Category Archives: Athens Classic Marathon

Τρέχοντας τα 10χλμ στον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας – Running the 10km in the Athens Classic Marathon

(for the English translation and playlist scroll down)

Υποτίθεται πως είχα κάνει προετοιμασία. Όχι υποτίθεται, είχα κάνει προετοιμασία. Εδώ και δύο μήνες ακολουθώ πιστά το πρόγραμμα που έχω στο κινητό μου με τη βοήθεια του οποίου θα μπορούσα να τρέξω τα 10χλμ.

Τόση προπόνηση είχε αποτέλεσμα αλλά δυστυχώς την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα είχα ένα τράβηγμα στη πλάτη και δεν έτρεξα καθόλου. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, όταν προσπάθησα να γραφτώ στον αγώνα, δεν υπήρχαν κενές θέσεις και έτσι δεν ήμουν στους “εγγεγραμμένους” δρομείς. Δεν είχα ταμπελάκι, τσιπ χρονομέτρησης, δεν δικαιούμουν νερό στη διαδρομή και στο τέλος δεν θα έπαιρνα αναμνηστικό δίπλωμα ή μετάλλιο. Αλλά δεν με ενδιέφεραν όλα αυτά. Πρώτη φορά σε αγώνα και το μόνο που ήθελα ήταν να κάνω ένα καλό χρόνο και να τερματίσω.

Το πρωί ξύπνησα στις 6:30 από την αγωνία. Σηκώθηκα στις 7 και ξεκίνησα για Καλλιμάρμαρο. Στο μετρό ήμουν ο μόνος με βερμουδίτσα και κάποιοι με κοιτούσανε περίεργα, αλλά σύντομα είχαν μπει και άλλοι δρομείς και δεν ήμουν πλέον μόνος.

Στην εκκίνηση όλοι είχαν καρφιτσωμένη την καρτέλα τους στο στήθος, εκτός από εμένα. Ένιωθα λίγο περίεργα, αλλά δεν θα το άφηνα να με σταματήσει.

Πριν το καταλάβω οι δρομείς των 5χλμ είχαν φύγει και γυρίσανε κιόλας. Άντε να πάρω θέση. Το σκεπτικό μου ήταν να μπω στο πλήθος μη τυχόν και με δει κάποιος της διοργάνωσης και δεν με αφήσει να τρέξω. Από το μυαλό μου περνούσανε εικόνες όπου, ενώ τρέχω, πετάγεται από τη γωνία ένας τρίμετρος σεκιουριτάς με πιάνει από τα πόδια και με πετάει με δύναμη στο έδαφος λέγοντας ταυτοχρόνως “Σε έπιασα αλήτη” και να μου περνάει τις χειροπέδες στους καρπούς. “Το μόνο που ήθελα ήταν να τρέξω” φωνάζω, αλλά δεν έχει νόημα. Ο τρίμετρος σεκιουριτάς με σέρνει (μπροστά από τις κάμερες) μέχρι το πεζοδρόμιο όπου με δένει σε ένα δέντρο και μου λέει πως θα με λύσει όταν τελειώσει ο αγώνας. Τί ντροπή.

Έτσι λοιπόν χώθηκα στο πλήθος, με το κεφάλι σκυμμένο και το βλέμμα χαμηλά, όπως υποθέτω θα έκανα αν ήμουν στη φυλακή.

Μεγάλο το πλήθος στη εκκίνηση. Συνωστισμός μεγάλος. Τελευταία φορά που ήμουν τόσο στριμωγμένος ήταν σε συναυλία των Iron Maiden. Μόνο που τότε δεν φορούσα βερμούδα και αμάνικο, αλλά τζιν, αρβύλες, και μπουφάν με καρφιά και ετικέτες των αγαπημένων μου metal συγκροτημάτων. Πως περνάει ο καιρός…

Μια κοπέλα με χαιρετά! Είσαι ο Θοδωρής μου λέει; Η αλήθεια είναι πως δεν άκουσα κουβέντα διότι άκουγα μουσική αλλά διάβασα τα χείλη της. “Ναι” λέω και χαμογελώντας πλησιάζω προσπαθώντας να τη θυμηθώ. Καμία τύχη. Με φιλάει στο μάγουλο, άρα με ξέρει καλά, γιατί δεν μπορώ να τη θυμηθώ; Αλτσχάιμερ μάλλον. “Είσαι έτοιμος;” με ρωτάει. “Όσο μπορώ” της λέω, “εσύ”. “Ναι, έτοιμη.” “Τί χρόνο κάνεις;” “Περίπου 7 λεπτά το χιλιόμετρο, εσύ;” “Είμαι γύρω στα 6,5 με 6.” “Πετάς!” μου λέει. Χαρούμενος τη χαιρετώ και φεύγει πιο μπροστά με τη παρέα της. Ακόμα δεν ξέρω το όνομά της. Όλοι είχαν καρτέλες στο στήθος.

