Category Archives: Atheism

Η αθεϊα είναι πίστη τελικά;

Φέτος ο Φανερός Δείπνος των άθεων ξεσήκωσε δυσανάλογα πολλή γκρίνια από τους πιστούς οι οποίοι επέλεξαν για άλλη μια φορά να γκρινιάξουν γιατί κάποιοι ανακοινώνουν πως θα φάνε κρέας σε μια μέρα νηστείας, ενώ οι ίδιοι επιλέγουν να αγνοούν τα αμέτρητα προβλήματα της πίστης τους η οπολια βασίζεται σε ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν χιλιάδες χρόνια και ούτε ιστορικό είναι, ούτε ακριβές, ούτε ηθικό, ούτε καν καλογραμμένο.

Αλλά αυτή είναι η ουσία της πίστης: υπερασπίζεσαι κάτι παράλογο με πάθος και παλεύεις οτιδήποτε το αμφισβητεί.

Μέσα στα διάφορα σχόλια που διαβάσαμε φέτος, αυτά που ξεχώρισαν, στο δικό μας time line τουλάχιστον, είναι αυτά που, βασισμένα στον Φανερό Δείπνο, κατηγορούσαν την αθεΐα πως είναι μια ακόμα θρησκεία.

Αν και έχουμε πει επανειλημμένως πως η αθεΐα είναι το εντελώς αντίθετο της θρησκείας μιας και οι άθεοι απορρίπτουν όλους τους θεούς, και όχι μόνο τον ένα των Χριστιανών, οι πιστοί επιμένουν να κατηγορούν την αθεΐα πως είναι θρησκεία. Αδυνατούν να αντιληφθούν πως αν το να «είναι η αθεΐα θρησκεία» είναι κάτι κακό, τότε οι ίδιοι που πιστεύουν σε μια άλλη πως το δικαιολογούν;

Αλλά η αθεΐα δεν έχει σχέση με τη θρησκεία. Δεν έχουμε οι άθεοι ιεροτελεστίες, δεν έχουμε ιερά κείμενα, δεν έχουμε κανόνες συμπεριφοράς και οι ελάχιστοι άθεοι που ανήκουν σε κάποια ομάδα είναι πιο πολύ σαν να ανήκουν σε ομάδες κοινού ενδιαφέροντος όπως χορευτές, μουσικοί, λάτρες του μπριτζ κτλ, παρά σε θρησκεία. Άσε που η πλειοψηφία των άθεων δεν νιώθουν την ανάγκη να προσηλυτίσουν κανένα.

Η τελευταία κατηγορία που εκτοξεύεται προς τους άθεους, αν όλα τα άλλα αποτύχουν, είναι πως η επιστήμη είναι η θρησκεία μας. Αυτοί που το λένε δεν καταλαβαίνουν πως η επιστήμη δεν είναι ένας κανόνας ή ένας τρόπος ζωής αλλά μια διαδικασία εξήγησης του κόσμου γύρω μας, ένας τρόπος σκέψης. Η επιστήμη μάλιστα δεν ισχυρίζεται πως έχει την απόλυτη αλήθεια αλλά αλλάζει θέση με βάση τα νέα δεδομένα που προκύπτουν συνεχώς. Αυτή η ρευστότητα βέβαια, παρουσιάζεται από τους πιστούς ως κάτι λάθος διότι, για αυτούς, είναι λογικό να ακολουθείς κανόνες που γράφτηκαν πριν χιλιάδες χρόνια από ανθρώπους που δεν ήξεραν ούτε το ένα δέκατο από αυτά που ξέρουμε για τον κόσμο σήμερα.

Για να κλείσουμε το θέμα, η αθεΐα είναι θρησκεία όσο η καράφλα είναι χρώμα μαλλιών.

3 ερωτήσεις σε ένα άθεο

Ο Ricky Gervais ήταν πριν μερικές μέρες καλεσμένος στην εκπομπή του Stephen Colbert, The Late Show, μια από τις καλύτερες εκπομπές της Αμερικάνικης τηλεόρασης.

Ο Gervais είναι άθεος ενώ ο Colbert είναι καθολικός. Η εκπομπή είναι βέβαια χιουμοριστική, αλλά υποπτεύομαι πως οι ερωτήσεις που έκανε ο Colbert στον Gervais δεν ήταν μέρος του σεναρίου, αλλά ήταν πραγματικές.

Ο Colbert λοιπόν ρώτησε τα εξής:

  • Γιατί υπάρχει κάτι αντί για τίποτα; Γιατί υπάρχει το σύμπαν; Υπάρχει ένας δημιουργός;
  • Πως μπορείς να είσαι βέβαιος για τον αθεϊσμό σου; Δεν είναι και ο αθεϊσμός θέμα πίστης; Δεν είναι κάποιος άθεος επειδή του το είπε κάποιος άλλος;
  • Δεν νιώθεις δέος για τον κόσμο; Δεν νιώθεις ευγνωμοσύνη που υπάρχεις;

Οι απαντήσεις που έδωσε ο Gervais δεν ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που έχουμε δώσει και εδώ σε παρόμοια ερωτήματα.

  • Αρχικά να πούμε πως η ερώτηση «γιατί» δεν έχει κάποιο νόημα. Το «γιατί» προκύπτει από κάποιο σχέδιο, ένας σκοπός και δεν μπορούμε να βρούμε καμία ένδειξη πως υπάρχει κάποιο σχέδιο στο σύμπαν. Αυτό που έχει νόημα να ρωτήσουμε είναι το πως. Αυτό η επιστήμη δεν το έχει απαντήσει ακόμα, αλλά υπάρχουν θεωρίες που δίνουν μια εικόνα και που σταδιακά θα βελτιωθούν.
    Επιπλέον, πέρα από τους νόμους της φύσης και την επιστήμη δεν υπάρχει η ανάγκη για ένα δημιουργό. Πουθενά και σε κανένα σημείο δεν έχουμε βρει μια επιστημονική θεωρία η οποία να απαιτεί την ύπαρξη ενός θεού προκειμένου να δουλέψει. Αντιθέτως ο θεός εμφανίζεται συνήθως εκεί που δεν έχουμε καμία θεωρία και αυτός είναι ο θεός των κενών (της γνώσης μας) ο οποίος είναι καταδικασμένος να μικραίνει συνεχώς.
  • Η ερώτηση αυτή είναι λανθασμένη. Η θέση ενός άθεου δεν είναι η βεβαιότητα πως δεν υπάρχει θεός, είναι η έλλειψη πίστης στο θεό. Παράδειγμα: κάποιος μας λέει πως πιστεύει στο θεό. Εμείς του ζητάμε να αποδείξει την ύπαρξή του. Αυτός δεν μπορεί. Συνεπώς εμείς δεν πιστεύουμε στο θεό. Ο αθεϊσμός δεν είναι μια πίστη, είναι η έλλειψη αυτής για την ύπαρξη του θεού.
    Στη τελική, αν το δούμε το θέμα λογικά, από τις περίπου 3000 θεότητες που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος με το μυαλό του από την αρχή της ιστορίας του, ο Χριστιανός έχει απορρίψει τις 2999 και πιστεύει σε μία θεότητα. Ο άθεος δεν πιστεύει ούτε στη μία. Η διαφορά μας λοιπόν είναι ένας θεός και ο Χριστιανός είναι επίσης άθεος για τους υπόλοιπους 2999 θεούς.
  • Ναι, συνεχώς νιώθουμε ευγνωμοσύνη που υπάρχουμε διότι οι πιθανότητες να είμαστε εμείς που ζούμε σε αυτό το πλανήτη είναι απειροελάχιστες. Αλλά δεν χρειαζόμαστε ένα θεό στον οποίο να στρέψουμε την ευγνωμοσύνη μας.

Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να κρατήσουμε σαν σκέψη είναι το εξής:

Αν αύριο καταστρέφονταν όλα τα στοιχεία και τα βιβλία που έχουμε για τις θρησκείες και οι άνθρωποι τις ξεχνούσαν όλες, 1000 χρόνια αργότερα μπορεί να είχαμε νέες θρησκείες αλλά δεν θα ήταν οι ίδιες.
Αντιθέτως, αν συνέβαινε το ίδιο με όλα τα επιστημονικά βιβλία, τις θεωρίες και τις γνώσεις που έχει μαζέψει η ανθρωπότητα, σε 1000 χρόνια θα επανέρχονταν ακριβώς όπως είναι και σήμερα. Αυτό θα συνέβαινε διότι όλα τα πειράματα θα είχαν ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα. Δεν θα υπήρχε καμία διαφορά.
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν χρειαζόμαστε πίστη για την επιστήμη μιας και αυτή επαληθεύεται καθημερινά

Τα έχουμε ξαναπεί όλα αυτά βέβαια, αλλά τα επιχειρήματα των πιστών δεν αλλάζουν και, αν μη τι άλλο, καθώς περνούν τα χρόνια, ακούγονται όλο και πιο άστοχα.

Η λύση βρίσκεται μακριά από τις θρησκείες

Έχουμε πει για την ISIS. Έχουμε πει και για το Ισλάμ. Δεν έχουμε πολλά να προσθέσουμε. Ότι λέγαμε ισχύει μέχρι κεραίας. Όσοι θέλουν το βλέπουν, όσοι δεν θέλουν δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε γνώμη.

Αλλά υπάρχει λύση. Υπάρχει τρόπος να βγούμε από αυτή την εφιαλτική κατάσταση των τρομοκρατικών χτυπημάτων και των αντιδράσεων, λογικών και μη από τα θύματα.

