επηρεάστηκε από εκατοντάδες άλλα γεγονότα. Η σύνδεση των δύο γεγονότων είναι ουσιαστικά αδύνατη.

Με τα παραπάνω δεν προσπαθώ να μειώσω τη μάχη που έδωσαν οι παππούδες μας για να κρατήσουν ελεύθερη τη χώρα, ούτε και να μειώσω τις θυσίες που έγιναν. Όλοι έχουν να λένε πόσο δυνατά πάλεψαν οι Έλληνες κόντρα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες και κόντρα σε έναν αντίπαλο πολύ πιο δυνατό. Θα μπορούσαμε. όπως άλλες χώρες, να παραδοθούμε αμαχητί, ή ακόμα να “πέσουμε” σε μερικές ώρες, όπως έγινε και αλλού. Αντιθέτως και στην αρχή αντισταθήκαμε, αλλά και κατά τη κατοχή.

Μετά τα χαλάσαμε λίγο.

Όλα τα παραπάνω τα γράφω γιατί θεωρώ πως είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξέρουμε την αλήθεια. Πιστεύω πως τα παραμύθια δεν βοήθησαν ποτέ κανένα να πετύχει τους μακροπρόθεσμους στόχους του και δεν μας βοηθάν και τώρα. Ξεπερνώντας τους μύθους βλέπουμε καλύτερα τα λάθη μας και έχουμε περισσότερες πιθανότητες να τα διορθώσουμε

Πηγές:

Ο μύθος του αλληλέγγυου Έλληνα

Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε Έλληνα θα σου πει πως σαν λαός βοηθάμε το συνάνθρωπό μας, μας ενδιαφέρουν οι αναξιοπαθείς και προσπαθούμε για μια καλύτερη κοινωνία.

Τα χρόνια πριν τη κρίση όμως, που ακόμα κυκλοφορούσε χρήμα, έστω και δανεικό, τα σημάδια ήταν πολύ διαφορετικά.

Οι Έλληνες αφήναμε την αγαθοεργία στο κράτος, που “όφειλε” να βοηθήσει, βγάζαμε απ’ έξω την ουρά μας και αγοράζαμε με τα περισσευούμενα χρήματά μας μεγαλύτερα αυτοκίνητα σε δρόμους που δεν τα χωράνε, περισσότερα ρούχα σε ντουλάπες που δεν τα παίρνουν, και πηγαίναμε σε περισσότερα πάρτι για να πιούμε λίγο παραπάνω και μετά να οδηγήσουμε τα ακριβά μας αυτοκίνητα, ελαφρώς μεθυσμένοι αλλά ασφαλείς στη γνώση μας πως και η αστυνομία μόνο “καταδρομικά” και πρόσκαιρα έκανε ελέγχους.

Δεν θα απαριθμήσω τα κοινωνικά προβλήματα που έχει προκαλέσει η κατρακύλα των αξιών στην Ελλάδα, δεν είναι αυτό το θέμα του άρθρου. Λίγο έως πολύ τα ξέρουμε όλοι.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να δούμε είναι αν είμαστε ο φιλόξενος λαός που βοηθάει όχι μόνο τους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα, αλλά και τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Φωνάζουμε όλοι για τα δημόσια σχολεία, τη δημόσια υγεία και καλά κάνουμε. Κατά τη γνώμη μου ένα χαρακτηριστικό μιας προηγμένη κοινωνίας είναι αυτά τα δύο αγαθά να είναι δημόσια και διαθέσιμα σε όλους.

Αλλά εμείς το “δημόσια” το εννοούμε διαφορετικά. Πρέπει να είναι δημόσια για εμάς, όχι για τους άλλους. Ακούω για παράδειγμα: “οι τσιγγάνοι δεν πληρώνουν φόρους, αλλά θέλουν δωρεάν περίθαλψη στα νοσοκομεία μας”. Αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική. Σύμφωνα με αυτό αφού δεν βοηθάς το κράτος γιατί περιμένεις να σε βοηθήσει αυτό; Που θα βρει τα χρήματα να το κάνει;
Για ευκολία, στη θέση της λέξης τσιγγάνος βάλτε όποια άλλη εθνική μειονότητα θέλετε.

Το πρόβλημα με την παραπάνω λογική είναι πως δεν έχει καμία σχέση με αλληλεγγύη. Καμία! Αλληλεγγύη, όπως εγώ την καταλαβαίνω τουλάχιστον, είναι να δίνει ο έχων στον μη έχοντα. Αν είναι αυτοί που τα έχουν να τα μοιράζουν μεταξύ τους τότε δεν έχουμε κοινωνία αλληλεγγύης αλλά σύστημα κάστας όπως αυτό της Ινδίας όπου ο κατώτερος δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει και να πετύχει κάτι καλύτερο γιατί κανείς δεν θα τον βοηθήσει.

Δυστυχώς κάπως έτσι είναι και η Ελληνική κοινωνία πλέον. Η έρευνα που διεξάγεται από την European Social Survey αποτυπώνει αυτή την πραγματικότητα με ανατριχιαστικό τρόπο.

Για παράδειγμα, στην ερώτηση αν είναι σημαντικό για εμάς να είμαστε πλούσιοι και να έχουμε χρήματα τα αποτελέσματα είναι τραγικά:

xoulsol2-thumb-large

Είμαστε από τους λαούς που πρώτη προτεραιότητά μας είναι το να είμαστε πλούσιοι, να έχουμε χρήματα. Δεν είναι περίεργο μιας και εδώ και χρόνια το μόνο που μας απασχολεί είναι το εύκολο χρήμα. Για αυτόν το λόγο τρέξαμε στο χρηματιστήριο και τελικά “παγιδευτήκαμε” και μετά ζητούσαμε από το κράτος να πληρώσει τα σπασμένα. Για αυτό το λόγο είμαστε από τους καλύτερους στις μίζες και ανταγωνιζόμαστε, με μεγάλες πιθανότητες πρωτιάς, χώρες της Αφρικής που έχουν παράδοση στο λάδωμα. Για αυτό το λόγο κλέβουμε το κράτος με περίσσια ευκολία και χωρίς να χάσουμε ύπνο.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι πως το κράτος είμαστε εμείς. Εμείς το ψηφίζουμε, εμείς το “επανδρώνουμε”, εμείς το πληρώνουμε και εμείς το απομυζούμε. Το κράτος είναι ο καθρέφτης μας και τον τελευταίο καιρό καταλάβαμε πως το είδωλό μας είναι άθλιο. Ένα μίζερο ανθρωπάκι που κοιτάει την τσέπη του, πως θα φάει και πως θα πιεί παραπάνω.

