Category Archives: Bike Stuff

Το κατεστραμμένο κράνος

Δύο μέρες πριν φίλος ανέβασε ποστ που περιείχε αυτή τη φωτογραφία ενός κατεστραμμένου κράνους.

helmet

Η ιστορία λέει πως το κράνος αυτό έσωσε τον επιβάτη της μηχανής από βέβαιο θάνατο.

Είμαι αναβάτης εδώ και πολλά χρόνια και έχω κάνει πάνω από 200.000 χιλιόμετρα με μηχανή (για άλλους αυτά είναι τίποτα) έχω αλλάξει τρία κράνη και έχω επιβιώσει από δύο ατυχήματα, κυρίως χάρη στον εξοπλισμό μου.

Είμαι λοιπόν ο τελευταίος που θα διαφωνήσει με τη σημασία του κράνους στη μηχανή. Διαφωνώ ακόμα και με αυτούς που μου λένε «δικό μου κεφάλι, αν θέλω δεν βάζω κράνος» και το επιχείρημά μου είναι πως το κράνος δεν προστατεύει μόνο εσένα αλλά και τους άλλους.

Αν, για παράδειγμα, χάσεις τον έλεγχο της μηχανής επειδή ένα ζουζούνι μπήκε στο μάτι σου και πέσεις πάνω σε κάποιον στο πεζοδρόμιο; Απίθανο σενάριο; Καθόλου! Εμένα με έχουν χτυπήσει χιλιάδες έντομα, που άφησαν τη ζωή και τα υγρά τους στη ζελατίνα του κράνους μου, καθώς και ολόκληρο πουλί που με βρήκε στο ώμο και κόντεψε να με ρίξει.

Δεν υπάρχει λοιπόν στο μυαλό μου καμία αμφιβολία πως το κράνος σώζει ζωές. Αλλά η φωτογραφία αυτή μου φαίνεται φτιαχτή και θα σας πω γιατί.

Όποιος έχει βρεθεί σε ατύχημα με τη μηχανή και έχει χτυπήσει το κράνος του ξέρει πως το σημάδι είναι μια μεγάλη γρατζουνιά και σχεδόν τίποτε άλλο, ειδικά αν το κράνος είναι σοβαρό και σωστό και όχι φτιαγμένο μόνο για να μην τρώμε κλήσεις από τη τροχαία. Για περισσότερες φωτό δείτε εδώ.

Το κράνος όμως στη παραπάνω φωτογραφία μοιάζει να έχει τροχιστεί. Για να συμβεί τέτοια ζημιά σε ατύχημα, το κράνος θα πρέπει να τριφτεί με την άσφαλτο για πολλά δευτερόλεπτα με μεγάλη δύναμη, χωρίς να αλλάξει η θέση του κεφαλιού. Υποθέτω πως θα μπορούσε να συμβεί, αλλά δεν νομίζω πως είναι πολύ πιθανό.

Η τομή που βλέπουμε στη φωτό είναι πολύ σταθερή και επιπλέον υπάρχει μια άλλη γρατζουνιά που δείχνει πως το κράνος όντως είχε βρεθεί σε ατύχημα.

Βάζω λοιπόν στοίχημα πως το συγκεκριμένο κράνος έσωσε μια ζωή και, μετά το ατύχημα, ο αναβάτης το πήρε, όπως ήταν άχρηστο πλέον, και το έτριψε να δει πως είναι το εσωτερικό.

Αυτό που προσπαθώ να πω τόση ώρα είναι πως δεν χρειάζεται να βγάζεις τρομακτικές φωτογραφίες από σπασμένα κράνη και να τις συνοδεύεις από δήθεν μαρτυρίες, όχι όταν πρόκειται για τόσο ξεκάθαρα θέματα όπως το κράνος. Αν κάποιος επιμένει να μη φοράει κράνος, ακόμα και με τόσα στοιχεία που υπάρχουν για τη χρησιμότητά του, τότε τίποτα δεν θα του αλλάξει τη γνώμη.

Νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας είναι να είσαι πάντα ειλικρινής και να μη λες ψέματα ή να υπερβάλεις. Όταν το κοινό σου το καταλάβει θα χάσεις «πόντους» αξιοπιστίας.

Το κράνος δεν χρειάζεται ψέματα. Σώζει ξεκάθαρα ζωές.

Ακολουθεί φωτό του υπογράφοντα με πλήρη εξοπλισμό βροχής.

στολή 2

 

When in doubt, accellerate!

Η ζωή στο δίκυκλο είναι εντελώς διαφορετική από ότι στο αυτοκίνητο. Δεν είναι μόνο το ρίσκο και ο κίνδυνος που είναι αυξημένα, αλλά και η επαφή με τον κόσμο γύρω σου.

Μέσα στο αυτοκίνητο έχεις κλειστά παράθυρα, μουσικούλα, σε χτυπάει ελαφρά ο ήλιος, δουλεύουν οι αθόρυβοι ανεμιστήρες του κλιματιστικού ή του καλοριφέρ, βλέπεις τα σύννεφα ή τη βροχή που χτυπά στα τζάμια και σε πιάνει ένας ρομαντισμός, μια χαλάρωση και ηρεμία.