Ακούγεται το όπλο της εκκίνησης και ξεκινάμε. Μα που πάνε όλοι;;; Πως τρέχουν έτσι; Υποτίθεται ότι εγώ πετάω. Αν εγώ πετάω αυτοί είναι πυραυλοκίνητοι. Στο πρώτο χιλιόμετρο όλοι όσοι ξεκίνησαν δίπλα μου με είχαν περάσει. Δεν είχα σκοπό να αλλάξω ρυθμό διότι δεν έχω και άλλο! Κάποια στιγμή με πέρασε και ένας τύπος που πρέπει να ήταν 15 χρόνια μεγαλύτερός μου (δηλαδή ήταν 35 περίπου). Τί ντροπή.

Τί επιλογές έχω όμως; Όχι πολλές. Βάζω το κεφάλι κάτω και τρέχω λοιπόν. Περισσότερα άτομα με περνάνε. Ένας χοντρός κύριος με περνάει! Έλεος!! Που είναι οι πιο αργοί να τους περάσω;;;

Τότε κατάλαβα τί είχε γίνει. Στη προσπάθειά μου να μη με βρούνε και με διασύρουν παγκοσμίως είχα μπει στο Block 2. Τα Block είχαν στηθεί με βάση τα περσινά αποτελέσματα. Block 1 οι πιο γρήγοροι, Block 2 οι δεύτεροι πιο γρήγοροι, κτλ. Έτρεχα λοιπόν με άτομα που ήταν πιο γρήγορα από εμένα και ήταν αναμενόμενο να με προσπερνάνε όλοι. Φιου! Ένιωσα λίγο καλύτερα και άφησα και μια παχουλή κυρία να με περάσει χωρίς να της βάλω τρικλοποδιά.

Σύντομα ήμασταν στη Μιχαλακοπούλου και τότε, στο αντίθετο ρεύμα, είδαμε τους πρώτους δύο των 42χλμ! Απίστευτο. Εγώ θα έκανα 1 ώρα για τα 10χλμ και αυτοί 2 για τα 42. Τρέχανε όπως εγώ σπριντάρω.

Λίγο ακόμα και φτάναμε στα μισά. Τα πρώτα 5χλμ ήταν ανηφορικά και αυτό μου είχε στοιχήσει. Το αριστερό μου γόνατο πονούσε και στην επιστροφή, στη κατηφόρα, τα πράγματα θα ήταν δυσκολότερα μιας και τα πόδια μου θα χτυπούσαν με μεγαλύτερη δύναμη το έδαφος. Όλοι επιτάχυναν στην κατηφόρα, εγώ διατηρούσα το ρυθμό μου για να αντέξει το γόνατό μου. Όταν με πέρασε και ο κύριος που έσπρωχνε το καροτσάκι με τα δύο παιδιά του, κατάλαβα… πόσα περιθώρια βελτίωσης έχω.

Όλη μου τη ζωή αναρωτιόμουν πως είναι να είσαι στη σκηνή και να σε χειροκροτούν χιλιάδες άνθρωποι. Καθώς τρέχαμε έβλεπα συγγενείς των δρομέων, σε διάφορα σημεία, να χειροκροτούν τους δικούς τους και αισθανόμουν άσχημα που δεν είχα και εγώ κανένα. Οι δικοί μου οι φίλοι κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου και η οικογένεια μάλλον έτρωγε πρωινό. Όσο όμως το σκεφτόμουν τόσο συνειδητοποιούσα πως έκανα λάθος. Αυτοί που χειροκροτούσαν δεν το κάνανε μόνο για τους δικούς τους. Μας χειροκροτούσαν όλους! Και εμένα! Τελικά το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα. Μπορεί να μην είμαι μόνος στη σκηνή και να έχω χιλιάδες από κάτω, αλλά ήμασταν χιλιάδες και μας χειροκροτούσαν εκατοντάδες. Ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση και ένα κύμα ενέργειας να περνάει σε όλο μου το κορμί, εκτός από τα πόδια. Σε αυτά δεν υπήρχε ενέργεια πλέον. Απλώς κουνιόντουσαν.

