Category Archives: Economy

Το τέλος του κόσμου αργεί ακόμα!

Οι συνωμοσιολόγοι μας λένε πως στόχος των διάφορων συνωμοσιών είναι είτε η μείωση του πληθυσμού, είτε ο έλεγχός του με διάφορα μέσα.

Συνήθως αυτά που ακούμε είναι ρομαντισμοί για το παρελθόν και τεχνοφοβία καθώς κάθε τεχνολογική βελτίωση γίνεται αυτομάτως μέρος της συνωμοσίας.

Οι φωνές όμως έρχονται από όλες τις πλευρές. Οι οικολογικές οργανώσεις φωνάζουν για τον κόσμο που διαλύεται και καταστρέφεται. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις φωνάζουν για τους θανάτους, τις ασθένειες, τα δικαιώματα.

Οι οργανώσεις αυτές βέβαια καλά κάνουν και φωνάζουν. Σε μεγάλο βαθμό αυτές οι φωνές και οι αντιδράσεις μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Οι αντιδράσεις του κόσμου σε συνδυασμό με την συνεχώς βελτιούμενη τεχνολογία μας έχουν επιστρέψει να ζούμε σε ένα πραγματικά καταπληκτικό κόσμο!

Η περίοδος στην οποία ζούμε σήμερα είναι η καλύτερη και πιο ειρηνική στη συνολική ιστορία της ανθρωπότητας!

Δεν με πιστεύετε; Ας δούμε τι μας λένε λοιπόν τα νούμερα.

Η Παιδική Θνησιμότητα πέφτει συνεχώς και εντυπωσιακά σε όλο τον κόσμο. Ειδικά στον Δυτικό κόσμο όπου οι γεννήσεις έχουν μειωθεί, όλο και περισσότερα παιδιά επιβιώνουν και τη γέννα αλλά και τη παιδική ηλικία. Καθώς οι αναπτυσσόμενες χώρες θα βελτιώνουν τους δείκτες τους και ελευθερώνουν τους λαούς τους απο δικτατορίες, θα συμμετέχουν στο ελεύθερο εμπόριο και θα μειώνονται και οι γεννήσεις. Το αποτέλεσμα θα είναι ο φόβος του υπερπληθυσμού στον πλανήτη να εξαφανιστεί.

Screen Shot 2017-04-26 at 1.06.04 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.06.49 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.07.30 p.m.

Η Παγκόσμια Φτώχια, ένα απο τα μεγαλύτερα προβλήματα, αν συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς, στο έτος 2035 θα έχει εξαφανιστεί. Δεν θα είναι όλοι οι άνθρωποι πλούσιοι, αλλά δεν θα είναι κανένας κάτω από το όριο της φτώχιας το οποίο έχει ορισθεί από τον ΟΗΕ ως κάποιος που ζει με λιγότερο από 1,90 δολάρια την ημέρα. Ακόμα και η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μικραίνει συνεχώς (τρίτος πίνακας).

Screen Shot 2017-04-26 at 1.10.10 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.10.27 p.m.

Screen Shot 2017-04-26 at 1.20.08 p.m.

Το Πρόβλημα της Πείνας εξαφανίζεται. Καθώς ο πληθυσμός της γης αναμένεται να πάψει να αυξάνεται μέχρι το 2050 και να πέσει σε επίπεδα χαμηλότερα των σημερινών μέχρι το 2100, σε συνδυασμό με την βελτίωση της τεχνολογίας παραγωγής τροφής, η πείνα θα εξαφανιστεί σύντομα.

Screen Shot 2017-04-26 at 1.26.02 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.26.21 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.26.43 p.m.

Καθώς η τεχνολογία βελτιώνει τη ζωή μας, η Ρύπανση του Περιβάλλοντος μειώνεται συνεχώς και μαζί μειώνονται και οι θάνατοι από μολυσμένο αέρα.

Screen Shot 2017-04-26 at 1.34.24 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.34.38 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.34.49 p.m.

Οι μεγάλοι Πόλεμοι έχουν εξαφανιστεί! Πλέον έχουμε τοπικές διαμάχες και εμφύλιους αλλά και αυτοί μειώνονται συνεχώς.

Screen Shot 2017-04-26 at 1.37.54 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.38.12 p.m.Screen Shot 2017-04-26 at 1.38.41 p.m.

Από όλα τα παραπάνω μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως ζούμε στη πιο ειρηνική, πιο πλούσια περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας και το μόνο που υπάρχει στο μέλλον είναι περισσότερη βελτίωση.

Αν αναρωτιέστε γιατί στα ΜΜΕ βλέπουμε μόνο πολέμους και σκοτωμούς, αυτό συμβαίνει διότι η ειρήνη και η ευημερία δεν είναι «νέα», δεν είναι «ειδήσεις».

Μη παρασυρόμαστε λοιπόν από τις άσχημες ειδήσεις. Μην επιτρέπουμε στους αρνητές της επιστήμης να μας τραβήξουν πίσω επειδή απλώς φοβούνται αυτό που δεν καταλαβαίνουν.

Μην επαναπαυόμαστε όμως διότι, παρόλο που έχει ήδη γίνει πολλή και σημαντική δουλειά ώστε να βελτιωθούν όλοι οι δείκτες  που είδαμε, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να εξαφανιστεί η φτώχια, να γλυτώσει ο πλανήτης από τη μόλυνσή μας και να πλησιάσουμε οι Δυτικές χώρες με τις υπόλοιπες αυξάνοντας το βιοτικό επίπεδο όλων.

Μη τα βάφουμε μαύρα λοιπόν. Αντιθέτως, ζούμε στη καλύτερη περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας και είναι πολύ πιθανό κατά τη διάρκεια της δικής μας ζωής να δούμε ακόμα μεγαλύτερες βελτιώσεις.

Πόσο μας κοστίζουν οι βουλευτές

Πολλές φορές είδα το παρακάτω να κυκλοφορεί στα facebook και λοιπά μέδια. Μάλιστα έχει βρεθεί και σε σελίδα φοροτεχνικού γραφείου, κάτι που είναι τόσο παράλογο όσο να έχει ανεβάσει ένας αστροφυσικός άρθρο για την επίπεδη γη!

screen-shot-2017-01-25-at-11-14-50-p-m

Το παραπάνω έχει μαζέψει χιλιάδες likes και άλλα τόσα shares και είναι τρομακτικό! Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως 300 άτομα, με όλα τα έξοδά τους, να μας κοστίζουν 30 δισεκατομμύρια το χρόνο; Όταν το ΑΕΠ της χώρας το 2015 ήταν 185δις, ειλικρινά πιστεύει κάποιος πως 16% αυτού πάει σε 300 και κάτι άτομα;

Αυτό από μόνο του φτάνει για να καταλάβουμε το μέγεθος της βλακείας του παραπάνω κειμένου. Αν δε προσπαθήσουμε να βγάλουμε άκρη με τα νούμερα που αναφέρει θα δυσκολευτούμε εξαιρετικά διότι είναι τόσο αόριστα όσο το «περίπου» που λέει στο τέλος.

Από τον προϋπολογισμό της Βουλής για το 2015, τον οποίο μπορούμε να βρούμε εδώ, βλέπουμε πως έχει υπολογιστεί ένα κονδύλι 30.000.000 ευρώ το έτος, όχι το μήνα, το έτος. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε και άλλες δαπάνες που πέφτουν σε άλλες κατηγορίες και λογαριασμούς μας έρχεται ένα συνολικό ετήσιο κόστος περίπου 72.000.000 ευρώ για τους 300 της Βουλής, ενώ τα συνολικά έξοδα της Βουλής είναι μόλις 139.922.000. Μεγάλη απόσταση από τα 30δις, έτσι;

Είναι προφανές πως το meme υπερβάλλει σε βαθμό εξωφρενικό και κακώς γίνεται πιστευτό από οποιονδήποτε έχει μισό μυαλό που λειτουργεί.

Βέβαια δεν υπονοώ πως τα χρήματα που παίρνουν οι βουλευτές είναι λίγα, ή πολλά. Αυτό είναι αδιάφορο για αυτό το άρθρο και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που δεν θα αναλυθούν εδώ.

Το να μοιράσεις και να πιστέψεις ένα meme που γράφει τέτοιες υπερβολές και αοριστίες είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι έτοιμος να πιστέψεις οτιδήποτε, όσο τραβηγμένο και αν είναι.

Αλλά εδώ υπάρχει κόσμος που πιστεύει πως ο Σώρρας έχει μερικά τρις….

Καλλιέργησε και εσύ κάτι, μπορείς!

Όπως πάντα, η υπεραπλούστευση του κόσμου γύρω μας είναι το αγαπημένο παιχνίδι των χίπιδων και λοιπόν επαναστατών.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που μια φίλη μου είπε πως η ζωή μας θα ήταν πιο απλή αν αντί για χρήματα ανταλλάσσαμε προϊόντα, καθώς το χρήμα είναι η πηγή του κακού. Έχω γράψει παλαιότερα για πιο λόγο το χρήμα ΔΕΝ είναι η πηγή του κακού και δεν θα επαναλάβω το ίδιο.

Αντιθέτως, αυτή τη φορά, θα πάω με τα νερά της φίλης μου και θα συμφωνήσω. Μάλιστα θα εξερευνήσουμε μαζί το σενάριο που τόσο ιδανικό φαντάζει στο μυαλό της. Θα ξεκινήσουμε από τα βασικά, όπως φαίνονται στη παρακάτω φωτογραφία.

grow food

«Αν ο κάθε ένας καλλιεργήσει μια μεγάλη σοδειά διαφορετικής τροφής, θα μπορούσαμε όλοι να ανταλλάσσουμε με τους άλλους και να τρώμε ουσιαστικά ΤΣΑΜΠΑ!»

Από τη πρώτη στιγμή είναι εμφανές πως υπάρχει ένα μεγάλο λάθος. Οποιοσδήποτε έχει προσπαθήσει να καλλιεργήσει οτιδήποτε ξέρει πόσο δύσκολο και πόσο κοστοβόρο είναι. Δωρεάν δεν είναι.

Αλλά είπαμε, θα παίξουμε το παιχνίδι. Οπότε ας αρχίσουμε να καλλιεργούμε κάποιο φυτό, το καλαμπόκι. Αλλά ίσως θα είναι προτιμότερο, αντί να καλλιεργήσουμε όλοι το ίδιο φυτό, να καλλιεργήσουμε αυτό στο οποίο ο κάθε ένας είναι καλός και να το ανταλλάσσουμε με κάτι άλλο που χρειαζόμαστε.

Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ένα μέρος όπου θα γίνονται οι ανταλλαγές. Ας το πούμε «αγορά».

 

Κάποιες σοδιές μεγαλώνουν καλύτερα σε συγκεκριμένες περιοχές και εποχές. Οπότε αν θέλουμε κάστανα θα πρέπει να ανταλλάξουμε τη δική μας σοδειά με κάποιον που μένει σε μια περιοχή που έχει καστανιές. Αλλά τα καλαμπόκια που καλλιεργούμε εμείς, ωριμάζουν σε άλλη εποχή από τα κάστανα που χρειαζόμαστε.

Χρειαζόμαστε ένα σύστημα το οποίο να μας επιτρέπει να ανταλλάσσουμε σοδιές που είναι έτοιμες σε διαφορετικές εποχές και περιοχές. Ίσως να τα σημειώσουμε σε ένα χαρτί και να τα ανταλλάσσουμε μεταξύ μας;

Πως θα ανταλλάξουμε τη σοδειά μας με άλλα αντικείμενα που χρειαζόμαστε όπως εργαλεία, μηχανήματα και λιπάσματα; Ίσως να χρησιμοποιήσουμε ένα άλλο μέσο συναλλαγής το οποίο να ανταλλάσσουμε ακόμα και αν δεν ξέρουμε από τη πρώτη στιγμή τι θα χρειαστούμε στο μέλλον.

Μπορούμε βέβαια να ορίσουμε πόσα κιλά καλαμπόκι χρειάζεται να δώσουμε για να αγοράσουμε μια σκάλα ή ένα πανέρι, αλλά τί γίνεται αν ο πανεράς δεν θέλει καλαμπόκι αλλά αγγούρια. Τότε θα ανταλλάξουμε το καλαμπόκι μας με αγγούρια και αυτά με πανέρια. Αλλά εδώ τα πράγματα περιπλέκουν πολύ. Πρέπει να θυμόμαστε δύο ισοτιμίες για το καλαμπόκι. Δύσκολα πράγματα.

Δεν θα ήταν πιο εύκολο να έχουμε ένα μέσο συναλλαγής αντί για πολλά;

Μήπως θα ήταν πιο πρακτικό αν κάποιος είχε μια μεγαλύτερη αυλή από τους υπόλοιπους και αυτός καλλιεργούσε μόνο ένα είδος φυτού; Αυτός θα χρειάζονταν περισσότερα μηχανήματα και πιθανόν να πρέπει να προσλάβει και μερικούς ακόμα να τον βοηθήσουν. Ας πούμε αυτό το μεγάλο κήπο «φάρμα». Για πληρωμή θα τους δώσει μέρος της σοδειάς ή ένα άλλο μέσο συναλλαγής.

Εδώ όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Δεν γίνεται να περιμένουν όλοι τη σοδειά να πληρωθούν! Πρέπει να φάνε τώρα! Ίσως, αν κάποιος είχε αυτό το άλλο μέσο συναλλαγής, και είχε μαζέψει πολύ, να μας έδεινε λίγο τώρα και να του το επιστρέφαμε μόλις έβγαινε η σοδειά, και ίσως λίγο παραπάνω γιατί περίμενε υπομονετικά, ε;

Θα χρειαστούμε λοιπόν και φορτηγά, δρόμους και μηχανήματα μεταφοράς της σοδειάς. Ίσως αν βρίσκαμε και άλλους που έχουν αυτά τα μέσα συναλλαγής να τους πείθαμε να μας δώσουν λίγα ακόμα ώστε να τα φτιάξουμε;

Όλα αυτά που θα φτιάξουμε, προκειμένου να έρθει η σοδειά στα χέρια των ανθρώπων που τη χρειάζονται, πρέπει να αποκτήσουν ένα όνομα….χμμμ…πως σας φαίνεται το «κεφάλαια» και αυτός που τα έχει να λέγεται «κεφαλαιοκράτης», ή καπιταλιστής στην Αγγλικήν;

Νομίζω πως πλέον είναι προφανές που το πάω.

Το χρήμα και ο καπιταλισμός δεν είναι κακά. Είναι απλά εργαλεία που προέκυψαν από την ανάγκη της αναδιανομής του πλούτου της παραγωγής. Το πως χρησιμοποιεί ο κάθε ένας αυτά τα εργαλεία, εξαρτάται από τον κάθε ένα, όχι από τα εργαλεία.

Η ελπίδα πως μπορούμε να γυρίσουμε πίσω στην ανταλλαγή των προϊόντων παραγωγής μας είναι αστεία μιας και έχουμε φτάσει εδώ ακριβώς ΕΠΕΙΔΗ ξεπεράσαμε αυτό το σύστημα.

Αν το καλοσκεφτείς, χάρη στον καπιταλισμό και την ανάπτυξη που αυτός έφερε, σήμερα το κόστος τροφής έχει πέσει τρομακτικά σε σχέση με τα χρόνια που το ανταλλάσσαμε μεταξύ μας. Συνεπώς η φωτογραφία έχει, εν μέρη, δίκιο. Σήμερα τρώμε (σχεδόν) τσάμπα!

