Category Archives: Τέχνη

Ηγεσία, μάζες και Iron Maiden

maiden-608x450

Η παρακάτω ιστορία είναι 100% αληθινή και το ξέρω αυτό με απόλυτη βεβαιότητα διότι συνέβηκε σε εμένα.

Ήταν το καλοκαίρι του 1988 και είχα εισιτήρια για τη συναυλία των Iron Maiden που έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην Αθήνα.

Ήμουν 16 χρονών, με μαλλιά, σε αντίθεση με σήμερα, και είχα εισιτήριο. Δυστυχώς ήμουν μόνος διότι οι μητέρες των φίλων μου δεν τους άφησαν να έρθουν. Είχα πάρει δύο λεωφορεία, αν θυμάμαι καλά, για να φτάσω και ο ενθουσιασμός ήταν απίστευτος.

Ήμουν από τους πρώτους και μόλις άνοιξε το γήπεδο μπήκαμε και στριμωχτήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια πύλη που άνοιγε προς τον αγωνιστικό χώρο. Για όποιον θυμάται, τότε στα γήπεδα ποδοσφαίρου υπήρχαν κάγκελα που χώριζαν τους φίλαθλους από τον αγωνιστικό χώρο. Όταν άνοιξε η πύλη ορμήξαμε όλοι μέσα ταυτοχρόνως και ο συνωστισμός ήταν τέτοιος που για λίγα δευτερόλεπτα σήκωσα τα πόδια μου από το έδαφος και το πλήθος με κουβάλησε για μερικά μέτρα χωρίς να πέσω.

Κατάφερα και πήρα θέση πολύ μπροστά στη σκηνή αλλά δεν ήμουν πρώτος. Σήμερα, με τις αναμνήσεις που μου έχουν μείνει από το γεγονός, θα έλεγα πως ήμουν καμιά 30αριά άτομα μακριά, αν στοιχίσεις τα σώματα στη σειρά να ακουμπούν το ένα το άλλο.

Αυτά έχουν σημασία για την ιστορία που σας λέω, υπομονή.

Καθώς άρχισε να μαζεύεται κόσμος, χρειάστηκε να σηκωθώ από το καναβάτσο που είχαν απλώσει στο χόρτο και να μείνω όρθιος, κάτι που δεν με ενόχλησε στο ελάχιστο, μιας και ήμουν μόλις 16. Σύντομα ήμασταν συμπιεσμένοι σαν σαρδέλες και ξαφνικά άρχισε να συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο και επικίνδυνο. Δεν ξέρω αν ξεκίνησε από πίσω μας ή από μπρος μας, αλλά αρχίσαμε να σπρωχνόμαστε. Έμοιαζε σαν οι μπροστινοί να αντιδρούσαν στη συμπίεση και πίεζαν προς τα πίσω. Το «κύμα» της πίεσης απλώνονταν μέχρι που έφτανε στους πιο πίσω από εμένα, οι οποίοι με τη σειρά τους έσπρωχναν και αυτοί. Αυτό γίνονταν συνέχεια με αποτέλεσμα κάθε μερικά δευτερόλεπτα, εμείς στη μέση, να πρέπει να κάνουμε μερικά εξαιρετικά στριμωγμένα βήματα μπροστά και λίγο αργότερα μερικά βήματα πίσω.

Από μόνα τους τα βήματα που κάναμε, περίπου πέντε-έξι, δεν ήταν φοβερά, αλλά το πρόβλημα ήταν πως ήμασταν τόσο στριμωγμένοι που δεν μπορούσαμε να κάνουμε σωστά βήματα και συνεχώς τα πόδια μας είτε μπλέκονταν, είτε πατούσαμε τον διπλανό μας.

Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως αν έπεφτα δεν θα μπορούσα να σηκωθώ και θα κινδύνευα να με πατήσουν οι γύρω μου. Αυτό είχε ως συνέπεια να προσπαθώ «με νύχια και με δόντια», σχεδόν στη κυριολεξία, να μη πέσω και όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο δύσκολο γίνονταν αυτό.

