Category Archives: Πολιτική

Το πρόβλημα της δημοκρατίας

Όπως έχει ειπωθεί από τον Winston Churchill, «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα…αν εξαιρέσουμε όλα τα υπόλοιπα πολιτεύματα που έχουμε κατά καιρούς δοκιμάσει».

Το πρόβλημα ξεκινά πράγματι με τη μορφή του πολιτεύματος, όχι όμως επειδή αυτή είναι ελαττωματική, αλλά διότι είναι απαιτητική από τους πολίτες. Για να καταλάβετε τι εννοώ δείτε ένα παράδειγμα.

Είμαι πωλητής. Αν έρθω αύριο και σας πω πως αν με επιλέξετε πιλότο στο αεροπλάνο με το οποίο θα ταξιδέψετε, πως θα είστε ασφαλείς και θα φτάσετε εγκαίρως στον προορισμό σας, θα σας πείσω; Ίσως να τα καταφέρω, ίσως και όχι. Όσο καλύτερος πωλητής είμαι τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχω να το πετύχω.

Αλλά σε κάθε πώληση, όπως είναι και η παραπάνω, το «παιχνίδι» δεν παίζεται μόνο από τον πωλητή αλλά και από τον πελάτη. Όσο καλός πωλητής και αν είμαι, αν ο πελάτης γνωρίζει τι απαιτείται να κυβερνήσεις ένα αεροπλάνο, γνώσεις, ικανότητες, κτλ, δεν θα πρέπει να με πιστέψει και θα με απορρίψει. Δεν θα αγοράσει από εμένα, όσο καλός πωλητής και αν είμαι.

Στη δημοκρατία το παραπάνω μεταφράζεται ως εξής: ο βαθμός ανικανότητας ενός πολιτικού είναι ανάλογος της ανικανότητας του πολίτη να επιλέξει σωστά.

Οι επιλογές των Ελλήνων, και όχι μόνο, τις τελευταίες δεκαετίες δείχνουν πως η δημοκρατία είναι δύσκολο «παιχνίδι» και πως συστηματικά πέφτουμε θύματα «καλών πωλητών» με κακές προθέσεις. Ποιος ευθύνεται για αυτό; Οι πωλητές ή εμείς;

Θα μου επιτρέψετε να σας πω πως εμείς φταίμε. Απατεώνες, λαμόγια και αδιάφοροι τυχοδιώκτες υπήρχαν πάντα, υπάρχουν τώρα και θα υπάρχουν στους αιώνες των αιώνων. Αυτοί θα επιδιώκουν να βρουν την ευκαιρία να κερδίσουν περισσότερα εις βάρος μας και η πολιτική τους δίνει αυτή την ευκαιρία.

Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε για να μην πέσουμε θύματα. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Η σωστή επιλογή σε μια αγορά είναι πάντα συνδυασμός γνώσης και κριτικής σκέψης.

Γνώση σημαίνει να ξέρεις, όχι απαραίτητα σε μεγάλη λεπτομέρεια αλλά σίγουρα σε ικανοποιητικό βαθμό, τα θέματα που προσπαθείς να λύσεις με την αγορά που θέλεις να κάνεις. Για να ξέρετε πως εγώ δεν μπορώ να κυβερνήσω ένα αεροπλάνο δεν χρειάζεται να είστε πιλότοι. Αρκεί να ξέρετε πως είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο μηχάνημα που απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις από το πλήρωμά του. Αν το γνωρίζετε αυτό μπορείτε, βλέποντας το βιογραφικό μου, να με απορρίψετε αμέσως και να γλιτώσετε.

Κριτική σκέψη σημαίνει αυτές τις γνώσεις που έχετε να μπορέσετε να τις χρησιμοποιήσετε με τέτοιο τρόπο ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση και να απορρίψετε τους τσαρλατάνους σαν εμένα. Να μην αφήσετε τη δική μου ικανότητα στην πώληση να σας μπερδέψει. Να βλέπετε τα επιχειρήματα μου και να αναγνωρίζετε τα προβλήματά τους.

Για να αποκτήσουμε γνώσεις και κριτική σκέψη χρειαζόμαστε μια παιδεία που να μας οδηγεί σε αυτές τις ικανότητες και δεξιότητες.

Φοβάμαι πως εδώ και πολλά χρόνια, με αποκορύφωση τα τελευταία, η παιδεία μας δεν σχεδιάζεται με στόχο να προωθεί τα δύο αυτά στοιχεία. Αντιθέτως μοιάζει να πηγαίνει στην αντίθετη κατεύθυνση.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα της δημοκρατίας, πως η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από τους πολίτες και την ικανότητά τους να παίρνουν σωστές αποφάσεις.

Αν υπάρχει κάτι που μας κάνει σαν Έλληνες να ξεχωρίζουμε είναι πως έχουμε χρόνια να πάρουμε μια σωστή απόφαση και, στο μυαλό μας, ποτέ δεν φταίμε εμείς.

Για αυτό η δημοκρατία αποτυγχάνει να μας φέρει καλούς ηγέτες. Γιατί οι πολιτικοί μας αντανακλούν τη δική μας ανικανότητα να αποφασίσουμε σωστά, τη δική μας έλλειψη γνώσης και αδυναμία να σκεφτούμε κριτικά πριν ρίξουμε τη ψήφο.

Δεν βλέπω αυτό να αλλάζει σύντομα.

strange-women

Ο ακατάλληλος Ντόναλντ Τραμπ – The inept Donald Trump

(English Translation at the end of the Greek text)

Αυτό το ποστ κινδυνεύει να είναι πιο βαρετό από τα άλλα, λόγω θέματος το οποίο δεν αγγίζει άμεσα εμάς τους Έλληνες, αλλά ως σκεπτικιστής δεν μπορώ εύκολα να το αγνοήσω.

Ο λόγος που δεν μπορώ να το αγνοήσω είναι πως ο Τραμπ είναι τόσο μεγάλο θέμα, τόσο σημαντικό άτομο, λόγω θέσης, ώστε να με σπρώχνει να γράψω μερικές γραμμές και να τονίσω πόσο μακριά από τον ορθολογισμό βρίσκεται.

Ελπίζω σε ένα χρόνο από τώρα ο Τραμπ να είναι ένα τίποτα και να κοιτάζουμε το ποστ αυτό και να γελάμε και να λέμε πόσο βλάκας ήμουν που έκατσα και το έγραψα, αλλά σήμερα υπάρχει η ανάγκη, τουλάχιστον δική μου.

Πριν πω οτιδήποτε για τον Τραμπ, να ξεκαθαρίσω πως καταλαβαίνω όλους όσους έχουν επιφυλάξεις για την Κλίντον. Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν της θα βρούμε σκελετούς και αν σε αυτό προσθέσουμε και το παρελθόν του συζύγου της, τότε μιλάμε για εκατόμβες με νεκρούς! Χωρίς αμφιβολία το να έχεις επιφυλάξεις για την Κλίντον είναι μια απόλυτα λογική συμπεριφορά.

Αλλά υπάρχει κάτι στο οποίο δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει: το γεγονός πως είναι η καταλληλότερη για τη θέση που διεκδικεί. Όπως είπε και ο Ομπάμα, ίσως είναι η πιο κατάλληλη υποψήφια στην ιστορία των ΗΠΑ. Ήταν σύζυγος προέδρου, γερουσιαστής και Υπουργός Εξωτερικών για πάρα πολλά χρόνια. Έχει πάρει δύσκολες αποφάσεις και έχει βουτήξει στα σκατά (να μου επιτραπεί η έκφραση), ξέρει σε βάθος πως δουλεύει ο κόσμος και είναι πολύ έξυπνη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα παραπάνω.

Αν όμως κάποιος πει τα ίδια για τον Τραμπ τότε λογικά θα προκαλέσει το γέλιο! Μια τέτοια δήλωση θα είναι καθαρή προπαγάνδα υπέρ του. Αντιθέτως, μπορείς άνετα να πεις το ακριβώς αντίθετο! Το να πεις πως είναι άσχετος με το πως δουλεύει ο κόσμος, δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους συμμάχους από τους εχθρούς και δεν μπορεί να πει κάτι έξυπνο, δεν είναι τραβηγμένο.

Υπάρχουν διάφοροι που λένε πως ο Τραμπ δεν είναι αυτό που δείχνει. Πως δεν είναι ο ρατσιστής, ο ακραίος, ο αδιάφορος που δείχνει και πως στο βάθος είναι διαφορετικός. Αυτό είναι πιθανόν να συμβαίνει, προφανώς δεν τον γνωρίζω καθόλου και έτσι δεν μπορώ να αποκλείσω αυτή τη πιθανότητα.

Αυτό που όμως δεν μοιάζει πιθανό, είναι να είναι ένα πανέξυπνο και ικανό άτομο να πάρει τον ρόλο του προέδρου των ΗΠΑ. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως δεν ξέρει τίποτα για τον κόσμο και παράλληλα δεν τον ενδιαφέρει που δεν γνωρίζει τίποτα. Δίνει την αίσθηση του απατεώνα.

Είναι ο τύπος που συνεχώς περηφανεύεται για το πόσα χρήματα έχει αλλά μάλλον δεν έχει τόσα όσα λέει.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που βλέπω στον Τραμπ είναι η κενότητα των λόγων του. Μπορεί σε ένα μόνο λόγο να πει το ίδιο πράγμα τρεις φορές και να μην έχει νόημα καμία από τις τρεις!

Μοιάζει οι καρικατούρες του να είναι αληθινές! Λέει: «Θα είναι καταπληκτικά. Πραγματικά καταπληκτικά! Δεν θα πιστέψετε πόσο καταπληκτικά θα είναι!» Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μιλάνε με αυτό το τρόπο. Όταν ακούς κάποιον να μιλάει, παίρνεις μια ιδέα για το πως σκέφτεται. Όταν λοιπόν κάποιος μιλάει και δεν βγάζει νόημα, δεν σημαίνει πως έχει καταπληκτικές σκέψεις αλλά στα λόγια δεν τα πάει καλά. Η πιθανότητα είναι πως αυτό που ακούς είναι αυτό που έχει στο μυαλό του.

Βέβαια υπάρχουν καλοί ρήτορες που δεν είναι έξυπνοι και έξυπνοι άνθρωποι που δεν είναι καλοί ρήτορες. Αλλά είναι εντυπωσιακό πως ο Τραμπ έχει καταφέρει, μετά από ατελείωτους λόγους και εμφανίσεις, να μη μας έχει δώσει ΜΙΑ σοβαρή, λογική και με βαθύ νόημα πρόταση για οποιοδήποτε θέμα!