Στη μηχανή κάθε αλλαγή δεν επηρεάζει απλώς αλλά γίνεται και άμεσα αντιληπτή. Δεν χρειάζεται να βρέξει, η πρώτη ψιχάλα στο κράνος αλλάζει τη διάθεση και την αυτοσυγκέντρωση. Το σκοτάδι δεν είναι ρομαντικό, ειδικά σε ένα επαρχιακό δρόμο, είναι απλώς κάλυψη για κάθε λογής εμπόδια ή ζώα που μπορούν να σε σκοτώσουν.

Η άνοδος και η πτώση της θερμοκρασίας γίνονται αμέσως αντιληπτές ακόμα και αν είναι δύο βαθμοί, τα δάχτυλα μέσα από τα γάντια παγώνουν, βλέπεις την ανάσα σου μέσα στο κράνος και ξέρεις ανά πάσα στιγμή αν περνάς κοντά από κάποιο στάβλο, ή κάποιου είδους βιομηχανία. Η μύτη δεν αφήνει αμφιβολίες.

Μη με παρεξηγείτε, όλα τα παραπάνω είναι απόλαυση. Μια περίεργη μαζοχιστική απόλαυση που ένας οδηγός αυτοκινήτου, ή ακόμα και καλοκαιρινός οδηγός μηχανής, αυτή η περίεργη ράτσα ανθρώπων που οδηγούν μηχανή μόνο όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές και τις άλλες μέρες κρύβονται στο αυτοκίνητο, δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν. Πρέπει να είσαι πάνω στο σιδερένιο άλογο όλο το χρόνο, στη βροχή, στο κρύο, στον καύσωνα, στην κίνηση και στον ανοικτό δρόμο για να καταλάβεις τι λέω.

Αλλά μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις είναι η δύναμη που οι περισσότερες μηχανές έχουν σε σχέση με τα αυτοκίνητα.

Πριν δύο μέρες, πρωί, σε μεγάλο επαρχιακό δρόμο με δύο λωρίδες και λίγα φανάρια, βλέπω μπροστά μου δύο φορτηγά, τριαξονικά, το ένα προσπερνούσε το άλλο από την αριστερή λωρίδα. Το κενό ανάμεσά τους πρόκληση για κάθε μηχανή. Η αναμονή από πίσω τους μέχρι να ολοκληρωθεί η προσπέραση τρομακτικά βασανιστική, ουσιαστικά ανεπίτρεπτη, αδιανόητη.

Αλλά ήξερα πως έρχεται στροφή και στις στροφές, συνήθως, τα αυτοκίνητα έχουν τη τάση να «κλείνουν» προς τα μέσα, να εκμεταλλεύονται όλο το χώρο και να φτάνουν στη διαχωριστική γραμμή. Ήξερα πως αν συνέβαινε αυτό ο χώρος ανάμεσα στα φορτηγά δεν θα μου έφτανε πλέον.

Αποφάσισα να μπω ανάμεσα.

Κατέβασα ταχύτητα και μπήκα με 3η και 4.000 στροφές.

Λίγο πριν φτάσω στα μισά των φορτηγών, δύο δευτερόλεπτα μετά την απόφαση να μπω ανάμεσά τους δηλαδή, φτάσαμε στη στροφή.

Το φορτηγό στα αριστερά μου άρχισε να κλείνει προς τα δεξιά, επάνω μου.

Εκείνη τη στιγμή η απόφαση που έπρεπε να πάρω ήταν απλή: ή κόβω ταχύτητα, βγαίνω από ανάμεσά τους και περιμένω, ή επιταχύνω και περνάω οριακά, αν προλάβω.

Από όλους τους κανόνες που σε βοηθούν στην οδήγηση της μηχανής, ένας μου έχει μείνει πιο έντονα από τους άλλους: when in doubt, accelerate! Όταν αμφιβάλλεις για το τι πρέπει να κάνεις, πάτα γκάζι, στρίψε τον καρπό.

Η μηχανή είναι δυνατή, είχα τη σωστή ταχύτητα στο κιβώτιο, έστριψα τον καρπό μου και η ανταπόκριση ήταν άμεση. Με ένα βρυχηθμό, τα 1000 κυβικά από κάτω μου έδωσαν δύναμη , η μηχανή τινάχτηκε προς τα εμπρός και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο είχα πεταχτεί από ανάμεσα από τα φορτηγά όπως πετάχτηκε το Millennium Falcon μέσα από το Death Star (όποιος το καταλαβαίνει αυτό. Όποιος δεν το καταλαβαίνει βρίσκεται σε λάθος blog).

Ο κόσμος γύρω μου έπαψε να έχει τρίμετρους τοίχους που πλησίαζαν να με λιώσουν και άνοιξε εντελώς, ο ήλιος με χτύπησε στο κράνος και ο αέρας έγινε πιο δροσερός.

Ναι, τα αυτοκίνητα είναι πιο ασφαλή.

Ναι, τα αυτοκίνητα είναι πιο άνετα.