Παραπονούμαστε και δείχνουμε την τεράστια φτώχια της Αμερικής, την οποία λατρεύουμε να μισούμε, και ξεχνάμε πως εκεί τουλάχιστον κάποιος φτωχός έχει τη δυνατότητα να γίνει πλούσιος αν είναι τυχερός, έξυπνος και εργατικός. Δεν είναι τέλεια η Αμερική, ούτε κατά διάνοια. Αλλά δίνει ακόμα και σήμερα δυνατότητες.

Αντί λοιπόν να δείχνουμε την καμπούρα των άλλων θα έπρεπε να κοιτάμε τη δική μας που είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως περπατάμε ακόμα. Η φτώχια στη χώρα μας έχει φτάσει πλέον έξω από το μαρμάρινο κατώφλι μας. Οι δυσκολίες και η απελπισία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Και τί κάνουμε; Φροντίζουμε, ο κάθε ένας μέσω της δικής του μικρής ομάδας, να διατηρήσει τα “κεκτημένα”, μια λέξη που στα αυτιά μου πλέον ηχεί σαν βρισιά. Κρυβόμαστε πίσω από θρασύδειλους, άεργους κομματάνθρωπους με την ενδυμασία των συνδικαλιστών και προσπαθούμε να κρατήσουμε τα παράλογα και προκλητικά επιδόματα που αδίκως έχουμε κερδίσει, ακόμα και αν αυτό είναι φανερά εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Φερόμαστε σαν τη κόρη μου που έκλεψε το παιχνίδι του ξαδέρφου της και για να μην της το πάρουν το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της και έκλαιγε. Αυτή είναι τριών, η δική μας δικαιολογία ποιά είναι;

Που είναι η αλληλεγγύη σου Έλληνα; Πέθανε μαζί με την εμπιστοσύνη σου.

Η ίδια έρευνα δείχνει και το επίπεδο εμπιστοσύνης που έχουμε στους θεσμούς.

Στην δήλωση “πρέπει να είμαστε πάντα επιφυλακτικοί στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους” λέει ναι ένα 59,8% ενώ στη ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 38,8%. Στην δήλωση “οι περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να με εκμεταλλευθούν” οι Έλληνες συμφωνούμε σε ποσοστό 62% ενώ στην ΕΕ το ποσοστό είναι 24%. Τέλος, στο “άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για τον εαυτό τους» αντί «να βοηθάνε τον άλλο” απαντάμε με 58% ενώ στην ΕΕ είναι 33%.

Το πλέον καταδικαστικό είναι το ποσοστό που προκύπτει από το Charity Aid Foundation το οποίο τρέχει μια έρευνα που μετράει πόσο προσφέρουν οι πολίτες των χωρών σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Στο σύνολο των 146 χωρών ξέρετε σε ποιά θέση είμαστε; Στην 145η! Μεγαλύτερη κατάντια θα μπορούσα να φανταστώ μόνο αν ήμασταν τελευταίοι. Και για αυτό η Μέρκελ φταίει;

Οι θεσμοί στην Ελλάδα πέθαναν και μαζί τους πήραν τη διάθεση του Έλληνα να βοηθήσει τους φτωχότερους και άτυχους. Δεν βοηθάμε πλέον και δεν φταίει η κρίση. Αποτελέσματα σαν τα παραπάνω δεν δημιουργούνται σε 3 χρόνια. Είναι προϊόν έλλειψης παιδείας. Δεν μαθαίνουμε να δίνουμε γιατί δεν βλέπουμε τους άλλους σαν ίσους. Τους βλέπουμε είτε σαν πρόβλημα διότι έχουν περισσότερα χρήματα από εμάς και θέλουμε να τους γκρεμίσουμε (μη ξεχνάμε πως στην Ελλάδα όποιος είναι πετυχημένος αυτομάτως μαρκάρεται σαν κλέφτης ή “αδελφή”, λες και το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι κακό), είτε σαν “ξένους” οι οποίοι θέλουν να φάνε τα χρήματα που μαζεύει το κράτος από τους φόρους (που δεν πληρώνουμε).

Το πιο χαρακτηριστικό σημάδι πως ο Έλληνας έχει κλειστεί στο καβούκι του και όλοι οι άλλοι είναι κακοί και συνωμοτούν εναντίον του είναι η άνοδος του ΛΑΟΣ και της ΧΑ. Και τα δύο κόμματα έχουν ένα εθνικιστικό προφίλ που γίνεται πιο ακραίο στη ΧΑ και σαν να μην έφτανε αυτό και τα δύο πιστεύουν σε μια αηδιαστική μορφή χριστιανισμού που ισχύει μόνο για τους “δικούς μας”. Το έχω ξαναπεί, χριστιανισμός και εθνικισμός δεν πάνε μαζί. Ή το ένα θα είσαι ή το άλλο.

Η είσοδος αυτών των δύο κομμάτων στη Βουλή, ειδικά αυτό της ΧΑ που πρεσβεύει τα χειρότερα χαρακτηριστικά της φασιστικής νοοτροπίας είναι αυτό που σφραγίζει την εξαφάνιση του “αλληλέγγυου Έλληνα”. Όταν οι Έλληνες ψηφίζουμε ένα κόμμα που διαλαλεί προς πάσα κατεύθυνση πως οι αδύναμοι είναι βάρος και πρέπει να φύγουν τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και η 145η θέση απολύτως δικαιολογημένη.

Μπορεί να διορθωθεί αυτή η κατάσταση; Δεν ξέρω. Ίσως η “μόλυνση” να είναι τόσο μεγάλη και τόσο εκτεταμένη που ο ασθενής δεν σώζεται. Ας ελπίσουμε αυτό να μην ισχύει. Αλλά αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να το διορθώσουμε, κατά τη γνώμη μου πρέπει να ξεκινήσουμε από την παιδεία μας.