Αυτό δείχνει κάτι για αυτόν. Μετά από τόσα αδιάφορα και άνευ αξίας πράγματα που έχει πει, ποιος νομίζει πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κάποια στιγμή να μας δώσει κάτι σοβαρό και σημαντικό;

Οι έξυπνοι και ενημερωμένοι άνθρωποι, όταν μιλούν, προσπαθούν να μην ακούγονται ασυνάρτητοι και χωρίς νόημα. Από την άλλη, αν ακούς κάποιον που είναι όλο περηφάνια, έπαρση, εγωισμό, κάνει συνεχώς λάθη και δείχνει να αδιαφορεί για το αν βγάζουν νόημα αυτοί που τον ακούν, ποιες είναι οι πιθανότητες αυτός ο άνθρωπος να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνει;

Δεν προσπαθεί να κρυφτεί και αυτό το χαρακτηριστικό είναι που τον κάνει δημοφιλή, καθώς αρκετοί μπερδεύουν την αδιαφορία του να κρύψει την άγνοιά του, με την ειλικρίνεια και τον αφτιασίδωτο λόγο που θέλουν να ακούσουν από πολιτικό.

Δηλώνει ειδικός σε ΟΛΑ τα θέματα αλλά όταν επιλέξει να μιλήσει για κάποιο θέμα δείχνει μια εντυπωσιακή άγνοια που πλησιάζει στο απόλυτο!

Είναι βέβαιο πως στα επερχόμενα debate με τη Κλίντον θα είναι προετοιμασμένος να δώσει σοβαρές απαντήσεις, αλλά θα είναι προϊόν παπαγαλίας και όχι γνώσης.

Τα λάθη και τα απίστευτα που έχει κατά καιρούς πει ο Τραμπ είναι τόσα πολλά και τόσο μεγάλα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστείς ένα δημόσιο λόγο που θα μπορούσε να δώσει, ώστε να τα δικαιολογήσει!

Δεν θέλω να μπω σε ανάλυση κάθε ιδέας που πετάει όταν μιλάει, διότι το ποστ θα γίνει ακόμα πιο βαρετό από ότι είναι. Αλλά όταν κάποιος υποψήφιος για πρόεδρος των ΗΠΑ πιστεύει πως το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου είναι μια Κινέζικη συνωμοσία για να κλέψουν δουλειές από τις ΗΠΑ, τότε μάλλον έχουμε σοβαρό πρόβλημα.

Μπορεί να φαίνεται χαζό σαν θέμα, αλλά ένας Τραμπ στην Λευκό Οίκο μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα για όλους.

Σύντομα θα ξέρουμε πως θα επιλέξουν οι Αμερικάνοι, αλλά αν ήταν στο χέρι μου η επιλογή είναι μια και απόλυτα ξεκάθαρη.

 

This post might be more boring than other posts, since the subject does not affect us Greeks, but as a skeptic I cannot ignore it.

The reason I cannot ignore it is that Trump is such a big issue, such an important person, due to his position, that makes me want to write a few lines and state how far away from common sense he actually stands.

I hope that in a year from now Trump will be a nothing and we will read this post and laugh and say how foolish I was for spending the time to write this, but today the need to write this exists, at least for me.

Before I say anything about Trump, let me make it clear that I understand all those that have reservations about Hillary Clinton. If we look at her past we shall find skeletons in the closet and if we add her husband’s past, then we talk about catacombs filled with skeletons! Without a doubt, having reservations about Hillary is an absolutely reasonable behavior.

But there is something that nobody can dispute: The fact that she is the most suitable person for the position she is seeking to get. Just like Obama said, she is perhaps the most suitable candidate in the whole history of the US. She was a president’s wife, a senator and Secretary Of State for many years. She has made some tough decisions, she has been knee deep in shit (pardon the expression), she understands deeply how the world works and is very smart. Nobody can dispute these facts.

But if someone was to claim the same things about Trump, they would only cause laughter! Such a statement would be just blatant propagandistic. On the contrary, somebody could say the exact opposite and hit the mark. To say that he has no idea how the world works, he can’t tell apart US allies from enemies and can’t say a single smart thing, is not a stretch of the truth.

There are many people who say Trump is not what he appears to be. That he is not the racist, extremist, indifferent person he seems to be and deep inside, he is different. This is possible, since I don’t know him in person, I cannot rule out this possibility.

What, however, seems impossible, is for Trump to be a smart and capable person, fit to take the mantle of the US president. There are a lot of things hinting that he doesn’t know the true facts of the world and at the same time, he doesn’t care that he doesn’t know.

He is like an impostor.

He is like the guy that takes pride in how much money he has, but in reality he has much less than he claims.

The biggest problem I see with Trump is the emptiness of his words. He is capable of saying the same thing three times in one speech, and still make no sense!

He makes it look like all of his caricatures are true! He says: “It will be amazing. Really amazing! You will not believe how amazing it will be!”. Smart people don’t talk like this. When you hear a person talk, you can guess how that person thinks. So when someone talks and you can’t make sense of what they say, it doesn’t mean that their thoughts are too complicated or sophisticated to be spoken, but rather that they are incapable of coherent though and speech. It is very possible that what you hear is what they actually think.

Of course there are great orators that are not very smart and smart people that are not good orators. But it’s impressive how Trump has managed, after endless speeches and appearances, not to give us ONE serious, logical and with deep meaning proposal for any single issue!

This tells us something about him. After so many indifferent and worthless things he has said, is there really anyone that thinks he has something important and serious to offer us?

Smart and knowledgeable people try, when they speak, not to sound rambling and incoherent. On the other hand, when you listen to someone that is full of self-pride, arrogant, an egomaniac, continuously makes mistakes and does not seem to care whether the people that listen cannot understand what is being said or not, what are the chances that this man is any different than what he seems to be?

He doesn’t try to hide it, and surprisingly this is what makes him popular, since many people mistake his indifference to mask his ignorance, with an honest and from-the-heart speech they want to hear from a politician.

He claims to be an expert on EVERY subject but when he chooses to talk about one, he shows an impressive ignorance that tends to be absolute!

It’s certain that on the upcoming debates with Clinton he will be prepared to give some serious answers, but it will be a product of memorization, not of knowledge.

The inaccurate and unbelievable statements Trump has made are far too many and far to preposterous to either support them or correct them in one public statement.

I don’t want to analyze all the crazy things he may have said, because this post will become even more boring. But when a presidential candidate believes that Global Warming is a Chinese conspiracy to steal US jobs, then we probably have a serious problem.

It might sound as a funny and stupid matter for non-Americans, but a person like Trump seated at the White House could create a lot of problems for everyone.

We will soon know what the Americans choose, but if it was up to me the choice would be totally obvious.

Ο μύθος της κρίσης αυτοκτονιών

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης μας λένε πόσες χιλιάδες αυτοκτονίες είχαμε στην Ελλάδα για οικονομικούς λόγους. Από την οθόνη μου έχουν περάσει δεκάδες διαφορετικά μηνύματα με αριθμούς αυτοκτονιών, από 1.000 μέχρι 50.000.

Βλέποντας όμως τα επίσημα νούμερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2012, εν μέσω δηλαδή της κρίσης, βλέπουμε πως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

causes of death 2012

Όπως φαίνεται παραπάνω στην Ελλάδα (με κίτρινο) της κρίσης είχαμε 4,4 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό μετά τη Κύπρο, όταν στη ΕΕ είχαμε μέσο όρο 11, στη Λιθουανία έχουν 30,7 , στη Γερμανία 11,5 , ενώ στο Λουξεμβούργο έχουν περίπου 10, προφανώς διότι δεν έχουν και πολλά να κάνουν.

800px-Deaths_from_suicide_—_standardised_death_rate,_2012_(¹)_(per_100_000_inhabitants)_YB15

Από τα παραπάνω είναι προφανές πως ποτέ δεν υπήρξε κρίση αυτοκτονιών στην Ελλάδα, όπως μας λέγανε.

Μπορεί ο αριθμός των αυτοκτονιών να αυξήθηκε από 3,85 το 2011 στο 4,4 το 2012 (πάντα ανά 100.000 κατοίκους), αλλά αυτή η αύξηση είναι πολύ μικρή σε σχέση με αυτά που μαθαίναμε και δεν είμαι σίγουρος πως μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και εξολοκλήρου στη κρίση.

Για περισσότερα, δείτε εδώ.

Photos Hellenic parliament

parliamentary copyright images

 

Τελικά κάνω προπαγάνδα;

Σχόλιο φίλου του μπλογκ:

Κρίμα που από ένα πολύ καλό σκεπτικιστικό σάιτ, κατέληξε να γίνεται πολιτική προπαγάνδα.

Το σχόλιο αυτό, αν και σύντομο, έχει πολύ ουσία και σκεφτόμουν να απαντήσω στα σχόλια, αλλά ταιριάζει καλύτερα σαν άρθρο.

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι «προπαγάνδα» σημαίνει:

συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια διάδοσης πολιτικών, θρησκευτικών κτλ. ιδεών και απόψεων με σκοπό τον επηρεασμό της συνείδησης της κοινής γνώμης προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και με συγκεκριμένους στόχους

Αν η προπαγάνδα σημαίνει το παραπάνω τότε όλοι κάνουμε προπαγάνδα και μάλιστα αρκετά συχνά στη ζωή μας. Κάθε φορά που προσπαθούμε να αλλάξουμε τη γνώμη κάποιου κάνουμε προπαγάνδα.

Αλλά η λέξη έχει πλέον μια αρνητική χροιά και δεν θα την αγνοήσω. Ο φίλος με κατηγορεί πως προσπαθώ να διαστρεβλώσω την αλήθεια ώστε να πετύχω κάποιο δικό μου στόχο.

Αν συνυπολογίσουμε πως το σχόλιο το άφησε σε πολιτικό άρθρο νομίζω πως είναι προφανές πως δεν συμφωνεί με τις πολιτικές μου απόψεις, κάτι καθόλου κακό ή περίεργο.

Όπως στα άλλα θέματα, έτσι και στη πολιτική, προσπαθώ να φέρω λογική και επιχειρήματα και να εκθέσω τις απόψεις μου όσο πιο ψύχραιμα μπορώ. Δεν βρίζω και δεν απορρίπτω χωρίς να διαβάσω.

Στην ουσία όμως.

Ο φίλος που έγραψε το σχόλιο ενοχλήθηκε διότι η θέση μου είναι διαφορετική από τη δική του. Λογικό και αυτό, αλλά η χρήση της λέξης «προπαγάνδα» δίνει άλλο νόημα. Εννοεί, έστω και πλάγια, πως λέω ψέματα και πως έχω «άλλους στόχους».