Η λύση βρίσκεται μακριά από τις θρησκείες. Αυτό συμβαίνει γιατί οι θρησκείες είναι το πρόβλημα. Όσο οι άνθρωποι πιστεύουμε πως είναι λογικό να σκοτώσουμε κάποιον άλλο διότι πιστεύει σε διαφορετικό ουράνιο πατερούλη και θεωρεί ιερό ένα διαφορετικό βιβλίο, παρόλο που όλα γράφτηκαν στην εποχή του χαλκού.

Σταδιακά αυτό συμβαίνει. Όσο περνάει ο καιρός ο αριθμός που δηλώνει πως δεν πιστεύει σε θεό αυξάνεται σε όλες τις χριστιανικές χώρες. Δυστυχώς αυτό δεν ισχύει και για τις ισλαμικές. Αυτές είναι ένα διαφωτισμό μακριά, ίσως και περισσότερο.

Αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Ούτε τα όπλα είναι λύση, ούτε η πίεση ούτε και ο προσηλυτισμός. Όλα αυτά έχουν δοκιμαστεί και έχουν αποτύχει διότι η ιδέα του «μάρτυρα για τη θρησκεία και το θεό» κρατεί καλά.

Συνεπώς έχουμε δρόμο ακόμα. Μέχρι τότε σας αφήνω με τα λόγια του μεγάλου αστρονόμου και ανθρώπου Carl Sagan όπως τα γράφει στο βιβλίο του Pale Blue Dot. Αυτό το κείμενο μας δείχνει σε λίγες σειρές ποιο είναι το πραγματικό μας μέγεθος. Δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και δεν ασχολείται αυτό με εμάς. Όταν το καταλάβουμε αυτό τότε ίσως βρούμε την ειρήνη που τόσο μας ξεφεύγει από τότε που ήμασταν στα δέντρα.

Από αυτή την μακρινή προοπτική η Γη μπορεί να μη φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αλλά για εμάς είναι διαφορετικά …

Εξετάστε και πάλι το σημείο Αυτό είναι Αυτό είναι το σπίτι μας Ότι είμαστε Πάνω της όλοι αυτοί που αγαπάτε όλα όσα γνωρίζετε , όλα όσα έχετε ακούσει ποτέ Κάθε πρόσωπο που υπήρξε ποτέ , εκεί έζησε την ζωή του.

Ο συνδυασμός της χαράς και λύπης, χιλιάδες » απόλυτες » θρησκείες, ιδεολογίες, οικονομικά συστήματα.

Κάθε κυνηγός και συλλέκτης, κάθε ήρωας και δειλός, κάθε δημιουργός και καταστροφέας του πολιτισμού, κάθε βασιλιάς και χωρικός, κάθε ζευγάρι ερωτευμένων, κάθε μητέρα και πατέρας, κάθε ελπιδοφόρο παιδί, εφευρέτης και εξερευνητής, κάθε ηθικολόγος, κάθε διεφθαρμένος πολιτικός, κάθε » σούπερ σταρ » , κάθε υπέρτατη εξουσία, κάθε άγιος και αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας, έζησαν εκεί σε ένα κόκκο σκόνης , σκιασμένοι σε μια ηλιαχτίδα.

Η γη είναι μια πολύ μικρή σκηνή σε μια γιγαντιαία κοσμική αρένα . Σκεφτείτε τα ποτάμια αίματος που έχουν χυθεί από όλους τους στρατηγούς και αυτοκράτορες , ώστε με «δόξα και θρίαμβο» να γίνουν οι στιγμιαίοι κύριοι ενός απειροελάχιστου μέρους ενός κόκκου!

Σκεφτείτε τις ατελείωτες φρικαλεότητες που επέφεραν οι κάτοικοι μιας γωνιάς αυτού του κόκκου, στους ελάχιστα διαφορετικούς ανθρώπους κάποιας άλλης …. γωνιάς!

Πόσες συχνές οι παρανοήσεις τους , πόσο πρόθυμοι είναι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο , πόσο ένθερμα τα μίση τους, οι φλυαρίες μας, η νομιζόμενη αυτo-σημασία μας, η ψευδαίσθηση ότι κατέχουμε προνομιακή θέση στο σύμπαν, όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση από αυτόν τον κόκκο θαμπού φωτός.

Ο Πλανήτης μας μια μοναχική κηλίδα στο μεγαλειώδες κοσμικό σκοτάδι που μας περιβάλλει. Στο σκοτάδι μας, σε αυτή την αχανή έκταση, δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως θα υπάρξει βοήθεια από κάπου για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.

Η γη είναι ο μόνος γνωστός πλανήτης μέχρι στιγμής , για να φιλοξενήσει την ζωή, δεν υπάρχει άλλο μέρος που θα μπορούσε το είδος μας να μεταναστεύσει , τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον … Να επισκεφθεί ? Ναι Να εγκατασταθεί ? Όχι ακόμα.

Είτε σας αρέσει , είτε όχι η γη είναι το μέρος που δίνουμε τον αγώνα μας.

Λέγεται ότι η αστρονομία είναι μια εμπειρία που διδάσκει σεμνότητα, χτίζοντας χαρακτήρα από την μακρινή αυτή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για εμένα υπογραμμίζει την ευθύνη μας, να συμβιώνουμε με μεγαλύτερη καλοσύνη μεταξύ μας και να διαφυλάξουμε, να περιθάλψουμε Την Χλωμή Μπλε Κουκκίδα . Το μόνο σπίτι που έχουμε γνωρίσει ποτέ!

Carl Sagan

 

Η έφοδος στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Όσοι διαβάζετε το μπλογκ γνωρίζετε πως δεν δείχνω σεβασμό στις θρησκείες και πως είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να τις κοροϊδέψω όλες.

Από την άλλη όμως, ως φιλελεύθερος και άθεος πρέπει να πάρω θέση για την έφοδο που έκαναν κάποιοι…αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, πες τους όπως θες, στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

Κάποιοι είπαν πως είναι άθεοι και ίσως και να είναι, δεν μπορώ να το αμφισβητήσω.

Αυτοί λοιπόν μπήκαν μέσα στη εκκλησία, διέκοψαν τη λειτουργία και άρχισαν να πετούν φυλλάδια.

Δεν ξέρω τι στόχο είχαν αλλά έκαναν λάθος.

Όταν οι άθεοι ζητούμε να μην εμπλέκεται η θρησκεία και η εκκλησία στην πολιτική, όταν θέλουμε να μην πιεζόμαστε από την οργανωμένη θρησκεία με οποιοδήποτε τρόπο, σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε οι άλλοι, αυτοί που είναι πιστοί, να γίνουν άθεοι. Δεν είναι απαραίτητο να γίνουν όλοι άθεοι, δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι ο σεβασμός στις επιλογές των μη πιστών.

Παράλληλα, ως άθεοι και εφόσον δεν θέλουμε να κάνουμε άθεο κανέναν που δεν θέλει, δεν είναι δυνατό ή επιτρεπτό να κάνουμε εφόδους σε χώρους λατρείας οποιαδήποτε θρησκείας.

Αν αυτοί που έκαναν έφοδο στην εκκλησία την έκαναν στο όνομα της αθεϊας, τότε έκαναν σοβαρό λάθος. Όπως δεν θέλουμε εμείς τη καταπίεση της θρησκείας, έτσι δεν πρέπει να καταπιέζουμε και εμείς τους πιστούς. Ο κάθε ένας ελεύθερος στις επιλογές του.

Η έφοδος στην εκκλησία δεν γίνεται στο πνεύμα της αθεϊας αλλά στο φασιστικό πνεύμα όπου οι άλλοι οφείλουν να προσαρμοστούν στις δικές μας ορέξεις. Σε καμία περίπτωση τέτοιες συμπεριφορές δεν πρέπει να είναι επιτρεπτές και βέβαια δεν εκφράζουν τους άθεους.

Ένας άνθρωπος του θεού

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ αρκετά τα συνέδρια των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων. Με ενδιαφέρει η Αμερικάνικη πολιτική σκηνή διότι, θέλουμε δεν θέλουμε, επηρεάζει τη μοίρα της μικρής μας χώρας σε μεγάλο βαθμό.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν μεγάλες εκπλήξεις και αυτά που περίμενα αυτά είδα, εκτός….από αυτό.

Συχνά τα δύο κόμματα φέρνουν ιερείς να μιλήσουν και συνήθως με ενοχλεί η ιδέα της ανάμιξης και είσοδο της θρησκείας στην πολιτική.

Αυτή τη φορά όμως, το Δημοκρατικό κόμμα έφερε τον Αιδεσιμότατο William Barber, ο οποίος μίλησε πολύ διαφορετικά από ότι έχω συνηθίσει.

Αντί να πει πως θέση στην αγκαλιά του θεού έχουν αυτοί που ακολουθούν πιστά τις διδαχές του Ιησού και να αρχίσει να χωρίζει τους ανθρώπους σε πιστούς και μη, με βάση τα δικά του κριτήρια, όποια και αν επιλέγει από τη βίβλο, ανοίγει εντελώς και λέει αυτό που….είναι λογικό: Να είσαι καλός άνθρωπος!

Στο λόγο του, στους ευπρόσδεκτους και απαραίτητους για το έθνος και τη δημοκρατία, συμπεριλαμβάνει και τους ομοφυλόφιλους αλλά και τους άθεους!

Σε σύγκριση με διάφορους παπάδες δικούς μας και μη, αυτός είναι μια όαση ειρήνης και αγάπης. Ο Barber είναι ένα παπάς που ευχαρίστως θα άκουγα και στον οποίο θα έδινα σημασία, εγώ ο άθεος.