Ναι, στα αυτοκίνητα έχεις μουσική, είσαι πιο χαλαρός, μπορεί να σου πιάνει το πόδι ή κοπέλα σου που κάθεται δίπλα, μπορείς να μιλάς και να ακούγεσαι, να σταματάς στο φανάρι και να μην φοβάσαι μη γλιστρήσει το πόδι στα νερά και πέσεις, δεν ανησυχείς μήπως λερωθεί το κοστούμι και πας στη δουλειά σα να έπεσες στο χαντάκι με τα λασπόνερα, δεν χαλάει το μαλλί από το κράνος (δεν ισχύει για εμένα), δεν φοβάσαι μήπως ο διπλανός ανοίξει το παράθυρο και φτύσει μια «χοντρή» και πρέπει να καθαρίζεις ζελατίνα, δεν τρομάζεις όταν βλέπεις σκυλί στην άκρη του δρόμου, δεν γίνεται το οπτικό σου πεδίο μια τεράστια ντισκομπάλα με τη πρώτη νυχτερινή βροχή, δεν πονάνε τα δάχτυλα από το κρύο, δεν πρέπει να βλέπεις τις κινήσεις δύο οδηγών πλάι και άλλων τεσσάρων μπροστά προκειμένου να προγραμματίσεις τη καλύτερη πορεία, δεν αναρωτιέσαι κάθε φορά που βγαίνεις στο δρόμο αν θα έχεις το τρίτο και φαρμακερό ατύχημα και τι θα πεις στη γυναίκα σου και τα παιδιά σου από το κρεβάτι του νοσοκομείου.

Αλλά μόνο στη μηχανή, μόνο στη μηχανή, κάθε λεπτό που περνάει και κάθε χιλιόμετρο που φεύγει σου θυμίζει πόσο ζωντανός είσαι και πόσο ωραία μπορεί να γίνει η ζωή. Γιατί όταν το αυτοκίνητο σε κοιμίζει, η μηχανή σε ξυπνάει, σε τσιγκλάει και δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις. Σου θυμίζει πόσο εύθραυστος είσαι, φέρνει το μυαλό σου στα όρια και κρατάει τους μυς σε ετοιμότητα.

Αρκεί να καβαλήσεις τη σέλα, να βάλεις μπροστά το τέρας, να σηκώσεις το πόδι ξεκινώντας και… όταν αμφιβάλλεις για την επόμενη κίνηση… απλώς να επιταχύνεις.

Καλές και ασφαλείς βόλτες!

Cbf1000_black

Οδική ασφάλεια και εξοπλισμός αναβατών δικύκλων

Σε αντίθεση με άλλα άρθρα μου σε αυτό το μπλογκ, δεν θα προσπαθήσω σήμερα να δείξω κάποιο σφάλμα λογικής ή άλλη μια από τις βλακείες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Οδηγώ μηχανή τα τελευταία 9 χρόνια και έχω συνολικά περίπου 200.000 χιλιόμετρα. Τα νούμερα αυτά προφανώς δεν με κάνουν ειδικό, αλλά έχω μαζέψει αρκετή εμπειρία για να πω την άποψή μου με αρκετά μεγάλο ποσοστό σιγουριάς.

Πρόσφατα λοιπόν είδα το παρακάτω βίντεο, ένα «δύσκολο» βίντεο γιατί γυρίστηκε από την κάμερα στο κράνος του αναβάτη και μας δείχνει τη σύγκρουση όπου και σκοτώθηκε. Το βίντεο έχει γίνει πλέον εργαλείο για να ενημερωθεί ο κόσμος σχετικά με την οδική ασφάλεια και μάλιστα είναι η ίδια η μητέρα του νεκρού αναβάτη, που μέσα στον πόνο της, το διάθεσε (το βίντεο) για αυτό το σκοπό. Χαράς το κουράγιο της.

Μέχρι σήμερα είχα δύο ατυχήματα με τη μηχανή. Στο πρώτο κάποιος που μιλούσε στο κινητό με χτύπησε από πίσω και έπεσα στη πλάτη μου. Έσκισα το μπουφάν στον αγκώνα από το σύρσιμο στην άσφαλτο και έγδαρα το δερμάτινο γάντι. Ήμουν τυχερός διότι είχα πολύ μικρή ταχύτητα μιας και ετοιμαζόμουν να στρίψω δεξιά σε κάθετο και μικρό στενό και έτσι δεν σύρθηκα πολύ. Τελικά είχα μόνο μια μικρή θλάση στον αριστερό καρπό που πέρασε μέσα σε μια εβδομάδα.

Στο δεύτερο έπεσα πάνω σε κάποιον που βγήκε από στενό χωρίς προτεραιότητα και χωρίς να κοιτάξει το δρόμο μου που είχε την προτεραιότητα. Έπεσα με 50χλμ πάνω στη πόρτα του και αν δεν είχε σταματήσει τόσο απότομα η ορμή μου (ακαριαία), ίσως να μην είχα κάνει το κάταγμα στον δεξί αντίχειρα πάνω στο γκάζι. Ποιος ξέρει.

Και στις δύο περιπτώσεις η μηχανή έπαθε πολλές χιλιάδες ευρώ ζημιά, αλλά ήμουν και εδώ τυχερός και δανείστηκα χρήματα μέχρι να τα πάρω πίσω από τις ασφαλιστικές που δεν με ταλαιπώρησαν περισσότερο από το φυσικό.