Αν κάποιος λέει ψέματα, ο καλύτερος τρόπος να τον εκθέσεις δεν είναι να τον πεις ψεύτη, αλλά να δείξεις την αλήθεια. Για να γίνει αυτό πρέπει να χρησιμοποιήσεις επιχειρήματα και όχι αφορισμούς. Αν ο φίλος λοιπόν θέλει να μου δείξει που κάνω λάθος, ή να με αποκαλύψει ως ψεύτη, θα πρέπει να δώσει επιχειρήματα.

Από την άλλη, η λέξη προπαγάνδα κουβαλά και την ιδέα του κατευθυνόμενου ψεύδους. Αυτή βέβαια είναι μια κατηγορία που έχω δεχθεί πολλές φορές και αν είχα ένα ευρώ κάθε φορά που την άκουγα θα είχα…αρκετά ευρώ.

Στη τελική ο φίλος ενοχλήθηκε που έχω άλλη θέση από τον ίδιο. Δεν είναι περίεργο, αν το καλοσκευτείς, ως άθεος, φιλελεύθερος και Ολυμπιακός αποτελώ μειονότητα στην Ελλάδα.

Το βασικότερο λάθος όμως του φίλου είναι πως, όσο τα θέματα με τα οποία ασχλούμουν συμφωνούσαν με τις δικές του ιδέες, το μπλογκ ήταν ενδιαφέρον. Μόλις διαφωνήσαμε, άρχισα να μοιράζω προπαγάνδα. Στα προηγούμενα 500 άρθρα είχα ενδιαφέρον και στα τελευταία 4-5 έγινα κακός.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν με απασχόλησε να χαϊδέψω αυτιά. Τη γνώμη μου λέω και αν κάποιος δεν συμφωνεί είναι ελεύθερος να σχολιάσει. Δεν σβήνω σχόλια και όλες οι απόψεις περνάνε.

Εναλλακτικά όμως θα μπορούσε να αναρωτηθεί για ποιο λόγο έχω μια συγκεκριμένη θέση, αν αυτή η θέση είναι λογική και, γιατί όχι, να το συζητήσουμε. Ακόμα και αν δεν αλλάξει/ω γνώμη μπορεί να μάθει/ω κάτι για τις δικές μου/του θέσεις και αυτό είναι πάντα κέρδος.

Η ιδέα πάντως πως ένα μπλογκ που μετά βίας ξεπερνά τα 200 views την ημέρα κάνει προπαγάνδα είναι…κολακευτική.

ΥΓ: Έχω πολύ καιρό να γράψω σε αυτό το μπλογκ. Αυτό έχει συμβεί για δύο λόγους: 1. σχολιάζω περισσότερο πολιτικά θέματα (Facebook, Twitter) και αυτά προσπαθώ να τα κρατήσω μακρυά από εδώ, όσο μπορώ. 2. η προσπάθεια να βρω μια δουλειά να συντηρήσω την οικογένειά μου μου έπαιρνε αρκετό χρόνο.
Ελπίζω, τώρα που επιστρέφουμε σε κάτι σαν κανονικότητα, να μπορέσω να αφιερώσω ξανά λίγο περισσότερο χρόνο σε στη συγγραφή των συνηθισμένων αερολογιών, αν και όσο καιρό δεν γράφω το κοινό μου έχει συρρικνωθεί αρκετά…

Bundesarchiv_Bild_146-1968-101-20A,_Joseph_Goebbels

Γιατί οι πολιτικοί πρέπει πρώτα να είναι πωλητές

Μιλούσα πριν λίγο καιρό με μια συνάδελφο και όταν το θέμα έφτασε στα εργασιακά, της λέω με καλή διάθεση : «μην νομίζεις, όλοι πωλητές είμαστε». Αμέσως το πρόσωπό της σφίχτηκε λίγο και μου είπε: «με ξενίζει αυτό που είπες. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πωλήτρια.»

Αντέδρασε λες και το να είσαι πωλητής είναι κάτι κακό.

Αυτό που εκείνη η συνάδελφος δεν καταλαβαίνει είναι πως όλοι είμαστε πωλητές, είτε πουλάμε κάτι χειροπιαστό είτε όχι. Ακόμα και ο λογιστής είναι πωλητής διότι σε καθημερινή βάση πουλάει την εργασία του και τις γνώσεις του σε κάποιον άλλο. Μπορεί να μην πουλάει «αντικείμενο», αλλά η λογική είναι η ίδια: έχει μια δεξιότητα (προϊόν) η οποία καλύπτει μια ανάγκη που έχει κάποιος άλλος, ο οποίος είναι διατεθειμένος να τον πληρώσει για αυτή.

Έτσι λοιπόν ερχόμαστε σε ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας, το οποίο είναι πως η πλειοψηφία δεν θέλουν να γίνουν ή να λέγονται πωλητές. Λες και η λέξη κουβαλά κάποιο κοινωνικό στίγμα!

Τις συνέπειες αυτής της λογικής τις βλέπεις σε πολλά επίπεδα στην κοινωνία μας και ειδικά στην εξωτερική πολιτική, όπου μοιάζει να πιστεύουμε πως επειδή έχουμε «δίκιο» σε κάτι, αυτομάτως οι άλλες χώρες θα πρέπει να μας δώσουν αυτό που ζητάμε.

Αυτό βέβαια είναι στη καλύτερη περίπτωση αφελές. Κανείς δεν θα μας δώσει κάτι γιατί είμαστε συμπαθείς. Όλα είναι θέμα συμφέροντος οπότε, προκειμένου να πάρεις κάτι πρέπει να το ανταλλάξεις. Πρέπει λοιπόν να πουλήσεις αυτό που έχεις όσο πιο ακριβά μπορείς ώστε, όταν τελειώσει η συναλλαγή (διαπραγμάτευση;), να είσαι κερδισμένος.

Για παράδειγμα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πάρει κάτι από την ΕΕ, δεν πρέπει να παίζει το χαρτί της απειλής για Κούγκι και εισαγόμενους τζιχαντιστές. Θα πρέπει να βρει ποιες είναι οι ανάγκες των πολιτικών με τους οποίους μιλά και να τις καλύψει.

Δεν είναι θέμα ηθικής ή δίκιου, δεν είναι θέμα συμπάθειας ή αντιπάθειας. Αν δώσεις στον Σόιμπλε, και στον οποιονδήποτε Σόιμπλε, κάτι με το οποίο θα καλύψει τις ανάγκες του, θα σου δώσει αυτό που θες.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο κρύβεται η «μαγκιά» του καλού πωλητή, στο να διακρίνει τις ανάγκες του πελάτη του.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για την εσωτερική πολιτική. Ακόμα και μια δυσάρεστη πολιτική μπορεί να γίνει αποδεκτή αν δείξεις στους πολίτες ποιο θα είναι το όφελός τους, έστω και αν αυτό είναι μακροπρόθεσμο.

Δεν φτάνει λοιπόν να είσαι σωστός πολιτικός. Πρέπει να μπορείς να πουλήσεις τη πολιτική σου.

Την καλύτερη ιδέα του κόσμου να έχεις, αν δεν την πουλήσεις σωστά θα τη χαντακώσεις και θα έρθει κάποιος άλλος αργότερα και θα την πουλήσει καλύτερα από εσένα.

Όλοι πουλάμε λοιπόν και όλοι πρέπει να ξέρουμε να πουλάμε αλλά ειδικά οι πολιτικοί μας, που κατά το πλείστον είναι δικηγόροι, ειδικά αυτοί θα πρέπει να μάθουν, αν δεν ξέρουν ήδη, να πουλάνε. Υπάρχουν τεχνικές και υπάρχουν δεξιότητες που κάποιος μπορεί να αναπτύξει. Δεν είναι αστροφυσική.

Μέχρι να γίνει αυτό, οι άξιοι αλλά κακοί πωλητές θα χάνουν ευκαιρίες και οι ανάξιοι, αλλά καλοί πωλητές, θα ευδοκιμούν σε όλους τους τομείς.

Γιατί στην τελική, η καλή πώληση δεν είναι παρά η κάλυψη πραγματικών αναγκών και τίποτε παραπάνω. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος ο πελάτης να ξανά ψωνίσει από εσένα, ή ο ψηφοφόρος να σε ξαναψηφίσει, ειδικά μακροπρόθεσμα.

O απόλυτος οδοστρωτήρας

Τελευταία κυκλοφορεί πολύ στα social media το: “From each according to his ability, to each according to his need” το οποίο στα Ελληνικά μεταφράζεται ως: «Από τον κάθε ένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον κάθε ένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Όπου το βλέπω παρουσιάζεται σαν το απόλυτα ηθικό εργαλείο που βοηθά τους φτωχούς παίρνοντας από τους κακούς πλούσιους.

defend-equality

Πρόκειται για ένα γνωμικό που λέγεται πως πρώτος το είπε ο Louis Blanc το 1851 και κατόπιν υιοθετήθηκε από τον Καρλ Μαρξ πριν φτάσει να γίνει μέρος της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

Όταν χρησιμοποιείται από αριστερούς σημαίνει πως το κράτος θα πρέπει να πάρει την επιπλέον παραγωγή από αυτούς που τη παράγουν, προκειμένου να τη δώσει σε άλλους που την έχουν ανάγκη.

Ακούγεται ωραίο μιας και όλοι, ή τουλάχιστον σχεδόν όλοι, θα θέλαμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας όταν αυτός έχει ανάγκη. Αλλά αυτή η πρακτική, του να πάρεις από κάποιον που παράγει με βάση τις δυνατότητές του και να δώσεις σε κάποιον με βάση τις ανάγκες του είναι ο απόλυτος οδοστρωτήρας. Αυτό το εργαλείο αναδιανομής του πλούτου είναι ότι καλύτερο για να καταστρέψει την ανθρώπινη δημιουργικότητα και να σκοτώσει το κίνητρο για προσωπική βελτίωση.

Όταν κάποιος ξέρει πως αν παράξει κάτι παραπάνω, διότι μπορεί, αυτό δεν θα του προσφέρει επιπλέον πλούτο, αλλά θα του το πάρουν από τα χέρια, χάνει το κίνητρο να παράξει αυτό το επιπλέον.

Από την άλλη, αυτός που ξέρει πως θα πάρει με βάση τις ανάγκες του, δεν θα προσπαθήσει πολύ να βελτιωθεί ώστε να καλύψει μόνος τους αυτές τις ανάγκες. Θα επαναπαυθεί στην εξωτερική βοήθεια και θα περιμένει να καλυφθούν οι ανάγκες του από τους άλλους.