Ακούστε το λόγο του. Αν και στην αρχή είναι γεμάτος με αναφορές στη θρησκεία και το θεό, λογικό από ένα παπά, στο τέλος αναφέρει όσα πρέπει και σε κάνει να χαμογελάς.

Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά και δεν έχω χρόνο για να κάνω μετάφραση, αλλά θα παραθέσω και κείμενο ώστε αν δεν καταλαβαίνετε τη προφορά του, να διαβάσετε τα βασικότερα σημεία.

Πόσο δύσκολο είναι να έχουμε και εμείς ένα τέτοιο παπά;

We need to embrace our deepest moral values and push for a revival of the heart of our democracy. When we fight to reinstate the power of the Voting Rights Act, and we break the interposition and nullification of the current Congress, we in the South, especially, know that when we do that, we are reviving the heart of our democracy.

When we fight for $15 and a union, and universal health care, and public education, and immigrant rights, and LGBQT [sic] rights, we are reviving the heart of our democracy.

When we develop tax and trade policies that no longer funnel our prosperity to the wealth few, we are reviving the heart of our democracy.

When we hear the legitimate discontent of Black Lives Matter, and we come together to renew justice in our criminal justice system, we are embracing our deepest moral values and reviving the heart of our democracy.

When we love the Jewish child and the Palestinian child, the Muslim and the Christian and the Hindu and the Buddhist and those who have no faith, but they love this nation, we are reviving the heart of our democracy.

When we fight for peace and when we resist the proliferation of military-style weapons on our streets, and when we stand against the anti-democratic stronghold of the NRA, we are reviving the heart of our democracy.

Now, my friends, they tell me that when the heart is in danger, somebody has to call an emergency code, and somebody with a good heart will bring a defibrillator to work on a bad heart, because it’s possible to shock a bad heart and revive the pulse.

In this season, when some want to harden and stop the heart of our democracy, we are being called like our foremothers and fathers to be the moral defibrillators of our time.

We must shock this nation with the power of love.

We must shock this nation with the power of mercy.

We must shock this nation and fight for justice for all.

We can’t give up on the heart of our democracy. Not now, not ever! And so I stop by here tonight to ask: Is there a heart in this house? Is there a heart in America? Is there somebody that has a heart for the poor? And a heart for the vulnerable?

Then stand up! Vote together! Organize together! Fight for the heart of this nation! And while you’re fighting, sing that old hymn, revive us again! Fill each heart with Thy love. May each soul be rekindled with fire from above.

Hallelujah!

Πως γίνονται τα θαύματα

Καιρό τώρα αναρωτιόμουν τι χρειάζεται να γίνει για να δούμε ένα θαύμα.

Διαβάζοντας τη Βίβλο βλέπουμε πως ο Θεός έχει πάψει να κάνει τα μεγάλα και εντυπωσιακά θαύματα όπως το να ανοίξει τη θάλασσα στα δύο, να αναστήσει ένα νεκρό ή να κάνει το νερό κρασί.

Πλέον αρκείται στο να βρούμε θέση να παρκάρουμε, τα χαμένα κλειδιά, ή να κερδίσει ο ΠΑΟ το πρωτάθλημα. Καλά…παραδέχομαι πως το τελευταίο έχει πάψει να συμβαίνει.

Πλέον τα θαύματα δεν εντυπωσιάζουν, απλώς δίνουν μια ευχάριστη αίσθηση στη κοιλιά μας, σαν να φάγαμε ένα καλό γεύμα.

Εντάξει, θεός είναι αυτός, ότι θέλει κάνει.

Αλλά πως το κάνει;

Πάντα έλεγα πως ένα θαύμα είναι η προσωρινή ακύρωση των νόμων της φύσης και τελικά φαίνεται πως έχω δίκιο! Το βιβλίο θρησκευτικών της Β’ Λυκείου με επιβεβαιώνει!

θεία πρόνοια

Έτσι, για να μην έχετε απορίες.

Άθεοι, ο νέος εχθρός

Satan debunking Atheists

Όλα ξεκίνησαν από τον «Φανερό Δείπνο». Οι πιστοί ενοχλήθηκαν από αυτόν και ξαφνικά ανακάλυψαν τον νέο εχθρό, τους άθεους!

Στην ιστορία του Χριστιανισμού, αυτοί που διακρίθηκαν και έγιναν άγιοι, ήταν αυτοί που μαρτύρησαν. Στη βίβλο το λέει ξεκάθαρα, αν δεν περάσεις την κόλαση επί γης δεν θα δεις τον παράδεισο. Αν δεν ταπεινωθείς στον θεό, δεν θα σε πάρει μαζί του.

Μέχρι και σήμερα κυκλοφορεί ο μύθος πως οι Ρωμαίοι έριχναν τους χριστιανούς στα λιοντάρια του Κολοσσαίου.

Γενικά, η ιδέα του χριστιανού που βασανίστηκε για τη πίστη του είναι ένα από τα πιο σημαντικά μέρη της θρησκείας αυτής.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι σημερινοί χριστιανοί χρειάζονται και αυτοί έναν «κακό» για να νιώσουν πιο χριστιανοί, πιο κοντά στο θεό.

Μέχρι τώρα ο κακός ήταν ο Εβραίος. Για κάποιο λόγο που ποτέ δεν κατάλαβα, η ιδέα πως οι Εβραίοι ήθελαν το κακό της Ορθοδοξίας ήταν και παραμένει δυνατή στην Ελλάδα. Το γεγονός πως οι Εβραίοι ποτέ δεν έκαναν κάτι κατά της Ορθοδοξίας δεν μοιάζει να επηρεάζει πολλούς.

Αλλά πλέον, αυτή η ιδέα, έχει αρχίσει να χάνει έδαφος. Ο βασικότερος λόγος είναι πως οι Εβραίοι είχαν όλες τις ευκαιρίες να «καταστρέψουν» την ορθοδοξία, αλλά δεν το έκαναν. Οπότε σαν αφήγηση, έχει χάσει δύναμη, με εξαίρεση τα μέλη της Χρυσής Αυγής και άλλους παρόμοιας πολιτικής απόχρωσης.

Αυτό σημαίνει πως έχει δημιουργηθεί ένα κενό στο μυαλό του Χριστιανού. Με ποιο τρόπο θα πλησιάσει το θεό αν ο εχθρός δεν είναι αρκετά δυνατός ώστε να κλονίσει τη πίστη του;

Σε αυτό το κενό μπήκε από φέτος ο άθεος, αυτός που τολμά να φάει κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή και…προκαλεί.

Βολικός εχθρός, δεν λέω, αλλά ειδικά στην Ελλάδα, η οποία είναι η δεύτερη πιο θρησκευόμενη χώρα στην Ευρώπη μετά την Ιρλανδία, το να πεις πως ο άθεος είναι ο κίνδυνος, είναι σαν να λες πως αν βρέξει πολύ και δεν ξέρεις να κολυμπάς μπορεί να πνιγείς. Σε μια χώρα που το 90+% δηλώνει πως πιστεύει στο θεό, το να αφήνεις να εννοηθεί πως ο αθεϊσμός είναι πρόβλημα, δείχνει πως δεν ζεις στη πραγματικότητα.

Διαβάζω λοιπόν διάφορα ειρωνικά σχόλια στο FB πως κακώς ο άθεος παραπονιέται για το Άγιο Φως διότι:

Το 2015 το Άγιο Φως ήρθε στην Ελλάδα με κόστος που καλύφθηκε από ιδιώτη

και αναρωτιέμαι αν είναι σοβαροί! Από όλα αυτά τα χρόνια φέρνουμε το άγιο κερί, επιλέγουμε τη μία φορά που δεν πλήρωσε το κράτος και τη παρουσιάζουμε σαν κανόνα;

Ή το άλλο το εντυπωσιακό:

Τι έγινε με τον Αμβρόσιο βρε παιδιά;Θα τα βάλετε τώρα με έναν γέρο που αν δεν ήταν οι αναχρονιστικοί νόμοι της εκκλησίας θα έπρεπε να είναι σε άσυλο εδώ και 30 χρόνια;

Εντυπωσιακό διότι «προσπερνάμε» τον Αμβρόσιο σαν να μην υπάρχει. Το επιχείρημα «τι να κάνουμε αφού οι νόμοι της εκκλησίας είναι αναχρονιστικοί» δεν είναι υπέρ της εκκλησίας αλλά κατά. Αλλά όταν οι άθεοι λέμε πως αυτοί οι κανόνες είναι το πρόβλημα, τότε θέλουμε το κακό της ορθοδοξίας.

Το αγαπημένο μου είναι αυτό:

Οι χριστιανοί που όντως μας απασχολεί η θρησκεία μας, …, ξέρουμε από τα 5 μας ότι το Άγιο Φως δεν αποτελεί κάποιο θαύμα ή τρικ αλλά απλώς ανάβει από την άσβεστο κανδήλα που βρίσκεται στον τάφο του Χριστού. Οι υπόλοιποι, ας περιμένετε τις συνταρακτικές αποκαλύψεις του κάθε Δημοκίδη

Μας λένε λοιπόν, μετά από τόσα χρόνια που οι άθεοι λέγαμε πως δεν υπήρχε θαύμα και όλοι μας χλεύαζαν, πως είχαμε δίκιο. Αλλά η εκκλησία ποτέ δεν είπε την αλήθεια την οποία προφανώς γνώριζε. Αντιθέτως, όχι μόνο άφηναν τους πιστούς να πιστεύουν σε ψευδοθαύματα, αλλά έβγαζαν και χρήματα από αυτά!
Θα ήθελα να ήξερα αν θα βλέπαμε σχόλια σαν το παραπάνω αν δεν είχε βγει στη φόρα το βίντεο του πάτερ Δημοκίδη όπου λέει ξεκάθαρα με ποιο τρόπο ανάβει το Άγιο Φως, ο οποίος μόνο θαυματουργός δεν είναι.