Να επιλέξουμε σωστούς καθηγητές με αξιοκρατικά μέσα, να τους αξιολογούμε συστηματικά. Να βελτιώσουμε τη διδακτέα ύλη, να μην είμαστε σκλάβοι των μύθων που κυκλοφορούν και αναπαράγονται. Να φύγουν τα κόμματα από τα πανεπιστήμια, να γίνει η έρευνα και η δημιουργία αυτοσκοπός και όχι μπαμπούλας.

Αυτή θα είναι μόνο η αρχή. Μετά πρέπει να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι τομείς της κοινωνίας.

Είμαστε σε τραγική κατάσταση και κάτι πρέπει να κάνουμε άμεσα. Αν δεν κάνουμε εμείς οι Έλληνες το σωστό μη περιμένουμε να το κάνουν οι άλλοι για εμάς. Όταν η χώρα καταρρεύσει από όλες τις απόψεις θα είμαστε άξιοι της τύχης μας και δεν θα φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας αλλά και εμείς που τους δημιουργήσαμε, μεγαλώσαμε και διατηρήσαμε έτσι όπως είναι.

Χρειαζόμαστε άμεσα καθαρό μυαλό και λογικές προτάσεις. Αλλά οι αποφάσεις μας πρέπει να παρθούν τώρα, πριν να είναι αργά.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά στον παραπάνω πίνακα οι χώρες που είναι κατά βάση άθεες όπως είναι οι Σκανδιναβικές, έχουν τα καλύτερα ποσοστά. Αντιθέτως οι πιο θρησκευόμενες είναι σε χειρότερη θέση. Αυτό ισχύει σε όλες τις κατηγορίες της έρευνας. Γιατί άραγε;

Πηγές

Υπερήφανοι για την εθνική μας κληρονομιά

tumblr_m8l85sxL7A1qgvbz1o1_1280Πριν από λίγες μέρες, καθώς πλησίαζε η 25η Μαρτίου, μια φίλη στο Facebook ανέβασε μια φωτογραφία από μια ομαδική εργασία που είχαν κάνει στο σχολείο της κόρης της. Ήταν μια εργασία στην οποία πήρε μέρος όλο το σχολείο (δημοτικό αν δεν κάνω λάθος) και το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό.

Δεν θα ανεβάσω τη φωτογραφία γιατί δεν είναι δική μου και δεν θέλω να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, αλλά θα σας περιγράψω την εργασία και θα καταλάβετε.

Η εργασία αυτή λοιπόν ήταν μια Ελληνική σημαία περίπου 2χ1, αλλά μπορεί να ήταν και μεγαλύτερη, και σε κάθε γραμμή, γαλάζια ή λευκή, είχαν γράψει ιστορικά ονόματα αρχαίων και νεότερων Ελλήνων που είχαν προσφέρει με κάποιο τρόπο στην Ελληνική ιστορία, αλλά και τοποθεσιών που έχουν ξεχωρίσει για την ιστορική τους σημασία. Για παράδειγμα: Μακρυγιάννης, Καλλέργης, Πλαστήρας, Τρικούπης, ή Γοργοπόταμος, Χάνι της Γραβιάς, Έξοδος Μεσολογγίου και πολλά άλλα αρκετά πυκνογραμμένα!

Η όλη προσπάθεια ήταν σίγουρα μεγάλη και αυτός που τα έγραψε (γιατί από τον γραφικό χαρακτήρα φαίνεται πως τα έγραψε ένα άτομο), θα κουράστηκε πολύ ώστε να μην κάνει λάθη πάνω στη σημαία όπου το blanco δεν θα φαινόταν και πολύ ωραίο.

Πάνω στο σταυρό της σημαίας υπήρχε μια φωτογραφία της Ακρόπολης των Αθηνών, το αστέρι της Βεργίνας, οι Ολυμπιακοί κύκλοι, και ένα αγοράκι με ένα κοριτσάκι ντυμένα με παραδοσιακές στολές.

Γενικότερα ήταν μια πολύ καλή δουλειά και εφόσον όλο το σχολείο συμμετείχε θα πρέπει να ήταν και πολύ διασκεδαστικό.

Σχολίασα την ανάρτηση λέγοντας: “Αν και δεν είμαι φαν των πολύ εθνικιστικών προσπαθειών, οφείλω να ομολογήσω πως σε αυτή τη σημαία έπεσε πολύ δουλειά. Μπράβο στα παιδιά και το σχολείο”

Ίσως να μη το εξέφρασα σωστά μιας και ο επόμενος σχολιαστής με τα βίας κρατήθηκε, όπως έγραψε, να μη με βρίσει. Παρακάτω μια άλλη κοπέλα έγραψε πως συμφωνεί μαζί του και μια τρίτη έγραψε το απίστευτο “…mono kati apousiaxei, to sumbolo ths 8rhskeias mas…”. Ίσως να μην πρόσεξε πως πάνω στη σημαία υπάρχει ο σταυρός. Ίσως επίσης να μην πρόσεξε πως μεταξύ των ονομάτων είχε γραφτεί και το “Διάταγμα της Ανεξιθρησκίας ”.

Δεν θα ασχοληθώ όμως με τη θρησκεία σε αυτή τη περίπτωση, παρόλο που είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω το σχόλιό μου και τί εννοούσα μιας και δεν απάντησα ούτε έδωσα συνέχεια αφού δεν ήταν δικό μου post.

Πέραν της πολύ καλής δουλειάς που είχαν κάνει τα παιδιά, υπάρχει και το στοιχείο της ιστορικής υπερβολής. Να εξηγήσω.

Όπως όλοι οι λαοί, έτσι και εμείς, διδάσκουμε στα παιδιά μας την ιστορία του έθνους μας. Αυτό δεν είναι απλώς καλό αλλά απαραίτητο. Αν δεν ξέρεις τη δική σου ιστορία, από που ξεκίνησες και τί θυσίες έχουν γίνει για να είσαι εδώ σήμερα, είναι εύκολο να δείξεις αλαζονεία και υπεροψία και να πάρεις τις λάθος αποφάσεις στο μέλλον.