Αυτό το σύστημα μακροπρόθεσμα καταδικάζει τον μη-έχοντα στην απραξία και τη παθητική ζωή, ενώ ταυτοχρόνως τιμωρεί τον ικανό και του κόβει το κίνητρο να προσπαθήσει περισσότερο.

Συνεπώς εξισώνει τους πάντες στον χαμηλότερο παρονομαστή και αποτρέπει προσπάθειες διάκρισης και βελτίωσης από οποιονδήποτε. Η αριστεία καταργείται διότι δημιουργεί ανισότητες και αυτές οι ανισότητες είναι ανεπιθύμητες.

Αλλά στην τελική αυτή είναι και η αριστερή νοοτροπία. «Ισότητα πριν την ελευθερία» κάτι που μαθηματικά οδηγεί στην απώλεια και των δύο. Οι άνθρωποι λοιπόν θα είναι ίσοι με κάθε κόστος, ακόμα και αν αυτό περιλαμβάνει την απώλεια της ελευθερίας τους.

Μην ξαφνιαστείτε αν σταδιακά αρχίσουμε να βλέπουμε τέτοιες συμπεριφορές από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι η νοοτροπία τους και αυτή η λογική τους. Μπορεί στον οικονομικό τομέα να μην επηρεάζουν πολύ τα τεκταινόμενα λόγω των συμφωνιών με την ΕΕ, αλλά εκεί που μπορούν θα το κάνουν.

Η ιστορία επιβεβαιώνει τα παραπάνω σε κάθε περίπτωση.

Οι μύθοι για τη μετανάστευση

Η μετανάστευση παρουσιάζεται συχνά πυκνά σαν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σε αυτή τη χώρα.

Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για ένα θέμα το οποίο, ως συνήθως, οι Έλληνες το έχουμε καταλάβει επιφανειακά και για αυτό το λόγο πέφτουμε σε παγίδες λαϊκισμού που δεν προωθούν λύση αλλά απλώς μεταφέρουν το πρόβλημα σε μια μελλοντική περίοδο όταν και θα πέσει στα κεφάλια των επόμενων.

Πριν από λίγες μέρες έπεσε στην αντίληφή μου ένα εξαιρετικό και μικρό βιβλίο των Βασίλη Παπαστεργίου και Ελένης Τάκου σχετικά με τους μύθους της μετανάστευσης στην Ελλάδα. Το σημαντικό σε αυτό το βιβλίο είναι πως, ότι ισχυρίζεται, το επιβεβαιώνει με πηγές και αριθμούς, κάνοντάς το ένα πολύ δυνατό εργαλείο κατά της βλακείας και του μισανθρωπισμού που κυριαρχεί στην δημοκρατική και ελεύθερη Ελλάδα της Χρυσής Αυγής.

Μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο εδώ δωρεάν.

Οι μύθοι με τους οποίους καταπιάνεται είναι οι εξής:

  1. «Δεν χωράνε άλλοι»
  2. «Είναι όλοι λαθρομετανάστες»
  3. «Το καινούργιο μειονοτικό ζήτημα»
  4. «Ο νόμος για την ιθαγένεια είναι μαγνήτης για τους λαθρομετανάστες»
  5. «Οι μετανάστες καλοπερνάνε στην Ελλάδα – Πρέπει να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη για να φύγουν»
  6. «Οι μετανάστες αποτελούν υγειονομική βόμβα»
  7. «Έχουν έρθει εδώ και μας παίρνουν τις δουλειές»
  8. «Απειλείται η ζωή και η περιουσία μας»
  9. «Οι Αλβανοί έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία, αλλά οι Ασιάτες και οι Αφρικανοί είναι άλλο πράγμα»
  10. «Μεμονωμένα περιστατικά και αγανακτισμένοι πολίτες»
  11. «Οι δικοί μας πατεράδες μετανάστευαν νόμιμα»

Η δική μου άποψη για το μεταναστευτικό ταιριάζει αρκετά με την άποψη των συγραφέων του βιβλίου. Η λύση δεν είναι όπως λέει η ακροδεξιά «να φύγουν όλοι» μιας και πέραν της αδυναμίας μας να οργανώσουμε κάτι τέτοιο, ή της κατακραυγής από τις υπόλοιπες χώρες, θα δημιουργήσουμε πρόβλημα εσωτερικό με την αναστάτωση που θα προκληθεί.

Από την άλλη, η άποψη της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ που λέει «αφήστε τους όλους» έχει και αυτή τα δικά της προβλήματα.

Η λύση είναι να φτιαχτεί μια διαδικασία ένταξης των ανθρώπων αυτών στην κοινωνία με νόμιμους τρόπους, να βρούμε τρόπο να ξεχωρίζουμε και να διώχνουμε τα εγκληματικά στοιχεία, και παράλληλα να βοηθούμε τους μετανάστες να αφομιωθούν.

Το θέμα της αφομίωσης είναι ίσως το πιο μεγάλο. Ακόμα και σε περιοχές όπου υπάρχει χρόνια τώρα το μουσουλμανικό στοιχείο, όπως η Ξάνθη, αντί να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να νιώσουν Έλληνες, τους κάνουμε με διάφορους τρόπους τη ζωή δύσκολη και τελικά γυρνάνε για βοήθεια στην Τουρκία η οποία με αυτό τον τρόπο διατηρεί σημαντικό «πάτημα» μέσα στη χώρα μας.

Τέλος, η ένταξη των μεταναστατών θα βοηθήσει και δημογραφικά αλλά και θα δώσει ώθηση στους φόρους που εισπράτει το κράτος και τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία αργοπεθαίνουν.

Όλα αυτά όμως θα γίνουν μόνο αν δωθούν κίνητρα και στους Έλληνες να προσλάβουν μετανάστες νόμιμα στις εταιρίες τους και στα χωράφια τους. Όσο οι μετανάστες παραμένουν παράνομοι το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει.

Στο πρόβλημα της μετανάστευσης η λύση δεν βρίσκεται στις απόψεις ούτε της ακροδεξιάς αλλά ούτε και της ακροαριστεράς. Βρίσκεται στη λογική και στη σωστή πρόβλεψη και αντιμετώπιση του προβλήματος. Μέχρι όμως να φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα αναλωνώμαστε στο να κυνηγάμε σκιές και να κατηγορούμε τους λάθος ανθρώπους για το πρόβλημα που δημιουργήσαμε εμείς.

Ο κομμουνιστικός μύθος

Ξέρω, πάω γυρεύοντας.

Πολλοί μου το έχουν πει και αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στις αναρτήσεις μου στο Facebook όπου ασχολούμαι περισσότερο με πολιτική από ότι σε αυτό το blog. Βλέπετε, όταν γράφει κάποιος για πολιτική στην Ελλάδα αμέσως εξάπτει τα πάθη και οι “θιγμένοι” από τα γραπτά του αντιδρούν, ενίοτε και με σωματική βία. Μέχρι στιγμής οι αντιδράσεις που έχω δεχθεί δεν ξεπερνούν κάνα-δυό λέξεις με υπονοούμενα και την “κλασσική” κατηγορία πως έχω εμμονές.

Έχω εμμονές. Έχω εμμονές με τη διάθεση των ανθρώπων να προσκολλούνται σε ιδέες οι οποίες δεν είναι βασισμένες στη λογική και να τις προστατεύουν σαν κόρη οφθαλμού. Αυτό ακριβώς στηλιτεύω και από αυτό το blog, με ομολογουμένως σχεδόν μηδενικά αποτελέσματα, αλλά δε βαριέσαι, ακόμα και αν γράφω μόνο για μένα, το διασκεδάζω.

Έτσι λοιπόν, όποτε αναφέρομαι σε πολιτικά ζητήματα στο Facebook οι φίλοι που αυτοπροσδιορίζονται ως “αριστεροί” μου λένε πόσο άδικο έχω και τονίζουν πως ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός είναι ένα “ανθρώπινο σύστημα” που θα φέρει “ισότητα και ισονομία” στην κοινωνία και παράλληλα μου λένε πως ο καπιταλισμός είναι “Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ”…και τρελαίνομαι. Αυτή η ιδέα της “ανθρώπινης” αριστεράς, του φιλικού προς το λαό σοσιαλισμού/κομμουνισμού, είναι μύθος.

Που βασίζονται όμως αυτοί οι φίλοι που μου λένε αυτά τα περίεργα; Τί νομίζουν πως είναι ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός;

Εδώ μπορεί να πέσουμε σε μια κοινή παγίδα και θέλει λίγο προσοχή. Οι έννοιες των λέξεων αλλάζουν όσο περνούν τα χρόνια και αλλάζουν όταν οι άνθρωποι τις χρησιμοποιούν με άλλους τρόπους. Είναι λοιπόν εξαιρετικά πιθανό ο κάθε ένας να έχει ένα διαφορετικό ορισμό στο μυαλό του σχετικά με το τί θα πει κομμουνισμός, τί σοσιαλισμός ή καπιταλισμός.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να τα ορίσω, άλλοι καλύτεροι από εμένα το έχουν κάνει και όπως είπα παραπάνω, οι ορισμοί έχουν, σε ένα βαθμό, αλλάξει.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρεί πως σοσιαλισμός είναι η πολιτική που εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ και κομμουνισμός είναι αυτό που εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ρωσία, στην Κούβα και σε μια χούφτα άλλες χώρες στον κόσμο. Αυτό είναι έως ένα βαθμό αλήθεια, ειδικά για την περίπτωση του ΠΑΣΟΚ και της Ελλάδας. Ο Ανδρέας έλεγε πως ήταν σοσιαλιστής αλλά ο σοσιαλισμός του σε πολλά πράγματα ήταν τόσο “νερωμένος” που έμοιαζε πιο πολύ με καπιταλισμό αν και υπήρχαν αρκετές περιπτώσεις όπου οι σοσιαλιστικές διαθέσεις γίνονταν εμφανείς όπως στην κρατικοποίηση πολλών προβληματικών επιχειρήσεων.

Στην ουσία όμως, ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που είναι πάρα πολύ σημαντικό και είναι αυτό στο οποίο θα σταθώ για να εξηγήσω τον τίτλο περί μύθου.

Και τα δύο συστήματα λοιπόν μιλάνε ξεκάθαρα για κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής (εργοστάσια, αγροκτήματα, κτλ). Όλα τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν σε όλους, σε όλο το λαό και όχι σε ιδιώτες. Παράλληλα η διαχείριση αυτών των μέσων παραγωγής θα γίνεται συλλογικά και όχι ατομικά. Δηλαδή οι αποφάσεις για το ποιο προϊόν θα παραχθεί και ποιές πρώτες ύλες θα χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή οποιουδήποτε προϊόντος, θα λαμβάνονται σε συλλογικό επίπεδο.