Όλοι αυτοί οι χριστιανοί δεν αντιλαμβάνονται ένα πράγμα: ο εχθρός δεν είναι ο άθεος, το πρόβλημα δεν είναι αυτός που ρωτάει και αμφισβητεί, αλλά αυτός που δέχεται αδιαμαρτύρητα ότι του πει ένας μαυροφορεμένος τύπος με φουστάνι. Αυτός που πιστεύει σε κάτι για το οποίο όχι μόνο δεν έχει αποδείξεις πως υπάρχει, αλλά αν είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα δεν θα το πίστευε καθόλου!

Το πρόβλημα της θρησκείας είναι πως αν δεν έχεις έναν «εχθρό» να σε απασχολεί και αρχίσεις να κοιτάς απερίσπαστα τις αρχές της, τότε βλέπεις το σαθρό του κατασκευάσματος, και αυτό βέβαια θα είναι η αρχή του τέλους.

Οπότε η εκκλησία εντέχνως κατασκευάζει εχθρούς και οι πιστοί τσιμπάνε…εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν.

ΥΓ: Κάποιοι άθεοι ισχυρίζονται ή φέρονται σαν οι πιστοί να είναι ηλίθιοι και οι ίδιοι (οι άθεοι) εξυπνότεροι. Μεγάλη πλάνη. Η θρησκεία δεν είναι θέμα εξυπνάδας απλώς το μυαλό μας είναι πιο έτοιμο να πιστέψει παρά να μην πιστέψει. Στη τελική, πιστός ή άθεος, έξυπνος ή χαζός, οι πράξεις σου είναι αυτές που κρίνουν αν είσαι καλός άνθρωπος.

Περισσότερη ανάγνωση: http://www.apologitis.com/gr/ancient/epistimi_thriskia.htm

Περί «Φανερού Δείπνου» και άλλων παραπόνων

Πριν καιρό είχα γράψει πως οι άθεοι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και πως το μόνο που έχουμε κοινό είναι η έλλειψη πίστης μας σε θεούς.

Σήμερα διάβαζα για το Φανερό Δείπνο των άθεων οι οποίοι θα μαζευτούν τη Μεγάλη Παρασκευή για να φάνε κρεατικά.

Να ξεκαθαρίσω πως είμαι υπέρ των κρεατικών και ευχαρίστως να ήμουν και εγώ στο γεύμα, αλλά όχι για τους ίδιους λόγους.

Δεν νομίζω πως είμαι σίγουρος για το νόημα του Φανερού Δείπνου, αλλά προσπάθησα να σκεφτώ τον πραγματικό λόγο της οργάνωσής του και δεν μπορώ να πω πως βρήκα κάτι λογικό.

Θέλω να πω πως, όντως οι άθεοι δεν νηστεύουμε και δεν μας πολυ-απασχολεί αν θα φάμε κουκιά ή παϊδάκια τη Μεγάλη Παρασκευή, αλλά η ανακοίνωση και διοργάνωση του Φανερού Δείπνου (που από όσο ξέρω έχει ξαναγίνει) δεν αφορά τη κατανάλωση μερικών κοτόπουλων παραπάνω.

Όπως επικοινωνείται το θέμα μοιάζει να προσπαθεί η ομάδα των άθεων να…κοροϊδέψει, να….κάνει επίδειξη,…δεν ξέρω. Μου ακούγεται λίγο χαζό. Και εγώ θα φάω πίτσα αύριο βράδυ (Μ. Παρασκευή) αλλά δεν θα το διαφημίσω (δεν διαφημίζεις μια κατεψυγμένη πίτσα).

Αντί σαν άθεοι να μην ασχολούμαστε με τις θρησκευτικές συνήθειες των πιστών, ειδικά αυτές που δεν μας αφορούν, κάνουμε λίγο σαν μικρά παιδιά.

Αν μη τι άλλο, πέραν από τα ατελείωτα λογικά σφάλματα του χριστιανισμού, έχουμε και άλλα πιο σημαντικά προβλήματα με αυτή τη θρησκεία τα οποία θα μπορούσαν να μας απασχολήσουν. Για παράδειγμα, να δούμε λίγο τη πλύση εγκεφάλου που γίνεται στα παιδιά μας στο σχολείο, τον εντυπωσιακό ρατσισμό και μίσος που ακτινοβολούν διάφοροι μητροπολίτες χωρίς κανείς να τους εξηγεί πως ο Ιησούς δεν θα έκανε τα ίδια, το ότι η εκκλησία είναι κράτος εν κράτη και οι υπάλληλοι της διατηρούν προκλητικά όλα όσα είχαν πριν τη κρίση με τις πλάτες όλων των πολιτικών, τη μεταφορά ενός κεριού με ολόκληρο αεροπλάνο και την υποδοχή του από «σκεπτόμενους» ανθρώπους, τη μη αντίδραση της εκκλησίας στον μύθο του θαυματουργού ανάματος του Θείου Φωτός, τη χρησιμοποίηση λειψάνων αγίων στα νοσοκομεία ως κόλπο marketing σε μια περίοδο που δεν έχουμε λεφτά για γάζες ή ασπιρίνες και πολλά, πολλά άλλα.

Έχουμε σοβαρά θέματα χωρίς αμφιβολία.

Ο Φανερός Δείπνος έχει ένα συμβολισμό που καταλαβαίνω και μπορεί για κάποιους να είναι καλή ιδέα και για άλλους να μην είναι. Όπως είπαμε δεν είναι όλοι οι άθεοι ίδιοι.

Αλλά και εσείς οι πιστοί που ενοχλείστε και τον κατακεραυνώνετε με ποστ στα social media, έλεος! Καταφέρνετε και προσπερνάτε όλες τις βλακείες στις οποίες πιστεύετε με εντυπωσιακή άνεση και χωρίς να πεταρίσετε βλέφαρο, αλλά στέκεστε στο γεγονός πως κάποιοι δεν νηστεύουν και σας το λένε!

Σήμερα πήγα στο σούπερ μάρκετ να πάρω κάτι να φάω και βρήκα έτοιμο μουσακά τον οποίο και αγόρασα. Η ταμίας στην έξοδο μου λέει: «δεν επιτρέπεται, έχει κιμά» και αμέσως πρόσθεσε «Αστειεύομαι. Δεν είναι σημαντικό αν κάποιος νηστεύει ή όχι, αλλά οι πράξεις που κάνει.»

Η ταπεινή και σίγουρα πτωχή ταμίας του σούπερ μάρκετ έχει πολλά να μας διδάξει, νομίζω.

Όταν οι δεινόσαυροι ήταν κατοικίδια

Μερικές φορές η ηλιθιότητα που συναντάς στο Internet ξεπερνά κάθε προσδοκία.

Γελάμε με αυτούς που πιστεύουν πως τα φυσικά είναι αυτομάτως καλά, γελάμε με αυτούς που κάνουν κλύσματα καφέ για να γιατρέψουν αρρώστιες, γελάμε με αυτούς που κατασκευάζουν αρρώστιες ώστε να δικαιολογήσουν ανασφάλειες.

Αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε με τον παρακάτω τύπο.

Τον συγκεκριμένο τον βρήκε ο Satan, ένας Άγγλος που έχει το όνομα του άγγελου που «έπεσε», και ο οποίος τριγυρνά διάφορες θρησκευτικές σελίδες στο Facebook και ανακαλύπτει τέτοια μαργαριτάρια.

Ο Donovan προφανώς είναι ένας από αυτούς που πιστεύουν πως η δημιουργία του κόσμου έγινε σε 7 μέρες και πως οι δεινόσαυροι συνυπήρχαν με τους ανθρώπους.

Στο σχόλιό του προσπαθεί να εξηγήσει πως ζούσαν οι άνθρωποι με τους δεινόσαυρους και γιατί δεν μας είχαν φάει όλους.

flip flopsΣε απλά Ελληνικά, ο Donovan μας λέει πως, όπως ο άνθρωπος έχει εξημερώσει τα σκυλιά και τα γατιά για κατοικίδια, έτσι εξημέρωσε και τους δεινόσαυρους για φύλακες, μέχρι να φτιάξουμε καλύτερες πόρτες.

Από που να αρχίσω και που να τελειώσω;

Νομίζω πως είναι υπεράνω κριτικής!

18+1 Πράγματα που πρέπει να ξέρετε για τον αθεϊσμό

Πριν μερικές ημέρες, ένας αναγνώστης του μπλογκ, απάντησε σε ένα άρθρο, πολύ ευγενικά είναι αλήθεια, και ακολούθησε μεγάλη αλληλογραφία. Πέραν του κεντρικού θέματος της επικοινωνίας που ήταν το κατά πόσο πρέπει ένας Χριστιανός να προσβάλλεται από αυτά που γράφω, πρόσεξα πως ο συγκεκριμένος αναγνώστης έκανε συνεχώς λάθη σχετικά με τον αθεϊσμό.

ATHEIA

Συνεπώς νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω μερικά θέματα άλλη μια φορά.