Στο πρώτο ατύχημα φορούσα μπουφάν, γάντια και κράνος, ενώ στο δεύτερο μόνο κράνος μιας και μόλις είχα πάρει τη μηχανή από το συνεργείο και πήγαινα στη δουλειά που ήταν στα 5 λεπτά μακρυά. Η ειρωνεία ήταν πως μόλις συνήλθα από την πτώση κάλεσα τον μηχανικό, που μου είχε δώσει τη μηχανή 3 λεπτά πριν και του είπα να περπατήσει ένα τετράγωνο να με βρει για να την πάρει πίσω. Σήμερα γελάω με αυτό!

Η αλήθεια είναι πως πολύ σπάνια φεύγω με τη μηχανή και δεν φοράω τον εξοπλισμό που έχω. Το μόνο που δεν έχω είναι παντελόνι και αυτό γιατί ζεσταίνομαι πολύ, αν και καταλαβαίνω πως είναι λάθος αυτό που κάνω, αλλά έχω μέχρι και καλοκαιρινό μπουφάν και γάντια και το ίδιο και η Σύζυγος.

Στα δύο ατυχήματα ήμουν τυχερός που δεν είχα σοβαρό τραυματισμό και που δεν χτύπησα το κεφάλι. Λέω πως ήμουν τυχερός γιατί παρά τον εξοπλισμό που φορούσα, από κάποια χτυπήματα τίποτα δεν σε σώζει.

Όπως το παλικάρι στο βίντεο που ήταν πλήρως εξοπλισμένο και με μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα και παρόλαυτά σκοτώθηκε.
Αν δείτε το βίντεο θα προσέξετε πως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρει το αυτοκίνητο του οποίου ο οδηγός μάλλον δεν είδε τη μηχανή. Ποιος ξέρει;

Αλλά αυτό είναι το «μεγαλύτερο μέρος» μιας και ο αναβάτης φέρει και αυτός ευθύνη. Δεν ξέρω αν πήγαινε με υπερβολική ταχύτητα, αλλά το γεγονός πως προσπερνά αυτοκίνητα με άνεση δείχνει πως μάλλον πήγαινε με μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι πρέπει. Προφανώς ήταν άνετος με αυτή τη ταχύτητα, όπως νιώθω και εγώ πολλές φορές και με διάφορες ταχύτητες. Αλλά αν πήγαινε πιο αργά θα μπορούσε ίσως να προλάβει να κάνει ένα ελιγμό ή να φρενάρει περισσότερο.

Στη θεωρία βέβαια διότι η πράξη είναι αλλιώς και σε αυτή τη περίπτωση θανατηφόρα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί έχω ακούσει κάποιους να λένε πως «τι να φοράω εξοπλισμό, αφού αν με χτυπήσει ο άλλος και δεν θα φταίω και δεν μπορώ να κάνω τίποτα». Εμένα μου συνέβηκε δύο φορές και το μόνο σίγουρο είναι πως χωρίς τον σωστό εξοπλισμό θα είχα τραυματιστεί περισσότερο.

Αυτό νομίζω ισχύει σε κάθε βόλτα που κάνουμε, είτε πάμε για καφέ είτε ταξίδι, δεν ξέρουμε από που θα μας έρθει το κακό. Ειδικά εμείς στις μηχανές βλέπουμε και ζούμε καταστάσεις που άλλους θα τους τρόμαζαν. Ο σωστός εξοπλισμός λοιπόν είναι πολύ σημαντικός για να μειώσει τις πιθανότητες τραυματισμού.

Αυτούς που δεν ανέχομαι είναι τους αναβάτες χωρίς κράνος! Η δικαιολογία «δικό μου είναι το κεφάλι, το κάνω ότι θέλω» δεν ισχύει. Αν το χτυπήσεις και μπεις στο νοσοκομείο όλοι εμείς θα πληρώσουμε από τους φόρους μας μια κοστοβόρα περίθαλψη που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Αλλά αν αυτό το επιχείρημα δεν σου αρέσει, σκέψου πως αν σε χτυπούσε στο πρόσωπο ένα μεγάλο έντομο και χάνοντας τον έλεγχο έπεφτες πάνω σε ένα πεζό, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι τραγικό. Εμένα με έχει χτυπήσει μέχρι και σπουργίτι όταν πήγαινα με 100χλμ και παρόλο που χτύπησε το προστατευτικό του δεξιού ώμου, με πόνεσε αρκετά ώστε να σταματήσω για να σφίξω τα μάτια και τα δόντια με ασφάλεια πριν περάσει ο πόνος και συνεχίσω το δρόμο μου.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Δεν είναι μόνο προσωπικό θέμα, αλλά και κοινωνικό. Προσέχουμε ώστε να μειώσουμε τις πιθανότητες δικού μας τραυματισμού αλλά και τραυματισμού ενός εντελώς άσχετου με εμάς.

Τηρούμε τον ΚΟΚ, όσο παράλογος και αν είναι και δεν περνάμε με κόκκινο. Είναι αντικοινωνική συμπεριφορά και εκτός από επικίνδυνη είναι σαν να λέμε στους άλλους οδηγούς που περιμένουν υπομονετικά για το πράσινο πως είναι ηλίθιοι και εμείς πιο έξυπνοι.