Για να προκύψει αυτό το “συλλογικό επίπεδο” πρέπει να δημιουργηθεί, μιας και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Δηλαδή πρέπει να προκύψει μια ομάδα ανθρώπων, ας την πούμε κεντρική επιτροπή (ΚΕ), η οποία θα προκύψει από το σύνολο των πολιτών και αυτή θα παίρνει αποφάσεις σχετικά με το τί θα γίνει με τα μέσα παραγωγής, πως αυτά θα λειτουργούν, αν θα λειτουργούν, τί θα παράγουν και τι θα πουλάνε. Με άλλα λόγια αυτή η ΚΕ θα πρέπει να αποφασίζει για όλα όσα αφορούν τα μέσα παραγωγής. Ο ισχυρισμός είναι πως η ΚΕ θα παίρνει αποφάσεις με σκοπό να μεγιστοποιήσει το γενικό όφελος, όλου του λαού δηλαδή, και όχι του μεμονωμένου ατόμου.

Σε αυτό το σημείο έρχεται και η μεγάλη παγίδα αυτού του συστήματος, γιατί έως τώρα ακούγεται αρκετά καλό, ειδικά στα Ελληνικά αυτιά τα οποία έχουν εκπαιδευτεί χρόνια τώρα να εξισώνουν τον επιχειρηματία με το “κακό” και το κράτος με το “καλό”.

Αυτό λοιπόν που κανείς δεν λέει ευθέως είναι πως μέσα σε αυτά τα “μέσα παραγωγής” συμπεριλαμβάνεται και ο άνθρωπος, ο οποίος είναι και το πιο σημαντικό από αυτά. Χωρίς το εργατικό δυναμικό καμία μηχανή δεν μπορεί να δουλέψει όσο και αν το θέλει μια ΚΕ.

Συνεπώς, η ΚΕ που θα αποφασίζει για τα πάντα, θα παίρνει και αποφάσεις για τους ανθρώπους. Θα αποφασίζει σε ποιά βιομηχανία θα δουλεύει ο κάθε ένας, για πόσο θα δουλεύει, σε ποιά πόλη θα δουλεύει, πόσες ώρες θα δουλεύει, τί μισθό θα παίρνει και βέβαια τί προϊόντα θα αγοράζει (αυτό θα γίνεται έμμεσα μιας και το ποιά προϊόντα θα πωλούνται θα αποφασίζεται επίσης από την ΚΕ).

Έτσι λοιπόν κανένας άνθρωπος δεν θα έχει το δικαίωμα της εργασιακής αυτοδιάθεσης και αν έχει διαφορετική άποψη δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα διότι η ΚΕ, όπως είπαμε, θα παίρνει αποφάσεις με γνώμονα το γενικό καλό και όχι το ατομικό. Άρα, οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοδιάθεσης του ατόμου (πχ να κάνει μια δουλειά που του αρέσει και όχι αυτή που του επιβάλλεται) θα πηγαίνει κόντρα στο κοινό καλό και θα πρέπει να καταστέλλεται και να τιμωρείται. Μάλιστα, ακόμα και η διαμαρτυρία του ατόμου σχετικά με το μισθό του ή την εργασία του ή οποιοδήποτε άλλο σχετικό θέμα, θα είναι πρόβλημα μιας και θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή δυσαρέσκειας και προβλημάτων, οπότε και αυτή (η διαμαρτυρία) θα πρέπει να απαγορευτεί.

Τα παραπάνω προκύπτουν από χρήση απλής λογικής. Όπως είδατε δεν χρησιμοποίησα περίεργους πολιτικούς όρους, απλώς έκανα το ένα βήμα μετά το άλλο. Αν νομίζετε πως τα βήματα που ακολούθησα δεν είναι σωστά, μπορείτε να το πείτε, αλλά η ιστορία έχει δείξει πως ακριβώς αυτό συμβαίνει. Όπου έχει εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός με την πραγματική του μορφή, το άτομο χάνει τα ατομικά του δικαιώματά και γίνεται σκλάβος τους συνόλου, του λαού. Το σύνολο είναι υποχρεωμένο να ακούσει τις εντολές μιας ΚΕ και έτσι και αυτό χάνει οποιοδήποτε δικαίωμα στο να πάρει έστω συλλογικές αποφάσεις διότι το εκπροσωπεί μια μικρή ομάδα ατόμων.
Παράλληλα η επιλογή των ατόμων για συμμετοχή σε αυτή την ΚΕ που έχει όλη τη δύναμη και όλα τα προνόμια γίνεται με μη δημοκρατικό τρόπο, αλλά με επιλογή μέσα από τους κόλπους της ομάδας που έχει ασπαστεί την ιδεολογία αυτή, το κόμμα. Ο κομμουνισμός βέβαια μπορεί να μην προβλέπει μια τέτοια διαδικασία παράδοσης/παραλλαβής της δύναμης, αλλά τελικά είδαμε πως στην πράξη αυτό ακριβώς συμβαίνει παντού.

Αντί λοιπόν να λέμε πως ο κομμουνισμός είναι ένα ανθρώπινο σύστημα, μάλλον θα έπρεπε να λέμε πως ο κομμουνισμός, στην πραγματική του μορφή και όπου έχει εφαρμοστεί κανονικά, το μόνο που έχει κάνει είναι να εξαθλιώσει το άτομο, να του στερήσει βασικά ατομικά δικαιώματα όπως αυτό της αυτοδιάθεσης και τελικά, να καταστρέψει την οικονομία της χώρας. Ακόμα και η Ρωσία, με τον τεράστιο υπόγειο πλούτο της, τελικά χρεοκόπησε και αναγκάστηκε να αλλάξει με εξαιρετικά βίαιο τρόπο το σύστημα της σε καπιταλιστικό.

Δεν προσπαθώ να πω πως ο καπιταλισμός είναι τέλειος. Τέτοιο σύστημα δεν υπάρχει, ειδικά όσο μπαίνουν οι άνθρωποι στη μέση οι οποίοι κουβαλούν τα δικά τους ελαττώματα και προκαταλήψεις. Αλλά είναι εντυπωσιακό να βλέπεις σκεπτόμενα άτομα να επιτίθενται με πραγματικό μίσος στον καπιταλισμό με όπλο τα αγαθά που αποκλειστικά αυτός τους προσφέρει, προκειμένου να υποστηρίξουν ένα σύστημα που θα τους στερούσε την ίδια την ελευθερία να πουν τη γνώμη τους όπως κάνουν στις αναρτήσεις μου στο Facebook.

Το ότι ο μύθος του κομμουνισμού δεν έχει καταρρεύσει στην Ελλάδα είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό της διάθεσής μας να πιστεύουμε σε παραμύθια, ακόμα και όταν όλος ο πολιτισμένος κόσμος τα έχει προ πολλού ξεπεράσει.

Νομίζω πως το κομμουνιστικό ρητό: «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» είναι ότι πιο άδικο και πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί στην ανθρώπινη ιστορία. Ισοπεδώνει τους πάντες στο χαμηλότερο επίπεδο. Αυτό είναι ο κομμουνισμός.

Είπαμε, πάω γυρεύοντας.

Οι πολιτικές πεποιθήσεις στην Ελλάδα

Οι 17 αναγνώστες που διαβάζουν αυτό το blog ξέρουν πως πολύ συχνά ασχολούμαι με τη θρησκεία και πολύ σπάνια με την πολιτική.

Σήμερα όμως θα κάνω μια εξαίρεση και θα συνδυάσω αυτά τα δύο μιας και πρόσφατα συνειδητοποίησα πόσα κοινά έχουν μεταξύ τους.
Στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, η θρησκεία του καθενός επιλέγεται από ένα κυρίως παράγοντα: τί πιστεύουν οι γονείς του. Αν οι γονείς κάποιου είναι Μουσουλμάνοι θα προσκυνά και αυτός προς τη Μέκκα. Αν είναι Χριστιανοί τότε θα τρώει κάθε Κυριακή το κρέας και το αίμα του σωτήρα του.

Δεν ξέρω τί συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά εδώ στην Ελλάδα το ίδιο συμβαίνει και με τις πολιτικές πεποιθήσεις. Είναι οικογενειακό ζήτημα. Τί ψηφίζει ο μπαμπάς; ΚΚΕ; Ε, και ο μικρός/μικρή αριστερός/η θα γίνει. Σε αυτό το θέμα η μαμά δεν έχει τόση σημασία μιας και στην Ελλάδα η ψήφος στις γυναίκες δόθηκε κατά την δεκαετία του ’50, οπότε  οι παραδοσιακές πολιτικές αρχές πάνε κυριολεκτικά από πάππου προς πάππου.

Αυτή η τάση, (προσοχή, αυτό είναι μια αίσθηση που έχω και δεν είναι βασισμένη σε έρευνα, όπως θα ήταν το σωστό) μου θυμίζει πολύ έντονα τη θρησκεία. Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό τα επιχειρήματα όλων των πολιτικών πλευρών, αλλά κυρίως των δύο άκρων και παρατηρώ πως δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιείται η λογική ή όχι. Το επιχείρημα μπορεί να είναι “σάλτα και γαμήσου” ή “ο Κέϊνς μας λέει πως…” αλλά και τα δύο θεωρούνται χρησιμοποιήσιμα! Θα μου πει κάποιος πως το πρώτο επιχείρημα θα το δώσει κάποιος που δεν έχει πραγματικά επιχειρήματα και θα συμφωνήσω, αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία του θέματός μου. Έτσι ακριβώς λειτουργεί και η θρησκεία. Έχεις δεν έχεις επιχειρήματα, είτε βρίζεις είτε απαγγέλεις τη βίβλο, η άποψή σου είναι μία και αυτή δεν αλλάζει όσα λογικά επιχειρήματα και αν βρεθούν απέναντί σου. Από τη στιγμή που η άποψή σου έχει παγιωθεί δεν αλλάζει.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρευνες έχουν δείξει πως όταν άτομα που έχουν την ίδια άποψη για ένα θέμα συγκεντρωθούν και το συζητήσουν, τότε όλοι φεύγουν από τη συγκέντρωση με ακόμα πιο ακραίες απόψεις από αυτές με τις οποίες μπήκαν στη συγκέντρωση! Ο κάθε ένας όχι μόνο ζητάει επιβεβαίωση των πιστεύω του, αλλά αν βρει κάποιον άλλο με πιο ακραίες απόψεις από τις δικές του, θεωρεί πως ο άλλος ξέρει περισσότερα και προκειμένου να μπει σε αυτό το γκρουπ υιοθετεί τις ίδιες ακραίες απόψεις.