Έβλεπα τους γύρω μου και ένιωθα σαν άνθρωπος του Νεάντερνταλ. Κάποιοι είχαν ειδικές στολές, ειδικά παπούτσια, σακίδια πλάτης γεμάτα με νερό, χρονομετρητές καρπού και ειδικές θήκες που τυλίγονται στο μπράτσο για κινητά τηλέφωνα. Εγώ ήμουν ο μόνος που φορούσα μια βερμούδα, ένα αμάνικο και κρατούσα το κινητό μου στο χέρι, με αποτέλεσμα να κοπανιέται το καλώδιο αριστερά-δεξιά συνέχεια. Άσε που έχυσα νερό στο κινητό μου και δεν ήξερα αν θα έβγαζε τον αγώνα. Πρέπει να ξοδέψω πολλά χρήματα ακόμα…

Στη τελική ευθεία ο κόσμος που χειροκροτούσε ήταν περισσότερος, η απόσταση που έπρεπε να καλύψω μικρότερη, η διάθεση μου καλύτερη. Τα είχα καταφέρει! Για πρώτη φορά στη ζωή μου συμμετείχα, έστω και ανεπίσημα, σε ένα αγώνα αντοχής και είχα τερματίσει. Το είχα βάλει στόχο πριν μήνες και μετά από πολύ προσπάθεια τον πέτυχα! Ήμουν πολύ περήφανος για τον εαυτό μου και η υποδοχή της οικογένειας στο Ζάππειο ήταν καλύτερη και από το αναμνηστικό μετάλλιο που ποτέ δεν πήρα.

Αυτή τη στιγμή κουτσαίνω, το γόνατό μου είναι σε άσχημη κατάσταση, αλλά αν έπρεπε να το ξανακάνω δεν θα άλλαζα τίποτα.

Του χρόνου…42.

Για τη μουσική που άκουγα δείτε στο τέλος.

Διόρθωση (12/11/2012):

Τελικά οι δύο δρομείς που αναφέρω δεν ήταν του Μαραθώνιου (42χλμ) αλλά του δικού μας αγώνα (10χλμ). Λογικό λοιπόν να μου φανεί τόσο απίστευτο το κατόρθωμά τους. Αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια πως εγώ έτρεξα 10χλμ σε 1 ώρα ενώ αυτοί 42 σε 2 ώρες! Ευχαριστώ τον Αλέξανδρο που μου έδειξε το λάθος.

The champion and the fans!

English Translation

I was supposed to have trained for this. No, not supposed, I did train for this. For the last two months I’ve been running, dutifully following the program set by my phone app which was supposed to help me run 10km.

All this training had good results but unfortunately, during the last week, I was suffering from a strained back muscle and didn’t run at all. As if this wasn’t enough,  when I tried to register for the run, there were no positions available any more. I had no number to pin on my chest, no timing chip, I was not entitled to water during my run, I wouldn’t get a medal or proof of my run. But I didn’t care about it.  All I wanted was to run the race, get a descent time and finish.

I woke up at 6:30am because I was nervous. Got up at 7 and started on my way to the stadium. I was the only person wearing bermuda shorts in the subway and got many strange looks. Soon more runners came in and I was not alone any more.

At the starting line everybody had their number pinned to their chest except for me. I felt a bit strange but I wouldn’t allow it to stop me.

Before I knew it the runners for the 5km race had left and returned. I had to go get  ready. I was thinking that if I enter the crowd nobody would notice that I had no number and not let me run. Images were going through my mind of being spotted by a giant security guard who would tackle me to the ground, cuff my hands behind my back and tie me to a tree until the race is over. How shameful!

So, I enter the crowd with my head bowed and my eyes down, as if I was in jail.

A big crowd at the starting line. Last time I was in such a crowd I was at an Iron Maiden concert and wasn’t wearing bermuda shorts and a sleeveless shirt, but jeans, army boots, and my jacket was covered with spikes and patches of my favorite metal bands. Times are changing!