Το μόνο που δέχομαι με άνεση είναι να περνάμε ανάμεσα από τα αυτοκίνητα, αν και έχει και αυτό τους κινδύνους του.

Αλλά, στην τελική, ο κίνδυνος είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, ότι και αν κάνουμε. Το μόνο που μας μένει είναι να μειώσουμε τις πιθανότητες τραυματισμού μας και να δείξουμε πως σεβόμαστε τα δικαιώματα των υπολοίπων ενώ την ίδια στιγμή διεκδικούμε τα δικά μας.

258921_10150234341623377_4043862_o

Shoei XR1100 vs Arai Viper GT

Έχω μια CBF1000A. Την έχω 5,5 χρόνια και πριν κλείσω 6 μήνες είχα το πρώτο ατύχημα. Κάποιος μιλούσε στο κινητό, με χτύπησε από πίσω και με πέταξε κάτω. Δεν έπαθα τίποτα σοβαρό αλλά ήταν ευκαιρία να αλλάξω το κράνος μου που το είχα ήδη 3 χρόνια και δεν ήταν και πολύ ωραίο.

Έτσι λοιπόν, 1 μήνα και 4.500€ αργότερα η μηχανή επέστρεψε από το συνεργείο και αγόρασα ένα νέο κράνος, ένα Arai Viper GT.

Οφείλω να ομολογήσω πως μιας και αυτό ήταν το δεύτερο κράνος που είχα ποτέ, δεν είχα μεγάλη εμπειρία σε τέτοια θέματα. Τα κριτήρια για επιλογή κράνους ήταν να είναι μια γνωστή μάρκα και να είναι ωραίο. Βλέπετε πιστεύω ακράδαντα πως ότι πληρώνεις παίρνεις και στο θέμα του κράνους δεν κάνω σκόντο. Να σας το πω λίγο διαφορετικά: Αν ερχόμουν και σας έδινα 100€ προκειμένου να μου επιτρέψετε να σας χτυπήσω το κεφάλι με ένα σφυρί, θα με αφήνατε; Μάλλον όχι. Αν σας έδινα 200€, 500€, 10.000€; Μάλλον δεν θα με αφήνατε με οποιοδήποτε ποσό διότι το κεφάλι σας, και αυτό που προστατεύει, δεν παίρνει τιμή. Είναι ανεκτίμητο. Άρα το να αγοράσεις ένα κράνος, που προστατεύει το σημαντικότερο όργανο του σώματός μας, και να επιδιώξεις να πάρεις ένα φθηνό, είναι λάθος. Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να πάρεις το ακριβότερο που σου επιτρέπει η τσέπη σου.

Έτσι λοιπόν, όντας άσχετος στα κράνη, επέλεξα τα Arai που θεωρούνται top-of-the-line, και διάλεξα το Viper GT διότι είχε ένα εκπληκτικό σχέδιο.

vipersinister

Η διαφορά με το προηγούμενο κράνος ήταν αισθητή και πίστευα πως τελικά τα Arai ήταν τα καλύτερα.

Πριν από ένα μήνα, καθώς επέστρεφα με τη μηχανή από το συνεργείο όπου την είχα για να φτιάξουν το πηνίο που είχε καεί, ένα αυτοκίνητο βγήκε από ένα κάθετο δρόμο και έπεσα πάνω του. Αυτός έφταιγε αλλά δεν είχε σημασία μιας και η μηχανή έπαθε ζημιά 3.000€ και εγώ ένα κάταγμα στον αντίχειρα και θλάση στο δεξιό ώμο.

Όταν πήρα τη μηχανή ξανά, ήταν σαν καινούργια, κοίταξα το κράνος μου που πιστά και αγόγγυστα είχε βγάλει πάνω από 119.000 χιλιόμετρα, με κρύο και ζέστη και είχε συμπληρώσει πλέον 5 χρόνια στο κεφάλι μου, και σκέφτηκα πως είχε έρθει η ώρα της αλλαγής.

Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ρωτήσω κάποιους φίλους στο Facebook που έχουν μηχανή να μου πουν την άποψή τους. Ένας μου πρότεινε τα Shoei, αλλά αν ξέρω πως κάτι είναι καλό, όπως το Arai, δύσκολα ρισκάρω σε κάτι τόσο σημαντικό όσο το κράνος.

Αλλά το αντίστοιχο κράνος της Arai με το Viper GT, που δεν έβγαινε πλέον, είχε 700€. Πολλά για τη δική μου τσέπη. Υπήρχε ακόμα στην αγορά το Viper GT, ίδιο με το δικό μου, αλλά ήθελα άλλο σχέδιο και τελικά δεν βρήκα κάτι που να μου αρέσει.

Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά θέλω το κράνος να μην είναι μόνο λειτουργικό, αλλά και να μου αρέσει. Να το γουστάρω ρε παιδί μου, πως να το πω; Φοράω τόσες ώρες την ημέρα κράνος και κάνω τόσα χιλιόμετρα οπότε θέλω το κράνος να είναι “σαν το σπίτι μου” και να γουστάρω να το φοράω.