Αλλά αν είναι έτσι, αν τελικά τις πολιτικές πεποιθήσεις τις “κληρονομούμε” με θρησκευτική ευλάβεια και τις εκτρέφουμε στις κατά τόπους “πολιτικές εκκλησίες”, τότε θα χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια να τις αλλάξουμε από ότι νομίζουμε.

Δεν προσπαθώ να μεταφέρω ψήφους από το ένα κόμμα στο άλλο. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως όταν οι πολιτικές πεποιθήσεις αποκτούνται μέσω μιας πολιτική κατήχησης και όχι με αξιολόγηση της κάθε πρότασης με λογικά κριτήρια, τότε είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις αλλάξεις. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις ένα θέμα είναι με μια πολιτική λογική, αλλά για ένα άλλο θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις μια διαφορετική λογική που πιθανώς να είναι πολιτικά τοποθετημένη στην απέναντι όχθη. Η ασφαλέστερη μέθοδος για να παίρνεις πολιτικές αποφάσεις είναι να πάρεις τα καλά του κάθε συστήματος και όχι να ακολουθείς ένα στα τυφλά και όπου σε βγάλει απλώς και μόνο επειδή είσαι αγκυλωμένος.

Όταν δεν μπορείς να  αλλάξεις τις ιδέες σου, δεν μπορείς και να προσαρμοστείς στις νέες ανάγκες της κοινωνίας που μπορεί να ξεπερνούν τις δικές σου παρωχημένες ιδέες για το πως πρέπει να διοικείται μια χώρα. Όταν δεν μπορείς να προσαρμοστείς έγκαιρα τότε είναι θέμα χρόνου να …πεθάνεις. Μιλάω βέβαια για πολιτικό θάνατο όπου θα καταλήξεις να υπερασπίζεσαι, για παράδειγμα, τη Σταλινική πολιτική της κολεκτιβοποίησης και των γκουλάγκ και δεν θα μπορείς να δεις που οδηγεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Όταν πεθάνεις πολιτικά θα είναι θέμα χρόνου να πεθάνεις και οικονομικά και να χρεοκοπήσεις, καλή ώρα σαν την Ελλάδα.

Με ποιό τρόπο αλλάζεις πολιτικές απόψεις όταν τις βρίσκεις τόσο δυνατές και εδραιωμένες; Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Γίνεται σταδιακά μέσω της παιδείας με τη διδασκαλία της κριτικής σκέψης.

Αλλά στην Ελλάδα η παιδεία, ειδικά η τριτοβάθμια, είναι τόσο κομματικοποιημένη που δεν πρόκειται να επιτραπεί κάτι τέτοιο. Άρα ποιές λύσεις έχουν μείνει;

Δεν ξέρω. Το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι τόσο σύνθετο που δεν ξέρω αν έχουμε το χρόνο να το λύσουμε κομμάτι-κομμάτι ή απλώς ο ασθενής θα πεθάνει ώστε να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Όπως και να έχει, όποια διαδικασία και αν ακολουθήσουμε, το μόνο σίγουρο είναι ο πόνος.

Υπομονή.

Ποιά είναι τα όρια της ελευθερίας του λόγου

Μεγάλο ζήτημα έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες ημέρες μετά τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Παραγωγός του ραδιοφωνικού σταθμού “Κόκκινο” που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ, έκανε τη παρακάτω δήλωση στο τοίχο του στο Facebook:

1013040_623753177647161_1962243420_n

Η συζήτηση που έχει ξεκινήσει βέβαια είναι η αναμενόμενη: τί θα πει ελευθερία του λόγου και ως που φτάνει.

Το θέμα είναι πολύ πιο σημαντικό από όσο φανταζόμαστε κυρίως γιατί χαρακτηριστικό όλων των απολυταρχικών καθεστώτων είναι πως έχουν πολλές απαγορεύσεις. Είναι ασφαλές να πούμε πως ενώ στη δημοκρατία ξέρουμε τί δεν επιτρέπεται να κάνουμε, σε ένα απολυταρχικό καθεστώς ξέρουμε τί επιτρέπεται να κάνουμε. Με άλλα λόγια στη δημοκρατία οι νόμοι που απαγορεύουν είναι σχετικά λίγοι και είναι πιο εύκολο να τους γνωρίζεις. Αντιθέτως, σε ένα απολυταρχικό καθεστώς οι απαγορευτικοί νόμοι είναι τόσοι πολλοί ώστε είναι ευκολότερο να θυμάσαι τί επιτρέπεται διότι τα υπόλοιπα απαγορεύονται.

Ο κύριος Μπητσιμέας, του οποίου το post βλέπουμε παραπάνω, έγραψε αυτό που ήθελε να γράψει και ξέσπασε θύελλα. Από αυτά που διάβασα κράτησα τα παρακάτω:

  • Δεν έπρεπε να προσβάλει τα θεία.
  • Δεν έπρεπε να προσβάλλει τη Παναγία
  • Δεν έπρεπε να προσβάλλει το Έθνος
  • Δεν έπρεπε να προσβάλλει τους Έλληνες.

Όσοι έχετε διαβάσει τα γραπτά μου σε αυτό το μπλογκ θα έχετε καταλάβει πως είμαι αρκετά φιλελεύθερος  και προσπαθώ να γράφω τη γνώμη μου για οτιδήποτε με απασχολεί. Έχω λοιπόν επανειλημμένως γράψει πως το να κοροϊδεύεις τις θρησκείες είναι ο καλύτερος τρόπος για να τις αποδομήσεις και πως δεν δικαιούνται σεβασμού. Σε αυτή τη θέση παραμένω και επαυξάνω λέγοντας πως δεν με ενοχλεί αν κάποιοι προσβάλλονται από αυτό.

Να εξηγήσω.

Η θρησκεία είναι μια ιδέα. Μιας και η ύπαρξη του θεού δεν μπορεί να αποδειχθεί η θρησκεία αναγκαστικά παραμένει μια ιδέα και ως τέτοια πρέπει να τη “χτυπάμε” μέχρι να την απορρίψουμε πλήρως ως άχρηστη, ή να βρούμε τρόπο να αποδείξουμε την αλήθεια της. Σε αυτή την προσπάθεια οι άθεοι σαν εμένα προσπαθούν να δείξουν πως είναι απορρίψιμη και οι πιστοί πως είναι αληθινή και απαραίτητη.

Αυτή η σύγκρουση, εφόσον γίνεται σε κόσμια πλαίσια και χωρίς βία, μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει. Στην προσπάθεια λοιπόν αυτή, και μέχρι να αποδειχθεί η αλήθεια της θρησκείας, θεωρώ πως είναι “free game”, ελεύθερος στόχος προς γελοιοποίηση. Στα παραπάνω πλαίσια το post του κύριου Μπητσιμέα είναι αποδεκτό. Η Ορθοδοξία είναι θρησκεία και ως τέτοια είναι ελεύθερος στόχος. Το ίδιο είναι και η Παναγία (για την οποία μοναδική απόδειξη πως υπήρχε είναι η γεμάτη σφάλματα βίβλος). Το Έθνος θα το δούμε παρακάτω.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι για να μην παρεξηγηθώ.  Μπορεί να θεωρώ αποδεκτό το παραπάνω post αλλά πιστεύω πως είναι αγενές και άκομψο. Όποιες και αν είναι οι απόψεις μου για τη θρησκεία, ότι και αν έχω γράψει και έχω γράψει πολλά, σας προκαλώ να βρείτε ένα κείμενο στο οποίο βρίζω τη θρησκεία ή κάποιο πρόσωπο της πίστης. Αυτό δεν το κάνω γιατί τα σέβομαι, αντιθέτως, δεν τα σέβομαι καθόλου. Το κάνω διότι οι αρχές που έχω πάρει από την οικογένειά μου απαιτούν, όταν διαφωνώ με κάτι, να το κάνω κόσμια και με επιχειρήματα λογικά. Οι βρισιές δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και δεν τις χρησιμοποιώ.

Τα παραπάνω ισχύουν για τις ιδέες και όχι για τους ανθρώπους. Το να προσβάλλεις άνθρωπο είναι διαφορετικό και θα εξηγήσω γιατί.

Όταν προσβάλλεις μια ιδέα μπορείς, υπό τις προϋποθέσεις που ανέφερα παραπάνω, να τη βελτιώσεις. Όταν όμως προσβάλλεις έναν άνθρωπο είναι πολύ πιο πιθανό να του κάνεις ζημιά, αυτός είναι και ο σκοπός της προσβολής ούτως ή άλλως. Συνεπώς το να προσβάλλεις έναν άνθρωπο δεν είναι σε καμία περίπτωση εποικοδομητικό και το μόνο που προκαλεί είναι την αντίδρασή του.

Το θέμα όμως περιπλέκεται όταν μιλάμε για το Έθνος. Για να καταλάβουμε αν το να προσβάλλεις ένα έθνος είναι κακό πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τί είναι έθνος.

Έθνος: Έθνος ονομάζεται ένα σύνολο ανθρώπων που μοιράζονται κοινά γνωρίσματα που διακρίνουν το σύνολο αυτό, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα κυριότερα από τα γνωρίσματα αυτά μπορεί να είναι η φυλή, η γλώσσα, το θρήσκευμα, η κοινή ιστορία και ο πολιτισμός και η γεωγραφική καταγωγή. Ιστορικά όμως, βασικότερο στοιχείο για την ύπαρξη ενός έθνους είναι η ανάπτυξη της εθνικής του συνείδησης ή ακριβέστερα η κοινή ιστορική αποστολή, δηλαδή ο ιδεολογικός παραγκωνισμός των υπόλοιπων στενότερων (π.χ. φατριασμός, τοπικισμός) ή και ευρύτερων (π.χ. φυλετισμός, αυτοκρατορισμός, οικουμενισμός) ομαδοποιήσεων, χάριν του εθνικισμού. (wikipedia)

Με βάση το παραπάνω, το Ελληνικό έθνος μπορεί να αποτελείται από άτομα με άλλη θρησκεία (ή καμία), που δεν μιλάνε ελληνικά (πχ μετανάστες με ελληνική καταγωγή από άλλες χώρες), δεν έχουν κοινή ιστορία και δεν μένουν και στον ίδιο γεωγραφικό χώρο (έλληνες μετανάστες σε άλλες χώρες). Θεωρητικά όμως όλοι μας έχουμε τον ίδιο στόχο, μια κοινή αποστολή, την ευημερία της Ελλάδας, οπότε με αυτή τη λογική ανήκουμε σε ένα έθνος. Κάποιος βέβαια μπορεί να πει πως τίποτα από τα παραπάνω δεν τον καλύπτουν οπότε δεν ανήκει στο έθνος.
Η γνώμη μου είναι πως η έννοια έθνος είναι τόσο αόριστη και αλλάζει τόσο συχνά ώστε δεν έχει νόημα να λέμε πως μπορείς να προσβάλλεις ένα έθνος. Οπότε γνώμη μου είναι πως η προσβολή προς το έθνος είναι κενή και άρα ανάξια περεταίρω σχολιασμού.

