Category Archives: Σόιμπλε

Γιατί οι πολιτικοί πρέπει πρώτα να είναι πωλητές

Μιλούσα πριν λίγο καιρό με μια συνάδελφο και όταν το θέμα έφτασε στα εργασιακά, της λέω με καλή διάθεση : «μην νομίζεις, όλοι πωλητές είμαστε». Αμέσως το πρόσωπό της σφίχτηκε λίγο και μου είπε: «με ξενίζει αυτό που είπες. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πωλήτρια.»

Αντέδρασε λες και το να είσαι πωλητής είναι κάτι κακό.

Αυτό που εκείνη η συνάδελφος δεν καταλαβαίνει είναι πως όλοι είμαστε πωλητές, είτε πουλάμε κάτι χειροπιαστό είτε όχι. Ακόμα και ο λογιστής είναι πωλητής διότι σε καθημερινή βάση πουλάει την εργασία του και τις γνώσεις του σε κάποιον άλλο. Μπορεί να μην πουλάει «αντικείμενο», αλλά η λογική είναι η ίδια: έχει μια δεξιότητα (προϊόν) η οποία καλύπτει μια ανάγκη που έχει κάποιος άλλος, ο οποίος είναι διατεθειμένος να τον πληρώσει για αυτή.

Έτσι λοιπόν ερχόμαστε σε ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας, το οποίο είναι πως η πλειοψηφία δεν θέλουν να γίνουν ή να λέγονται πωλητές. Λες και η λέξη κουβαλά κάποιο κοινωνικό στίγμα!

Τις συνέπειες αυτής της λογικής τις βλέπεις σε πολλά επίπεδα στην κοινωνία μας και ειδικά στην εξωτερική πολιτική, όπου μοιάζει να πιστεύουμε πως επειδή έχουμε «δίκιο» σε κάτι, αυτομάτως οι άλλες χώρες θα πρέπει να μας δώσουν αυτό που ζητάμε.

Αυτό βέβαια είναι στη καλύτερη περίπτωση αφελές. Κανείς δεν θα μας δώσει κάτι γιατί είμαστε συμπαθείς. Όλα είναι θέμα συμφέροντος οπότε, προκειμένου να πάρεις κάτι πρέπει να το ανταλλάξεις. Πρέπει λοιπόν να πουλήσεις αυτό που έχεις όσο πιο ακριβά μπορείς ώστε, όταν τελειώσει η συναλλαγή (διαπραγμάτευση;), να είσαι κερδισμένος.

Για παράδειγμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πάρει κάτι από την ΕΕ, δεν πρέπει να παίζει το χαρτί της απειλής για Κούγκι και εισαγόμενους τζιχαντιστές. Θα πρέπει να βρει ποιες είναι οι ανάγκες των πολιτικών με τους οποίους μιλά και να τις καλύψει.

Δεν είναι θέμα ηθικής ή δίκιου, δεν είναι θέμα συμπάθειας ή αντιπάθειας. Αν δώσεις στον Σόιμπλε, και στον οποιονδήποτε Σόιμπλε, κάτι με το οποίο θα καλύψει τις ανάγκες του, θα σου δώσει αυτό που θες.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο κρύβεται η «μαγκιά» του καλού πωλητή, στο να διακρίνει τις ανάγκες του πελάτη του.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για την εσωτερική πολιτική. Ακόμα και μια δυσάρεστη πολιτική μπορεί να γίνει αποδεκτή αν δείξεις στους πολίτες ποιο θα είναι το όφελός τους, έστω και αν αυτό είναι μακροπρόθεσμο.

Δεν φτάνει λοιπόν να είσαι σωστός πολιτικός. Πρέπει να μπορείς να πουλήσεις τη πολιτική σου.

Την καλύτερη ιδέα του κόσμου να έχεις, αν δεν την πουλήσεις σωστά θα τη χαντακώσεις και θα έρθει κάποιος άλλος αργότερα και θα την πουλήσει καλύτερα από εσένα.

Όλοι πουλάμε λοιπόν και όλοι πρέπει να ξέρουμε να πουλάμε αλλά ειδικά οι πολιτικοί μας, που κατά το πλείστον είναι δικηγόροι, ειδικά αυτοί θα πρέπει να μάθουν, αν δεν ξέρουν ήδη, να πουλάνε. Υπάρχουν τεχνικές και υπάρχουν δεξιότητες που κάποιος μπορεί να αναπτύξει. Δεν είναι αστροφυσική.

Μέχρι να γίνει αυτό, οι άξιοι αλλά κακοί πωλητές θα χάνουν ευκαιρίες και οι ανάξιοι, αλλά καλοί πωλητές, θα ευδοκιμούν σε όλους τους τομείς.

Γιατί στην τελική, η καλή πώληση δεν είναι παρά η κάλυψη πραγματικών αναγκών και τίποτε παραπάνω. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος ο πελάτης να ξανά ψωνίσει από εσένα, ή ο ψηφοφόρος να σε ξαναψηφίσει, ειδικά μακροπρόθεσμα.

Advertisements