Κάποια στιγμή ένας νεαρός δίπλα μου έχασε την ισορροπία του και άρχισε να πέφτει. Τον έπιασα και τον σήκωσα. Με ευχαρίστησε, αλλά συνεχίσαμε τα μπρος πίσω.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και στη σκηνή βγήκε ένας από τους τεχνικούς που έκαναν τους τελευταίους ελέγχους πριν την έναρξη της συναυλίας, πήρε το μικρόφωνο και μας ζήτησε να κάνουμε δύο βηματα προς τα πίσω. Το τι μπουκάλι νερού έφαγε δεν περιγράφεται!

Περιττό να πω πως μέχρι και την έναρξη της συναυλίας αυτή η κατάσταση, του μεγάλου συνωστισμού και τους σπρωξίματος μπρος-πίσω συνεχίστηκε και κανείς δεν το απολάμβανε βέβαια.

Όταν βγήκαν οι Maiden έγινε το σύστριγγλο και λογικό είναι πως το σπρώξιμο σταμάτησε καθώς όλοι ασχολούνταν με το συγκρότημα.

Μόλις τελείωσε το πρώτο τραγούδι, ο τραγουδιστής, ο Bruce Dickinson (αν δεν ξέρεις το όνομα δεν έχεις καμία δουλειά σε αυτό το μπλογκ), αφού είπε τα καθιερωμένα «Greeeeeece…..Atheeeeeeeens» και εμείς κοπανιόμασταν, μας είπε το εξής:

«Θα ήθελα όλοι σας να κάνετε τρία βήματα πίσω»

Το κοινό που μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσε δύσκολες στιγμές, στριμωγμένο σαν σαρδέλα και πιεσμένο όσο δεν πήγαινε άλλο, δεν αντέδρασε όπως είχε αντιδράσει νωρίτερα στο αίτημα του τεχνικού, αλλά έκανε αμέσως και σχεδόν συγχρονισμένα, τρία βήματα πίσω.

Τότε ο Dickinson ζήτησε άλλα τρία βήματα πίσω και η κατάστασή μας είχε βελτιωθεί εντυπωσιακά!

Δεν μπορώ να ξεχάσω πως αντέδρασε το πλήθος στις οδηγίες που έδωσε ο τραγουδιστής. Το ότι έπρεπε να αραιώσουμε ήταν προφανές. Οι περισσότεροι από εμάς ζούσαμε δύσκολες στιγμές και κινδύνευε η ακεραιότητά μας! Ξέραμε τί έπρεπε να γίνει αλλά όταν μας το ζήτησε ο τεχνικός, όχι μόνο τον αγνοήσαμε, αλλά του πετάξαμε ότι κρατούσαμε στο κεφάλι.

Μόλις όμως μας το είπε ο Dickinson απλώς υπακούσαμε και μάλιστα δύο φορές σαν στρατιωτάκια!

Δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία λέει πολλά για την ηγεσία, αλλά σίγουρα λέει πολλά για τις μάζες και τη συμπεριφορά τους.

Τον ερχόμενο Αύγουστο οι Maiden θα εμφανιστούν στο Belfast της Βορείου Ιρλανδίας και σκέφτομαι να πάω τα παιδιά μου να τους δουν (είμαστε μόνιμοι κάτοικοι Δουβλίνου πλέον).

Αυτή τη φορά θα πάω στη κερκίδα.