Καμιά αντίρρηση;

Περισσότερα, εδώ.

Ο περήφανος Έλληνας

Νομίζω πως αυτό θα είναι το τελευταίο πολιτικό άρθρο για αρκετό καιρό. Όχι μόνο το παράκανα, αλλά δεν ξέρω αν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο, όχι τουλάχιστον μέχρι να δούμε κάτι χειροπιαστό από τον ΣΥΡΙΖΑ.

greekΜέσα σε αυτές τις 6 πρώτες μέρες του ΣΥΡΙΖΑ έχω διαβάσει πολλά σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί και, όπως πάντα, υπάρχουν διαφωνούντες. Ένας από αυτούς είμαι και εγώ, αλλά σέβομαι τη δημοκρατία και δέχομαι πως θα κυβερνηθώ για τα επόμενα 4 χρόνια από αυτό το κόμμα.

Αυτό όμως που με παραξενεύει είναι που πολλοί Έλληνες δηλώνουν περηφάνια γαι τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των Ευρωπαίων. Μιλάνε για «ξεκάθαρα λόγια», για «πολιτικούς που δεν είναι γατάκια», για τον Βαρουφάκη που «έβαλε στη θέση του τον Ολλανδό» και άλλα όμορφα.

Και δηλώνουν περήφανοι που οι Έλληνες σηκώσαμε κεφάλι απέναντι στην Τρόικα και την Ευρώπη και που ανακτούμε το χαμένο μας γόητρο. Επιτέλους μπορούμε να περπατήσουμε με ψηλά το βλέμμα και να μην ανησυχούμε για το τί λένε οι άλλοι για εμάς.

Αυτό τουλάχιστον είναι το κεντρικό νόημα αυτών που διαβάζω. Αυτό είναι που με προβληματίζει.

Δεν καταλαβαίνω γιατί είμαστε περήφανοι μετά από 5 χρόνια κρίσης. Δεν καταλαβαίνω γιατί ενώ άλλες χώρες έχουν βγει από την κρίση σε δύο χρόνια και εμείς δεν βλέπουμε φως στο τούνελ, νιώθουμε περήφανοι που «τρίζουμε τα δόντια».

Προσωπικά θα ένιωθα περήφανος αν, ως λαός, είχαμε κάνει την αυτοκριτική μας, είχαμε βρει τα λάθη μας, είχαμε σηκώσει τα μανίκια και κάναμε τη δουλειά που πρέπει, όλοι, προκειμένου να βγούμε από τη τρύπα.

Αντί για αυτό, 5 χρόνια μετά, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως τα μνημόνια έφεραν τη κρίση!

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αντί να κοιτάξουμε πίσω στο χρόνο και να αναρωτηθούμε τί μας έφερε ως εδώ, κοιτάζουμε πως θα πάρουμε νέα χρήματα. Ξεχνάμε τις κινήσεις που κάναμε λάθος, τρώμε από τα ίδια συνθήματα και δεχόμαστε την κατάσταση ως έχει. Η δική μας ιδέα για ανάκαμψη δεν είναι μέσα από την διόρθωση των προβλημάτων, αλλά με την επανάληψη των ίδιων λαθών.

Δεν θέλουμε να δουλεύουμε για να αφήσουμε κάτι στα παιδιά μας, θέλουμε να διοριστούμε για να πηγαίνουμε στη Βίσση γιατί κάποιος μας είπε πως έτσι αποκτούμε «ειδικό βάρος» στην κοινωνία.

Δεν επιδιώκουμε να βραβεύσουμε τον εργατικό, αλλά να επανατοποθετήσουμε τον αργόσχολο.

Δεν ξέρω γιατί είμαστε περήφανοι που ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει το «παιχνίδι της κότας» (a game of chicken για τους αμερικανομαθείς) με την Ευρώπη. Δεν είναι ο εγωισμός το πρόβλημά μας αλλά η έλλειψη κριτικής σκέψης. Αντί να πηγαίνουμε σε αυτούς από τους οποίους εμείς ζητήσαμε δανεικά όταν δεν είχαμε και ήμασταν έτοιμοι να κλατάρουμε και να τους προκαλούμε, ίσως θα έπρεπε να κοιτάξουμε μέσα μας, στον ίδιο μας τον εαυτό και να αποφασίσουμε να αλλάξουμε.

Αλλά κανένα κόμμα, από τα μεγάλα τουλάχιστον, δεν είχε κάτι τέτοιο στην ατζέντα του.

Όπως φαίνεται ούτε και οι Έλληνες έχουμε. Μας αρέσουν οι μαγκιές και τρελαινόμαστε να λέμε πως είμαστε σκληροί, αλλά στη πραγματικότητα το μόνο που θέλουμε είναι να μην αλλάξουμε τίποτα.

Προσωπικά θα ένιωθα περήφανος αν είχαμε δει τα λάθη μας και σκιζόμασταν να φτιάξουμε μια Ελλάδα καλύτερη, αντί να αναλωνόμαστε σε μαγκιές.

Τελικά μάλλον έχουμε πιστέψει τον ίδιο μας το μύθο.

Ο μύθος της αύξησης του βασικού μισθού

Η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε αύξηση του βασικό μισθού και πολλοί χάρηκαν. Λογικό μου φαίνεται γιατί εκ πρώτης όψεως περισσότερο χρήμα σημαίνει πιο ευτυχισμένοι εργαζόμενοι, συνήθως.

Ο μύθος της αύξησης του κατώτατου μισθού λέει πως θα πέσει επιπλέον χρήμα στην αγορά και αυτό θα αποτελέσει κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη. Ισχύει αυτό όμως;

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε πως οι επιχειρήσεις δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα και ούτε πρόκειται να γίνουν επειδή κάποιο πολιτικό κόμμα πιστεύει πως αυτός είναι ο ρόλος τους.

Μια επιχείρηση για να προσλάβει ένα νέο υπάλληλο, θα πρέπει το κόστος του υπαλλήλου (μισθός + ασφαλιστικά έξοδα) να είναι μικρότερο από το έσοδο που περιμένει η επιχείρηση να πάρει από τον συγκεκριμένο υπάλληλο. Είναι προφανές και λογικό, αν το αποτέλεσμα της παραπάνω αριθμητικής πράξης είναι αρνητικό, τότε δεν θα γίνει πρόσληψη.

Με την ίδια λογική μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η αύξηση στον βασικό μισθό, σε αρκετές περιπτώσεις, θα μετακινήσει το αποτέλεσμα στα αρνητικά και θα κάνει την απασχόληση κάποιων υπαλλήλων ασύμφορη. Συνέπεια αυτού θα είναι η απόλυση αυτών των υπαλλήλων. Απλή αριθμητική.

Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως η αύξηση του βασικού μισθού μπορεί να οδηγήσει και στη μείωση των νέων προσλήψεων αλλά και στην απόλυση εργαζομένων. Η απόλυσή τους θα δημιουργήσει βάρος στο κράτος το οποίο θα πρέπει για 6 μήνες να πληρώνει το επίδομα ανεργίας και παράλληλα το χρήμα που αυτός ο εργαζόμενος έριχνε στην αγορά θα εξαφανιστεί από την εξίσωση.

539615_web_A4-ED-Cartoon-MIn--Wage-and-No-Job-

Κάτι άλλο που πρέπει να θυμόμαστε για την αύξηση του βασικού μισθού είναι πως οι απολύσεις θα χτυπήσουν μόνο τους νέους στην αγορά εργασίας και τους φτωχούς. Ο μισθός εργαζομένων που είναι πάνω από τον βασικό δεν θα αλλάξει και έτσι δεν θα τεθεί θέμα απόλυσής τους. Αντιθέτως ο νέος εργαζόμενος, που βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί, αυτός θα κινδυνέψει.

Παράλληλα, η αγορά «σφίγγεται» μόλις αυξηθούν οι μισθοί και μειώνονται οι προσλήψεις, αλλά όχι για εργαζόμενους που αμείβονται με περισσότερα από τον βασικό μιας και αυτοί και πάλι δεν επηρεάζονται. Αυτοί που θα πληγούν είναι οι νέοι και οι ανειδίκευτοι, αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τους άλλους να ξεκινήσουν να εργάζονται.

Είδαμε λοιπόν με απλό τρόπο πόσο εύκολο είναι η, εκ πρώτης όψεως θετική κίνηση της αύξησης του βασικού μισθού, να δημιουργήσει προβλήματα στην αγορά εργασίας.

Κάποιοι από εσάς θα πούνε βέβαια πως με αυτή τη λογική θα καταλήξουμε οι επιχειρήσεις να πληρώσουν όσο το δυνατόν λιγότερα στους εργαζόμενους και πολλές φορές «μισθούς πείνας».

Στην πραγματικότητα, αν το κράτος δεν ορίσει ένα βασικό μισθό, η τον επηρεάζει όσο το δυνατόν λιγότερο, τότε οι μισθοί, σταδιακά θα πάνε εκεί που τους επιτρέπει η αγορά. Αν η αγορά ακμάζει, τότε η ζήτηση για εργαζόμενους θα είναι υψηλή και θα ανεβούν και οι μισθοί, ακόμα και οι χαμηλότεροι. Αν η αγορά παρακμάζει, όπως κάνει η Ελληνική, η ζήτηση θα πέσει και μαζί και οι μισθοί.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η έκφραση «μισθός πείνας» είναι σχετική και το μόνο που μας λέει είναι πόσο χαμηλός είναι ένας μισθός σε σχέση με το κόστος της ζωής. Στην Ελλάδα, το κόστος ζωής ανέβηκε τεχνητά όλα αυτά τα χρόνια με τη χρήση δανεικών, αντί να ανέβει φυσικά με την ανάπτυξη της παραγωγής και του πλούτου που παράγουμε όλοι οι Έλληνες. Λογικό είναι λοιπόν να έρθουν μισθοί που να μοιάζουν με «πείνας», ενώ στη πραγματικότητα πρόκειται για μια βίαιη προσαρμογή σε πιο ρεαλιστικά επίπεδα, μιας και οι κυβερνήσεις ΓΑΠ και Σαμαρά επέλεξαν να μην κόψουν τα κόστη του κράτους, αλλά να ανεβάσουν τη φορολογία (οι εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν απόλυτη σύμπλευση σε αυτό το τομέα). Η αύξηση της φορολογίας δημιούργησε επιπλέον πιέσεις στις επιχειρήσεις και για αυτό είχαμε χιλιάδες λουκέτα και 1,5 εκατομμύρια άνεργους, όλους στον ιδιωτικό τομέα.

Κάποιος άλλος θα μπορούσε να μου πει: «γιατί όμως είχαμε και πριν την αύξηση του βασικού μισθού ανεργία;»

Ο λόγος είναι πως η ανεργία επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες όπως είναι η φορολογία η οποία αυξήθηκε δυσανάλογα για όλους αλλά και για τις επιχειρήσεις, και όχι μόνο από τον βασικό μισθό. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η ανεργία εξαρτάται από τη συνολική υγεία της αγοράς.

Σε οποιαδήποτε άλλη λογική χώρα η νέα κυβέρνηση θα προσπαθούσε να βελτιώσει τις  συνθήκες στις οποίες εργάζονται οι επιχειρήσεις, πριν ακουμπήσει τον βασικό μισθό. Αυτή τη στιγμή τα κάνει ανάποδα και μπορεί να είναι φιλολαϊκό το μέτρο, αλλά δεν πρόκειται να λύσει κάποιο πρόβλημα. Αντίθετα, θα δημιουργήσει. Είναι πιο πιθανό η αύξηση του βασικού μισθού να οδηγήσει σε μαύρη εργασία, παρά να βοηθήσει πραγματικά τον εργαζόμενο. Ένα μέτρο που γίνεται στο όνομα του εργάτη μάλλον θα του κάνει κακό.

Τελικά, όποιος είναι υπέρ της αύξησης του βασικού μισθού θα πρέπει να μπορεί να απαντήσει στην παρακάτω ερώτηση: αν η αύξηση είναι καλό μέτρο και θα ρίξει χρήμα στην αγορά, γιατί ο μισθός να πάει στα 750 και δεν πηγαίνει στα 1000, ή 1500, ή 2000;

Στη πραγματικότητα η αύξηση του βασικού μισθού μπορεί να ανακουφίσει κάποιους αλλά θα το κάνει προσωρινά. Μακροπρόθεσμα η αγορά θα προσαρμοστεί στην αυξημένη κυκλοφορία χρήματος και θα αυξήσει τις τιμές των προϊόντων (όπως γίνονταν τόσα χρόνια πριν τη κρίση) και η αύξηση του μισθού θα εξατμιστεί οπότε και θα ξεκινήσουν πιέσεις για νέα αύξηση.

Αντί να σκέφτονται οι της κυβέρνησης την αύξηση του βασικού μισθού, θα έπρεπε να εξετάζουν άλλες λύσεις που μειώνουν το πρόβλημα μακροπρόθεσμα και μονιμότερα, όπως είναι η βελτίωση της παιδείας, μέτρο που επηρεάζει θετικά ειδικά τους φτωχότερους

Όλα τα παραπάνω σε μια χώρα όπου οι λέξεις «φιλελεύθερος», «κερδοσκοπία» και «επιχειρηματίας» είναι βρισιές.

ΥΓ: Όσοι έχετε αντιρρήσεις, μη μου φέρετε σαν παράδειγμα άλλες χώρες, εκτός και αν η οικονομία τους είναι στα ίδια χάλια με τη δική μας.

Εκλογές 2015

Μέρες τώρα περνάω μια μικρή κόλαση.

Σε αντίθεση με τις άλλες φορές, παλαιότερες εκλογές, σε αυτές δεν ξέρω τί να ψηφίσω. Δεν βλέπω φως στο τούνελ.

Είμαι άνθρωπος γενικά αισιόδοξος αλλά προσπαθώ πρώτα να είμαι λογικός και αυτή τη φορά βλέπω πως κανένα κόμμα δεν έχει πρόγραμμα για να μας σώσει.

Όλα τα κόμματα που διεκδικούν θέσεις στη βουλή ασχολούνται με το λάθος θέμα. Ασχολούνται με το αν θα πάρουν το επόμενο δάνειο και αν θα πετύχουν κούρεμα. Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα που θεωρεί λογικό να ζητά δανεικά και ταυτοχρόνως να λέει στους δανειστές πως δεν θα πληρώσει τα προηγούμενα.

Το παραπάνω είναι μόνο ένα παράδειγμα του παραλογισμού που κυριαρχεί, όχι μόνο στον πολιτικό κόσμο, αλλά γενικά στη κοινωνία. Καταλαβαίνω πως έχουμε πονέσει αυτά τα 5 χρόνια, καταλαβαίνω πως έχουμε θυμώσει.

Αλλά όταν είσαι στο χείλος του γκρεμού δεν σε βοηθά να είσαι θυμωμένος, ούτε έχει νόημα να κάνεις ένα «άλμα πίστης», γιατί κάτι τέτοιο προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ο Αλέξης λέει πως «δεν υπάρχει πιθανότητα ούτε 1 στο εκατομμύριο η Μέρκελ να μη βοηθήσει».

Όταν είσαι στον γκρεμό δεν σκέφτεσαι αν πέφτοντας θα σε πιάσει το δίχτυ που έστησε κάποιος άλλος, ειδικά αν αυτό έχει ημερομηνία λήξης και το ξέρεις. Η λογική συμπεριφορά είναι να πεις, ΟΚ, έχω το δίχτυ αν κάτι πάει στραβά, ας δω τώρα με ποιο τρόπο θα φτιάξω με γέφυρα να περάσω απέναντι. Τι ξύλα έχω, τι πρόκες, κτλ.