Αυτό όμως που δεν μας βοηθάει είναι πως, κυρίως, διδασκόμαστε τις επιτυχίες και τα ωραία κομμάτια της ιστορίας μας και λιγότερο τα άσχημα, τα λάθη και τις καταστροφές.

Επιπλέον, πολλά από αυτά που διδασκόμαστε είναι υπερβολές ή και αναληθή, όπως είναι ο μύθος του κρυφού σχολειού (που είναι γραμμένο στη σημαία), η συνεισφορά της εκκλησίας στην επανάσταση του ’21 και το λάβαρο της Αγίας Λαύρας.

Εκεί υπάρχει κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα, όταν μπαίνεις στη διαδικασία να ωραιοποιήσεις ή να αλλοιώσεις την ιστορία. Τότε κάνεις μεγαλύτερη ζημιά από το να μη τη διδάξεις. Εδώ έρχεται και ταιριάζει το σχόλιό μου σχετικά με τον “εθνικισμό” που μπορεί, έστω και άθελα, να υποστηρίζει η σημαία που φτιάχτηκε στο σχολείο.

Ο εθνικισμός, ειδικά όπως εκδηλώνεται στην Ελλάδα, δεν ενδιαφέρεται για την ιστορία ως έχει, αλλά μόνο για την ιστορία όπως τον εξυπηρετεί. Αυτό βέβαια είναι πρόβλημα διότι μαθαίνουμε πως οι Έλληνες δεν έχουμε κάνει ποτέ τίποτα κακό και πως κακοί είναι πάντα οι άλλοι. Σε αυτό πιθανώς να έχει ρίζες η διάθεσή μας να πιστεύουμε, ακόμα και σήμερα, πως όλοι είναι εναντίον μας και συνωμοτούν για να καταστρέψουν την Ελλάδα.

Τα παιδιά του σχολείου αυτού λοιπόν, θα εκπαιδεύονταν καλύτερα αν πάνω στη σημαία δεν αναφέρονταν και μύθοι μαζί με πραγματικά ηρωικά ονόματα. Κυρίως αυτό ήταν το σχόλιό μου, αλλά το Facebook δεν είναι  μέρος για πολλές αναλύσεις. Όταν κάποια άλλη κοπέλα έγραψε το: “… αν ειμασταν πιο εθνικιστες δεν θα φταναμε εδω που φτασαμε!!!!!!!!!!!!!!!”, τότε αποφάσισα να γράψω και αυτό το άρθρο. Όχι γιατί θα το διαβάσουν οι συγκεκριμένοι, αλλά διότι αν κάποιος που με ξέρει διαβάσει εκείνο το σχόλιο που έκανα, μπορεί να δημιουργήσει και λάθος άποψη.

Εδώ λοιπόν φτάνω και στο δεύτερο μέρος του άρθρου αυτού, με το οποίο μάλλον δεν θα κερδίσω πολλούς φίλους, αλλά ποτέ δεν ήταν αυτός ο στόχος του blog. Ο στόχος ήταν πάντα να εξετάζω με κριτικό βλέμμα τα τεκταινόμενα γύρω μου και με λογικά επιχειρήματα να προσπαθώ να δείξω την άποψή μου.

Έχω λοιπόν πρόβλημα όταν οι Έλληνες λέμε συνεχώς πόσο περήφανοι είμαστε για τους προγόνους μας. Η λέξη περηφάνια είναι λανθασμένη και η γνώμη μου είναι πως δεν μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τους προγόνους μας. Όχι γιατί ήταν κακοί, ούτε προσπαθώ να μειώσω τα επιτεύγματα που άφησαν πίσω τους. Απλώς δεν καταλαβαίνω πως μπορείς να είσαι περήφανος για κάτι στο οποίο δεν συμμετείχες καθόλου.

Κανένας από εμάς δεν βοήθησε τον Σοφοκλή να γράψει έστω και μια από τις τραγωδίες του. Κανένας δεν έδωσε ιδέες στον Πλάτωνα, τον Θαλή, ή τον Περικλή. Κανείς από εμάς δεν έκατσε δίπλα στον Κολοκοτρώνη όταν πετούσαν γύρω του τα βόλια των Τούρκων. Ακόμα και το γεγονός πως είμαστε Έλληνες είναι εντελώς τυχαίο. Όπως δεν επιλέξαμε τους γονείς μας ή την ημερομηνία γέννησής μας, δεν επιλέξαμε και σε ποιά χώρα να γεννηθούμε.

Πως είναι λοιπόν δυνατόν να είμαστε υπερήφανοι για τα κατορθώματα αυτών των ανθρώπων; Να τους θαυμάζουμε, ναι. Να θέλουμε να τους μοιάσουμε παίρνοντας τα στοιχεία που τους βοήθησαν να διακριθούν, οπωσδήποτε. Αλλά περήφανοι για αυτούς δεν ξέρω πως μπορεί να είμαστε.

Υπάρχουν όμως πολλές φορές που έχουμε λόγο να είμαστε υπερήφανοι. Όταν πετυχαίνουμε κάτι στη ζωή μας με κόπο και ιδρώτα, να είμαστε υπερήφανοι. Όταν τα παιδιά μας καταφέρουν κάτι σωστό και καλό, τότε να είμαστε διπλά υπερήφανοι.

Η Ελληνική ιστορία είναι πλούσια από ανθρώπους που προσφέρανε μέχρι και τη ζωή τους για εμάς. Είναι γεμάτη γεγονότα τόσο εντυπωσιακά που αν δεν τα γνωρίσουμε μόνο χαμένοι θα είμαστε.

Αλλά ταυτοχρόνως υπάρχουν και άλλα γεγονότα τα οποία δεν είναι κολακευτικά αλλά τα οποία είτε τα αγνοούμε, είτε τα προσπερνάμε χωρίς προσπάθεια να τα καταλάβουμε.

Αυτή η έλλειψη αντικειμενικότητας μόνο κακό μπορεί να μας κάνει. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να κάνουμε τα ίδια λάθη και να μη διορθώνουμε τους εαυτούς μας. Ταυτοχρόνως, η απίστευτη προγονολατρία που κυριαρχεί σε αυτή τη χώρα πρέπει να σταματήσει. Προφανώς πρέπει να μαθαίνουμε για τους προγόνους, προφανώς πρέπει να τους θαμάζουμε. Αλλά ως εκεί.