Όλα άλλαξαν όταν είδα το Shoei XR1100. Πολύ ωραίο σχέδιο και γνωστή μάρκα, οπότε αποφάσισα να ρισκάρω και το αγόρασα.

954639_10151762965708377_1837903450_n 1000823_10151762964523377_129554544_n 1070066_10151762964638377_57776791_n

Το φόρεσα την επόμενη ημέρα και έμεινα με ανοιχτό το στόμα.

  • Είχε λιγότερο θόρυβο. Δεν ξέρω από decibel αλλά η διαφορά ήταν αισθητή.
  • Ήταν πολύ πιο άνετο εσωτερικά και ένιωθα να αγκαλιάζει το, ελαφρώς στραβοχυμένο, κεφάλι μου με εξαιρετικό τρόπο. Καμία υπερβολική πίεση, κανένα σημείο προβλήματος, αλλά επαφή σωστή παντού.
  • Μεγαλύτερη ορατότητα. Γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν έχω μετρήσει, αλλά νομίζω πως το άνοιγμα είναι μεγαλύτερο.
  • Πιο εύκολο σύστημα αφαίρεσης της ζελατίνας.
  • Πιο αεροδυναμικό. Αυτό δεν μπορώ να το κρίνω αλλιώς παρά μόνο όπως το νιώθω κατά την κίνηση με υψηλές ταχύτητες. Ενώ το Arai ήταν καλό, όταν γυρνούσα το κεφάλι αριστερά ή δεξιά το έπαιρνε ο αέρας, με το Shoei έχω πολύ καλύτερο έλεγχο χωρίς να παλεύω με τα ρεύματα. Επίσης, όταν είμαι πίσω από ένα αυτοκίνητο όπου το ρεύμα αέρα είναι “βρώμικο”, το Arai έκανε κινήσεις αριστερά-δεξιά, σαν να το έσπρωχνε ο αέρας του προπορευόμενου και το πάλευα αρκετά. Το Shoei το νιώθω σαν να κόβει τον αέρα και να μην ταλαιπωρείται καθόλου. Απλώς ανοίγει δρόμο και δεν χρειάζεται να κάνω διορθώσεις που κουράζουν το λαιμό μου.
  • Βάρος έχουν λίγο έως πολύ το ίδιο, αλλά η διαφορά στην αεροδυναμική το κάνει να φαίνεται πιο ελαφρύ.
  • Ο εξαερισμός είναι καλύτερος. Έχει δύο μεγάλες τρύπες μπροστά αντί για τις δύο μικρές του Arai και η ροή του αέρα είναι σημαντική, ειδικά με ανοιχτούς τους πίσω αεραγωγούς. Όταν ανοίγουν όλοι, τότε το ρεύμα του αέρα θα έπαιρνε τα μαλλιά μου, αν είχα. Μόνο ελάττωμα είναι πως με όλους τους αεραγωγούς ανοικτούς έχει περισσότερο θόρυβο, αλλά ποτέ περισσότερο από του Arai.

Τελικά η διαφορά είναι σημαντική και δεν το περίμενα. Ήμουν διστακτικός αλλά τελικά είχα άδικο. Η δική μου εμπειρία λέει πως το Shoei είναι καλύτερο αλλά καταλαβαίνω πως υπάρχουν και άλλοι, υποκειμενικοί, παράγοντες που δεν ισχύουν για όλους.

Παρ’ όλα αυτά ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου προκειμένου να βοηθήσω άλλους αναβάτες που θα βρεθούν στο ίδιο δίλλημα. Στη τελική δεν χρειάζεται να ακολουθήσετε τα δικά μου κριτήρια, αλλά οι εμπειρίες ίσως σας βοηθήσουν.

Καλά χιλιόμετρα και με ασφάλεια!

Οδηγώντας μηχανή στο χιονιά!

Το ήξερα πως θα είχε άσχημο καιρό από χθες. Αλλά είμαι έμπειρος. Οδηγώ μηχανή πολλά χρόνια σε όλες τις συνθήκες οπότε δεν φοβήθηκα. Προβληματίστηκα όμως.

Το πρωί έβαλα:

Δύο ζευγάρια κάλτσες, που δυστυχώς είναι λίγο παλιές και δεν ζεσταίνουν όσο πρέπει αλλά σε μερικές μέρες έρχονται οι καλές χοντρές και μάλλινες οπότε θα είμαι καλύτερα.

Ένα κολεγιακό πάνω από το κοντομάνικο και κάτω από το δερμάτινο μπουφάν. Συνήθως, ακόμα και το χειμώνα, φοράω μόνο ένα κοντομάνικο μέσα από το μπουφάν. Τις περισσότερες φορές αρκεί μιας και το δερμάτινο με την επένδυση είναι εξαιρετικά ζεστό. Αλλά όλα έχουν το όριό τους και όταν οι θερμοκρασίες είναι κάτω από 5 βαθμούς τότε χρειάζεσαι κάτι παραπάνω.