Κανένα όμως κόμμα δεν μας λέει τι αλλαγές θα κάνει προκειμένου η οικονομία να αρχίσει να παράγει πλούτο. Μόνο πως θα τον φορολογήσουν μας λένε. Δεν θέλουν να γίνουμε πλούσιοι, θέλουν να γίνουμε όλοι φτωχοί, φτωχότεροι.

«Δεν θα γίνουμε Βουλγαρία», λένε. Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε το πρόβλημα, το οποίο είναι το κράτος και εξακολουθήσουμε να χτυπάμε τον ιδιωτικό τομέα που παράγει πλούτο, τότε δεν θα γίνουμε σαν τη Βουλγαρία, αλλά πολύ χειρότερα.

Δεν ξέρω τί θα ψηφίσω και δεν έχω πρόταση για κανένα. Αλλά ένα πράγμα το ξέρω: αυτές οι εκλογές δεν είναι σαν τις άλλες και από τη Δευτέρα και μετά δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες πίσω από τις οποίες να κρυφτούμε.

Την Κυριακή το πρωί ας πάρει ο κάθε ένας την ευθύνη που του αναλογεί.

Μη ξεχνάμε πως στη δημοκρατία όλοι έχουν φωνή και τελικά παίρνουν τη κυβέρνηση που τους αξίζει. Έτσι και εμείς.

αρχείο λήψης

Οι «ολιγάρχες» που ρήμαξαν την Ελλάδα!

Πριν από μερικά χρόνια η Ελλάδα κινδύνεψε με χρεοκοπία και ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη.

Σήμερα, χάρη στο μεγαλύτερο πρόγραμμα διάσωσης όλων των εποχών, η ελληνική οικονομία δείχνει τάσεις ανάτασης.

Με αντάλλαγμα τη δέσμευση της Αθήνας για επιθετικά μέτρα λιτότητας, η τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, και η Κομισιόν) χορήγησαν δισεκατομμύρια δολάρια στη χώρα.

Από πλευράς πολλών διεθνών επενδυτών, και Ευρωπαίων αξιωματούχων, αυτές οι πολιτικές είχαν κάποιο αντίκρισμα.

Αν εξαιρέσουμε τη διάσωση (ανακεφαλαίωση) των τραπεζών της, η χώρα πέτυχε έλλειμμα μόλις 2%, όταν το αντίστοιχο του 2009 ήταν 16%. Πέρσι, σημειώθηκε για πρώτη φορά σε 30 χρόνια, πρωτογενές πλεόνασμα!

Τον περασμένο Απρίλιο η χώρα ξανά βγήκε στις διεθνείς χρηματαγορές, από τις οποίες ήταν αποκλεισμένη τα τελευταία τέσσερα χρόνια, εκδίδοντας πενταετή κρατικά ομόλογα αξίας $4 δις, με σχετικά χαμηλό επιτόκιο (4.95%).

Η ζήτηση ξεπέρασε τα $26 δις.

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, η Moody’s αναβάθμισε τη πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας κατά δυο κλικ…

Παρόλα αυτά, η εν λόγω ανάκαμψη απλά καλύπτει κάποια θεσμικά προβλήματα.

Για να ισοσκελίσει τα βιβλία της, η Αθήνα επέβαλλε εξοντωτικούς φόρους στη μεσαία τάξη και δραστικές μειώσεις στους μισθούς του δημοσίου, τις συντάξεις, και την υγειονομική ασφάλιση.

Αν και ο μέσος πολίτης υπέφερε από τα μέτρα, η κυβέρνηση καθυστέρησε στο να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Η ελληνική οικονομία παραμένει μια από τις ελάχιστες κλειστές στην Ευρώπη, και συνεπώς από τις λιγότερο ανταγωνιστικές. Παράλληλα είναι ίσως και από τις πιο άνισες.

Αυτό συνέβη επειδή στην Ελλάδα οι ελίτ βολεύονται με το να αφήσουν τα πράγματα να συνεχίζουν ως έχουν.

Απ΄την αρχή της δεκαετίας του 1990, ελάχιστες πλούσιες οικογένειες (μια πραγματική ολιγαρχία) κυριαρχούν στη πολιτική σκηνή της χώρας.

Οι ελίτ αυτές διατηρούν τη προνομιακή τους θέση ελέγχοντας τα ΜΜΕ, και μέσα από την ρουσφετολογία, μοιράζοντας τα προϊόντα της λεηλασίας της εξουσίας με τους πολιτικούς.

Οι βουλευτές από τη πλευρά τους κρατάνε την εξουσία ανταμείβοντας έναν μικρό αριθμό επαγγελματικών και (κρατικών) συνδικαλιστικών συντεχνιών, που στηρίζουν το στάτους κβο. Ακόμη και κάτω από το μικροσκόπιο της τρόικας, αυτή η «συμφωνία» παραμένει αναλλοίωτη.

Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η οικονομική ανάπτυξη αλλά η πολιτική ανισότητα.

Για χάρη κάποιων προνομιούχων, παραμένουν αναλλοίωτοι οι δυσλειτουργικοί θεσμοί, και η κουραστική πολυνομία, την ίδια ώρα που η υποδομή της χώρας καταρρέει, η φτώχεια αυξάνεται, και η διαφθορά παραμένει.

Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει και κάποιους νέους κινδύνους: Η γενική ανεργία είναι στο 27%, ενώ αυτή των νέων ξεπερνά το 50%, κάτι που βοηθά στη στρατολόγηση από πλευράς εξτρεμιστικών ομάδων τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά.

Εν τω μεταξύ οι ολιγάρχες συνεχίζουν να κερδίζουν εις βάρος της χώρας, αλλά και της Ευρώπης.

Η κρίση της Ελλάδας ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες που έπληξαν την Ευρωζώνη.

Δεν έγινε επειδή οι τράπεζες ανοίχτηκαν υπερβολικά, όπως αλλού, αλλά επειδή η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή (2004-2009) έχασε τον δημοσιονομικό έλεγχο.

Το 2003, πριν αναλάβει ο Καραμανλής, η αναλογία του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ ήταν περίπου 97%. Στο τέλος της θητείας του ήταν 130%.

Η ειρωνεία είναι ότι προεκλογικά ο Καραμανλής πλασάρονταν ως μεταρρυθμιστής, υποσχόμενος να ανοίξει την οικονομία, να μειώσει τον δημόσιο τομέα, και να καθαρίσει την πολιτική σκηνή.

Μόλις όμως ανέλαβε, υπέκυψε κι αυτός στα κεκτημένα συμφέροντα.

Στα πέντε χρόνια που ήταν πρωθυπουργός διορίστηκαν 150.000 νέοι δημόσιοι υπάλληλοι, ανεβάζοντας τον συνολικό τους αριθμό πάνω από ένα εκατομμύριο, ή αλλιώς στο 21% των συνολικών εργαζομένων της Ελλάδας.

Το ίδιο διάστημα οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία πήγαν από το 5% του ΑΕΠ στο 7%. Οι δαπάνες για τις συντάξεις από το 11.8% στο 13%.

Η οικονομική άνθιση που ακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 βοήθησε τον Καραμανλή να ξαναπάρει (μετά βίας) την εξουσία το 2007. Τα δυο τελευταία χρόνια του όμως, παλεύοντας με μια ισχνή πλειοψηφία δυο εδρών, παραποίησε την οικονομική απόδοση της χώρας, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει τις έκτακτες εκλογές.

Τελικά το κόμμα του έχασε, και μάλιστα με τεράστια διαφορά.

Ο Καραμανλής δεν ήταν απρόσεκτος, αλλά αδύναμος.

Τρεις θεσμικές δυνάμεις, όλες τους αποτέλεσμα μακροχρόνιων τάσεων στην ελληνική πολιτική, περιόρισαν τη δυνατότητά του για ελιγμούς.

Η πρώτη είναι ο δημόσιος τομέας που δεν ήταν σε θέση να προχωρήσει σε καμιά μεταρρύθμιση.

Η φθορά του δημοσίου ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80, όταν τα κόμματα το πλημμύρισαν με προσωπικό. Θεωρητικά αυτό έγινε ώστε να αντισταθμιστεί η συντηρητική τάση του δημοσίου που ήταν προϊόν του εμφυλίου πολέμου (1946-49). Οι πολιτικές όμως παρεμβάσεις κατάντησαν μόνιμη κατάσταση της κρατικής διοίκησης, με υπουργούς να διορίζουν όποιον θέλουν κατά το δοκούν. Μέσα σε μια μόλις δεκαετία το προσωπικό του δημοσίου διπλασιάστηκε.

Το 1994, ένας μεταρρυθμιστής υπουργός, ο Αναστάσιος Πεπονής, κατάφερε να περάσει νομοθεσία για την εισαγωγή στο δημόσιο βάσει εξετάσεων, όμως αυτή αγνοήθηκε.

Τα επόμενα δέκα χρόνια η βουλή τροποποίησε τον εν λόγω νόμο 43 φορές.

Τα συνδικάτα όμως του δημοσίου συνέχισαν να καθορίζουν τις προαγωγές και τις μεταθέσεις, ενώ σχεδόν πάντα μπλόκαραν τις πειθαρχικές διαδικασίες εναντίον των μελών τους, ακόμη και όταν επρόκειτο για σοβαρά αδικήματα.

Οι υπουργοί που δεν είχαν κανένα άλλο κίνητρο πέραν της επανεκλογής τους έγιναν και οι πιο ισχυροί.

Οι πιο καταρτισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι σπάνια αναλάμβαναν θέσεις ευθύνης, με το ηθικό στο δημόσιο να έχει καταρρεύσει.

Στη δε βουλή ο Καραμανλής ασκούσε ελάχιστο έλεγχο πάνω στο κόμμα του. Χάρη στη δομή του ελληνικού εκλογικού συστήματος, οι υποψήφιοι ενός κόμματος έχουν να ανταγωνιστούν άλλους υποψήφιους του ιδίου κόμματος σε πολυεδρικές περιφέρειες.

Την εποχή που ανέλαβε ο Καραμανλής, ο εν λόγω ανταγωνισμός είχε γίνει ιδιαίτερα σκληρός στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, που αντιστοιχούν στη πλειοψηφία των 300 εδρών της βουλής.

Σε αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον, το χρήμα και η τηλεοπτική δημοσιότητα έγιναν το κλειδί για την εκλογική επιτυχία. Όσοι υποψήφιοι είχαν πρόσβαση σε πλούσιους χορηγούς και στα ΜΜΕ γίνονταν εθνικοί «παίκτες», χωρίς να εξαρτώνται από τους κομματικούς μηχανισμούς.

Πολλοί μάλιστα εξ αυτών όφειλαν την εκλογή τους σε ολιγάρχες με επιρροή, ενώ άλλοι σε επαγγελματικές ενώσεις και σε συνδικάτα. Συνεπώς, ο Καραμανλής γνώριζε ότι οι σύμμαχοί του στο κοινοβούλιο δεν είχαν κανένα κίνητρο να εφαρμόσουν τη πολιτική του ατζέντα.

Το μεγαλύτερο όμως εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή ήταν η αντιπολίτευση από τα ΜΜΕ.

Οι περισσότεροι Έλληνες ενημερώνονται από τη τηλεόραση, και τα 8 ιδιωτικά κανάλια ελέγχονται από γνωστούς επιχειρηματίες, που όλοι μαζί ελέγχουν το 90% της εν λόγω αγοράς.

Κάποιοι όπως ο Γ. Αλαφούζος που έχει τον όμιλο ΣΚΑΙ, είναι εφοπλιστές οι επιχειρήσεις των οποίων δεν εξαρτώνται πολύ από τις συμβάσεις με το κράτος. Οι περισσότεροι όμως έχουν πληθώρα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που εξαρτώνται άμεσα από την κυβερνητική προστασία.

Ο Β. Βαρδινογιάννης, κύριος μέτοχος στο μεγαλύτερο κανάλι (ΜΕΓΚΑ) ελέγχει δυο πετρελαϊκές εταιρίες, την Motor Oil Hellas και την  Vegas Oil & Gas, συν ένα σημαντικό αριθμό μετοχών στην Τράπεζα Πειραιώς.

Άλλοι μέτοχοι του ΜΕΓΚΑ είναι ο Γ. Μπόμπολας τα χρυσορυχεία του οποίου εξαρτώνται από το κράτος, ενώ η κατασκευαστική του εταιρία είναι αυτή που έκτισε τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις το 2004, και ο Σταύρος Ψυχάρης τα επιχειρηματικά συμφέροντα του οποίου καλύπτουν από τα ακίνητα ως τον τουρισμό.

Το ΜΕΓΚΑ, όπως σχεδόν και όλα τα ελληνικά ΜΜΕ, χρόνια τώρα λειτουργούν με χασούρα.

Αλλά όπως έγραφε και ένα απόρρητο αμερικανικό διπλωματικό τηλεγράφημα του 2006, αυτό δεν τους νοιάζει καθόλου!

Τα κανάλια λειτουργούν απλά και μόνο για να επηρεάζουν πολιτικά και οικονομικά, και για να διασφαλίζουν τη συνέχιση της κερδοφορίας τους από το κράτος.

Για αυτό οι Έλληνες έχουν τόσα πολλά κανάλια για να επιλέξουν, ενώ οι Ψυχάρης και Μπόμπολας διαθέτουν επίσης και εφημερίδες, με αποτέλεσμα οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι να μην έχουν πολλές επιλογές.

Αυτή η κατάσταση είναι σχετικά πρόσφατη.

Μέχρι τα τέλη των ‘80ς το κράτος είχε το μονοπώλιο της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, αλλά μετά οι ολιγάρχες δεν χρειάστηκε να αγοράσουν άδειες, απλά τις πήραν. Το 1987 η πολιτική αντιπολίτευση ξεκίνησε από μόνη της να λειτουργεί σταθμούς με σκοπό να αντικρούσει το κρατικό μονοπώλιο.

Οι πλούσιες οικογένειες αντέδρασαν στήνοντας δικά τους τηλεοπτικά στούντιο, και έτσι η κυβέρνηση αναγκάστηκε στο τέλος να μοιράσει προσωρινές άδειες.

20 χρόνια μετά, δεν άλλαξε τίποτα.

Η Αθήνα ουδέποτε επέτρεψε τα κανάλια να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις για τις συχνότητες, και ούτε έθεσε κάποιους  βασικούς κανόνες. Αντ’ αυτού, η βουλή ανανεώνει συνεχώς τις προσωρινές άδειες κάθε τόσο, όπως π.χ. τον περασμένο Αύγουστο.

Τα τηλεοπτικά κανάλια κερδίζουν κάποια έσοδα από διαφημίσεις, αλλά αυτό συχνά είναι το κάλυμμα των πληρωμών κάτω από το τραπέζι για θετική δημοσιότητα.

Για παράδειγμα οι τράπεζες ξοδεύουν μεγάλα ποσά για διαφημίσεις και παράλληλα χορηγούν τεράστια δάνεια στους μεγιστάνες των ΜΜΕ.

Ως αντάλλαγμα τα ΜΜΕ δεν τις πειράζουν.

Όταν το 2012 το Reuters δημοσιοποίησε κάποιες κατηγορίες εναντίον του Μ. Σάλλα της Τράπεζας Πειραιώς και παλιού σοσιαλιστή πολιτικού, για μαϊμού δάνεια στις οικογενειακές του επιχειρήσεις, τα ΜΜΕ απλά δημοσίευσαν την απάντησή του, χωρίς καν να αναφέρουν τις κατηγορίες.