Ο καλύτερος τρόπος για να πάρεις τη σωστή απόφαση, ειδικά τη περίοδο αυτή που η πίεση είναι καμιά φορά αφόρητη, είναι να έχεις όλες τις πληροφορίες και καθαρό μυαλό. Αυτό ξεκινά από τη παιδική ηλικία και από το τρόπο που μαθαίνουμε στα σχολεία μας.

Στο χέρι μας είναι να βελτιωθούμε, μη περιμένουμε άλλους.

Η χρεοκοπία της Κύπρου 2

Τελικά η Κύπρος υπερψήφισε τα μέτρα της Τρόικας. Το ΟΧΙ της πρηγούμενης εβδομάδας ήταν τζούφιο μιας και δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Που έχουν κρυφτεί οι Τσιπροκαμένοι μετά τα μεγάλα λόγια; Θα δούνε την αλήθεια;

Στη Κύπρο είδαμε το ΟΧΙ και ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Το είδαμε:

  • Κλειστές Τράπεζες
  • Παύση πληρωμών
  • Παύση εισαγωγών
  • Άδεια ράφια στα σουπερμάρκετ

Ευτυχώς η Κύπρος δεν έμεινε στο ΟΧΙ διότι σήμερα κιόλας θα είχαμε λεηλασίες και το στρατό στο δρόμο να κρατήσει τη τάξη. Κανείς δεν ξέρει τί άλλες συνέπειες θα είχε αυτό στις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις σχέσεις με Τουρκία, Ισραήλ και Αίγυπτο που πλέον είναι μια καθαρά Ισλαμική χώρα και, όπως όλες, πρώτα θα υποστηρίξει τους Ισλαμιστές και μετά αλλόθρησκους.

Κάποιοι θα πουν πως είμαι χαρούμενος που η Τρόικα «εκβιάζει» τη Κύπρο και πως είμαι κακός και άλλα όμορφα.

Τίποτα από τα παραπάνω. Εδώ και καιρό είχα πει πως δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Πως, δυστυχώς εδώ που φτάσαμε, έχουμε μόνο την επιλογή του δανεισμού και της πορείας με την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό.

Μαγικοί σωτήρες (Ρώσοι) δεν υπάρχουν. Όπως και στη δική μας περίπτωση, έτσι και με τη Κύπρο, οι Ρώροι είπαν ξεκάθαρα πως η Κύπρος πρέπει να τα βρει με την Ευρώπη και δεν έκανε καν τη κίνηση να αγοράσει τη Λάική Τράπεζα, της οποίας το 20% ήδη έχει.

Ο Τσίπρας είπε πως το ΟΧΙ αυτό ήταν ευκαιρία να «επιστρεψει ο φόβος». Δηλαδή ειλικρινά, πιστεύει πως οι Ευρωπαίοι που χάσανε ύπνο; Πιστεύει πως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε κάθονται σε μια γωνία ξύνουν το κεφάλι τους και αναρωτιούνται «πώς μας τη φέρανε έτσι»;

Αυτά που παραλίγο να δούμε σε πλήρη εξέλιξη στη Κύπρο θα βλέπαμε στην Ελλάδα αν είχαμε πει και εμείς ΟΧΙ.

Χάρηκα που η Κύπρος τελικά συμφώνησε με την Ευρώπη. Όχι γιατί η Κύπρος θα πρέπει να κόψει και να πληρώσει και να πονέσει, αλλά γιατί η Κύπρος θα παραμείνει μια πολιτισμένη χώρα και δεν θα γίνει ξαφνικά, από ένα κόσμημα της Μεσογείου, μια χώρα με τα τεράστια προβλήματα της Αργεντινής αλλά χωρίς τις παραγωγικές της δυνάμεις.

Στην Ελλάδα αποκαλούμε τους βουλευτές προδότες και δοσίλογους επειδή ψήφισαν το μνημόνιο. Οι Κύπριοι βουλευτές ήταν ήρωες στο ΟΧΙ, αλλά τώρα; Τώρα ξαφνικά μέσα σε τρεις μέρες έγιναν προδότες; Τί άλλαξε;

Απλώς τη πρώτη φορά οι βουλευτές ψήφισαν με τη καρδιά και τη δεύτερη με το μυαλό. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι, δεν αλλάξανε. Απλώς ξεπεράσανε το αρχικό σοκ και είδαν τα πράγματα όπως είναι.

Όπως έχουμε πει, ο δρόμος από εδώ και πέρα δεν θα είναι εύκολος. Απαιτείται δουλειά και μυαλό για να επιβιώσουμε.

Καλή δύναμη και τύχη σε όλους μας.

Η χρεοκοπία της Κύπρου

imagesΠολλά γίνονται τον τελευταίο καιρό και πολύ μας επηρεάζουν. Σαν χώρα έχουμε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό και με το χέρι προτεταμένο ζητάμε βοήθεια από τους ξένους που έχουν πλέον καταλάβει πως οι πολιτικοί μας είναι αναξιόπιστοι και για αυτό το λόγο ζητάνε ολοένα και πιο δύσκολα μέτρα.

Αν οι δανειστές μας πίστευαν πως μέριμνα των Ελλήνων πολιτικών θα ήταν, εκτός της ανόρθωσης της Ελληνικής οικονομίας, η δημιουργία πλεονασμάτων προκειμένου να πληρωθούν τα δάνεια, τότε σίγουρα θα ήταν πιο διαλλακτικοί στις διαπραγματεύσεις τους. Αλλά έχουν δει με ποιά κριτήρια λειτουργούν οι Έλληνες πολιτικοί, ποιές είναι οι προτεραιότητές τους, και καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει πιθανότητα να αγγίξουν το πραγματικό πρόβλημα της χώρας και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν πλεόνασμα. Έτσι λοιπόν, η Τρόικα και το ΔΝΤ, ζητάν εκ των προτέρων ρυθμίσεις που θα μας έκαναν πολύ καλό αν είχαν γίνει νωρίτερα και σε μεγαλύτερο βάθος χρονικού ορίζοντα, να υλοποιηθούν άμεσα με τρομερές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία και κοινωνία. Έτσι προκύπτουν, δικαιολογημένα, και οι αντιδράσεις που πολλές φορές είναι ακραίες. Ούτως ή άλλως, οι Έλληνες είμαστε λαός της υπερβολής και δεν “κρατιόμαστε”, θέλουμε να αποτάξουμε όλους τους ξένους ζυγούς από πάνω μας.