  1. Ο αθεϊσμός δεν είναι πολύπλοκο θέμα. Αντιθέτως είναι εξαιρετικά απλό. Απλώς δεν πιστεύω σε κανένα θεό. Αυτό είναι το μόνο χαρακτηριστικό που χρειάζεται να έχει κάποιος για να τον αποκαλέσουμε άθεο. ΤΟ ΜΟΝΟ!
  2. Άθεος δεν σημαίνει πως η ζωή μου δεν έχει νόημα, γιατί έχει, δεν σημαίνει πως πιστεύω στην εξέλιξη των ειδών, αν και πιστεύω, δεν σημαίνει πως πιστεύω στον διάβολο, μιας και αν δεν πιστεύεις στον θεό τότε δεν πιστεύεις ούτε στον διάβολο που είναι δημιούργημά Του.
  3. Άθεος δεν σημαίνει πως είμαι καλός άνθρωπος ή πως είμαι κακός άνθρωπος. Υπάρχουν καλοί και κακοί άθεοι.
  4. Γιατί δεν πιστεύω στον θεό; Γιατί οι αποδείξεις που βλέπω και που μου έχουν δοθεί δεν είναι αρκετές για να με πείσουν.
  5. Οι άθεοι δεν έχουμε όλοι τις ίδιες πεποιθήσεις. Κάποιοι είναι αριστεροί άθεοι, άλλοι φιλελεύθεροι, άλλοι φεμινιστές, άλλοι φιλόζωοι, άλλοι δημοκράτες, άλλοι φασίστες, οτιδήποτε.
  6. Αυτές μας οι πεποιθήσεις ΔΕΝ προέρχονται από τον αθεϊσμό μας. Αν προέρχονταν θα είχαμε όλοι τις ίδιες πεποιθήσεις. Αντιθέτως ο ίδιος ο αθεϊσμός είναι προϊόν των πεποιθήσεών μας για την επιστήμη και τη προέλευση το ανθρώπου.
  7. Κανένας λογικός άθεος δεν είναι δογματικά ταγμένος να μην πιστέψει στο Θεό. Απλώς οι αποδείξεις για την ύπαρξή του είναι …χάλια μαύρα. Θα ήταν απίστευτα απλό για ένα παντοδύναμο Ον να γράψει ένα κεφάλαιο στο ιερό του βιβλίο με το οποίο θα έσβηνε όλες τις αμφιβολίες που έχει ένας άθεος. Θα μπορούσε να μας δώσει τις λύσεις για όλα τα σημαντικά προβλήματα του 21ου αιώνα, ή να ευθυγραμμίσει τα αστέρια ώστε να γράφουν «ΘΕΟΣ», ή «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» (το ίδιο είναι). Αυτό θα με έκανε και εμένα πιστό. Αντί για αυτό μας δίνει οδηγίες πως να σφάξουμε κατσίκες και να πουλήσουμε γυναίκες.
  8. Δεν μπορείς να τσουβαλιάσεις όλους τους άθεους μαζί. Είμαστε διαφορετικοί. Το μόνο κοινό που έχουμε είναι πως δεν έχουμε πεισθεί για την ύπαρξη Θεού. Μπορεί να έχουμε και άλλα κοινά, μπορεί και όχι.
  9. Οι περισσότεροι άθεοι μεγάλωσαν από τους γονείς του ως πιστοί. Το γεγονός πως μας μεγάλωσαν να πιστεύουμε σε κάτι δεν σημαίνει πως πρέπει να παραμείνουμε κολλημένοι σε αυτό το δόγμα.
  10. Στη εκκλησία, αλλά και με τη θρησκεία είχα και καλές και κακές εμπειρίες. Αυτές σε μεγάλο βαθμό με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα. Αλλά δεν είμαι θυμωμένος με τον Θεό. Είναι δύσκολο να θυμώσεις με κάτι που δεν πιστεύεις πως υπάρχει και αν το κάνεις, ίσως το πρόβλημά σου να είναι …διαφορετικής φύσης.
  11. Μπορεί να μην είμαι θυμωμένος με τον Θεό, αλλά είμαι εξαιρετικά τσαντισμένος με την οργανωμένη θρησκεία. Δεν αναφέρομαι μόνο στο Χριστιανισμό αλλά σε όλες τις θρησκείες, απλώς μιλάω για τον Χριστιανισμό μιας και αυτόν ξέρω καλύτερα.
  12. Μερικά από τα προβλήματα που έχω με το Χριστιανισμό είναι πως είναι κατά των ίσων δικαιωμάτων των γυναικών, κατά της επιστήμης, κατά της προόδου, σεξιστικός, ομοφοβικός, υπέρ της δουλείας, βίαιος, υπέρ της ανθρωποθυσίας και επειδή χρησιμοποιεί το φόβο ως εργαλείο ελέγχου.
  13. Το ότι είμαι άθεος δεν σημαίνει πως δεν έχω ηθική. Αυτό είναι μεγάλο θέμα το οποίο έχω αναλύσει σε προηγούμενο πρόσφατο άρθρο, οπότε απλώς να πω πως θεωρώ πως η ηθική της Βίβλου είναι εξαιρετικά προβληματική για να την ακολουθήσω. Δεν μπορώ να δεχθώ πως κάτι είναι καλό απλώς επειδή το είπε ο Θεός. Αν πιστεύετε πως αυτό είναι λάθος τότε υποθέτω πως είστε έτοιμοι να σκοτώσετε το παιδί σας αν σας το πει ο Θεός. Τι; Όχι; Χμμμ….
  14. Ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύουν στο Θεό σε όλο τον κόσμο είναι τεράστιος, αυτό όμως δεν αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Αν ήταν απόδειξη, τότε ποιανού Θεού;
  15. Ο αθεϊσμός δεν είναι μια πίστη. Πρόκειται για την άρνηση αυτής της πίστης για λόγους που προανέφερα.
  16. Οι άθεοι δεν ισχυριζόμαστε πως έχουμε την υπέρτατη αλήθεια. Δεν έχουμε αλάνθαστα βιβλία. Δεν έχουμε ιερούς συγγραφείς. Ουδείς αλάνθαστος, ούτε ο Πάπας.
  17. Αγνωστικιστής είναι αυτός που ζητάει γνώση για να λάβει θέση. Αυτό είναι διαφορετικό από την αθεϊα όπου απορρίπτουμε την ύπαρξη του Θεού. Αλλά μπορεί να υπάρξει αγνωστικιστής άθεος, σαν εμένα, ο οποίος λέει πως δεν γνωρίζει αν υπάρχει Θεός και επιλέγει να μη πιστέψει καθώς και γνωστικός άθεος που είναι βέβαιος πως δεν υπάρχει θεός.
  18. Η αθεϊα δεν είναι πίστη (ξανά). Δεν είναι μια κοσμοθεωρία ώστε να σκοτώσεις στο όνομά της. Οι φόνοι έχουν πολλά κίνητρα, αλλά η έλλειψη πίστης δεν είναι ένα από αυτά.

Τέλος,

19.  Οι άθεοι δεν τρώμε μωράκια. Σίγουρα δεν τρώμε μωράκια κάθε Πέμπτη και Σάββατο οπότε τρώμε γατάκια και σκυλάκια. Αυτό το πράγμα με τα μωράκια είναι μύθος.

Βάζω στοίχημα πως υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι που λένε πως δεν ξέρουν αν υπάρχει θεός, αλλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως στην ουσία είναι άθεοι. Όποιος από αυτούς διαβάζει αυτό το άρθρο νομίζω πως είναι σημαντικό να καταλάβει πως η αθεϊα δεν είναι κάτι κακό, όπως ίσως του έχουν πει. Πρόκειται απλώς για την ουδέτερη στάση στον ισχυρισμό πως υπάρχει Θεός όπως αυτός περιγράφεται στα διάφορα ιερά βιβλία.

Ο αθεϊσμός όχι μόνο δεν είναι κακός αλλά προκειμένου να ξεμπλέξουμε με αρκετά από τα κακά τη θρησκείας θα πρέπει να μαζευτούμε πολλοί και να οργανωθούμε καλύτερα.

Το πρώτο βήμα όμως είναι να το καταλάβουμε.

Ποιος είναι πιο ηθικός, ο θρήσκος ή ο άθεος;

Πριν μερικές μέρες πέτυχα το παρακάτω σχόλιο στο Facebook που μου έκανε εντύπωση:

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει «Όπου δεν υπάρχει Θεός, όλα επιτρέπονται» , οπότε η Θρησκεία με βάση το νόμο του Θεού, βάζει όρια στο τι πρέπει και τι όχι…

Ο συγγραφέας κάνει ένα ισχυρισμό και όπως έχουμε πει, ο κάθε ισχυρισμός θα πρέπει να τεθεί κάτω από κριτικό βλέμμα και να δούμε αν υπάρχουν στοιχεία που να τον υποστηρίζουν ή όχι.

Πολλοί πιστεύουν πως οι κανόνες ηθικής που έχουμε και ακολουθούμε, η δυτική κυρίως κοινωνία, έχουν προέλθει από τη θρησκεία. Χωρίς τη θρησκεία να μας θέσει τα όρια, θα ήμασταν ανήθικοι.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πάρα πολλές αγαθοεργίες γίνονται από θρησκευτικές οργανώσεις. Χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι, τρώνε ένα πιάτο φαϊ ή αποκτούν έστω και προσωρινή στέγη, με τη βοήθεια της εκκλησίας (σε διάφορες χώρες, όχι μόνο Ελλάδα) ή κάποιας θρησκευτικής οργάνωσης.

Παράλληλα, επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία πως μερικοί από τους μεγαλύτερους πολέμους και όχι μόνο, έχουν γίνει στο όνομα του θεού.

Οι θρησκευόμενοι μπορούν να ανοίξουν τη βίβλο ή το κοράνι και να βρουν αποσπάσματα που μιλούν για αγάπη και συμπόνια, ενώ οι κριτικοί, σαν εμένα, να απαριθμήσουν δεκάδες άλλα αποσπάσματα όπου οι ιστορίες που διαβάζουμε είναι τόσο φριχτές ή τρομακτικές ώστε να απορούμε για τους ηθικούς κανόνες που προσπαθούσε να μεταφέρει ο συγγραφέας αυτών των βιβλίων στους αναγνώστες του.