Κάτω από το τζιν, που είναι το πλέον ακατάλληλο ρούχο για μηχανή, έβαλα το εσωθερμικό μου κολάν (που η γυναίκα μου λέει πως με κάνει σέξι, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες). Χάρη σε αυτό το κολάν μπορώ να πάω πολλά χιλιόμετρα πριν κρυώσουν τα πόδια μου. Αλλά ούτως ή άλλως, η θερμοκρασία του σώματος φεύγει κυρίως από τον κορμό και όταν τον έχεις προστατέψει τα πόδια δεν είναι μεγάλο θέμα.

Αυτό που είναι μεγάλο θέμα είναι τα άκρα και κυρίως τα δάχτυλα των χεριών.

Έτσι λοιπόν ντυμένος, χωρίς γάντια και κράνος, βγήκα στο κρύο για να προετοιμάσω τη μηχανή. Η εμπειρία μου, μου έχει δείξει πως η προετοιμασία με κρυώνει και μετά, ότι και αν φοράω, δεν ξαναζεσταίνομαι. Αντιθέτως κρυώνω περισσότερο.

Οπότε ξεσκεπάζω τη μηχανή, τακτοποιώ τη κουκούλα, βάζω το tank-bag, ταΐζω τα σκυλιά και τα γατιά. Φυσάει μανιωδώς και η βροχή είναι παγωμένη. Το ξέρω γιατί όντας ελαφρώς καραφλός νιώθω τις σταγόνες αμέσως μόλις χτυπήσουν. Ξαναμπαίνω μέσα να ζεσταθώ. Μόνο έτσι γίνεται δουλειά.

Βγάζω τις μπότες μου για να μπει πιο εύκολα το αδιάβροχο παντελόνι και τις ξαναβάζω. Πάνω από το δερμάτινο βάζω το αδιάβροχο μπουφάν γιατί καλό το δέρμα αλλά δεν είναι αδιάβροχο και με αρκετή βροχή περνάει νερό μέσα από τις ραφές.

Ζεστός πλέον, βάζω ακουστικά (αν δεν ακούω το βιβλίο μου στη διαδρομή τη θεωρώ χαμένο χρόνο), τη κουκούλα full-face, από αυτές που φοράνε οι ληστές τραπεζών και που με κάνει εξαιρετικά ανεπηθύμητο μέχρι να την βγάλω και να δούνε όλοι το αγγελικό μου πρόσωπο, τα ισοθερμικά γάντια και πάνω από αυτά βάζω τα δερμάτινα γάντια. Πετάω και τη τσάντα με το laptop στην πλάτη και είμαι έτοιμος.

Τί έχω ξεχάσει; Πάντα κάτι ξεχνάω οπότε το σκέφτομαι λίγο παραπάνω. Φαίνεται όμως πως δεν ξέχασα τίποτα και έτσι βγαίνω στο κρύο. Σηκώνω τον καβάλο του πλαστικού παντελονιού για να μην πιέσω τη ραφή και σκιστεί και περάσει νερό στα πλέον ακατάλληλα μέρη, και κάθομαι στο παγωμένο κάθισμα. Ευτυχώς δεν νιώθω το κρύο, ακόμα.

Ξεκινάω, με το βιβλίο μου να παίζει στα αυτιά μου και βγαίνω στον κεντρικό δρόμο. Αρκετό νερό αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να μου δημιουργήσει πρόβλημα. Οι θερμαινόμενες χειρολαβές ζεσταίνουν στο φουλ. Είναι τόσο ζεστές που αν τις ανοίξω άλλη εποχή του χρόνου τα χέρια μου ζεματάν και δεν μπορώ να τις κρατήσω. Σήμερα ίσα που τις νιώθω.

Άντε να ζεσταθεί η μηχανή και τα λάστιχα λίγο μέχρι να μπορέσω να νιώσω ασφαλής στις στροφές.

Αέρας αρχίζει να κυκλοφορεί μέσα στο κράνος αλλά λίγο. Παρ’ όλα αυτά, η μύτη μου που είναι το μόνο εκτεθειμένο σημείο και δεν είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι μου λένε, αρχίζει να κρυώνει.

Σταδιακά τα χιλιόμετρα φεύγουν και από τους βρεγμένους επαρχιακούς δρόμους βγαίνω στην Αττική Οδό. Στα διόδια δεν μπορώ με τίποτα να πιάσω την κάρτα του epass. Το γάντι μου είναι πολύ χοντρό για να καταλάβω τι πιάνω. Αναγκάζομαι να βγάλω και τα δύο γάντια από το δεξί μου χέρι και μόλις επιστρέφω τη κάρτα στη θέση της αμέσως τα φοράω και ελπίζω να μην έχει κρυώσει το χέρι μου πάρα πολύ.

Η διαφορά πάντως είναι αισθητή. Λίγα χιλιόμετρα μετά και το δεξί χέρι είναι πιο κρύο από το αριστερό. Τα δάχτυλα των ποδιών και αυτά κρυώνουν αρκετά αλλά δεν είναι πρόβλημα.