Εδώ και αρκετό καιρό, είναι προφανές πως και η Κύπρος θα ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει το δικό μας δρόμο, του δανεισμού, για να μη χρεοκοπήσει.

Σε αυτή τη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι μόνο το διογκωμένο δημόσιο, όπως εδώ, αλλά και οι τράπεζές της οι οποίες είναι προβληματικές. Το γεγονός πως σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι Κυπριακές τράπεζες οφείλεται στο δικό μας κούρεμα του χρέους, είναι κάτι που δεν συζητάμε μιας και στην Ελλάδα για όλα φταίνε οι ξένοι και ποτέ εμείς.

Έτσι λοιπόν, όταν η Ελλάδα “κούρεψε” το χρέος της, οι Κυπριακές τράπεζες έχασαν αρκετά δις ευρώ. Φανταστείτε τί θα γινόταν αν το κούρεμα ήταν μεγαλύτερο, όπως ήθελαν  μερικοί Έλληνες πολιτικοί!

Αλλά τώρα η Κύπρος είναι με το μαχαίρι στο λαιμό, η δανείζεται χρήματα, ή κηρύσσει στάση πληρωμών με ό,τι τραγικές συνέπειες έχει αυτό.

Η Τρόικα, και η Κυπριακή κυβέρνηση είχαν τη φαεινή ιδέα να φορολογήσουν τις καταθέσεις των απλών ανθρώπων. Εδώ άρχισε ένας μύλος προβλημάτων και παραπληροφόρησης που δεν έχει προηγούμενο.

Κατ’ αρχήν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως η φορολόγηση καταθέσεων δεν έχει καμία διαφορά με τη φορολόγηση οποιουδήποτε πλούτου έχει μαζέψει ένας πολίτης. Δηλαδή είναι ουσιαστικά το ίδιο να σου φορολογήσουν τις καταθέσεις με το να σου βάλουν τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ). Στην ουσία δεν έχει διαφορά διότι ο εργαζόμενος έχει μια πηγή χρήματος και είτε τα χρήματα βρίσκονται επενδυμένα σε ένα σπίτι, είτε βρίσκονται στην τράπεζα, είναι ακριβώς το ίδιο. Συνεπώς, αν είσαι υπέρ της φορολόγησης των ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων, τότε δεν θα πρέπει να είσαι εναντίον της φορολόγησης των καταθέσεων. Δεν έχει διαφορά. Εδώ είναι που βλέπουμε την απίστευτη υποκρισία και μοναδική ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ στις κωλοτούμπες μιας και αυτός ήταν από τους πρώτους που μίλησε για φορολόγηση τραπεζικών καταθέσεων. Αν θέλετε να διαβάσετε όλο του το πρόγραμμα, το οποίο βέβαια δεν δίνει συγκεκριμένα νούμερα, κάντε κλικ εδώ.

Ή μήπως τελικά υπάρχει διαφορά.

Η διαφορά είναι στον ψυχολογικό τομέα. Οι καταθέσεις μας είναι μετρητά, άμεσα χρησιμοποιήσιμα χρήματα, απτά και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα για ότι προκύψει. Η αξία του σπιτιού μας δεν μεταφράζεται εύκολα σε χρήμα και το κάνουμε αυτό μόνο όταν θέλουμε να το πουλήσουμε ή να το νοικιάσουμε. Συνεπώς, το χρήμα στην τράπεζα είναι ουσιαστικά στη τσέπη μας και από εκεί αφαιρείται. Αυτό είναι μια τραυματική εμπειρία και καταλαβαίνω όλους τους Κύπριους που αντέδρασαν με αυτόν τον τρόπο.

Το πρόβλημα όμως παραμένει. Η Κύπρος χρειάζεται χρήματα και η απόρριψη του νομοσχεδίου που προέβλεπε τη μερική και υπό προϋποθέσεις φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων δεν πέρασε. Αυτός ο φόρος δεν θα έλυνε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά είχε τεθεί σαν προϋπόθεση από την ΕΕ προκειμένου να δανειοδοτηθεί η χώρα. Οφείλω να ξεκαθαρίσω πως, τουλάχιστον στο μυαλό μου, η ΕΕ και η Γερμανία, με αυτό το νομοσχέδιο, έχασαν την “ηθική υπεροχή” που είχαν ως δανειστές μιας και όταν ζητάς δανεικά είναι λογικό ο δανειστής να θέτει τους όρους. Με την κίνηση φορολόγησης των καταθέσεων η Γερμανία φέρθηκε σαν “νταής” που λέει “μπορώ και το κάνω, και το κάνω γιατί μπορώ”. Τώρα λοιπόν, μετά την απόρριψη του νομοσχεδίου αυτού, η ΕΕ έχει άλλοθι και μπορεί να πει πως αρνείται τη δανειοδότηση και ας πάει να πνιγεί η Κύπρος.

Σε αυτή την περίπτωση η Κύπρος, αν δεν θέλει να βουλιάξει, θα πρέπει να βρει χρήματα από αλλού.

Από που;

Μα από τη Ρωσία!

Μη ξεχνάμε πως όταν η Ελλάδα έψαχνε χρήματα για τις δικές της ανάγκες και κάποιοι είχαν βγει και είχαν πει πως θα έπρεπε να ζητήσουμε από τη Ρωσία τα χρήματα, ο πρωθυπουργός της, ο κος Μεντβέντεφ, βγήκε και είπε δημοσίως πως η Ελλάδα θα πρέπει να ψάξει να βρει χρήματα στο ΔΝΤ. Πολύ ξεκάθαρα λοιπόν είχε απορρίψει οποιαδήποτε βοήθεια προς εμάς παρά τα διάφορα που λέγονταν από τους δημιουργούς φημών στο διαδίκτυο.