Τον περασμένο Αύγουστο τα περισσότερα ΜΜΕ αγνόησαν αναφορές ότι οι ελληνικές εισαγγελικές αρχές ερευνούσαν τον πρώην επικεφαλής της κεντρικής Τράπεζας και πρώην στελέχους της τράπεζας Πειραιώς Γ. Προβόπουλο.

Οι ολιγάρχες και οι πολιτικοί τους σύμμαχοι χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να αποφύγουν τους κρατικούς ελέγχους, και βασίζονται στη νομοθεσία για να ελέγχουν το κράτος.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια δυο είναι οι πιο οργανωμένες συντεχνίες που ωφελήθηκαν τα μέγιστα από τους ελληνικούς νόμους: Οι ελεύθεροι επαγγελματίες γιατροί, δικηγόροι, και μηχανικοί, και οι συνδικαλιζόμενοι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ, που ελέγχονται εν μέρει ή ολικά από το κράτος, όπως ο ΟΣΕ και η ΔΕΗ.

Τα μέλη αυτών των συντεχνιών δεν είναι πολλά. Η χώρα διαθέτει μόλις 40.000 δικηγόρους, 60.000 γιατρούς, και 87.000 μηχανικούς. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 600.000.

Και μπορεί αυτοί όλοι να είναι αριθμητικά λίγοι, όμως διαθέτουν άριστη οργάνωση. Επηρεάζοντας τη ψηφοφορία σε περιφέρειες κλειδιά, τα συνδικάτα και οι επαγγελματικοί σύλλογοι κατάφεραν να πετύχουν τεράστια προνόμια.

Για παράδειγμα, πολλοί τέτοιοι σύλλογοι καθορίζουν το αντίτιμο για βασικές υπηρεσίες, κάτι που σε πολλές οικονομίες είναι παράνομο, αλλά για την Ελλάδα όχι.

Παράλληλα τους επιτρέπεται να είναι αυτορυθμιζόμενοι. Και όταν προκύπτουν κατηγορίες κατάχρησης κλπ τότε οι ίδιοι οι σύλλογοι είναι αυτοί που έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα πειθαρχικού ελέγχου των μελών τους.

Επιπλέον, υπάρχουν ειδικοί φόροι που χρηματοδοτούν τα συνταξιοδοτικά και υγειονομικά τους προγράμματα.

Από το 1960, το ταμείο των δικηγόρων και των δικαστικών εισπράττει από ειδικό χαρτόσημο σε όλες τις ιδιοκτησιακές συναλλαγές, σε ποσοστό 1.3% του κάθε αντιτίμου.

Για δεκαετίες ολόκληρες το ασφαλιστικό ταμείο των γιατρών κερδίζει από ένα τέλος 6.5% σε όλα τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Πέρσι αυτό καταργήθηκε μετά από εντολή της τρόικας. Δεν καταργήθηκαν όμως ακόμη κάποιοι άλλοι φόροι που συνεχίζουν να αναδιανέμουν εκατομμύρια δολάρια από τους φτωχούς στους πλούσιους.

Οι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες είναι και οι κορυφαίοι φοροφυγάδες.

Σε μια πρωτοποριακή μελέτη του 2012, οι οικονομολόγοι Ν. Αρταβάνης, Μ. Τσούτσουρα, και Adair Morse, χρησιμοποίησαν στοιχεία από μεγάλη ιδιωτική τράπεζα για να υπολογίσουν πόσα χρήματα κρύβουν οι αυτοαπασχολούμενοι. Το πιο κραυγαλέο εύρημά τους  ήταν ότι οι δικηγόροι, κατά μέσο όρο, χρησιμοποιούν περισσότερο από το 100% του δηλωμένου εισοδήματός τους για αποπληρωμή στεγαστικών δανείων και μόνο.

Οι συνέπειες των παραπάνω υπήρξαν ελάχιστες. Το 2010 οι βουλευτές πρότειναν νομοσχέδιο που θα ανάγκαζε το κράτος να ελέγχει τους επαγγελματίες που δήλωναν ετήσιο εισόδημα κάτω από τα περίπου $30.000.

Το μέτρο αυτό δεν πέρασε, και ούτε είχε καμιά ελπίδα να περάσει. Σύμφωνα με τους παραπάνω οικονομολόγους, αν περνούσε τότε πολλοί βουλευτές θα ελέγχονταν και οι ίδιοι!

Εκείνο το διάστημα βουλευτές ήταν 40 γιατροί, 28 εκπαιδευτικοί, 43 μηχανικοί, 40 επαγγελματίες της χρηματαγοράς, και 70 δικηγόροι, σύνολο δηλαδή 221 από τους συνολικά 300 βουλευτές.

Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ έχουν κι αυτοί εξασφαλίσει μια σειρά από προνόμια, κυρίως χάρη στην πιστή αφοσίωσή τους στο ΠΑΣΟΚ.

Ως αντάλλαγμα, το κόμμα αυτό συντέλεσε στη κατάργηση των διαγωνισμών και εξετάσεων για τις προσλήψεις στη δεκαετία του 1980, και δημιούργησε χιλιάδες νέες θέσεις στο δημόσιο.

Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ έδωσε μεγαλύτερες συντάξεις στους ασφαλισμένους των ΔΕΚΟ, μεγαλύτερες από οπουδήποτε αλλού στο δημόσιο τομέα, κάτι που συνεχίζει να ισχύει, παρά τις πρόσφατες περικοπές των κρατικών δαπανών.

Το 1999 για παράδειγμα, η τότε κυβέρνηση δεσμεύτηκε να μην επιτρέψει περικοπές στο ασφαλιστικό ταμείο των εργαζομένων της ΔΕΗ. Το 2012, στο αποκορύφωμα της κρίσης, αυτή  δέσμευση αναλογούσε σε $800 εκατομμύρια και άνω.

Σε κάθε ανοικτή κοινωνία, είθισται οι καλά οργανωμένοι και οι εύποροι, να διαθέτουν δυσανάλογη ισχύ.

Δεν υπάρχει κάτι το εγγενώς κακό όταν οι μεγάλες επιχειρήσεις επηρεάζουν, αν σκεφτούμε το ρόλο τους στην οικονομία. Ούτε είναι κακό οι επαγγελματίες να κερδίζουν υψηλά εισοδήματα, ανάλογα με τη ζήτηση των υπηρεσιών τους. Το πρόβλημα όμως είναι η αδυναμία των θεσμών στην Ελλάδα να ελέγξουν αυτά τα συμφέροντα, ή ακόμη και να τηρήσουν κάποιους βασικούς κανόνες.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ το 1981 είχε σκοπό να βελτιώσει τη κατάσταση.

Αυτό όμως δεν αποδυνάμωσε καθόλου τις παραδοσιακές ελληνικές ιεραρχίες. Αντίθετα, τις ενίσχυσε.

Και όταν η χώρα άρχισε να προσεγγίζει οικονομικά την υπόλοιπη Ευρώπη, προσφέροντας στους ολιγάρχες νέες πηγές ρευστού και πίστωσης, τότε είναι που θεσμοί του κράτους ξεκίνησαν να καταρρέουν.

Σήμερα η Ελλάδα κατατάσσεται στον πάτο των ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά στη κοινωνική κινητικότητα, και στη κορυφή όσον αφορά στην ανισότητα, ένα πρόβλημα που οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ της χώρας συνεχίζουν να αγνοούν.

Ακόμη και στο απόγειο των ασύστολων δαπανών πριν από τη κρίση, η Ελλάδα ελάχιστα πρόσφερε στους φτωχούς της.

Σήμερα, πάνω από το 90% των ανέργων δεν εισπράττουν καμιά κρατική βοήθεια, ενώ το 20% των παιδιών υπολογίζεται ότι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, με εκατομμύρια Ελλήνων να μη διαθέτουν υγειονομική ασφάλιση.

Μετά από επτά χρόνια ύφεσης, κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν έχει προτείνει σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο κράτος πρόνοιας ή στο σύστημα υγείας, έτσι ώστε να καλύπτεται ολόκληρος ο πληθυσμός. Δεν επέκτειναν μάλιστα ούτε ένα πιλοτικό πρόγραμμα βάσει του οποίου θα προσφέρονταν δωρεάν γεύματα στα δημόσια σχολεία.

Έτσι, οι πολίτες που δεν έχουν πια που να στραφούν, άρχισαν να ελκύονται από εξτρεμιστικά πολιτικά κινήματα.

Η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή, που έχει μια αντιμεταναστευτική και αντιευρωπαϊκή πολιτική ατζέντα, εκμεταλλεύτηκε τη λαϊκή δυσφορία και πήρε 12 έδρες στις εκλογές του 2012.

Τον Σεπτέμβριο του 2013 οι αρχές συνέλαβαν τον ιδρυτή της Ν. Μιχαλολιάκο, με τη κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Εν τω μεταξύ, ο ανερχόμενος ακροαριστερός ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σκίσει το μνημόνιο, να κρατικοποιήσει τις τράπεζες, και να απομακρύνει τη χώρα από το ΝΑΤΟ!

Διασώζοντας την Ελλάδα χωρίς να απαιτήσει θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις, η τρόικα απλά ενδυνάμωσε το υπάρχον στάτους κβο.

Και το χειρότερο είναι ότι η τρόικα ενίσχυσε τις τσέπες όλων εκείνων των δυνάμεων που είναι υπεύθυνες για  την οικονομική κρίση.

Και αυτό δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα. Τα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης είχαν το ίδιο αποτέλεσμα σε όλες τις μικρές οικονομίες της Ευρωζώνης, όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία, και η Πορτογαλία.

Και σε αυτά τα κράτη, οι πολιτικοί τους ηγέτες εκμεταλλεύτηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για να κερδίσουν βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη. Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες αποδεικνύονται ανίκανες στο να ελέγξουν την ευνοιοκρατία και την εγκληματικότητα.

Τώρα που η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει φέρει τις οικονομίες της Ευρώπης πιο κοντά από ποτέ, κανένα κράτος μέλος δεν θα πρέπει να είναι αδιάφορο για το τι συμβαίνει στα άλλα μέλη.

Και αν η ΕΕ δεν αντιμετωπίσει τις βαθιές ανισότητες της Ελλάδας, τότε δύσκολα θα βγει και η ίδια από τη κρίση…

Πηγή:

Foreign Affairs

Απόδοση: S.A.

Αποκάλυψη! – Ποιοί φταίνε για την κατάσταση στην Ελλάδα

Πρόσφατα άρχισα να αναρωτιέμαι ποιοί τελικά φταίνε για την κατάσταση στην Ελλάδα, την γνωστή οικονομική και την όχι τόσο γνωστή κοινωνική, όπου οι θεσμοί έχουν διαλυθεί και οι αρχές που ορίζουν τη συμπεριφορά μας έχουν κονιορτοποιηθεί.

Μετά από αιματηρή έρευνα (δάγκωνα τα νύχια μου διαβάζοντας μερικά αποκαλυπτικά site και κάποια στιγμή δάγκωσα λίγο πιο δυνατά) κατέληξα στην παρακάτω λίστα.

Σε αυτό το σημείο οφείλω να ξεκαθαρίσω πως η σωστή έρευνα δεν γίνεται ψάχνοντας σε αρχεία, διασταυρώνοντας στοιχεία και επιβεβαιώνοντας πληροφορίες. Όχι, αυτή η μέθοδος είναι σίγουρο πως θα μας στείλει ακριβώς εκεί που θέλουν οι δυνάμεις που μας ελέγχουν μιας και ποτέ δεν καταλήγουμε στα συμπεράσματα  που θέλουμε.

Αν πρέπει λοιπόν να επιβεβαιώσουμε τις υποψίες μας και να βρούμε μόνο τα στοιχεία που ταιριάζουν με τις θεωρίες μας, θα πρέπει να ψάξουμε αποκλειστικά από τον υπολογιστή μας, μόνο για site τα οποία είναι αφιερωμένα στο να αποκαλύπτουν την αλήθεια και να διαβάζουμε άρθρα που έχουν στον τίτλο τις λέξεις ΣΟΚ, ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ και ΤΑ ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ το οποίο αποτελεί κωδικό για τους μυημένους ώστε να μην το πιάσουν τα Κέντρα του εξωτερικού τα οποία θέλουν να μας ελέγξουν. Όχι παίζουμε!

Αυτά λοιπόν που ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ σήμερα είναι κόλπα προχωρημένα και να τα χρησιμοποιήσετε με φειδώ διότι απότομη έκθεση σε αυτές τις πληροφορίες μπορεί να προκαλέσει ταχυκαρδίες, ισχυρούς πονοκεφάλους (η παγίδα που έχει στηθεί για να μη διαβάζουμε την αλήθεια), ακατάσχετη διάρροια (πως να διαβάσεις αν τρέχεις στη τουαλέτα) και κάκωση μηνίσκου (καθώς πέφτεις στα γόνατα με φόρα υπό το βάρος των αποκαλύψεων).

Μπορεί η λίστα αυτή να είναι ελλιπής αλλά μερικά μυστικά είναι πολύ βαθιά κρυμμένα. Προφανώς η λίστα δεν έχει φτιαχτεί με σειρά προτεραιότητας μιας και ο κάθε ένας από αυτούς παίζει το δικό του ρόλο και αν έχετε να προσθέσετε κάτι κάντε το ελεύθερα, απλώς να ξέρετε πως αν δεν απαντήσω, τότε κάποιο από τα παρακάτω ονόματα, ή όλα, είναι το σωστό και η ζωή μου κινδυνεύει!

Να λοιπόν ποιοί φταίνε για την κατάσταση στην Ελλάδα:

Μην είστε λοιπόν πρόβατα! Ξυπνήστε και δείτε την αλήθεια. Αντισταθείτε, ψάξτε, πιστέψτε!

Μη μου ζητάτε αποδείξεις, αν είχα θα ήμουν νεκρός, αλλά το μέγεθος της συνωμοσίας είναι προφανές και αν δεν το βλέπετε είναι επειδή είστε παρωπιδιστές και οι εχθροί μας έχουν ήδη πετύχει το στόχο τους μέσω……των αεροψεκασμών!

Αλλά για τους πιο σκεπτικιστές, για εσάς που καπνίζετε αυτό που σας δίνουν δωρεάν, θα σας δώσω ένα παράδειγμα για το πως πρέπει να σκέφτεστε.

Γιατί νομίζετε πως όλοι οι παραπάνω στοχεύουν την Ελλάδα και τους Έλληνες; Γιατί είμαστε ο επίλεκτος λαός και αν μας αφήσουν ελεύθερους θα κατακτήσουμε τον κόσμο όλο. Πώς θα γίνει αυτό; Μα είναι απλά τα πράγματα:

Οι Έλληνες καταγόμαστε από το Σείριο. Ήρθαμε στη Γη να της προσφέρουμε τις γνώσεις μας αλλά οι κακοί εξωγήινοι που μας μισούν, οι Ερπετόμορφοι, θέλουν να μας σταματήσουν. Για αυτό το λόγο έφτιαξαν τη Σελήνη η οποία είναι εξωγήινη βάση και εντελώς κούφια. Από εκεί μας παρακολουθούν και οργανώνονται με τα τσιράκια τους στη Γη, τις ομάδες που ανέφερα παραπάνω, και με τα chemtrails μας κοιμίζουν ώστε να μη φανεί το μεγαλείο μας. Παράλληλα μας βάζουν τσιπάκια που έχουν το χάραγμα του Εξαποδό για να βλέπουν τί κάνουμε και να ελέγχουν τις κινήσεις μας και τις σκέψεις μας.
Υπάρχουν όμως και καλές δυνάμεις που επικοινωνούν μαζί μας αποκλειστικά μέσω των cropcircles και προσπαθούν να μας αφυπνίσουν ώστε να δούμε την αλήθεια.