ΥΓ: Πόσο κρίμα που πέθανε ο Malcolm Young των AC/DC…Τους είχα δει στο ΟΑΚΑ σε μια απίστευτη συναυλία! Πόσο κρίμα…

ΥΓ2: Όλα τα παραπάνω συνέβησαν αλλά η ανθρώπινη μνήμη είναι ένα ατελέστατο εργαλείο οπότε η ιστορία είναι 100% όπως τη θυμάμαι, αλλά όχι απαραίτητα 100% όπως συνέβηκε. Ελπίζω να συγχωρέστε τυχόν λάθη. Ου γαρ…

Advertisements

Big Balls

Το τρίτο και τελευταίο άρθρο στη προσπάθεια να αποτοξινωθούμε από τα διάφορα δυσάρεστα, μας φέρνει το πασίγνωστο και λατρευτό συγκρότημα Hard Rock, τους AC/DC.

Αν και μου αρέσουν σχεδόν όλα τα τραγούδια τους, ένα είναι που ξεχωρίζει στο μυαλό μου, όχι τόσο για τη δυσκολία της κιθάρας ή κάποιο άλλο τεχνικό χαρακτηριστικό, αλλά για τους στίχους του.

Όλο το τραγούδι είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις και υπάρχουν δύο τρόποι να το ερμηνεύσεις. Ο ένας είναι πως ο τραγουδιστής (Bon Scott, πριν τον Brian Johnson) μιλάει για την αγάπη του για τους χωρούς. Η λέξη ball στα αγγλικά σημαίνει χορός ή μπάλα. «To hold a ball» σημαίνει να οργανώσεις ένα χορό.

Οι AC/DC πατούν πάνω σε αυτό το διπλό νόημα των λέξεων και γράφουν ένα από τα πιο διφορούμενα τραγούδια.

Αν δεις βέβαια τη δισκογραφία των AC/DC δεν υπάρχει αμφιβολία για ποιο πράγμα μιλάνε μιας και σχεδόν όλα τα τραγούδια τους το ίδιο θέμα έχουν.

Αλλά τέτοιο παιχνίδι με τις λέξεις δεν έχουν ξανακάνει και δεν ξέρω άλλο τραγούδι που να φτάνει σε αυτό το επίπεδο! Σκέτη απόλαυση.

Κάτω από το video θα βρείτε τους στίχους. Δυστυχώς μια μετάφρασή τους θα καταστρέψει αυτό το λογοπαίγνιο που τους κάνει να ξεχωρίζουν, διότι απλώς δεν μεταφράζονται. Αλλά δεν είναι και δύσκολοι.

Απολαύστε υπεύθυνα.

«Big Balls»

Well I’m upper upper class high society
God’s gift to ballroom notoriety
And I always fill my ballroom
The event is never small
The social pages say I’ve got
The biggest balls of allI’ve got big balls
I’ve got big balls
They’re such big balls
And they’re dirty big balls
And he’s got big balls
And she’s got big balls
(But we’ve got the biggest balls of them all)

And my balls are always bouncing
My ballroom always full
And everybody cums and cums again
If your name is on the guest list
No one can take you higher
Everybody says I’ve got
Great balls of fire

I’ve got big balls
Oh I’ve got big balls
And they’re such big balls
Dirty big balls
And he’s got big balls
And she’s got big balls
(But we’ve got the biggest balls of them all)

Some balls are held for charity
And some for fancy dress
But when they’re held for pleasure
They’re the balls that I like best
My balls are always bouncing
To the left and to the right
It’s my belief that my big balls
Should be held every night

We’ve got big balls
We’ve got big balls
We’ve got big balls
Dirty big balls
He’s got big balls
She’s got big balls
(But we’ve got the biggest balls of them all)

(We’ve got big balls)
(We’ve got big balls)

And I’m just itching to tell you about them
Oh we had such wonderful fun
Seafood cocktail, crabs, crayfish
(But we’ve got the biggest balls of them all)

(Ball Sucker)
(Ball Sucker)
(Ball Sucker)
(Ball Sucker)

Ο θάνατος της πολιτικής κορεκτίλας

Το δεύτερο μέρος της προσπάθειας αποτοξίνωσης από δυσάρεστες ειδήσεις και φανατικά μυαλά μας οδηγεί σε αυτό που ο υπογράφων θεωρεί μιας από τις καλύτερες κωμικές σειρές στην ιστορία της τηλεόρασης: Married with Children.