A girl waves hello! “Are you Theodore?” she says. I didn’t hear a thing because I was listening to music but I read her lips. “Yes.” I say and move closer smiling trying to remember who she is. No luck. She kisses me on the cheek, this means she knows me well, why can’t I remember her? Alzheimer’s probably. “Are you ready?” she asks. “As much as possible.” I say, “and you?” “Yes, I’m ready”. “What’s your pace?” “About 7 minutes per kilometer, you?”. “I’m at about 6.5 to 6.” “You fly!” she says. I wave goodbye and watch her walk away with her friends, happy that she called me fast. All her friends had numbers on their chests.

The starting gun goes off and so are we. Where is everybody going?? How can they run like that? I’m supposed to be flying. If I’m flying then these guys have a rocket between their legs. At the first kilometer mark, all the people that used to be next to me are gone. I had no intention to change my pace, I have no other pace! At some point some guy who must have been 15 years older than me (that means he was about 35) passed me as if I was just standing there. How shameful!

But what are my options? Not many. I just lowered my head and run, run, run. More people are passing me. A fat guy is passing me! Have mercy! Where are the slow people that I can pass?

And then it all becomes clear. In my effort not to get caught and humiliated in public, I had entered Block 2. Blocks are set up based on last years results. The fastest people are in Block 1, the second fastest in Block 2 and so on ad infinitum. This meant that it was to be expected that people would be passing me since they are faster and the slower people were behind me. Few! This made me feel better and I even allowed this fat lady pass me without tripping her.

Pretty soon we were at Michalakopoulou st and then, on the return lane, I saw the first two guys running the 42km race! Unbelievable. It would take me 1 hour to run 10km while it took them 2 hours to run 42km. They were running like I sprint.

A bit further and we were at the half way mark. The first 5km were uphill and that had taken its toll. My left knee was in pain and on the way back, which was downhill, things would be more difficult because my feet would hit the road with more force. Everybody sped up on the downhill stretch but I had to pace myself and save my knee. That’s when this guy who was pushing the stroller with his two kids passed me. I had…much room for improvement.

All my life I was wondering what it would be like to be on stage and have thousands of people applaud at me. As I was running I would see people applaud the runners they knew and I felt bad because I had none to applaud for me. My friends were sleeping and my family was probably eating breakfast. But the more I thought about it, the more I realized that I was wrong. These people were not just applauding their friends, they were applauding me as well! Finally my dream had come true. I may not be alone on stage with thousands of people applauding me, but we were thousands and there were hundreds applauding us. I felt great satisfaction and a surge of energy flooded my entire body. Except for my legs. They had no energy left. They just moved.

As I run I watched the other runners (passing me) and I felt like the Neanterdal Man. Some were wearing special suits, special shoes, back packs full of water, wrist timers, or special cases that wrapped around their arm and held their phones. All I had was a pair of bermuda shorts, a sleeveless shirt and was holding my phone in my hand while the cable was swinging left and right all the time. Not to mention that I spilled water on my phone and didn’t know if it would survive the race. I must spend much more money.

On the final stretch the people applauding were more, the remaining distance was less and my disposition much better. I had made it! For the first time in my life I had entered an endurance race and, although unofficially, I had finished it! Months ago I had decided to prepare for this race and, after a great deal of effort, I had succeeded! I was so proud of myself and the meeting with my family at Zapio was the best medal I ever got.

Right now I am limping because my knee is in a lot of pain, but if I had to do it all again I wouldn’t change a thing.

Next year…42.

Addendum (12/11/2012):

Apparently, the two runners I saw were not of the Marathon race (42km) but our race (10km). This in no way belittles the fact that I run 10km in 1 hour while they run 42km in 2 hours! Thanks to Alexander for the correction.

The champion and the fans!

My Playlist

  • Kickstart My Heart – Motley Crue
  • Knights Of Cydonia – Muse
  • Indestructible – Disturbed
  • Kick Ass – Kick Ass OST
  • Givin’ the dog a bone – AC/DC
  • Make me wanna die – Kick Ass OST
  • La Grange – ZZ Top
  • Hier Kommt Alex – Die Toten Hosen
  • Burn it to the ground – Nickelback
  • Holding out for a hero – Bonnie Tyler
  • Satch Boogie – Joe Satriani
  • Breaking the law – Judas Priest
  • For whom the bell tolls – Metallica
  • Footloose – Kenny Logins
  • I am what I am – Gloria Gaynor.