Μα καλά, τίποτα δεν ξέρετε, όλα εγώ πρέπει να τα πω;

Αν εσείς λοιπόν δεν μπορείτε αποδείξετε πως αυτά που λέω δεν συμβαίνουν τότε είναι προφανές πως συμβαίνουν. Αλλά ακόμα και αν στη πιο απίστευτη περίπτωση εγώ κάνω λάθος, και μου φέρετε χειροπιαστές αποδείξεις πως όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν, τότε θα τα απαρνηθώ όλα και θα πάω στο Άγιο Όρος να μονάσω. Μέχρι τότε, ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

και ΔΓΙΑΙΔΩΣΤΑΙ!

Αλλη μια απόδειξη!

Αλλη μια απόδειξη!

Ο μύθος της (νέο)φιλελεύθερης Ελλάδας

Κάθε φορά που σκέφτομαι να γράψω ένα πολιτικού περιεχομένου κείμενο αλλάζω γνώμη πάνω από 10 φορές. Είμαι διστακτικός γιατί στην Ελλάδα όχι μόνο είμαστε όλοι ειδικοί στην πολιτική και άλλους πολλούς τομείς, είμαστε και απόλυτα σίγουροι για το δίκιο μας, το οποίο συνήθως μας πνίγει και όταν πέσουμε πάνω σε μια αντίθετη άποψη τότε, συχνά, αντιδρούμε έντονα. Εγώ όμως δεν ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τέτοιου είδους συγκρούσεις, κυρίως επειδή δεν είμαι ειδικός αλλά και επειδή δεν συνοδεύονται από επιχειρήματα αλλά από βρυχηθμούς, κατάρες και χειρονομίες. Σε ένα βαθμό φοβάμαι πως και αυτό το άρθρο θα δημιουργήσει τέτοιες αντιδράσεις. Θα μου πείτε γιατί το γράφω αφού δεν μου αρέσουν τα αποτελέσματα και η ερώτηση θα είναι σωστή. Το πρόβλημα με εμένα είναι πως, πιο πολύ και από τις ακραίες αντιδράσεις, ενοχλούμαι από τις συνέπειες που έχουν αυτές, δηλαδή τη διάθεση των αντιδρώντων να με “τρομάξουν” ώστε να μη τολμάω να εκφράσω τη διαφορετική μου άποψη. Και επειδή, όχι μόνο δεν είμαι φασίστας, αλλά κυρίως επειδή θεωρώ πως η ελευθερία του λόγου είναι ίσως το πιο σημαντικό αγαθό που μας έχει δώσει η δημοκρατία, για αυτό και μπαίνω στη διαδικασία να το γράψω.
Άλλος λόγος είναι πως απλώς γουστάρω και αν σε κάποιον δεν αρέσει ας μη το διαβάσει ρε παιδί μου!

Τα τελευταία 4 χρόνια λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, ίσως τη δυσκολότερη της σύγχρονης ιστορίας της. Το κράτος έχει χρεοκοπήσει, έχουμε αναγκαστεί να δανειστούμε από το ΔΝΤ και την ΕΕ για να μη κηρύξουμε στάση πληρωμών και, προκειμένου να προχωρήσει ο δανεισμός, μας ζητάν να κάνουμε αλλαγές στην οικονομία μας. Οι αλλαγές αυτές είναι εξαιρετικά οδυνηρές για δύο κυρίως λόγους: 1) γιατί γίνονται απότομα και όλες μαζί (μιας και δεν έγινε καμία από τις αλλαγές που ζητούσε το μνημόνιο 1 γίνονται όλες τώρα), 2) γιατί μας χτυπάνε απ’ ευθείας στο βιοτικό επίπεδο χαμηλώνοντάς το στην πραγματική του θέση (υψηλό βιοτικό επίπεδο με δανεικά δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικό).

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρωτίστως οι δανειστές μας ενδιαφέρονται να πάρουν τα δανεικά πίσω και όχι να ορίσουν τί αλλαγές θα κάνουμε στην οικονομία. Αν τους λέγαμε και τους πείθαμε πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω διότι εμείς θα παίξουμε το διαγαλαξιακό ΛΟΤΤΟ και οι φίλοι μας από τον Αστερισμό της Ανδρομέδας ή τον πλανήτη Σείριο μας έχουν υποσχεθεί πως θα το κερδίσουμε, δεν θα τους άκουγες να παραπονιούνται καθόλου. Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει τί θα κάνουμε για να δώσουμε τα χρήματα, αρκεί να τα δώσουμε.
Επειδή όμως δεν γίνονται θαύματα, τουλάχιστον δεν γίνονται θαύματα που να μην αφήνουν καμία αμφιβολία για τη φύση τους, οι δανειστές μας επιμένουν να δουν αλλαγές στην οικονομία μας με στόχο να μπορέσει να παράξει αυτά τα χρήματα για να πάρουν πίσω τα δανεικά. Πώς θα γίνει αυτό; Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, αντικρουόμενοι και μη. Η Ελληνική κυβέρνηση, αρχικά με ΓΑΠ και μετά με τον Αντώνη Σαμαρά, πήρε την απόφαση να μην κόψει από το δημόσιο, που ήταν και είναι το βασικό πρόβλημα (όχι μόνο το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά τα έξοδα του κράτους συνολικά), αλλά να αυξήσει τη φορολογία επί δικαίων και αδίκων. Τεράστιο λάθος διότι απλώς κατέστρεψε τη μηχανή που παράγει τον πλούτο σε αυτή τη χώρα, που δεν είναι άλλη από τον ιδιωτικό τομέα. Με αυτό το τρόπο λοιπόν και δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά και δημιούργησε νέα.
Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τα χρήματα δεν “βγαίνανε” γιατί η αγορά “έκατσε” και έπρεπε να κόψει και από το δημόσιο, τότε οι κινήσεις αυτές ήρθαν να επιβαρύνουν ένα ιδιωτικό τομέα που χαροπαλεύει και δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.

Τώρα που άλλαξαν όλα και οι “καλές” εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτή, ψάχνουμε να βρούμε τί φταίει και έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ακούονται λοιπόν διάφορα και ένα από τα πιο δημοφιλή είναι τα περί Φιλελεύθερης οικονομίας. Ότι δηλαδή είναι η (νέο)φιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούμε που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο, πως η (νέο)φιλελεύθερη οικονομία είναι κακιά και πως αυτή φταίει για όλα τα δεινά.

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενα όντα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: πράγματι η Ελλάδα έχει φιλελεύθερη πολιτική και οικονομία και πώς είναι μια φιλελεύθερη οικονομία;

Μια φιλελεύθερη λοιπόν οικονομία θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Η αγορά εργασίας θα ήταν ανοικτή
  • Το κράτος μικρό και σε αριθμό υπαλλήλων αλλά και σε παρεμβάσεις.
  • Γραφειοκρατία ελάχιστη. Δυστυχώς μηδενική γραφειοκρατία δεν νομίζω πως είναι εφικτό, αλλά η ψηφιοποίηση των υπηρεσιών (web services) μας δίνει τη δυνατότητα σημαντικής μείωσης διαδικασιών.
  • Ιδιωτική οικονομία. Τα χρήματα διανέμονται στην αγορά για ανταγωνιστικές επενδύσεις
  • Μειωμένη φορολογία. Σε σχέση με τη φορολογία που έχουμε στην Ελλάδα δηλαδή, όχι μηδενική.
  • Δυνατότητα επιλογής φορέα ασφάλισης. Ιδιωτικό ή κρατικό, ή και τα δύο
  • Συντάξεις δίκαιες, ανάλογα των ενσήμων και του χρόνου προσφοράς, χωρίς εξαιρέσεις, όχι απαραίτητα κρατικές.
  • Κοινωνικό κράτος που θα λειτουργεί σαν επιχείρηση, θα παράγει κέρδη και όχι χρέη και δεν θα δανείζεται αλλά θα επενδύει τα κέρδη σε υπηρεσίες για τον πολίτη
  • Κρατική και ιδιωτική εκπαίδευση μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και προσανατολισμούς.
  • Διαχωρισμός των εξουσιών, πχ δικαιοσύνη ανεξάρτητη του κράτους
  • Ανεξάρτητοι πολίτες, όχι ενωμένοι με ομφάλιο λώρο με το κράτος.

Η οικονομία της Ελλάδας από το 1981 και μέχρι σήμερα μπορεί να περιγραφεί, πάνω κάτω, από τα παρακάτω σημεία:

  • Έχει μεγάλο έως τεράστιο, για το δικό της μέγεθος, κράτος
  • Έχει πολλά επαγγέλματα που είναι κλειστά (με ακριβές άδειες, με γεωγραφικούς περιορισμούς, με πληθυσμιακούς περιορισμούς και άλλες πρωτότυπες μεθόδους)
  • Έχει εκτεταμένη γραφειοκρατία. Αυτό ίσως είναι ευφημισμός μιας και η γραφειοκρατία της είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως κινείται οτιδήποτε.
  • Κρατικοδίαιτη οικονομία. Τα χρήματα τα χειρίζεται το διεφθαρμένο κράτος με τα γνωστά αποτελέσματα
  • Έχει υψηλή άμεση και έμμεση φορολογία. Από τα παράβολα που πρέπει να πληρώσεις προκειμένου απλώς να μπεις σε μια δημόσια υπηρεσία, μέχρι το 80% προκαταβολής φόρου.
  • Έχει υποχρεωτική κρατική ασφάλιση
  • Έχει πλούσιες συντάξεις σε άτομα που είναι 45 και φτωχές σε άλλους που είναι 65.
  • Το κράτος συντηρείται μέσω δανείων (εκδόσεις ομολόγων, κα)
  • Εκπαίδευση κυρίως δημόσια και συνεχή εμπόδια στην ιδιωτική
  • Δικαιοσύνη σιαμαία με το κράτος
  • Όταν κάτι δεν πάει καλά, όλοι ζητούν να μάθουν “μα που είναι το κράτος”

Τα παραπάνω, και αρκετά περισσότερα, συμβαίνουν ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση δεν δείχνουν μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, διακυβέρνηση ή προδιάθεση. Όλες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα, ειδικά από την κυβέρνηση Σαμαρά, είναι μακριά από αυτές τις λογικές. Αν μη τί άλλο δεν θα δυσκολευόμασταν να χαρακτηρίσουμε την Ελλάδα μια αριστερή χώρα με αριστερές κυβερνήσεις και αριστερό λαό.

Το αστείο είναι πως σε συζητήσεις με αριστερούς το μόνο που μπορούν να προτείνουν σαν επιχείρημα “αθωότητας” της παράταξής τους είναι πως δεν έχει κυβερνήσει και συνεπώς δεν έχει ευθύνες. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, και ειδικά όταν είσαι στη Βουλή, δεν λες απλώς «όχι» σε ότι διαφωνείς, αλλά προσφέρεις και εναλλακτικές λύσεις βασισμένες σε λογικά επιχειρήματα. Προσοχή εδώ οι αριστεροί. Λογικά επιχειρήματα δεν είναι “διαφωνώ με την χ πολιτική και προτείνω εναλλακτικά τη πολιτική του κόμματός μου”. Εναλλακτική πολιτική είναι να λες και που θα βρεις τα χρήματα να εφαρμόσεις τη πολιτική του κόμματός σου. Αυτό ακριβώς είναι που δεν κάνει η αριστερά εδώ και χρόνια, προτείνει ότι θέλει αλλά δεν λέει πως θα το εφαρμόσει.

Ειδικά o ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που υπόσχεται να φέρει πίσω τα πάντα χωρίς όμως να λέει που θα βρει το χρήμα. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η επιλογή «τυπώνω χρήμα και λύνω τα προβλήματά μου» ανήκει στη χώρα του Πήτερ Παν και όχι σε μια χώρα αυτού του πλανήτη.

Συνεπώς αδυνατώ να καταλάβω γιατί η βασική και συνηθέστερη “βρισιά” που ακούω όταν κάποιοι μιλάνε για την οικονομία είναι πως η Χ πολιτική είναι φιλελεύθερη και άρα κακιά. Αφού μέχρι σήμερα δεν την έχουμε εφαρμόσει πουθενά, πως ξέρουμε πως είναι λάθος; Από τις εμπειρίες που έχουν οι άλλες χώρες; Αν όμως αυτό το επιχείρημα ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να συζητάμε καθόλου για Σοσιαλισμό και Κομουνισμό μιας και όπου έχει εφαρμοστεί, όπως προτείνουν να γίνει οι αριστεροί φίλοι έτσι για να δούμε και αυτό πως είναι, έχει αποτύχει. Και δεν έχει αποτύχει απλώς, έχει καταστρέψει την οικονομία των χωρών, έχει φτωχύνει τους πολίτες και, το κυριότερο, έχει καταστρέψει το μυαλό τους και τη διάθεσή τους για δημιουργία, μιας και η λογική “ο κάθε ένας παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του” είναι ότι πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί ποτέ. Αλλά αυτό επιδιώκει η αριστερά, την πραγματική ισοπέδωση της κοινωνίας σε ένα επίπεδο το οποίο η ίδια θεωρεί δίκαιο. Είπαμε όμως, αυτή η λογική απέτυχε.

Συνεπώς από πουθενά δεν προκύπτει πως η Ελλάδα ήταν, είναι ή θα είναι στο άμεσο μέλλον μια χώρα με φιλελεύθερη πολιτική. Αντιθέτως αβίαστα προκύπτει πως η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αριστερές κυβερνήσεις, ακόμα και αν οι ίδιες δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως τέτοιες. Είναι προφανές πως σε αυτή τη χώρα οι πολιτικοί δεν τολμούν να πουν σε ποιό πολιτικό χώρο πραγματικά ανήκουν.

Τί γίνεται τώρα; Τί επιλογές έχουμε;

Από τα κόμματα της Βουλής φοβάμαι πως κανένα δεν μπορεί να βοηθήσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ανθρώπους που δημιούργησαν τη κατάσταση και δεν έχουν μάθει να σκέφτονται σωστά. Νέα στελέχη έχουν ελάχιστα οπότε μάλλον δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η αριστερά, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και σε υποσχέσεις και σε στελέχη. Παράλληλα έχει τόσο αλλοπρόσαλλο κόσμο μέσα του που, ακόμα και αν ήξερε ο ηγέτης του πως να ηγηθεί, πάλι σαν μεθυσμένο θα προχωρούσε.
Η ΧΑ δεν έχει πολιτικές εξόδου από την κρίση. Αντιθέτως, από αυτά που διάβασα στο πρόγραμμά της, έχει μόνο πολιτικές απομονωτισμού από τις χώρες που είναι φίλια προσκείμενες στο Ισραήλ. Βλέπω να μας κάνει μια χώρα παρία μέσα στην Ευρώπη.

Το μόνο που μένει είναι να σκεφτούμε λογικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τί συμφέρει τα παιδιά μας και όχι εμάς, γιατί σε αυτά θα λογοδοτήσουμε, και να ψηφίσουμε το κόμμα που μας εμπνέει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Οι εκλογές δεν αργούν τόσο όσο νομίζουμε και θα είναι και αυτές κρίσιμες. Ας είμαστε ψύχραιμοι και λογικοί όταν θα ψηφίσουμε.