Οπότε, για να ανακεφαλαιώσουμε, ο κύριος Μπητσιμέας δεν έχει πει κάτι προσβλητικό. Αγενές ναι, απρεπές σίγουρα, αλλά προσβλητικό όχι. Που είναι το πρόβλημα λοιπόν; Το πρόβλημα είναι πως υπάρχουν νόμοι που, καλώς ή κακώς, προστατεύουν και τις ιδέες και τα συναισθήματα των ανθρώπων από την προσβολή. Έτσι λοιπόν, εκτός από νόμους που απαγορεύουν την προσβολή ενός ατόμου, έχουμε και νόμους που απαγορεύουν την προσβολή των θρησκειών και αυτό είναι λάθος.

Οι νόμοι που προστατεύουν ιδέες όπως είναι η θρησκεία δεν προσφέρουν τίποτα. Αντιθέτως η προσπάθεια να προστατέψουμε τη θρησκεία από αυτό που θεωρεί ο κάθε ένας προσβλητικό δυσκολεύει την ανταλλαγή απόψεων με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να προοδεύσουμε σαν άτομα, σαν άνθρωποι. Φανταστείτε να θεωρούσα προσβλητικό οι άνθρωποι να φοράνε βερμούδες. Δεν έχω πρόβλημα με τα σορτσάκια, τα παντελόνια ή τις φούστες, αλλά οι βερμούδες είναι προσβλητικές. Το γιατί δεν έχει σημασία μιας και ούτε η θρησκεία βασίζεται στη λογική αλλά στο πιστεύω. Έτσι λοιπόν και εγώ πιστεύω πως οι βερμούδες είναι προσβλητικές. Αν αύριο μαζέψω αρκετούς και πιέσουμε να δημιουργηθεί ένας τέτοιος νόμος θα κάναμε καλό; Όχι βέβαια.
Έτσι είναι και οι νόμοι που προστατεύουν τις ιδέες, είτε αυτές είναι μια θρησκεία είτε κάτι άλλο.

Συνεπώς θα έπρεπε να είμαστε ελεύθεροι να πούμε ότι θέλουμε για ότι θέλουμε, ακόμα και για ανθρώπους.  Αλλά για τους ανθρώπους θα πρέπει να υπάρχουν νόμοι που θα προστατεύουν αυτόν που θεωρεί πως προσβλήθηκε προσωπικά. Αυτός θα πρέπει να μπορεί να απευθυνθεί στα δικαστήρια και να ζητήσει από τον υβριστή του να αποδείξει τα λεγόμενα του. Αν δεν το πετύχει τότε ο υβριστής θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες.

Σήμερα όμως έχουμε νόμους και για τη θρησκεία. Τί κάνουμε;

Βασικό χαρακτηριστικό μιας δημοκρατίας είναι πως οι πολίτες σέβονται τους νόμους ακόμα και αν δεν συμφωνούν με αυτούς. Αν λοιπόν κάποιος μου κάνει μήνυση γιατί προσέβαλα τη θρησκεία του θα έχω μια επιλογή. Να πάω στα δικαστήρια και να υπερασπίσω τον εαυτό μου. Αν πιστεύω πως αυτό είναι άδικο τότε δεν έχω παρά να βρω κάποιο κόμμα που να υπόσχεται τη κατάργηση αυτού του νόμου και να το ψηφίσω προκειμένου να το βάλω στη βουλή και να του δώσω τη δυνατότητα να κάνει αλλαγές. Αν πάλι ούτε αυτό με καλύπτει μπορώ να φύγω από τη χώρα διότι ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι λάθος μιας και, μπορεί η δημοκρατία να μην είναι τέλεια, αλλά είναι το καλύτερο πολίτευμα από αυτά που κυκλοφορούν.

Λυπάμαι που βλέπω κάποιους να βιάζονται να κάνουν μήνυση στον παραπάνω κύριο για αυτά που έγραψε. Η γραμμή της “προσβολής” είναι πολύ λεπτή και είναι πολύ εύκολο να την περάσουμε και να φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις. Από εμάς εξαρτάται να καταλάβουμε τα παραπάνω και να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές προκειμένου να μην έχουμε αργότερα να αντιμετωπίσουμε μια αστυνομία σκέψης. Η ελευθερία του λόγου μου επιτρέπει να πω αυτά που λέω, αλλά επιτρέπει και σε εσάς το ίδιο.

Ποιός σας εγγυάται πως στερώντας το δικό μου δικαίωμα να λέω αυτό που θέλω δεν θα επηρεάσει και το δικό σας;

Η θρησκεία της Χρυσής Αυγής

“Ευχαριστήρια Ωδή στη Παναγιά Προστάτιδα των Ελλήνων”. Έτσι λέει το site της Χρυσής Αυγής ανήμερα του δεκαπενταύγουστου. Δεν διάβασα το κείμενο, δεν αμφιβάλλω πως το περιεχόμενό του θα είναι γεμάτο με εκφράσεις θρησκευτικής κατάνυξης και ευλάβειας.

Λίγο πιο μέσα στο site αυτό υπάρχουν άρθρα που στάζουν αίμα και μίσος. Πώς γίνεται να είσαι Χριστιανός και ταυτοχρόνως να είσαι φασίστας; Πώς γίνεται να πιστεύεις πως η Παναγία έχει κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στους Έλληνες και πως τους ξεχωρίζει από τους άλλους Χριστιανούς;

Θα μου πείτε, εσύ άθεος είσαι, τί σε απασχολεί τί κάνει η Χρυσή Αυγή; Πώς δεν με απασχολεί! Η ΧΑ είναι πλέον ένα κόμμα με μεγάλα ποσοστά στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας και σημαντική πλέον δύναμη. Οπότε το πως λειτουργεί ένα κόμμα, το τί αρχές έχει και πως σκέφτονται τα μέλη του είναι εξαιρετικά σημαντικό και γίνεται ακόμα πιο σημαντικό όσο πιο δημοφιλές είναι.

1003362_557110824355761_1843945315_n

Η ΧΑ υποστηρίζει λοιπόν ξεκάθαρα πως είναι κόμμα Χριστιανών Ορθόδοξων και δεν χάνει ευκαιρία να το λέει. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό μιας και τα περισσότερα Ελληνικά κόμματα έχουν στενή σχέση με τη θρησκεία και τα μέλη τους είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ΧΟ (είναι πρόβλημα και το έχω ξανασυζητήσει, αλλά δεν θα το αναλύσω περισσότερο εδώ).

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν από τη μία διαλαλείς όσο πιο δυνατά μπορείς πως οι αρχές σου είναι βασισμένες σε Χριστιανικές αξίες και από την άλλη διαχωρίζεις σε κάθε ευκαιρία τους ανθρώπους σε 1ης και λοιπών κατηγοριών.
Γιατί είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως μεταξύ των όσων λέει ο Χριστός, θεωρεί όλους τους ανθρώπους ίσους και μιλάει για βοήθεια στους μη έχοντες και όχι διαχωρισμό τους σε “δικούς μας” και “ξένους”.

Δύο είναι τα σημεία που θα τονίσω τα οποία προκύπτουν αβίαστα από τη Βίβλο και δεν υπάρχει πολύ περιθώριο για αμφισβήτηση ή ερμηνεία.

  • Αγαπάτε αλλήλους
  • Γυρίστε το άλλο μάγουλο

Και τα δύο παραπάνω μπορούμε χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα να τα θεωρήσουμε σαν δύο από τις βασικές αρχές του Χριστιανισμού. Πάνω σε αυτές έχει στηθεί η διδασκαλία των Αποστόλων (που μας μετέφεραν τις διδαχές του Χριστού) και επαναλαμβάνονται σε κάθε ευκαιρία.

Είναι λοιπόν λογικό να καταλήγουμε εύκολα στο συμπέρασμα πως η πολιτική της χρυσής Αυγής που θέλει να υπάρχουν Έλληνες και “άλλοι” οι οποίοι δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα και που επανειλημμένως τους έχει αποδώσει πολύ άσχημα επίθετα, δεν είναι Χριστιανική.
Επιπλέον, το γεγονός πως η χρυσή Αυγή είναι επιθετική ειδικά προς τους μετανάστες, τους μη Έλληνες και γενικότερα τους διαφωνούντες δείχνει πως και η δεύτερη αρχή δεν ακολουθείται με κανέναν τρόπο.

Πριν από χρόνια, όταν είχα περάσει ένα τετράμηνο με φίλους που είναι Ευαγγελικοί Χριστιανοί (πιστεύουν τη Βίβλο κατά γράμμα, όσο χαζό και αν είναι αυτό), σε κάποια συζήτηση μου είχαν πει: “Όταν δεν ξέρεις τί πρέπει να κάνεις ρώτα τον εαυτό σου τί θα έκανε ο Χριστός”. Μπορεί η δική μου πορεία στα καλντερίμια της ζωής να με οδήγησε μακριά από τη θρησκεία, αλλά η ερώτηση είναι πολύ εύστοχη και το νόημά της ξεκάθαρο για όλους τους πιστούς. Αν δεν ξέρεις τί πρέπει να κάνεις σε κάποια περίπτωση, το σωστό θα είναι να αναρωτηθείς τί θα έκανε ο Χριστός αν βρίσκονταν στη δική σου θέση.
Τί θα έκανε λοιπόν ο Χριστός με τους μετανάστες που έχουν γεμίσει τη χώρα; Τί θα έκανε ο Χριστός αν έβρισκε μια μητέρα από το Πακιστάν με τα δύο παιδιά της στο κατώφλι του;

Νομίζω πως η απάντηση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ ξεκάθαρη αν θες να αυτοαποκαλείσαι Χριστιανός. Η Βίβλος δεν επιτρέπει πολλές παρερμηνείες.