Τί διαφορετικό έχει η Κύπρος από εμάς. Μα έχει επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και έχει ξεκινήσει διαδικασίες εκμετάλλευσής τους. Δεν τα έχουν βγάλει ακόμα από τη γη, αλλά είναι μερικά χρόνια μακριά, σε αντίθεση με εμάς που ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει πόσα και που βρίσκονται.

Αλλά όλοι όσοι θριαμβολογούν που η Κύπρος είπε όχι στο νομοσχέδιο φορολόγησης των καταθέσεων και το θεωρούν νίκη κατά της Γερμανίας και της κακιάς ΕΕ, δεν πρέπει να γελιούνται. Η Ρωσία δεν θα χαρίσει χρήμα γιατί της περισσεύει. Θα ζητήσει και αυτή ανταλλάγματα. Αυτά βέβαια θα είναι ομόλογα της εταιρίας εκμετάλλευσης του φυσικού αέριου. Με άλλα λόγια, η εταιρία αυτή θα χρωστά στο Ρωσικό κράτος μερικά δις ευρώ.

Αν αυτό γινόταν στην Ελλάδα όλοι τώρα θα μιλούσαν για ξεπούλημα του Εθνικού πλούτου, για προδότες και κρεμάλες στο Σύνταγμα. Αλλά για την Κύπρο και τη πιθανή συμφωνία με τη Ρωσία, όλοι είναι χαρούμενοι. Λες και η Γερμανία πληγώθηκε που οι πολίτες της δεν δάνεισαν χρήματα σε άλλη μια χώρα.

Τα επόμενα βήματα είναι σχετικά ξεκάθαρα. Η Κύπρος παίζει το χαρτί της Ρωσίας. Αν της βγει θα πάρει τα χρήματα που θέλει και, προσωρινά τουλάχιστον, θα ορθοποδήσει. Αυτή έχει περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα, γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα έχει δομές που βοηθούν την οικονομία και την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αν όμως το χαρτί της Ρωσίας δεν βγει, γιατί οι Ρώσοι δεν θα είναι ικανοποιημένοι με αυτά που τους δίνουν (δεν είναι αγγελούδια όπως παρουσιάζονται από πολλούς, τα συμφέροντά τους κοιτάζουν και καμιά αγάπη δεν τρέφουν προς τη Κύπρο), τότε η χώρα θα πρέπει να στραφεί ξανά στην Ευρώπη, αυτή τη φορά με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Τότε, αν η ΕΕ θέλει ακόμα να βοηθήσει, ποιός ξέρει τί θα ζητήσει.

Αν τελικά η Κύπρος δεν βρει χρήματα, τότε θα δούμε αυτό που παραλίγο να γίνει, και μπορεί ακόμα, στην Ελλάδα. Πλήρη οικονομική κατάρρευση.

Στην Κύπρο έχω και φίλους και συνεργάτες και εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να βρουν λύση. Έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες από ότι εμείς διότι αυτοί δεν είναι “της αρπαχτής” αλλά έχουν πρόγραμμα και βλέπουν μακρύτερα από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω.

Εύχομαι σε όλη τη Κύπρο καλή τύχη τις επόμενες εβδομάδες και μακάρι να πάνε όλα καλά.

Ο ρατσισμός των Ελλήνων

Παλαιότερα, πριν τη κρίση, ακόμα και μερικά χρόνια πριν ξεκινήσει η κρίση, οι Έλληνες ήμασταν περήφανοι που δεν ήμασταν ρατσιστές. Είχαμε μια κοινωνία που ευημερούσε, έστω και με δανεικά, βγαίναμε κάθε βράδυ στα μπουζούκια, αγοράζαμε αυτοκίνητα ακριβότερα από τα σπίτια μας και γενικά διασκεδάζαμε και περνάγαμε τόσο καλά, που δεν ασχολούμασταν με τους άλλους.

Στο γήπεδο που πήγαινα συχνά και έβλεπα τον μπασκετικό Ολυμπιακό, άκουγες αρκετά συχνά σχόλια τους στυλ «έλα αράπη», «πάμε ρε μαϊμού» και πέραν της αηδίας που μου προκαλούσαν, αναρωτιόμουν πως γίνεται  οι οπαδοί, όχι φίλαθλοι αλλά οπαδοί, του Ολυμπιακού να μιλάν έτσι για τους δικούς τους παίκτες.

Αλλά άλλο το γήπεδο και άλλο η καθημερινή ζωή, τουλάχιστον στην Ελλάδα που μοιάζει να προσπαθούμε στο γήπεδο να βγάλουμε όλη την αγένεια, τους κακούς τρόπους και το μίσος που έχουμε ενώ τα κρύβουμε τις υπόλοιπες ώρες. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αποκλειστικά Ελληνικό φαινόμενο αλλά δεν έχει σημασία. Θα ήθελα πολύ, ειδικά σε αυτόν τον τομέα, να γίνουμε σαν τους Αμερικανούς και ας με βρίσουν μερικοί που τους μισούν.

Η κοινωνία πάντως ήταν αρκετά πιο δεκτική και διαλλακτική στους ξένους. Υπήρχαν μερικοί, όχι πολλοί, παράνομοι μετανάστες, κυρίως Αλβανοί και τους χρησιμοποιούσαμε σε δουλειές που εμείς, οι διευθυντές, δεν καταδεχόμασταν να κάνουμε.

Ήρθε όμως η ώρα της κρίσης και όλα άλλαξαν.