Σχετικά με την «Επιστολή ΣΟΚ» του μαθητή

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια επιστολή στο Facebook την οποία, όπως μαθαίνουμε από το κείμενο, έχει γράψει ένας μαθητής από το Γυμνάσιο Δραπετσώνας. Δείτε την επιστολή εδώ.

Όπως μας λέει ο μαθητής ο πατέρας του είναι καθηγητής και η απειλή για επιστράτευσή του από την πολιτεία ώστε να μη γίνει η απεργία κατά τη διάρκεια των εξετάσεων είναι το γεγονός που τον εξόργισε και έγραψε αυτή την επιστολή.

Κατ’ αρχήν να πω πως από αυτή την επιστολή και μόνο δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο μαθητής αυτός υπάρχει, αν έχει γράψει ο ίδιος το γράμμα ή αν το έγραψε κάποιος άλλος. Θα υποθέσω πως το έγραψε πραγματικά ένας μαθητής διότι η λογική του είναι αφελής και δείχνει έλλειψη γνώσης για τον κόσμο γύρω του και τη κατάσταση της οικονομίας μας. Θέλω να πιστεύω πως αν το είχε γράψει κάποιος μεγαλύτερος, θα  μας είχε δώσει άλλες ερωτήσεις, βασισμένες στην πραγματικότητα της κατάστασης και όχι να κάνει μια προσπάθεια να αγγίξει τις “συναισθηματικές μας χορδές” ώστε να κοινοποιήσουμε επ’ άπειρο το κείμενο.

Ας δούμε λοιπόν τί λέει ο νέος. Ξεκινάει με ερωτήσεις και βέβαια δίνει την απάντηση στο τέλος (με italics είναι οι δικές του ερωτήσεις, υπογραμμισμένες είναι οι απαντήσεις μου):

  • Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία; Αυτή την ερώτηση δεν την καταλαβαίνω οπότε δεν μπορώ να απαντήσω. Αν κάποιος άλλος καταλαβαίνει τί λέει ας με διαφωτίσει.
  • – Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο; Η διαχείριση είναι δουλειά των πολιτικών. Η κλοπή έγινε από όλους μας.
  • – Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ ,που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;; Το γεγονός πως η μητέρα του νέου αλλά και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος, δέχθηκαν μείωση μισθού δεν οφείλεται σε μια “κακή διάθεση” κάποιων, αλλά στο γεγονς πως δεν υπάρχουν χρήματα για αν πληρωθούν περισσότερα. Η οικονομία στην Ελλάδα είναι κρατικοδίαιτη, το κράτος χρεόκόπησε, και κατ’ επέκταση χρεοκόπησε και η οικονομία. Ζούμε με δανεικά αλλά για να πληρωθούν αυτά πρέπει να αρχίσει το κράτος να βγάζει κέρδος. Από εκεί προκύπτουν οι μειώσεις, περικοπές, φορολογία. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι καλά γενόμενα, απλώς περιγράφω την κατάσταση.
  • – Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου; Το κράτος, για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω.
  • – Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια; Η περίπτωση των εκπαιδευτικών, όπως και άλλων επαγγελματικών ομάδων είναι περίπλοκη και απαιτεί μεγαλύτερη ανάλυση, αλλά εν συντομία να πω πως όλα αυτά τα χρόνια που οι εκπαιδευτικοί δουλεύανε λίγο, που οι μεταθέσεις γίνονταν χωρίς σωστά κριτήρια, και άλλα πολλά, κάποιοι κέρδισαν και κάποιοι όχι. Κανείς τους όμως δε βγήκε να πει πως το σύστημα είναι στραβό και πρέπει να το αλλάξουμε. Ούτε οι πιο σωστοί επαγγελματίες, που δεν αμφιβάλλω πως είναι πολλοί.
  • – Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο; Σχολές που φτιάχτηκαν με ψηφοθηρικά κριτήρια, δεν προσφέρουν τίποτα στους φοιτητές που δεν θα μπορούσε να προσφέρει μια άλλη σχολή σε μια άλλη πόλη που δεν θα είχε 60 φοιτητές αλλά 600. Όταν ανοίγουμε πολλές σχολές τότε το κόστος αυξάνεται χωρίς να αυξάνεται και το όφελος. Αυτές που υπολειτουργούν πρέπει να κλείσουν.
  • – Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία; Το κράτος. Φωτοτυπίες έπαιρνες ακόμα και στις “καλές ημέρες” όχι μόνο τώρα. Είναι καθαρά θέμα οργάνωσης και σωστής αξιοποίησης των κονδυλίων. Στην Ελλάδα πάσχουμε από αυτό.
  • – Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου; Το κράτος που δεν έχει λεφτά για πετρέλαιο. Τους λόγους, εν συντομία, τους αναφέραμε παραπάνω.
  • – Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα; Ας μη σταθούμε σε αυτό το θέμα που τελικά ήταν τραγικά μικρότερο από ότι παρουσιάστηκε. Για τους ανθρώπους που έχουν τόσο μεγάλα οικονομικά προβλήματα υπάρχουν κατά τόπους οργανώσεις που μπορούν να προσφέρουν βοήθεια. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν τρέχει τίποτα, αλλά φτώχια υπήρχε και θα υπάρχει. Μακάρι να την εξαλείψουμε. Μέχρι να γίνει αυτό το κράτος και εμείς πρέπει να βοηθάμε. Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχουν χρήματα.
  • – Ποιος άφησε τόσους άνεργους; Οι επιλογές της κυβέρνησης που θεώρησε πρέπον να διατηρήσει το δημόσιο ως έχει και να ρίξει το βάρος στον ιδιωτικό τομέα. Τραγικές επιλογές με τραγικές συνέπειες.
  • – Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία; Θα ήθελα να δω από που προκύπτει αυτό το νούμερο. Δεν μου αρέσουν αριθμοί που δεν βασίζονται σε στοιχεία.
  • – Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα; Η κακοδιαχείριση του κράτους. Τα είπαμε.
  • Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;; Είμαστε όλοι υπεύθυνοι.

Η επιστολή συνεχίζει με τα εξής ερωτήματα:

  • Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;
  • Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;
  • Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;
  • Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Εδώ νομίζω πως μια απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι εφικτή. Δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε, με τα ελλείμματα που είχαμε και τα τραγικά έξοδα του κράτους, είχαμε δύο λύσεις: άτακτη χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ, με ότι συνέπειες είχε αυτό, ή ελεγχόμενη χρεοκοπία και παραμονή στο ευρώ. Επιλέχθηκε η δεύτερη λύση και μεταξύ μας, αν είχε επιλεγεί η πρώτη, ούτε αυτά τα οποία παρουσιάζει σαν μη επιλογές του δεν θα υπήρχαν. Η κατάσταση θα ήταν πολύ χειρότερη από ότι είναι τώρα. Όλες οι κραυγές περί “Ελληνικού τσαμπουκά” στην κακιά Γερμανία, και παύση πληρωμών, θα έπρεπε να έχουν σταματήσει μετά τη χρεοκοπία της Κύπρου. Το ότι δεν έγινε δείχνει πως εθελοτυφλούμε και αγνοούμε τα άσχημα νέα και όχι πως έχουμε δίκιο.

Τα υπόλοιπα δεν θα τα απαντήσω γιατί είναι βασισμένα στις λάθος ιδέες περί οικονομίας τις οποίες έχω ήδη εξηγήσει παραπάνω και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι.

Κλείνοντας να πω πως μπορεί να φαίνομαι σαν μνημονιακός ή μερκελιστής, ή γερμανοτσολιάς, αλλά στη πραγματικότητα δεν είμαι παρά Έλληνας που έχει φάει δύο μειώσεις μισθού, βλέπει την δουλειά του να βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, με δύο παιδιά και κανένα άλλο εισόδημα. Απλώς δεν είμαι από αυτούς που βλέπουν εχθρούς σε κάθε σκιά και από αυτούς που προσπαθούν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και, το πιο σημαντικό, να μην τα επαναλάβουν.

ΥΓ: Μπράβο στο παλικάρι για τους βαθμούς του, αλλά καλό θα είναι να γνωρίζει πως υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ “είμαι καλός μαθητής” και “έχω μορφωθεί”. Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα δεν βγάζει μορφωμένους και όσοι Έλληνες έχουν πετύχει το έχουν καταφέρει κόντρα στο σύστημα και όχι δουλεύοντας μαζί του.

Ενημέρωση 14/5/2013: Στο κείμενο φαίνεται σαν να λέω πως ο πατέρας του νεαρού είναι εκπαιδευτικός. Από το αρχικό κείμενο προκύπτει πως είναι στις μεταφορές. Εδώ προσπάθησα να αναφερθώ περισσότερο σε αυτό που έκανε τον νεαρό να γράψει αυτό το γράμμα και όχι στις μεταφορές ειδικά μιας και δεν έχω λεπτομέριες σε ποιό συγκεκριμένο χώρο ανήκει ο πατέρας του. Αν δεν είναι ξεκάθαρο αυτό λυπάμαι, ίσως έπρεπε να το γράψω με μεγαλύτερη σαφήνεια.

Η χρεοκοπία της Κύπρου 2

Τελικά η Κύπρος υπερψήφισε τα μέτρα της Τρόικας. Το ΟΧΙ της πρηγούμενης εβδομάδας ήταν τζούφιο μιας και δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Που έχουν κρυφτεί οι Τσιπροκαμένοι μετά τα μεγάλα λόγια; Θα δούνε την αλήθεια;

Στη Κύπρο είδαμε το ΟΧΙ και ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Το είδαμε:

  • Κλειστές Τράπεζες
  • Παύση πληρωμών
  • Παύση εισαγωγών
  • Άδεια ράφια στα σουπερμάρκετ

Ευτυχώς η Κύπρος δεν έμεινε στο ΟΧΙ διότι σήμερα κιόλας θα είχαμε λεηλασίες και το στρατό στο δρόμο να κρατήσει τη τάξη. Κανείς δεν ξέρει τί άλλες συνέπειες θα είχε αυτό στις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις σχέσεις με Τουρκία, Ισραήλ και Αίγυπτο που πλέον είναι μια καθαρά Ισλαμική χώρα και, όπως όλες, πρώτα θα υποστηρίξει τους Ισλαμιστές και μετά αλλόθρησκους.

Κάποιοι θα πουν πως είμαι χαρούμενος που η Τρόικα «εκβιάζει» τη Κύπρο και πως είμαι κακός και άλλα όμορφα.

Τίποτα από τα παραπάνω. Εδώ και καιρό είχα πει πως δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Πως, δυστυχώς εδώ που φτάσαμε, έχουμε μόνο την επιλογή του δανεισμού και της πορείας με την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό.

Μαγικοί σωτήρες (Ρώσοι) δεν υπάρχουν. Όπως και στη δική μας περίπτωση, έτσι και με τη Κύπρο, οι Ρώροι είπαν ξεκάθαρα πως η Κύπρος πρέπει να τα βρει με την Ευρώπη και δεν έκανε καν τη κίνηση να αγοράσει τη Λάική Τράπεζα, της οποίας το 20% ήδη έχει.

Ο Τσίπρας είπε πως το ΟΧΙ αυτό ήταν ευκαιρία να «επιστρεψει ο φόβος». Δηλαδή ειλικρινά, πιστεύει πως οι Ευρωπαίοι που χάσανε ύπνο; Πιστεύει πως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε κάθονται σε μια γωνία ξύνουν το κεφάλι τους και αναρωτιούνται «πώς μας τη φέρανε έτσι»;

Αυτά που παραλίγο να δούμε σε πλήρη εξέλιξη στη Κύπρο θα βλέπαμε στην Ελλάδα αν είχαμε πει και εμείς ΟΧΙ.

Χάρηκα που η Κύπρος τελικά συμφώνησε με την Ευρώπη. Όχι γιατί η Κύπρος θα πρέπει να κόψει και να πληρώσει και να πονέσει, αλλά γιατί η Κύπρος θα παραμείνει μια πολιτισμένη χώρα και δεν θα γίνει ξαφνικά, από ένα κόσμημα της Μεσογείου, μια χώρα με τα τεράστια προβλήματα της Αργεντινής αλλά χωρίς τις παραγωγικές της δυνάμεις.

Στην Ελλάδα αποκαλούμε τους βουλευτές προδότες και δοσίλογους επειδή ψήφισαν το μνημόνιο. Οι Κύπριοι βουλευτές ήταν ήρωες στο ΟΧΙ, αλλά τώρα; Τώρα ξαφνικά μέσα σε τρεις μέρες έγιναν προδότες; Τί άλλαξε;

Απλώς τη πρώτη φορά οι βουλευτές ψήφισαν με τη καρδιά και τη δεύτερη με το μυαλό. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι, δεν αλλάξανε. Απλώς ξεπεράσανε το αρχικό σοκ και είδαν τα πράγματα όπως είναι.

Όπως έχουμε πει, ο δρόμος από εδώ και πέρα δεν θα είναι εύκολος. Απαιτείται δουλειά και μυαλό για να επιβιώσουμε.

Καλή δύναμη και τύχη σε όλους μας.

Η χρεοκοπία της Κύπρου

imagesΠολλά γίνονται τον τελευταίο καιρό και πολύ μας επηρεάζουν. Σαν χώρα έχουμε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό και με το χέρι προτεταμένο ζητάμε βοήθεια από τους ξένους που έχουν πλέον καταλάβει πως οι πολιτικοί μας είναι αναξιόπιστοι και για αυτό το λόγο ζητάνε ολοένα και πιο δύσκολα μέτρα.

Αν οι δανειστές μας πίστευαν πως μέριμνα των Ελλήνων πολιτικών θα ήταν, εκτός της ανόρθωσης της Ελληνικής οικονομίας, η δημιουργία πλεονασμάτων προκειμένου να πληρωθούν τα δάνεια, τότε σίγουρα θα ήταν πιο διαλλακτικοί στις διαπραγματεύσεις τους. Αλλά έχουν δει με ποιά κριτήρια λειτουργούν οι Έλληνες πολιτικοί, ποιές είναι οι προτεραιότητές τους, και καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει πιθανότητα να αγγίξουν το πραγματικό πρόβλημα της χώρας και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν πλεόνασμα. Έτσι λοιπόν, η Τρόικα και το ΔΝΤ, ζητάν εκ των προτέρων ρυθμίσεις που θα μας έκαναν πολύ καλό αν είχαν γίνει νωρίτερα και σε μεγαλύτερο βάθος χρονικού ορίζοντα, να υλοποιηθούν άμεσα με τρομερές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία και κοινωνία. Έτσι προκύπτουν, δικαιολογημένα, και οι αντιδράσεις που πολλές φορές είναι ακραίες. Ούτως ή άλλως, οι Έλληνες είμαστε λαός της υπερβολής και δεν “κρατιόμαστε”, θέλουμε να αποτάξουμε όλους τους ξένους ζυγούς από πάνω μας.

Εδώ και αρκετό καιρό, είναι προφανές πως και η Κύπρος θα ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει το δικό μας δρόμο, του δανεισμού, για να μη χρεοκοπήσει.

Σε αυτή τη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι μόνο το διογκωμένο δημόσιο, όπως εδώ, αλλά και οι τράπεζές της οι οποίες είναι προβληματικές. Το γεγονός πως σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι Κυπριακές τράπεζες οφείλεται στο δικό μας κούρεμα του χρέους, είναι κάτι που δεν συζητάμε μιας και στην Ελλάδα για όλα φταίνε οι ξένοι και ποτέ εμείς.