Δεν είναι λίγα τα αποσπάσματα όπου ο θεός δίνει άδεια να τελεστούν αποτρόπαιες πράξεις στο όνομά του όπως γενοκτονίες, φόνοι και βιασμοί. Μερικά αποσπάσματα είναι πραγματικά απίστευτα όπως το αγαπημένο μου, την ιστορία όπου κάτι παιδιά κορόιδεψαν τον προφήτη Ελισσαίο για τη καράφλα του και αυτός τα καταράστηκε με αποτέλεσμα ο θεός να στείλει δύο θηλυκές αρκούδες να κομματιάσουν και τα 42.

Το να προσπαθήσεις να δεις αν ο κόσμος θα ήταν καλύτερος ή χειρότερος χωρίς τη θρησκεία είναι πρακτικά αδύνατο. Αυτό συμβαίνει διότι η θρησκεία βρίσκεται παντού. Σίγουρα υπάρχουν χώρες, όπως η Δανία, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι άθεοι και ηθικοί, αλλά οι θρήσκοι θα μπορούσαν να πουν πως η ηθική των άθεων αυτών, βασίζεται στο θρησκευτικό παρελθόν τους.

Το να δεις αν η θρησκεία έχει θετικό ή αρνητικό πρόσημο στον κόσμο είναι σαν να προσπαθείς να δεις αν θα ήμασταν καλύτερα με τρία φύλα και όχι δύο.

Ίσως να είχε νόημα αν προσπαθούσαμε να δούμε αν ένα θρησκευόμενο άτομο είναι πιο ηθικό από έναν άθεο.

Διάφορες έρευνες έχουν γίνει πάνω σε αυτό το θέμα και το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα ήταν πως σε γενικές γραμμές, οι πιστοί κάνουν πιο πολλές αγαθοεργίες από τους άθεους. Αυτό ισχύει ακόμα και όταν υπολογίσουμε τον παράγοντα ηλικίας και δημογραφικών.

Γιατί συμβαίνει αυτό άραγε; Είναι όντως η θρησκεία η αιτία;

Οι ερευνητές Robert Putnam και David Campbell έκαναν μια έρευνα όπου ρωτούσαν τους πιστούς σχετικά με τη ζωή μετά θάνατο, τη σημασία του θεού στην ηθική και για διάφορες άλλες πτυχές της θρησκευτικής ζωής.

Όπως έδειξε η έρευνα καμία από αυτές τις ιδέες δεν έπαιζε ρόλο στη τάση των πιστών να προσφέρονται εθελοντικά, ή να κάνουν αγαθοεργίες. Αντιθέτως, αυτό που μετρούσε ήταν η συμμετοχή σε θρησκευτικές κοινωνικές ομάδες. Με άλλα λόγια, όσο πιο πολλές φορές το άτομο πήγαινε στην εκκλησία, τόσο πιο πιθανό ήταν να συμμετέχει σε εθελοντικές προσπάθειες ή να προσφέρει αγαθοεργία.

Όπως είπαν και οι επιστήμονες που έκαναν την έρευνα, τα στατιστικά λένε πως ακόμα και ένας άθεος που συμμετέχει στη κοινωνική ζωή της εκκλησίας είναι πιο πιθανό να συμμετάσχει σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Οι άνθρωποι δεν επηρεαζόμαστε από τα θρησκευτικά μας πιστεύω αλλά από την αίσθηση πως ανήκουν σε μια θρησκευτική ομάδα.

Η σημασία της κοινωνικής ομάδας και η μη σημασία των θρησκευτικών πιστεύω φαίνεται και σε άλλα σημεία. Ο ψυχολόγος Jeremy Ginges και η ομάδα του βρήκαν σημαντική σχέση μεταξύ θρησκευτικότητας και επιθέσεων αυτοκτονίας μεταξύ Παλαιστίνιων. Και σε αυτή τη περίπτωση αυτό που έπαιζε ρόλο δεν ήταν τα θρησκευτικά πιστεύω αλλά η θρησκευτική κοινότητα: η συχνότητα προσέλευσης στο Τζαμί προέβλεπε τη πιθανότητα υποστήριξης επιθέσεων αυτοκτονίας, ενώ η συχνότητα προσευχής, όχι.

Σε ομάδες όπως Ινδονήσιους Μουσουλμάνους, Μεξικάνους Καθολικούς, Βρετανούς Προτεστάντες, Ρώσους Ορθόδοξους, Ισραηλινούς Εβραίους, Ινδούς Ινδουιστές, η συχνότητα της προσέλευσης στο θρησκευτικό χώρο, αλλά όχι η συχνότητα προσευχής, προβλέπει την απάντηση σε ερωτήσεις όπως: «οι πιστοί των άλλων θρησκειών φταίνε για πολλά από τα προβλήματα του κόσμου».

Παρόλο που η συμπεριφορά κάποιου προβλέπεται καλύτερα από τη προσέλευσή του σε θρησκευτικούς χώρους από ότι από το πόσο θρήσκος είναι, μοιάζει λογικό να συμπεράνουμε πως κάποιος που πιστεύει πως ο θεός θέλει να σκοτώσει άπιστους, θα είναι πιο ενθουσιώδης στη δολοφονία των άπιστων από ότι κάποιος που δεν πιστεύει καθόλου στο θεό.

Επιπλέον διάβασμα:

  • Robert D. Putnam and David E. Campbell, American Grace: How Religion Divides and Unites Us (New York: Simon & Schuster, 2010), 467, 473.
  • Paul Bloom. “Just Babies The Origins of Good and Evil.
  • J. Ginges, I. Hansen, and A. Norenzayan, “Religion and Support for Suicide Attacks,” Psychological Science 20 (2009): 224–30.

hitch

Διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους δεν θέλετε;

Ορίστε λοιπόν που η κυβέρνηση μας, άκουσε τους άθεους και έκανε το πρώτο βήμα, έστω και μικρό και αποφάσισε πως η γιορτή των Τριών Ιεραρχών δεν είναι σχολική αργία και τα παιδιά πρέπει να πάνε σχολείο κανονικά.

ΝΙΚΗ!!!

Αστειεύομαι βέβαια, γιατί σε μια χώρα όπου ο θρησκευτισμός των κομματικών ηγετών και δη του πρωθυπουργού είναι εργαλείο προσέλκυσης ψήφων, δεν νοείται πισογύρισμα της κατάστασης.

Μπορεί η γιορτή των Τριών Ιεραρχών να μην είναι αργία πλέον, αλλά στην ίδια εγκύκλιο με την οποία το Υπουργείο Παιδείας ενημερώνει για αυτή την αλλαγή, μας λέει και ακριβώς τί πρέπει να κάνουμε εκείνη την ημέρα:

«…ορίζεται, για όλες τις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ως ημέρα εορτής, κατά την οποία γίνεται εκκλησιασμός και δραστηριότητες σχετικά με την προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα γράμματα.»

Να για να μην χαίρεστε! Αναγκαστικός εκκλησιασμός και ενημέρωση για την προσφορά των Τριών στα γράμματα. Όχι νομίζατε πως το υπουργείο ενός κράτους με νομοθετημένη ανεξηθρησκεία θα σκεφτεί να κρατήσει αποστάσεις. Χαζούληδες!

Δεν έχω ιδέα τί προσέφεραν οι Τρεις Ιεράρχες στα γράμματα, αλλά βάζω στοίχημα πως η προσφορά τους δεν είναι σημαντικότερη από τη προσφορά του Νεύτωνα στη φυσική, ή του Παπανικολάου στην ιατρική, αλλά κανείς δεν κάνει ιδιαίτερες δραστηριότητες για την προσφορά των επιστημόνων και δεν μιλάω για τα κανονικά μαθήματα. Μην ξεχνάμε πως τα παιδιά ήδη κάνουν θρησκευτικά.

Αναρωτιέμαι επίσης τί είδους δραστηριότητες θα κάνουν τα σχολεία πέραν από τον εκκλησιασμό. Είναι γνωστό πως η φαντασία και η δημιουργικότητα της πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων περιορίζεται στην εφεύρεση νέων επιδομάτων και μεθόδων να εργαστούν λιγότερο. Δεν βλέπω για ποιό λόγο οι καθηγητές να είναι πολύ διαφορετικοί. Τους πραγματικά δημιουργικούς θα τους απορροφήσει το σύστημα και σύντομα τα παιδιά θα περνούν όσο περισσότερες ώρες μπορούν στην εκκλησία και μετά σπίτια τους.

Αλλά το είπε ο Σαμαράς: «Οι εικόνες δεν θα κατέβουν ποτέ από τα δημόσια κτήρια. Οι Έλληνες πιστεύουν!»

Προφανώς ή δεν είμαι Έλληνας, με τον τρόπο που το ορίζει ο Σαμαράς, ή δεν ξέρει πως υπάρχω.

Αλλά ποιός ενδιαφέρεται για τον άθεο. Είπαμε, οι Έλληνες πιστεύουν.

kids to school

Ο φονταμενταλιστής άθεος.

Από τον τοίχο ενός φίλου στο Facebook:

Είχα την εντύπωση οτι ο φανατισμός είχε θρησκευτικό πρόσημο.
Μουσουλμανικό κυρίως , αλλα βεβαίως και χριστιανικό και ιουδαϊκο.
Έσφαλα , διαπιστώνω καθημερινά οτι μια καινούργια θρησκεία κάνει την εμφάνιση της με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Ονομάζεται φονταμενταλιστικος αθεϊσμος.
Ούτε άθεος δεν μπορεί να εισαι πλέον,
Κινδύνευεις να επιστρατεύθεις σε πόλεμο εναντίον των ενθέων.
Έλεος……….