Μεγάλη προσοχή στα αυτοκίνητα. Οι οδηγοί είναι επιφυλακτικοί αλλά δεν περιμένουν μηχανές με τέτοιο καιρό. Αν σε κανονικές συνθήκες κάποιοι δεν κοιτάζουν, τώρα θα είναι στο τρίτο όνειρο. Είναι σίγουρο πως αρκετοί θα έχουν βγάλει το κινητό και προσπαθούν να βγάλουν φωτογραφίες του χιονιά. Είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου, με τη γλώσσα να εξέχει λίγο στο πλάι, συγκεντρωμένοι στο τοπίο, με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο προτεταμένο να κρατούν το κινητό με τη κάμερα προς τα εμπρός και να φωνάζουν: «ΕΛΑ ΚΟΥΛΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣ; ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΧΑΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΑΚΟΥΩ ΕΓΩ. ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΛΙΓΟ…που είναι το γαμημένο το κουμπί…ΕΛΑ ΚΟΥΛΑ, ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΛΛΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΕ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗ ΧΑΛΑΣΕ…ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΚΑΙ ΑΛΛΗ…ε που να ξέρω τί έχει στο μυαλό του και βγήκε με μηχανή με αυτό το καιρό. Άχυρα θα έχει μάλλον.»

Με τα 120χλμ την ώρα που ταξιδεύω οι νιφάδες έρχονται με τέτοια ταχύτητα στο πρόσωπό μου που μοιάζει σαν να με έχει σημαδέψει κάποιος. Κολάνε παντού πάνω μου, από τα γόνατα μέχρι το κράνος.

Η επιμονή μου στη μηχανή επιβραβεύεται όταν φτάνω στην Εθνική που είναι για άλλη μια φορά αισχρά μποτιλιαρισμένη. Δεν κουνάει φύλο, μόνο οι νιφάδες που πέφτουν κουρτίνα. Ευτυχώς δεν το έχει στρώσει γιατί η μηχανή και το χιόνι δεν συνυπάρχουν εύκολα, αλλά οι νιφάδες κολλάνε στη ζελατίνα του κράνους και αν δεν τις καθαρίζω συχνά αρχίζω να βλέπω λιγότερα. Στις συνθήκες αυτές η μειωμένη ορατότητα είναι μεγάλο πρόβλημα.

Ανάμεσα από τα αυτοκίνητα η κατάσταση είναι καλύτερη. Όχι γιατί με ζεσταίνουν αλλά έχω χαμηλότερη ταχύτητα και έτσι δεν κρυώνω το ίδιο. Είμαι όμως ακόμα πιο συγκεντρωμένος γιατί σε τέτοιες καταστάσεις οι οδηγοί αποφασίζουν να αλλάξουν λωρίδα για να κερδίσουν 2 δευτερόλεπτα. Πάλι είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου, με το ένα χέρι να μιλάν στο κινητό το άλλο να σκαλίζουν τη μύτη και το τιμόνι στο γόνατο:»Άσε με ρε Κούλα και έχω μπλέξει εδώ! Δεν κουνιέται τίποτα σου λέω. Και σαν να μην έφτανε ο μαλάκας που με έκλεισε, η διπλανή λορίδα κουνιέται και εγώ κοιτάω. Περίμενε να κάνω μια καταδρομική βουτιά να αλλάξω και εγώ, τί, μαλάκας είμαι να μείνω εδώ!» Πετάει το μπαλάκι που έβγαλε από τη μύτη λίγο βιαστηκα και καταλήγει στο ταμπλώ, βάζει σημείωση στο μυαλό του να το καθαρίσει αργότερα και στο πρώτο κενό κάνει απότομα δεξιά. «Έλα ρε Κούλα, καλά ο κόσμος είναι τρελός, κάνω δεξιά να αλλάξω λορίδα σαν άνθρωπος και από το πουθενά πετάγεται μια μηχανή που πάει με 200. Πως δεν το χτύπησα το μαλάκα να τον σκοτώσω και να τρέχω.»

Αφήνω απόσταση από τη μοναδική άλλη μηχανή που είδα σήμερα και προπορεύεται. Δεν είναι κατάλληλη μέρα να δοκιμάσω τη λειτουργία των ABS μου. Άλλη μέρα οι δοκιμές.

Στο φανάρι μπροστά στο γραφείο κάνω την πρώτη στάση μετά από περίπου 30 λεπτά ασταμάτητης διαδρομής. Το γόνατό μου δεν θέλει να συνεργαστεί. Το φαντάζομαι να λέει: «Με έχεις παγώσει, με έχεις και διπλωμένο και χωρίς προειδοποίηση θέλεις να τεντωθώ και να στηρίξω τη μηχανή; Θα το σκεφτώ και θα σου πω.» Αλλά τί περιθώρια υπάρχουν; Ή πέφτω ή στέκομαι. Δεν θα πέσω σήμερα.

Η διαδρομή τελείωσε αλλά το κρύο μένει. Τα χέρια πονάνε και τα δάχτυλα των ποδιών κρυώνουν. Υποπτεύομαι πως δεν θα ζεσταθούν πριν πάω σπίτι.

Αλλά αφού έφτασα είμαι χαρούμενος. Άλλη μια μέρα που κυκλοφορήσαμε στην Αθήνα χωρίς ατύχημα.

Ώρα να μαζέψω ενέργεια για να είμαι έτοιμος για την επιστροφή.

Να πάρει! Ξέχασα το memory stick μου…

Thanks to my friend Manolis!

Thanks to my friend Manolis!