Έτσι λοιπόν, όταν η Ελλάδα “κούρεψε” το χρέος της, οι Κυπριακές τράπεζες έχασαν αρκετά δις ευρώ. Φανταστείτε τί θα γινόταν αν το κούρεμα ήταν μεγαλύτερο, όπως ήθελαν  μερικοί Έλληνες πολιτικοί!

Αλλά τώρα η Κύπρος είναι με το μαχαίρι στο λαιμό, η δανείζεται χρήματα, ή κηρύσσει στάση πληρωμών με ό,τι τραγικές συνέπειες έχει αυτό.

Η Τρόικα, και η Κυπριακή κυβέρνηση είχαν τη φαεινή ιδέα να φορολογήσουν τις καταθέσεις των απλών ανθρώπων. Εδώ άρχισε ένας μύλος προβλημάτων και παραπληροφόρησης που δεν έχει προηγούμενο.

Κατ’ αρχήν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως η φορολόγηση καταθέσεων δεν έχει καμία διαφορά με τη φορολόγηση οποιουδήποτε πλούτου έχει μαζέψει ένας πολίτης. Δηλαδή είναι ουσιαστικά το ίδιο να σου φορολογήσουν τις καταθέσεις με το να σου βάλουν τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ). Στην ουσία δεν έχει διαφορά διότι ο εργαζόμενος έχει μια πηγή χρήματος και είτε τα χρήματα βρίσκονται επενδυμένα σε ένα σπίτι, είτε βρίσκονται στην τράπεζα, είναι ακριβώς το ίδιο. Συνεπώς, αν είσαι υπέρ της φορολόγησης των ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων, τότε δεν θα πρέπει να είσαι εναντίον της φορολόγησης των καταθέσεων. Δεν έχει διαφορά. Εδώ είναι που βλέπουμε την απίστευτη υποκρισία και μοναδική ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ στις κωλοτούμπες μιας και αυτός ήταν από τους πρώτους που μίλησε για φορολόγηση τραπεζικών καταθέσεων. Αν θέλετε να διαβάσετε όλο του το πρόγραμμα, το οποίο βέβαια δεν δίνει συγκεκριμένα νούμερα, κάντε κλικ εδώ.

Ή μήπως τελικά υπάρχει διαφορά.

Η διαφορά είναι στον ψυχολογικό τομέα. Οι καταθέσεις μας είναι μετρητά, άμεσα χρησιμοποιήσιμα χρήματα, απτά και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα για ότι προκύψει. Η αξία του σπιτιού μας δεν μεταφράζεται εύκολα σε χρήμα και το κάνουμε αυτό μόνο όταν θέλουμε να το πουλήσουμε ή να το νοικιάσουμε. Συνεπώς, το χρήμα στην τράπεζα είναι ουσιαστικά στη τσέπη μας και από εκεί αφαιρείται. Αυτό είναι μια τραυματική εμπειρία και καταλαβαίνω όλους τους Κύπριους που αντέδρασαν με αυτόν τον τρόπο.

Το πρόβλημα όμως παραμένει. Η Κύπρος χρειάζεται χρήματα και η απόρριψη του νομοσχεδίου που προέβλεπε τη μερική και υπό προϋποθέσεις φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων δεν πέρασε. Αυτός ο φόρος δεν θα έλυνε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά είχε τεθεί σαν προϋπόθεση από την ΕΕ προκειμένου να δανειοδοτηθεί η χώρα. Οφείλω να ξεκαθαρίσω πως, τουλάχιστον στο μυαλό μου, η ΕΕ και η Γερμανία, με αυτό το νομοσχέδιο, έχασαν την “ηθική υπεροχή” που είχαν ως δανειστές μιας και όταν ζητάς δανεικά είναι λογικό ο δανειστής να θέτει τους όρους. Με την κίνηση φορολόγησης των καταθέσεων η Γερμανία φέρθηκε σαν “νταής” που λέει “μπορώ και το κάνω, και το κάνω γιατί μπορώ”. Τώρα λοιπόν, μετά την απόρριψη του νομοσχεδίου αυτού, η ΕΕ έχει άλλοθι και μπορεί να πει πως αρνείται τη δανειοδότηση και ας πάει να πνιγεί η Κύπρος.

Σε αυτή την περίπτωση η Κύπρος, αν δεν θέλει να βουλιάξει, θα πρέπει να βρει χρήματα από αλλού.

Από που;

Μα από τη Ρωσία!

Μη ξεχνάμε πως όταν η Ελλάδα έψαχνε χρήματα για τις δικές της ανάγκες και κάποιοι είχαν βγει και είχαν πει πως θα έπρεπε να ζητήσουμε από τη Ρωσία τα χρήματα, ο πρωθυπουργός της, ο κος Μεντβέντεφ, βγήκε και είπε δημοσίως πως η Ελλάδα θα πρέπει να ψάξει να βρει χρήματα στο ΔΝΤ. Πολύ ξεκάθαρα λοιπόν είχε απορρίψει οποιαδήποτε βοήθεια προς εμάς παρά τα διάφορα που λέγονταν από τους δημιουργούς φημών στο διαδίκτυο.

Τί διαφορετικό έχει η Κύπρος από εμάς. Μα έχει επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και έχει ξεκινήσει διαδικασίες εκμετάλλευσής τους. Δεν τα έχουν βγάλει ακόμα από τη γη, αλλά είναι μερικά χρόνια μακριά, σε αντίθεση με εμάς που ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει πόσα και που βρίσκονται.

Αλλά όλοι όσοι θριαμβολογούν που η Κύπρος είπε όχι στο νομοσχέδιο φορολόγησης των καταθέσεων και το θεωρούν νίκη κατά της Γερμανίας και της κακιάς ΕΕ, δεν πρέπει να γελιούνται. Η Ρωσία δεν θα χαρίσει χρήμα γιατί της περισσεύει. Θα ζητήσει και αυτή ανταλλάγματα. Αυτά βέβαια θα είναι ομόλογα της εταιρίας εκμετάλλευσης του φυσικού αέριου. Με άλλα λόγια, η εταιρία αυτή θα χρωστά στο Ρωσικό κράτος μερικά δις ευρώ.

Αν αυτό γινόταν στην Ελλάδα όλοι τώρα θα μιλούσαν για ξεπούλημα του Εθνικού πλούτου, για προδότες και κρεμάλες στο Σύνταγμα. Αλλά για την Κύπρο και τη πιθανή συμφωνία με τη Ρωσία, όλοι είναι χαρούμενοι. Λες και η Γερμανία πληγώθηκε που οι πολίτες της δεν δάνεισαν χρήματα σε άλλη μια χώρα.

Τα επόμενα βήματα είναι σχετικά ξεκάθαρα. Η Κύπρος παίζει το χαρτί της Ρωσίας. Αν της βγει θα πάρει τα χρήματα που θέλει και, προσωρινά τουλάχιστον, θα ορθοποδήσει. Αυτή έχει περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα, γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα έχει δομές που βοηθούν την οικονομία και την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αν όμως το χαρτί της Ρωσίας δεν βγει, γιατί οι Ρώσοι δεν θα είναι ικανοποιημένοι με αυτά που τους δίνουν (δεν είναι αγγελούδια όπως παρουσιάζονται από πολλούς, τα συμφέροντά τους κοιτάζουν και καμιά αγάπη δεν τρέφουν προς τη Κύπρο), τότε η χώρα θα πρέπει να στραφεί ξανά στην Ευρώπη, αυτή τη φορά με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Τότε, αν η ΕΕ θέλει ακόμα να βοηθήσει, ποιός ξέρει τί θα ζητήσει.

Αν τελικά η Κύπρος δεν βρει χρήματα, τότε θα δούμε αυτό που παραλίγο να γίνει, και μπορεί ακόμα, στην Ελλάδα. Πλήρη οικονομική κατάρρευση.

Στην Κύπρο έχω και φίλους και συνεργάτες και εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να βρουν λύση. Έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες από ότι εμείς διότι αυτοί δεν είναι “της αρπαχτής” αλλά έχουν πρόγραμμα και βλέπουν μακρύτερα από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω.

Εύχομαι σε όλη τη Κύπρο καλή τύχη τις επόμενες εβδομάδες και μακάρι να πάνε όλα καλά.

Ο ρατσισμός των Ελλήνων

Παλαιότερα, πριν τη κρίση, ακόμα και μερικά χρόνια πριν ξεκινήσει η κρίση, οι Έλληνες ήμασταν περήφανοι που δεν ήμασταν ρατσιστές. Είχαμε μια κοινωνία που ευημερούσε, έστω και με δανεικά, βγαίναμε κάθε βράδυ στα μπουζούκια, αγοράζαμε αυτοκίνητα ακριβότερα από τα σπίτια μας και γενικά διασκεδάζαμε και περνάγαμε τόσο καλά, που δεν ασχολούμασταν με τους άλλους.

Στο γήπεδο που πήγαινα συχνά και έβλεπα τον μπασκετικό Ολυμπιακό, άκουγες αρκετά συχνά σχόλια τους στυλ «έλα αράπη», «πάμε ρε μαϊμού» και πέραν της αηδίας που μου προκαλούσαν, αναρωτιόμουν πως γίνεται  οι οπαδοί, όχι φίλαθλοι αλλά οπαδοί, του Ολυμπιακού να μιλάν έτσι για τους δικούς τους παίκτες.

Αλλά άλλο το γήπεδο και άλλο η καθημερινή ζωή, τουλάχιστον στην Ελλάδα που μοιάζει να προσπαθούμε στο γήπεδο να βγάλουμε όλη την αγένεια, τους κακούς τρόπους και το μίσος που έχουμε ενώ τα κρύβουμε τις υπόλοιπες ώρες. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αποκλειστικά Ελληνικό φαινόμενο αλλά δεν έχει σημασία. Θα ήθελα πολύ, ειδικά σε αυτόν τον τομέα, να γίνουμε σαν τους Αμερικανούς και ας με βρίσουν μερικοί που τους μισούν.

Η κοινωνία πάντως ήταν αρκετά πιο δεκτική και διαλλακτική στους ξένους. Υπήρχαν μερικοί, όχι πολλοί, παράνομοι μετανάστες, κυρίως Αλβανοί και τους χρησιμοποιούσαμε σε δουλειές που εμείς, οι διευθυντές, δεν καταδεχόμασταν να κάνουμε.

Ήρθε όμως η ώρα της κρίσης και όλα άλλαξαν.

Τα χρήματα στέρεψαν, όχι μόνο για τους μετανάστες, αλλά ακόμα και για εμάς που είχαμε μάθει να τα ξοδεύουμε απλόχερα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ορδές μεταναστών εμφανίστηκαν στο κατώφλι μας και έβλεπαν την Ελλάδα σαν τη γη της επαγγελίας. Φαντάσου πως είναι οι χώρες τους…

Αυτή η συγκυρία, μας άλλαξε. Δεν μας έκανε ξαφνικά ρατσιστές, απλώς έβγαλε στην επιφάνεια αυτά που τόσο επιμελώς κρύβαμε τόσα χρόνια. Πλέον οι ρατσιστικές εκδηλώσεις δεν περιορίζονται στα γήπεδα, αλλά εκδηλώνονται με πρωτοφανή βία σχεδόν σε κάθε γωνιά της ελληνική κοινωνίας. Κανείς δεν είναι αντάξιος να λέγεται Έλληνας αν δεν κατάγεται από τον Περικλή τον ίδιο (ή τον Αλέξανδρο αν μιλάμε για Βορειοελλαδίτες). Να κάνουμε έλεγχο του DNA, να δούμε χαρτιά, να πετάξουμε έξω ανθρώπους, να δείξουμε πόσο ανώτεροι είμαστε, να χτυπήσουμε ζητιάνους, να τυφλώσουμε ρακοσυλλέκτες και να τρομοκρατήσουμε σκούρα παιδάκια.

Αυτή είναι η κληρονομιά των αρχαίων ημών προγόνων. Ένα μάτσο ρατσιστές που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή και πιστεύουν στο θεό. Μα πραγματικά, είναι δυνατόν να πιστεύεις στο θεό και ταυτοχρόνως να πιστεύεις πως κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροί σου; Μόνο αν ακολουθείς τη θρησκεία α λα καρτ.

Που είναι η περηφάνια μας για την κληρονομιά μας; Που είναι η διάσημη φιλοξενία των Ελλήνων; Που είναι η ανοιχτή πατρίδα μας που δεχόταν μετανάστες από τη Σμύρνη και έστελνε άλλους σε όλη την υφήλιο; Γιατί ξεχνάμε πως είμαστε λαός που μας βρίσκεις κάτω από όποια πέτρα σηκώσεις; Έλληνες υπάρχουν από την Αμερική, βόρεια και νότια, μέχρι την Αυστραλία. Κάποιοι διαπρέπουν, κάποιοι είναι στις φυλακές, αλλά όταν ακούμε ιστορίες στις οποίες  οι Νεοναζί της Γερμανίας καίνε Ελληνικά καταστήματα τότε οργιζόμαστε. Μήπως είμαστε λίγο υποκριτές όταν θέλουμε οι δικοί μας μετανάστες να έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους γηγενείς της κάθε χώρας, αλλά στη δική μας κανένας ξένος δεν έχει θέση;

Δεν ξέρω. Πραγματικά πολλές φορές νιώθω πως ο αρχαίος Ελληνισμός, για τον οποίο μιλάμε με τόσο θαυμασμό, κάπου στη διαδρομή πέθανε και δεν το καταλάβαμε. Πλέον κουβαλάμε το κουφάρι του το οποίο επιδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία, αλλά προσπαθούμε να αγνοήσουμε τη μυρωδιά της αποσύνθεσης και όταν τη μυρίζουμε τη χρεώνουμε στους ξένους.

Όλο αυτό το άρθρο ξεκίνησε από μια είδηση πως σε αγώνα της Β’ Εθνικής, 150 «φίλαθλοι» της ομάδας των Ψαχνών Ευβοίας εξαπέλυσαν απίστευτες ύβρεις στον Λιβεριανό παίκτη Λόρενς Ντόε του Απόλλωνα Σμύρνης. Ο παίκτης ήταν έτοιμος να μπει αλλαγή και κάποιοι, κατά τ’ άλλα πολιτισμένοι φίλαθλοι, κατέβηκαν στα σύρματα και άρχισαν να κάνουν ήχους και κινήσεις πιθήκων.

Δεν υπάρχει βίντεο με τα καταπληκτικά αυτά πρωτεύοντα θηλαστικά, αλλά υπάρχει η μετάδοση του αγώνα όπου βλέπετε  το θυμό του παίκτη και μπορείτε να ακούσετε τα ρυθμικά «ουκγ» από τους περήφανους συμπατριώτες μας. Δείτε το εδώ.

Σαν να μην έφταναν αυτές οι απίστευτες ομορφιές, την επόμενη ημέρα έβγαλαν ανακοίνωση οι «φίλαθλοι» του Ηρακλή Ψαχνών και ενώ θα περίμενες πως θα ζητούσαν μια συγνώμη τουλάχιστον για τη συμπεριφορά τους, ούτε λίγο ούτε πολύ λένε πως φταίει ο Ντόε που είναι μαύρος. Διαβάστε την εδώ.