Αν και έχω ξαναμιλήσει για το θέμα, νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Ο φανατισμός από όπου και αν έρχεται είναι κακός. Το να είσαι φανατικός σημαίνει πως δεν είσαι σε θέση να ακούσεις λογικά επιχειρήματα και να αλλάξεις τη γνώμη σου όταν θα πρέπει. Πότε πρέπει να αλλάξουμε τη γνώμη μας; Μα όταν τα επιχειρήματα που δίνει η άλλη πλευρά είναι λογικά και επιβεβαιώνονται από επιστημονικά δεδομένα.

Έτσι λοιπόν, αν είσαι φανατικός, ακόμα και φανατικός άθεος, δεν μπορείς να αλλάξεις τη γνώμη σου, κάτι που είναι λάθος.

Από την άλλη, ο αθεϊσμός δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει θρησκεία, διότι θρησκεία είναι η πίστη σε ένα θεό και ο αθεϊσμός το απορρίπτει αυτό. Εκτός και αν το «θρησκεία» χρησιμοποιείται πιο χαλαρά, όπως πχ, ο Ολυμπιακός είναι θρησκεία. Σε αυτή τη περίπτωση μιλάμε πάλι για φανατικούς, οπότε επιστρέφουμε στο προηγούμενο επιχείρημα.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τί είναι ο «φονταμενταλιστής άθεος». Φονταμενταλισμός είναι η τάση να επιστρέφεις στις ρίζες μιας ιδεολογίας. Αλλά ο αθεϊσμός ούτε ιδεολογία είναι, ούτε ρίζες έχει. Είναι απλώς η έλλειψη πίστης σε θεούς. Συνεπώς δεν μπορεί να υπάρχει φονταμενταλιστής άθεος. Ίσως ο φίλος να το αναφέρει και πάλι χαλαρά, οπότε να μιλάμε και πάλι για κάποιον φανατικό, οπότε, για άλλη μια φορά επιστρέφουμε στο αρχικό επιχείρημα περί φανατισμού.

Τέλος, αυτό το περί «πόλεμου εναντίων των ένθεων». Εδώ κάνει, ξανά, λάθος ο φίλος. Δεν υπάρχει πόλεμος εναντίων των ένθεων. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να πιστέψει σε ότι θέλει. Ο πόλεμος, αν υπάρχει διότι θα έλεγα πως μάλλον υπάρχει αντίσταση και όχι πόλεμος, είναι κατά της θρησκείας και ειδικά της οργανωμένης εκκλησίας και της προσπάθειάς της να ελέγχει όσο περισσότερο μπορεί τα τεκτενόμενα. Αντίσταση υπάρχει επίσης στον εναγκαλισμό της πολιτικής και του κράτους γενικότερα με τη θρησκεία και ειδικά με τη πληρωμή των μισθών των παπάδων από τους φόρους όλων μας, ακόμα και αν δεν πιστεύουμε.

Αν μπορέσουμε να αλλάξουμε τα παραπάνω, κάθε μορφή αντίστασης θα εξαφανιστεί και όλοι θα ηρεμήσουν. Αλλά η εκκλησία δεν δέχεται να αφήσει τη θέση δύναμης που έχει αποκτήσει μετά από αιώνες κατήχησης και έτσι η αντίσταση θα συνεχίσει. Όχι αντίσταση κατά ατόμων, αλλά κατά θεσμών και νόμων, με δημοκρατικά μέσα πάντα!

Αυτό είναι που συμβαίνει. Όχι κάποιος πόλεμος άθεων-ένθεων, ούτε κάποια σύγκρουση γιγαντιαίων διαστάσεων. Στη τελική η δύναμη της εκκλησίας μπροστά στη δύναμη των (μη οργανωμένων) άθεων είναι σαν τον Δαυίδ με το Γολιάθ (αν μου επιτρέπεται η παρομοίωση), αλλά χωρίς το γνωστό τέλος.

Οφείλω βέβαια να παραδεχθώ πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο φανατισμός κυριαρχεί. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά και ο κύριος λόγος είναι πως οι άθεοι έχουν ζήσει τί θα πει φανατισμός και έτσι, κατά το πλείστον, τον αποφεύγουν.

Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να ισχυριστούμε πως υπάρχει πόλεμος εναντίων ένθεων υπάρχει μεγάλη απόσταση και οι ισχυρισμοί αυτοί βοηθούν μόνο τη προσπάθεια κάποιων να παρουσιάσουν τον χριστιανισμό σαν τη διωκόμενη θρησκεία που καταπιέζεται από τους κακούς άθεους.

Θα το ξεπεράσουν όμως.

atheist-fundamentalists

Ο Γέροντας Παϊσιος και η σαύρα

Η ιστορία αυτή βρίσκεται σε ένα από τα χιλιάδες βιβλία που κυκλοφορούν για τον Άγιο….εεεεε…συγνώμη…τον Γέροντα, ή τουλάχιστον έτσι μας λένε τα αναρίθμητα θρησκευτικά μπλογκ που την αναδημοσιεύουν λες και πρόκειται για μια τρομακτική σοφία.

Κάποτε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου επισκέφτηκε τον Γέροντα και του είπε:
«Γέροντα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός. Ξέρεις είμαι άνθρωπος μορφωμένος, ζω στη Δύση και όλα αυτά που λες και κάνεις μπορούν να εξηγηθούν με την λογική. Βέβαια κάποια δύναμη μπορεί να υπάρχει, αλλά όσα λες περί Χριστού, περί μυστηρίων δεν τα δέχομαι.»
Ο Γέροντας τον άκουσε και του είπε με απότομο τρόπο:
«Eίσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα.»
Εκείνος ενοχλήθηκε από το λόγο του γέροντα καί αντέδρασε.
Ο Γέροντας επέμενε:
«Αλήθεια σου λέω. Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα και θα σου το αποδείξω.»
Ο Γέροντας είχε εκεί κοντά μια σαύρα και τη φώναξε. Το ζωάκι έτρεξε κοντά του και το ρώτησε να του πει άν υπάρχει Θεός. Η σαύρα σηκώθηκε στα δύο της πόδια κι έσκυβε το κεφάλι της δίνοντας καταφατική απάντηση στην ερώτηση του Γέροντα. Ο καθηγητής τα έχασε και άρχισε να κλαίει και ο Γέροντας του είπε:
«Είδες ότι είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα; Η σαύρα γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και εσύ με το μυαλό δεν κατάλαβες ότι υπάρχει Θεός.»
Ο καθηγητής έφυγε από το κελί του Γέροντα συγκλονισμένος.

Δεν έχει βέβαια νόημα να ασχοληθούμε με την ιστορία. Όποιος την πιστεύει είναι άξιος της τύχης του. Αυτό που έχει νόημα να δούμε είναι τη δομή της ιστορίας, δηλαδή πως είναι «στημένη¨.

Ξεκινάει λοιπόν αναφερόμενη σε «ένα καθηγητή Πανεπιστημίου». Δεν είναι δημοτικού, ή λυκείου, πάμε απ’ ευθείας στα «μεγάλα σαλόνια». Πανεπιστήμιο, η ανώτερη κλίμακα όπου για να είσαι καθηγητής, υποτίθεται, πως είσαι εξαιρετικά μορφωμένος.

Ο καθηγητής λέει, με μια δόση αυτοπροβολής ίσως, πως είναι σπουδαγμένος, έχει γυρίσει τον κόσμο, και χρησιμοποιεί τη λογική. Αυτά όλα τον οδηγούν στο να μην αποδέχεται τον Χριστό. Αν το διαβάσει ένα παιδί πόσο δύσκολο είναι να υποθέσει πως η μόρφωση και η λογική σε οδηγούν μακρυά από το θεό;

Η αλήθεια βέβαια είναι πως ναι, σε οδηγούν μακρυά από το θεό γιατί ο θεός είναι το ακριβώς αντίθετο. Αλλά ένα παιδί που έχει μεγαλώσει από θρήσκους γονείς, σε αυτό το κείμενο, απλώς βρίσκει όλα όσα χρειάζεται για να επιβεβαιώσει τη πίστη του και να αρχίσει να αποφεύγει αυτά που «την αποδυναμώνουν».

Έτσι λοιπόν με μια πολύ απλή και σύντομη ιστορία, ο συγγραφέας, όποιος και αν είναι, έχει καταφέρει να δαιμονοποιήσει και τη μόρφωση και τη λογική και να εξυψώσει την τυφλή πίστη ως το μέγιστο αγαθό.

Καθόλου περίεργο βέβαια. Η θρησκεία εκεί βασίζεται, στο γεγονός πως ο πιστός δεν θα ψάξει περισσότερο και θα δεχθεί αυτό που του λένε. Γιατί τελικά η τυφλή πίστη  επιβραβεύεται από το θεό και όχι η αμφισβήτηση και η λογική.

Ευτυχώς για εμάς που η δύναμη της θρησκείας μειώνεται παγκοσμίως και ειδικά στα προπύργια της όπως οι ΗΠΑ. Η παιδεία των ανθρώπων βελτιώνεται και η θρησκεία, αργά αλλά σταθερά, αρχίζει να δείχνει τί πραγματικά είναι: ένα απαρχαιωμένο σύστημα που δεν έχει πλέον τίποτε να προσφέρει.

Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα πιστεύουν τις ιστορίες του Γέροντα. Αλλά σταδιακά θα γίνουν μειοψηφία και μάλιστα συρρικνούμενη.