Για αυτούς που δεν τη ξέρουν (τρέμω με την ιδέα), μιλάει για μια εξαιρετικά προβληματική οικογένεια, όπου λείπει ο αλληλοσεβασμός και η κατανόηση. Η αγάπη υπάρχει σε μια περίεργη μορφή, τόσο αλλόκοτη που είναι δύσκολο να τη βρεις, αν και υπάρχουν στιγμές που μικροποσότητες ξεφεύγουν από τον καταιγισμό προσβολών.

Ο αγαπημένος μου χαρακτήρας δεν είναι άλλος από τον Πατερ Φαμίλια, τον ανεπανάληπτο Al Bundy.

Αυτό που μου αρέσει σε αυτή τη σειρά είναι η απόλυτη απουσία του πολιτικά ορθού! Αν μη τι άλλο το χιούμορ της είναι όσο πιο γυμνό και προκλητικό γίνεται, χωρίς ίχνος υποκρισίας αλλά με μεγάλες δόσεις αυτοσαρκασμού και μηδενισμού.

Η ίδια η σειρά δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της και αυτό φαίνεται.

Όταν ξεκίνησε να παίζεται στην τηλεόραση, η καταιγίδα του politically correct δεν είχε ξεκινήσει ακόμα. Σήμερα που όλα είναι εντελώς αποστειρωμένα, ο Al και η οικογένειά του, μας δείχνουν το άλλο άκρο, εκεί όπου τα αισθήματα των άλλων δεν μετράνε και η ευγένεια έχει πεθάνει.

Μήπως καμιά φορά για να παλέψεις ένα άκρο πρέπει να πας στο άλλο;

 

Όταν η διασκευή είναι καλύτερη από το πρωτότυπο

Σήμερα θα ξεφύγουμε λίγο από τα συνηθισμένα. Κάτι σαν μια προσπάθεια αποτοξίνωσης του μυαλού ώστε να ξεφύγει από τα δυσάρεστα και να αχοληθεί με τα πιο διασκεδαστικά και όμορφα.

Πριν λίγο καιρό ανακάλυψα το παρακάτω μουσικό κομμάτι. Πρόκειται για διασκευή του διάσημου τραγουδιού των Simon & Garfunkel, The Sound of Silence, μόνο που το τραγουδά ένα συγκρότημα που έχει γίνει γνωστό όχι για τις χαλαρές του μελωδίες, αλλά για το σκληρό Heavy Metal, τους Disturbed.

Επειδή τυχαίνει να μου αρέσει το πρωτότυπο τραγούδι των S&G και είμαι fan των Disturbed, το άκουσα και…από τότε κόλλησα άσχημα.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχω ακούσει και, τολμώ να πω, πως είναι καλύτερο από το πρωτότυπο.

Δείτε και τα δύο και μου λέτε.

Εδώ είναι και το πρωτότυπο. Στο πρώτο έτος των σπουδών μου μια καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας μας έβαλε να το αναλύσουμε ως ποιήμα. Δεν μπορούσα να φαταστώ το βάθος των στοίχων!

Δεν ξέρω εσείς τι λέτε αλλά εμένα μου αρέσει πολύ και δυσκολεύομαι να θυμηθώ μια διασκευή που να μου άρεσε περισσότερο από το πρωτότυπο. Μόνο άλλη μια έρχεται στο μυαλό μου…

Με αυτά και με αυτά δείχνω την ηλικία μου…

Ο βάτραχος

Αυτό είναι βάτραχος; Ξανακοιτάξτε!

frog-johannes-stoetter_2-1024x682

Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε πως αυτός ο βάτραχος είναι ένα έργο τέχνης του Johannes Stötter.

Εντυπωσιακό;