Τα χρήματα στέρεψαν, όχι μόνο για τους μετανάστες, αλλά ακόμα και για εμάς που είχαμε μάθει να τα ξοδεύουμε απλόχερα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ορδές μεταναστών εμφανίστηκαν στο κατώφλι μας και έβλεπαν την Ελλάδα σαν τη γη της επαγγελίας. Φαντάσου πως είναι οι χώρες τους…

Αυτή η συγκυρία, μας άλλαξε. Δεν μας έκανε ξαφνικά ρατσιστές, απλώς έβγαλε στην επιφάνεια αυτά που τόσο επιμελώς κρύβαμε τόσα χρόνια. Πλέον οι ρατσιστικές εκδηλώσεις δεν περιορίζονται στα γήπεδα, αλλά εκδηλώνονται με πρωτοφανή βία σχεδόν σε κάθε γωνιά της ελληνική κοινωνίας. Κανείς δεν είναι αντάξιος να λέγεται Έλληνας αν δεν κατάγεται από τον Περικλή τον ίδιο (ή τον Αλέξανδρο αν μιλάμε για Βορειοελλαδίτες). Να κάνουμε έλεγχο του DNA, να δούμε χαρτιά, να πετάξουμε έξω ανθρώπους, να δείξουμε πόσο ανώτεροι είμαστε, να χτυπήσουμε ζητιάνους, να τυφλώσουμε ρακοσυλλέκτες και να τρομοκρατήσουμε σκούρα παιδάκια.

Αυτή είναι η κληρονομιά των αρχαίων ημών προγόνων. Ένα μάτσο ρατσιστές που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή και πιστεύουν στο θεό. Μα πραγματικά, είναι δυνατόν να πιστεύεις στο θεό και ταυτοχρόνως να πιστεύεις πως κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροί σου; Μόνο αν ακολουθείς τη θρησκεία α λα καρτ.

Που είναι η περηφάνια μας για την κληρονομιά μας; Που είναι η διάσημη φιλοξενία των Ελλήνων; Που είναι η ανοιχτή πατρίδα μας που δεχόταν μετανάστες από τη Σμύρνη και έστελνε άλλους σε όλη την υφήλιο; Γιατί ξεχνάμε πως είμαστε λαός που μας βρίσκεις κάτω από όποια πέτρα σηκώσεις; Έλληνες υπάρχουν από την Αμερική, βόρεια και νότια, μέχρι την Αυστραλία. Κάποιοι διαπρέπουν, κάποιοι είναι στις φυλακές, αλλά όταν ακούμε ιστορίες στις οποίες  οι Νεοναζί της Γερμανίας καίνε Ελληνικά καταστήματα τότε οργιζόμαστε. Μήπως είμαστε λίγο υποκριτές όταν θέλουμε οι δικοί μας μετανάστες να έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους γηγενείς της κάθε χώρας, αλλά στη δική μας κανένας ξένος δεν έχει θέση;

Δεν ξέρω. Πραγματικά πολλές φορές νιώθω πως ο αρχαίος Ελληνισμός, για τον οποίο μιλάμε με τόσο θαυμασμό, κάπου στη διαδρομή πέθανε και δεν το καταλάβαμε. Πλέον κουβαλάμε το κουφάρι του το οποίο επιδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία, αλλά προσπαθούμε να αγνοήσουμε τη μυρωδιά της αποσύνθεσης και όταν τη μυρίζουμε τη χρεώνουμε στους ξένους.

Όλο αυτό το άρθρο ξεκίνησε από μια είδηση πως σε αγώνα της Β’ Εθνικής, 150 «φίλαθλοι» της ομάδας των Ψαχνών Ευβοίας εξαπέλυσαν απίστευτες ύβρεις στον Λιβεριανό παίκτη Λόρενς Ντόε του Απόλλωνα Σμύρνης. Ο παίκτης ήταν έτοιμος να μπει αλλαγή και κάποιοι, κατά τ’ άλλα πολιτισμένοι φίλαθλοι, κατέβηκαν στα σύρματα και άρχισαν να κάνουν ήχους και κινήσεις πιθήκων.

Δεν υπάρχει βίντεο με τα καταπληκτικά αυτά πρωτεύοντα θηλαστικά, αλλά υπάρχει η μετάδοση του αγώνα όπου βλέπετε  το θυμό του παίκτη και μπορείτε να ακούσετε τα ρυθμικά «ουκγ» από τους περήφανους συμπατριώτες μας. Δείτε το εδώ.

Σαν να μην έφταναν αυτές οι απίστευτες ομορφιές, την επόμενη ημέρα έβγαλαν ανακοίνωση οι «φίλαθλοι» του Ηρακλή Ψαχνών και ενώ θα περίμενες πως θα ζητούσαν μια συγνώμη τουλάχιστον για τη συμπεριφορά τους, ούτε λίγο ούτε πολύ λένε πως φταίει ο Ντόε που είναι μαύρος. Διαβάστε την εδώ.

Οι τοπικές εφημερίδες δεν έγραψαν κάτι. Οι προπονητές στη συνέντευξη δεν είπαν τίποτα, οι ΠΑΕ επίσης τίποτα. Η ΕΠΟ, η αρμόδια κρατική υπηρεσία, σιγή ιχθύος.

Στη προκειμένη περίπτωση οφείλουμε να αναρωτηθούμε ποιός είναι ο πίθηκος, ο μαύρος παίκτης ή οι μιμητές των πιθήκων πίσω από τα κάγγελα;

Θα μου πείτε μεμονωμένο περιστατικό είναι, δεν είναι ο κανόνας, κτλ. Λάθος! Πλέον είναι ο κανόνας και συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Το «φίδι» έχει πλέον βγει από τα γήπεδα και έχει κουλουριαστεί άνετα σε όλη την Ελλάδα.

Θέλετε απόδειξη, δείτε τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Τί άλλο να πούμε.

Ελπίζω, σύντομα, ο Έλληνας να καταλάβει το λάθος του και να θυμηθεί τί τον δίδαξε η ιστορία του. Η λύση στα προβλήματα που έχουμε δεν έρχεται μέσα από το μίσος και τη βία και σίγουρα όχι μέσα από το ρατσισμό. Έρχεται από τη σκληρή δουλειά και το καθαρό μυαλό.

Αλλά σε όλα είμαστε υπερβολικοί και έχουμε την τάση να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους. Αν δεν βλέπουμε  τη δική μας καμπούρα, τί  έχουμε να δείξουμε;

 

Περιμένοντας τους Βαρβάρους, σήμερα.

Νομίζω πως αυτό το ποίημα του Καβάφη είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Τόσο επίκαιρο που ένιωσα μια ανατριχίλα όταν διάβασα και τη τελευταία στροφή.

Ακόμα και αν είχα κάτι άλλο να πω, είμαι λίγος μπροστά του.

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

«— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. «