1236833_769236076423824_304345109_n

 

Η μυθική απειλή του φονταμενταλιστή άθεου

Πέρασε το καλοκαίρι και πλησιάζουν, με αργό ρυθμό, οι γιορτές των Χριστουγέννων και ήδη, δειλά δειλά, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται στα διάφορα timelines μου σχόλια πιστών για τις «επιθέσεις» που θα δεχθούν τα πιστεύω τους κατά τις γιορτές από εμάς τους άθεους. Περιμένω, όπως κάθε χρόνο, η αγανάκτηση αυτή να κορυφωθεί λίγο πριν τις γιορτές και όλοι να φωνάζουν για φονταμενταλιστές άθεους και πόση ασέβεια δείχνουμε στη πίστη τους.

fundyatheistΠρόσφατα μίλησα για φονταμενταλισμό στα διάφορα άρθρα που έχω γράψει για την ISIS (δείτε εδώ και εδώ), αλλά και παλαιότερα για τους Χριστιανούς φονταμενταλιστές οι οποίοι είναι περισσότεροι στην Αμερική και λιγότεροι, αλλά εξ ίσου φωνακλάδες, εδώ.

Αλλά το να κατηγορείται ένας άθεος για φονταμεταλισμό επειδή απλώς και μόνο λέει την άποψή του για το παράλογο της θρησκείας, με ξεπερνά.

Βλέπετε η αστυνομία δεν στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ σε λέσχες σκεπτικιστών και η βουλή δεν τρέχει να περάσει νόμους κατά της αθεϊστικής βίας. Πουθενά στη δύση δεν υπάρχει η ιδέα πως οι άθεοι είναι απειλή για την ασφάλεια των συνανθρώπων τους. Κανείς αρθρογράφος ή παπάς καθισμένος στον άμβωνα δεν είπει ποτέ πως «θα έπρεπε να ξέρουν οι άθεοι πως οι βίαιες δράσεις έχουν και βίαιες αντιδράσεις». Αν μια βόμβα σκάσει κάπου στην Ελλάδα, κανείς δεν θα σκεφτεί πως ένας άθεος την έβαλε για να περάσει τις ιδέες του η να διαμαρτυρηθεί που οι καμπάνες τον ξύπνησαν Κυριακή πρωί.

Παρόλαυτά, εδώ και καιρό καλλιεργείται η ιδέα πως όπως υπάρχει φονταμενταλιστής θρήσκος, υπάρχει και ο φονταμενταλιστής άθεος. Αυτή η ιδέα συνοδεύεται από τη λογική πως όπως πρέπει να σταματήσουμε τον ένα, πρέπει να σταματήσουμε και τον άλλο από το να σπείρει τις ιδέες του και να δημιουργήσει πρόβλημα στην κοινωνία.

Υπάρχει λοιπόν μια ομάδα πιστών, με μπροστάρηδες διάφορους πολιτικούς που φορούν τη θρησκεία τους σαν παράσημο στο στήθος και την αναφέρουν σε κάθε ευκαιρία που έχουν, για προφανείς λόγους, οι οποίοι θεωρούν πως οι άθεοι έχουν γίνει επιθετικοί και πρέπει να «ηρεμίσουν» διότι η θρησκεία δεν αντιμετωπίζεται «με ίσους όρους» πλέον. Ξεχνούν βέβαια πως όλοι οι αρχηγοί κομμάτων είναι έτοιμοι να προσκυνήσουν όποια ιερή εικόνα βρεθεί στο διάβα τους και ότι όταν μια μειονότητα πολιτικών επέλεξε να πάρει πολιτικό όρκο, οι γνωστοί μητροπολιτάδες έβγαλαν τις ανακοινώσεις τους που στην ουσία δεν έχουν καμία διαφορά από αυτές που συνέταξαν για να καταδικάσουν τη δυνατότητα των ομοφυλόφιλων να έχουν τα ίδια δικαιώματα (έχουν ήδη τις ίδιες υποχρεώσεις) με τους υπόλοιπους «φυσιολογικούς» ανθρώπους.

Παράλληλα δεν θυμάμαι κανένα άθεο να διαμαρτυρήθηκε σε μείωση των ορών διδασκαλίας της βιολογίας ή της εξέλιξης των ειδών στα σχολεία, αλλά διαμαρτυρήθηκαν θεολόγοι για τη μείωση των θρησκευτικών και μάλλον θεωρήθηκε και φυσιολογική, λογική, αλλά και δίκαιη αυτή τους η κίνηση.

Ένας ή δύο δημοσιογράφοι λένε την άποψή τους ως άθεοι και αυτομάτως λοιδορούνται και τα σχόλια είναι τόσο δηλητηριώδη που θα έλεγες πως αυτά τα άρθρα είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σαν έθνος.

Όταν όλα τα άλλα επιχειρήματα στερέψουν, οι ίδιοι άνθρωποι αποκαλούν την αθεϊα «θρησκεία» και τους άθεους «φανατικούς». Επιλέγουν να αγνοήσουν πως ο ορισμός του άθεου αποκλείει τη δημιουργία μιας θρησκείας αθεϊστών, αλλά και το γεγονός πως το να χρησιμοποιήσεις τη κατηγορία της «πίστης σε θεό» για τους άθεους, λέει πιο πολλά για το πως βλέπουμε τη θρησκεία και λιγότερο για το πως βλέπουμε τους άθεους. Διότι όταν κάποιος λέει πως «η αθεϊα έχει γίνει θρησκεία» τί άλλο μπορεί να εννοεί από το ότι τα μέλη της πιστεύουν σε κάτι χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις, που πάει κόντρα σε όλα όσα ξέρουμε για τον κόσμο γύρω μας και πως επιλέγουν να είναι τυφλοί σε όλα τα παραπάνω και να ακολουθήσουν μια ομάδα ιερέων (δες επιστήμονες) που τους λέει αυτά που θέλουν να ακούσουν και εν τέλη φέρονται σαν πρόβατα;

Τί άλλο θα μπορούσε να εννοεί κανείς;

Με αυτούς που χάνω την υπομονή μου όμως είναι αυτοί που λένε πως δεν υπάρχουν ηθικοί κανόνες χωρίς τη θρησκεία και πως όλοι οι άθεοι είναι ανήθικοι. Αν ήταν πραγματικά έτσι θα είχαμε φυλακές γεμάτες από άθεους και οι θρησκευόμενοι θα ήταν παραδείγματα προς μίμηση. Αν ήταν έτσι θα έπρεπε η κοινωνία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας να ήταν πιο ηθική από τη σημερινή, αλλά λίγη ιστορία να έχεις διαβάσει, ξέρεις πως αυτό δεν συνέβαινε και μάλιστα αυτό δεν συνέβηκε πουθενά στον κόσμο. Στις περιόδους όπου η θρησκεία ασκούσε πολιτική είχαμε διωγμούς και εκτελέσεις των άπιστων και αλλόθρησκων και τα ίδια βλέπουμε και σήμερα σε μουσουλμανικές χώρες όπου η θρησκεία και η πολιτική είναι ένα.

Άσε που οι θρήσκοι που χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα ξεχνούν πως κάθε θρησκεία διεκδικεί το αλάνθαστο για τον εαυτό της και καταδικάζει στο πυρ το εξώτερο όλες τις άλλες ανεξαιρέτως. Λίγο δύσκολο να με πείσεις πως έχεις θέση στο ηθικό βάθρο που έχεις στήσει όταν η συμπεριφορά σου δεν μπορεί να γίνει πιο εγωκεντρική και πιο αδιάλλακτη.

Από την τραγική ημερομηνία της 11 Σεπτέμβρη 2001 όπου είδαμε χωρίς καμία αμφιβολία τί ζημιά μπορεί να κάνει η θρησκεία ακόμα και σήμερα, αντί να επιλέξουμε να σπρώξουμε τη νεολαία σε πιο ορθολογιστική σκέψη, μακρυά από φανατισμούς και ιδεολογίες, έχουμε κάνει το αντίθετο.

Φοβούμενοι τις αντιδράσεις των φανατικών θρήσκων και ακούγοντας τις θεωρίες τους πως όταν απειλείται η θρησκεία μας απειλείται και ένα μέρος τους πολιτισμού μας ή του χαρακτήρα μας, μπήκαμε στα χαρακώματα και οχυρώσαμε τη θρησκεία μας κόντρα στις άλλες, δημιουργώντας περισσότερους φανατικούς.

Αντί να ασχοληθούμε με την πραγματική απειλή που είναι ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός των μουσουλμάνων που προκαλεί την έξαρση του χριστιανικού φονταμενταλισμού ως αντίδραση, επιλέξαμε να ορίσουμε ως κακό την αθεϊα και τους άθεους και να στήσουμε πολεμικό κλίμα εναντίων τους.

Αλλά έτσι δεν πάμε μπροστά. Έτσι παίζουμε το παιχνίδι των φονταμενταλιστών και παράλληλα σιωπούμε τις μοναδικές φωνές λογικής που υπάρχουν. Ο άθεος δεν είναι ο εχθρός. Κανένας άθεος δεν χτύπησε ποτέ τη πόρτα σου και προσφέρθηκε να σου μάθει μερικά πράγματα για την εξέλιξη των ειδών. Κανένας άθεος δεν ήρθε στο νεκροκρέβατό του να σε πείσει να ξεχάσεις τη θρησκεία σου γιατί δεν υπάρχει παράδεισος και κόλαση.

Ο άθεος δεν είναι ο εχθρός. Ο θρησκευτικός φανατισμός είναι, αλλά επιλέξαμε να τον αγνοήσουμε και, στα πλαίσια του πολιτικώς ορθού, να τον αποδεχτούμε. Τώρα θερίζουμε αυτό που σπέρνουμε τόσα χρόνια.