Οι τοπικές εφημερίδες δεν έγραψαν κάτι. Οι προπονητές στη συνέντευξη δεν είπαν τίποτα, οι ΠΑΕ επίσης τίποτα. Η ΕΠΟ, η αρμόδια κρατική υπηρεσία, σιγή ιχθύος.

Στη προκειμένη περίπτωση οφείλουμε να αναρωτηθούμε ποιός είναι ο πίθηκος, ο μαύρος παίκτης ή οι μιμητές των πιθήκων πίσω από τα κάγγελα;

Θα μου πείτε μεμονωμένο περιστατικό είναι, δεν είναι ο κανόνας, κτλ. Λάθος! Πλέον είναι ο κανόνας και συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Το «φίδι» έχει πλέον βγει από τα γήπεδα και έχει κουλουριαστεί άνετα σε όλη την Ελλάδα.

Θέλετε απόδειξη, δείτε τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Τί άλλο να πούμε.

Ελπίζω, σύντομα, ο Έλληνας να καταλάβει το λάθος του και να θυμηθεί τί τον δίδαξε η ιστορία του. Η λύση στα προβλήματα που έχουμε δεν έρχεται μέσα από το μίσος και τη βία και σίγουρα όχι μέσα από το ρατσισμό. Έρχεται από τη σκληρή δουλειά και το καθαρό μυαλό.

Αλλά σε όλα είμαστε υπερβολικοί και έχουμε την τάση να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους. Αν δεν βλέπουμε  τη δική μας καμπούρα, τί  έχουμε να δείξουμε;

 

Η τύχη, η γκρίνια και η ζωή

Στην εταιρία μας φτιάχνουμε καλλυντικά. Ο νόμος προβλέπει πως για κάθε παρτίδα προϊόντος που φτιάχνουμε πρέπει να κρατάμε και αντιδείγματα. Ο λόγος είναι πως αν κάποιος πελάτης αγοράσει προϊόν και παραπονεθεί πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα θα πρέπει να μπορούμε να πάρουμε το αντιδείγμα της ίδιας παρτίδας και να δούμε αν και σε αυτό έχει παρουσιαστεί το ίδιο πρόβλημα. Αν έχει παρουσιαστεί τότε είναι δικό μας λάθος κατά την παραγωγή. Αν δεν έχει παρουσιαστεί, τότε υπάρχει κάποια άλλη εξωγενής αιτία.

Τα αντιδείγματα είμαστε υποχρεωμένοι να τα κρατάμε για 2 χρόνια. Μετά από αυτά τα 2 χρόνια μπορούμε να τα κάνουμε ότι θέλουμε. Έτσι λοιπόν προϊόντα που έχουν μακρινή ημερομηνία λήξεως μπορούν να πωληθούν και άλλα που έχουν λήξει καταστρέφονται.

Πριν από μερικές ημέρες κάναμε το καθιερωμένο ξεκαθάρισμα στα αντιδείγματα και όλα όσα ήταν πάνω από δύο ετών τα βγάλαμε στην άκρη. Μέχρι να τελειώσουμε είχαμε μαζέψει μια παλέτα με καλλυντικά διαφόρων ειδών που δεν είχαν λήξει και μπορούσαμε να τα διαθέσουμε όπως θέλαμε.

Όμως, τα τελευταία χρόνια έχουμε συνυπολογίσει το κόστος της διατήρησης των αντιδειγμάτων και το έχουμε μεταφέρει στον πελάτη που σημαίνει πως έχουμε πληρωθεί για αυτά τα προϊόντα. Σκεφτήκαμε λοιπόν, αντί να τα πουλήσουμε και να κυνηγήσουμε ένα μικρό κέρδος, να τα χαρίσουμε κάπου που να πιάσουν τόπο.

Είχαμε μαζέψει σαμπουάν, αφρόλουτρα, κρέμες μαλλιών, απολυμαντικά ζελέ, κρέμες για συγκάματα και εγκαύματα, λοσιόν καθαρισμού δέρματος και πολλά άλλα κατάλληλα για την περιποίηση του σώματος.

Μετά από αρκετή σκέψη και ψάξιμο καταλήξαμε και πήραμε τηλέφωνο το Δήμο Αθηναίων και τους προτείναμε να τα δωρίσουμε στο Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου (ΚΥΑΔΑ).

Στο τηλέφωνο οι υπάλληλοι του ΚΥΑΔΑ εκτός από εξαιρετικά ευγενικοί ήταν και πολύ ευγνώμονες και έτσι κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη ημέρα στο Κέντρο που είναι στην οδό Σοφοκλέους. Τα πράγματα τα πήγα εγώ διότι, εκτός από Διευθύνων Σύμβουλος είμαι και εργάτης, πωλητής, λογιστής, υπεύθυνος παραγγελιών και βέβαια μεταφορέας και οδηγός. Μόνο καφέ δεν φτιάχνω, ίσως γιατί δεν τον πίνω.

imagesΌταν έφτασα εκεί συνέβη κάτι που δεν το περίμενα. Βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο.

Έξω από το κέντρο υπήρχαν ήδη αρκετά άτομα που περίμεναν να ανοίξουν οι πόρτες. Όταν πλησίασα για να βρω κάποιον να μου ανοίξει για να βάλω το φορτηγό μέσα και τους πλησίασα η μυρωδιά ήταν απίστευτα έντονη!

Κάπου μέσα στο μυαλό μου πάντα ήξερα πως οι άστεγοι προφανώς δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μπάνιο. Αυτό που δεν είχα αντιληφθεί είναι πόσο άσχημα μπορεί να μυρίζει ένας άνθρωπος που έχει καιρό να κάνει μπάνιο. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ και ακολούθησαν και άλλα.

Από μακριά, κάθε φορά που έβλεπα κάποιον άστεγο δεν έβλεπα λεπτομέρειες. Από κοντά όμως βλέπεις τις συνέπειες της ζωής που κάνουν σε κάθε σημείο του σώματός τους. Από τα μαλλιά μέχρι τα δάχτυλα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και δεν θα περιγράψω αυτά που είδα. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι να φύγω ήμουν σε κατάσταση σοκ. Η ζωή μου είναι προστατευμένη από τέτοιες εικόνες που συνήθως βλέπω στην τηλεόραση από τον καναπέ μου. Για πρώτη φορά ερχόμουν αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και το σοκ ήταν μεγάλο.

Σκέφτηκα πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υπομονετικά και ήρεμα έμπαιναν στο Κέντρο είχαν όνειρα, ελπίδες, οικογένειες και ένιωσα ένα απίστευτο σφίξιμο. Ένοιωσα πως η δωρεά που κάναμε ήταν σταγόνα στον ωκεανό της ανθρώπινης μιζέριας που έβλεπα μπροστά μου και πως δεν βοηθούσα καθόλου.

images-1Ο υπεύθυνος του κέντρου με υποδέχθηκε και με καθοδήγησε αλλά εγώ ήμουν πραγματικά σε αφασία. Ο συνηθισμένος εαυτός μου που δεν χάνει ευκαιρία να κάνει πλάκα και να γνωρίσει ανθρώπους είχε αντικατασταθεί από έναν άλλο που έμοιαζε αποσβολωμένος και εντελώς αμήχανος.

Σιγά-σιγά οι υπάλληλοι του κέντρου ετοίμαζαν το συσσίτιο και όλα έμπαιναν σε μια σειρά. Όλοι ήταν φιλικοί και ευγενικοί και συνεχώς με ευχαριστούσαν για τη δωρεά.

Οι άνθρωποι που είχαν μαζευτεί εκεί ήταν κυρίως μεγάλοι σε ηλικία Έλληνες και ξένοι μαζί. Όλοι όμως είχαν τον κεφάλι ψηλά και τα μάτια καθαρά. Με κοιτούσαν με βλέμμα σταθερό ακόμα και όταν εγώ δεν τολμούσα να τους κοιτάξω στα μάτια. Είχαν περηφάνια και σίγουρα δεν είχαν παραιτηθεί από  τη ζωή.

Φεύγοντας και αφού με είχαν ευχαριστήσει όλοι, διάφορα πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου.

Πρώτο ήταν το πόσο τυχερός είμαι που όχι μόνο έχω δουλειά, αλλά και σπίτι, χρήματα να πληρώνω τους λογαριασμούς μου και να μου περισσεύει και κάτι λίγο, την οικογένειά μου δίπλα μου και μια σιγουριά πως ακόμα και αν κάτι πάει στραβά θα έχω βοήθεια και μάλλον θα ορθοποδήσω πάλι.

Έχω τη δυνατότητα να γυρίσω σπίτι μου μετά από μια κουραστική μέρα και να κάνω ένα μπάνιο να βγει η βρώμα της ημέρας από πάνω μου, να καθίσω στον καναπέ μου και να παίξω με τα παιδιά μου. Δεν χρειάζεται να ψάξω για παγκάκι, να ψάξω στους κάδους για κάτι φαγώσιμο, ή να περάσω μια νύχτα στο κρύο και την ανασφάλεια.

Κατέληξα ανεπιφύλακτα στο συμπέρασμα πως είμαι εξαιρετικά τυχερός, πιο τυχερός από ότι νόμιζα και πως η γκρίνια που έχω καμιά φορά για τις δυσκολίες της ζωής είναι όχι απλώς αδικαιολόγητη αλλά υβριστική και χυδαία. Δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι όταν έχω όλα αυτά στη ζωή μου. Μπορεί οικονομικά να μην είμαι πλούσιος και σε σύγκριση με αρκετούς να είμαι  φτωχός, αλλά στην πραγματικότητα έχω περισσότερα από όσα χρειάζομαι και αυτό με κάνει έναν από τους λίγους τυχερούς σε αυτή τη ζωή.

Από εκείνη την ημέρα έχω μια άλλη άποψη για τον κόσμο γύρω μου. Η επαγγελματική μου ζωή δεν έχει γίνει πιο εύκολη, η προσωπική μου ζωή έχει τα πάνω της και τα κάτω της, αλλά πλέον έχω καταλάβει πόσο τυχερός είμαι!

Πλέον δεν παραπονιέμαι τόσο εύκολα, δεν γκρινιάζω τόσο πολύ και όταν κουράζομαι και σκέφτομαι πως έχω φτάσει στο τέρμα της αντοχής μου θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους στο κέντρο που περπατούσαν με το κεφάλι ψηλά.

Τότε συνέρχομαι. Ας μην είμαι αχάριστος. Είμαι όχι μόνο τυχερός αλλά και ευτυχισμένος, αν και λίγη γκρίνια μου έχει μείνει. Λίγη όμως.

Η ΑΣΟΕΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ

newego_LARGE_t_1101_54146757_type12128Έγινε και αυτό. Το είδαμε πλέον και αυτό! Ένα από τα πιο σημαντικά πανεπιστήμια της χώρας είχε γίνει αποθήκη για «μαϊμούδες» εμπορεύματα (Πηγή). Ένας χώρος που πληρώνεται από τους φόρους μας για να εκπαιδεύονται τα παιδιά μας έχει γίνει αποθήκη για εμπορεύματα παράνομων μεταναστών!

Για να προσπαθήσω να δώσω το θέμα όσο πιο καθαρά μπορώ, η ΑΣΟΕΕ, την οποία πληρώνουμε όλοι για να γίνουν καλύτερα τα παιδιά μας, χρησιμοποιείται ως αποθήκη προϊόντων που παράνομα ανταγωνίζονται τα καταστήματα και τους Έλληνες φορολογούμενους. Με άλλα λόγια, πληρώνουμε φόρους για να συντηρούμε αυτούς που μας στερούνε τα χρήματα που χρειαζόμαστε για να πληρώσουμε αυτούς τους φόρους.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο αντιφατικό από αυτό.

Ουπς, μια στιγμή, υπάρχει κάτι πιο αντιφατικό. Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ!

Το πρώτο κόμμα στη χώρα λοιπόν μας λέει πως κακώς η αστυνομία μπήκε στην ΑΣΟΕΕ, παρόλο που η είσοδος αυτή έγινε νόμιμα. Κακώς η αστυνομία κυνήγησε τους παράνομους μετανάστες οι οποίοι «δικαίως» χρησιμοποιήσανε το άσυλο που δίνεται για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών (και μπορεί να επεκταθεί και στα προϊόντα).

Προφανώς για τον ΣΥΡΙΖΑ η ελεύθερη διακίνηση ιδεών περιλαμβάνει και ελεύθερη διακίνηση λαθρομεταναστών με παράνομα προϊόντα που ανταγωνίζονται τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ! Ειλικρινά κάπου αρχίζει να μουδιάζει το μυαλό μου.

Αλλά δεν σταματάμε εδώ, όοοοοχι! Στην ΑΣΟΕΕ βρέθηκαν και:

  • άδεια μπουκάλια πύρας
  • μάσκες αντιασφυξιογόνες
  • κράνη
  • ξύλινα δοκάρια
  • σιδερένιες βέργες
  • πέτρες

Αν είσαι αριστερός θα πεις πως δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε αυτά τα πράγματα. Αν τα δεις από μόνα τους πιθανόν όχι. Αλλά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.

Όταν η αστυνομία πιάνει έναν δολοφόνο, συνήθως δεν περιμένει να ομολογήσει, μιας και αυτό είναι απίθανο να γίνει. Η αστυνομία καταλήγει σε συμπέρασμα από τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της, και μετά η δικαιοσύνη αποφασίζει.

Εμείς τί έχουμε στη διάθεσή μας;

  • Έχουμε τα ευρήματα που ανέφερα παραπάνω.
  • Ξέρουμε πως αυτά τα «είδη» χρησιμοποιούνται από αναρχικούς για να κάνουν φασαρίες και καταστροφές
  • Ξέρουμε πως αυτοί οι αναρχικοί κρύβονται στα πανεπιστήμια και έτσι διαστρεβλώνουν το άσυλο που επικαλούνται και τους προστατεύει.
  • Τα ευρήματα ήταν κρυμμένα σε ένα πανεπιστήμιο.

Ειλικρινά, μπορεί κάποιος, που να έχει τουλάχιστον 2ψήφιο IQ, να πει πως είναι παράλογο να συμπεράνουμε πως αυτά τα «είδη» τα χρησιμοποιούσαν οι αναρχικοί και πως η αστυνομία βρήκε μια «γιάφκα» τους; Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν αποφασίσουμε να σταματήσουμε το μυαλό μας και να χρησιμοποιήσουμε χρωματισμένα γυαλιά.

Η λογική και τα στοιχεία μας λένε αυτό ακριβώς που υποπτευόμασταν και «ξέραμε» χωρίς να έχουμε αποδείξεις. Τα ακριβά μας πανεπιστήμια είχαν γίνει άντρο αναρχικών και κάθε λογής παρανόμων με την ανοχή των πανεπιστημιακών αρχών, των φοιτητών, των κομμάτων και ειδικά της αριστεράς.

Εδώ και πολλά χρόνια πληρώνουμε φόρους για να έχουν οι κάθε λογής εγκληματίες μια απόρθητη γιάφκα.

Νομίζω πως είναι καιρός να αλλάξει αυτό. Μαζί με όλες τις άλλες αλλαγές που γίνονται στη χώρα ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε αυτές τις αγκυλώσεις και όλοι να δούμε τον ελέφαντα που στέκεται μπροστά μας.

Ανακοινώσεις σαν αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με το παρελθόν του και τον τρόπο που διαχειρίζεται επιθέσεις και καταστροφές στις πόλεις της Ελλάδας από αναρχικούς, μόνο έντονο προβληματισμό μπορεί να δημιουργήσει σχετικά με το ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ όταν τις γράφουν!