Συνεπώς η ΧΑ μπορεί να λέει πως είναι κόμμα με Χριστιανικές αρχές αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι τέτοιο. Πρόκειται για μια ακόμα μετάλλαξη του Χριστιανισμού η οποία εξυπηρετεί τις προσωπικές απόψεις των μελών της και όχι το Χριστιανισμό.

Αλλά ας  δούμε λίγο διαφορετικά το θέμα.

Ο Χριστός είναι η κεφαλή της εκκλησίας και το πιο αγαπητό πρόσωπο σε όλο τον Χριστιανισμό. Ο Χριστός, όπως είναι γνωστό, γεννήθηκε στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται  η Παλαιστίνη και το Ισραήλ, όπου οι ντόπιοι, οι άνθρωποι που κατάγονται από αυτή τη περιοχή, έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ποιά είναι αυτά; Είναι μελαμψοί, με μαύρα μαλλιά, αρκετά σγουρά. Κάτι σαν τον παρακάτω:

man_without_edit

Μάλιστα, ανθρωπολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το θέμα μας έχουν δώσει σχέδιο με το πιθανό πρόσωπο του Ιησού και είναι αυτό:

images

Μας ξενίζει λίγο γιατί έχουμε συνηθίσει το πρόσωπο του Ιησού να το βλέπουμε σε αγιογραφίες και στη σειρά “Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ” όπου έχει πιο ανοιχτό δέρμα και γαλάζια μάτια. Αλλά αυτό δεν είναι σωστό ανθρωπολογικά διότι δεν υπάρχουν ενδείξεις πως οι Εβραίοι της εποχής εκείνης είχαν γαλάζια μάτια και ανοιχτό δέρμα.
Δυστυχώς η Βίβλος δεν αναφέρεται καθόλου στην εμφάνιση του Ιησού και, κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερα έτσι μιας και είναι προτιμότερο να επικεντρωθείς στο μήνυμα, ακόμα και αν αυτό βασίζεται στο ψέμα.

Οπότε ερχόμαστε στη πιο σημαντική ερώτηση του άρθρου: Αν ο Ιησούς ήταν όπως τον βλέπουμε παραπάνω και ερχόταν σήμερα στην Ελλάδα, τί θα τον έκανε η ΧΑ; Δική μου εκτίμηση είναι πως θα είχε την τύχη όλων των μεταναστών.

Είναι λοιπόν προφανές πως η ΧΑ έχει ασπαστεί ένα Χριστιανισμό που δεν είναι ο πραγματικός μιας και έχει αγνοήσει μερικές από τις σημαντικότερες ηθικές αρχές της θρησκείας αυτής και το δείχνει κάθε φορά που μπορεί στην πράξη.

Δεν ισχυρίζομαι βέβαια πως κάποιος δεν πρέπει να ψηφίσει ΧΑ διότι δεν είναι Χριστιανικό κόμμα όπως λέει.  Τα σωστά κριτήρια για την ψήφο ή όχι στη ΧΑ πρέπει να είναι αμιγώς πολιτικά, βασισμένα στο πρόγραμμα που έχει ανακοινώσει και πουθενά αλλού.

Αλλά κακά τα ψέματα. Όταν οι πράξεις των μελών ενός κόμματος έχουν τόση διαφορά από τα λεγόμενά τους τότε καλό θα είναι να ξανασκεφτούμε την επιλογή μας και να αναρωτηθούμε αν η απόσταση μεταξύ πράξης και λόγου στο θέμα της θρησκείας επεκτείνεται και στα υπόλοιπα πολιτικά ζητήματα.

ΥΓ: Το γιατί η Παναγία είναι Ελληνική όπως αναφέρουν στις ανακοινώσεις τους και γιατί μοιάζει να έχει προτίμηση στους Έλληνες δεν το ξέρω. Υποθέτω πως είναι μέρος της γενικότερης Ελληνικής κουλτούρας που λέει πως είμαστε ο περιούσιος λαός και έχουμε ξεχωρίσει στα μάτια του θεού. Εθνικιστικές χαζομάρες.

Πηγές:

http://en.wikipedia.org/wiki/Son_of_God_(TV_series)

Μια «χουντική δημοκρατία»

Μόλις χθες ήμουν στην προπόνηση ποδοσφαίρου του γιου μου και, ως είθισται, καθόμασταν δίπλα οι πατεράδες και θαυμάζαμε τα νέα μεγάλα ταλέντα που θα ρίξουν τη σκιά τους στον Μέσσι και θα μας δώσουν αρκετά χρήματα για να περάσουμε ήρεμα γερατειά.

Σε τέτοιες συναθροίσεις συνήθως δεν μιλάω για πολιτική ή άλλα ζητήματα με τα οποία καταπιάνομαι σε αυτό το μπλογκ. Οι συζητήσεις περιορίζονται, προς μεγάλη μου ικανοποίηση, μιας και αυτός είναι ένας χώρος που θέλω να χαλαρώνω για μία ώρα, σε ποδοσφαιρικά θέματα όπως το τέταρτο αστέρι του Θρύλου, την κατάντια του ΠΑΟ, την ΑΕΚ, την κατάντια του ΠΑΟ, τη Β’ Εθνική για την οποία δεν ξέρω τίποτα,  την κατάντια του ΠΑΟ και άλλα αμιγώς αθλητικά θέματα.

Ξαφνικά όμως, σε μια στιγμή όπου η συζήτηση ήταν έτοιμη να γυρίσει πίσω στην κατάντια του ΠΑΟ, κάποιος πετάχτηκε και ανέφερε τη γνωστή πλέον έρευνα που δείχνει πως το 30% των Ελλήνων πιστεύουν πως θα ήμασταν καλύτερα με τη Χούντα των συνταγματαρχών.

Ο διπλανός μου λοιπόν περιέγραψε εν συντομία τα αποτελέσματα της έρευνας και έμεινα με ανοιχτό το στόμα όταν διαπίστωσα πως και οι άλλοι δύο γονείς έδειχναν να συμφωνούν με το αποτέλεσμα της έρευνας!

Τότε αποφάσισα να μη κρυφτώ πίσω από το κανόνα που λέει πως δεν συζητάω πολιτικά θέματα στην προπόνηση και ελαφρώς θυμωμένος που δεν συζητούσαμε την κατάντια του ΠΑΟ, ξεκίνησα να μιλάω με λίγο πιο έντονο ύφος από ότι συνηθίζω:

Ο κόσμος δεν ξέρει τί ήταν η χούντα. Δεν θυμάται και νομίζει πως ήταν καλύτερα. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει ο κόσμος είναι να αποδίδει μοντέρνα χαρακτηριστικά σε μια παλαιότερη περίοδο. Δηλαδή, ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει για σκάνδαλα και καταχρήσεις από πολιτικούς και μη, και νομίζει πως επειδή στη χούντα δεν ακούγονταν σημαίνει πως δεν γίνονταν. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβαινε είναι πως στην επταετία της χούντας η Ελλάδα έζεχνε από σκάνδαλα και απάτες, απλώς κανείς δεν μιλούσε γιατί όποιος μιλούσε κατέληγε σε ένα κελί με συνοπτικές διαδικασίες.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν οι συνταγματάρχες ήταν να διπλασιάσουν την αμοιβή του πρωθυπουργού  από 23.600 σε 45.000 δρχ,, των υπουργών και υφυπουργών από 22.400 σε 35.000 δρχ. και θεσμοθέτησαν για πρώτη φορά τα εκτός έδρας έξοδα.

Σαν να μην έφταναν αυτά φρόντισαν να τεθούν στο απυρόβλητο αλλάζοντας τα περί ασυλίας και παραγραφής και φρόντισαν ώστε να παραγράφονται σχεδόν άμεσα όλα τα αδικήματα για τα οποία κανείς δεν είχε το θάρρος να τους κατηγορήσει.

“Ναι” μου λέει ο ένας πατέρας, “αλλά η γιαγιά μου μου λέει πως το χωριό της απέκτησε ρεύμα και νέο δρόμο με γεφύρι στην εποχή της χούντας, ενώ τόσα χρόνια μόνο υποσχέσεις δεχόταν.”

Δεν θα αμφισβητήσω τη γιαγιά σου, αλλά το θέμα δεν είναι μόνο αν το απέκτησε, αλλά και πόσο κόστισε, ποιοί λαδώθηκαν, ποιοί ανέλαβαν το έργο και τελικά πόσο πλήρωσαν. Κατά τη διάρκεια της χούντας έγιναν τοποθετήσεις ημετέρων μπροστά στις οποίες ωχριούν τα ρουσφέτια των σημερινών πολιτικών.

“Μπορεί”, λέει ο άλλος πατέρας, “αλλά οι άνθρωποι είχαν κάτι καλύτερο να περιμένουν. Ήξεραν πως τα παιδιά τους θα έβρισκαν κάτι όταν αυτοί θα πέθαιναν. Εμείς τί αφήνουμε στα παιδιά μας;”

Δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου. Οι σημερινές κυβερνήσεις έχουν πάρει μόνο εισπρακτικά μέτρα και καθόλου αναπτυξιακά. Μοιάζει να πιστεύουν πως εισπράττοντας θα λυθεί το θέμα και όλα θα επανέρθουν στα παλιά. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πολιτικοί μας είναι άθλιοι και δεν έχουν κάτι να προσφέρουν.
Αλλά η χούντα δεν θα μπορούσε να είναι το αντίπαλο δέος! Τώρα τουλάχιστον μπορείς να επιλέξεις τους πολιτικούς που πιστεύεις πως θα μπορέσουν να κάνουν μια αλλαγή. Στη χούντα δεν γίνονταν εκλογές. Οι αρχηγοί αποφάσιζαν ποιός θα τους διαδεχθεί και πότε. Ο λαός δεν είχε λόγο.

“Και τώρα τί έχουμε, μια χουντική δημοκρατία. Αυτοί αποφασίζουν τί θέλουν να κάνουν και μας το επιβάλλουν” είπε ο πρώτος.

Η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο πολίτευμα αλλά μάλλον το καλύτερο από τα διαθέσιμα. Στην αρχαία Αθήνα ψήφιζαν όλοι οι πολίτες για τους νόμους. Αυτό ήταν η απόλυτη δημοκρατία, με όλη την έννοια της λέξης. Σήμερα αυτό είναι, αν όχι αδύνατο, σίγουρα εξαιρετικά δύσκολο και τρομακτικά χρονοβόρο. Αν θέλαμε να ψήφιζε ο κάθε πολίτης για τον κάθε νόμο που πρέπει να περάσει το κράτος τότε θα έπρεπε όλοι μας να ενημερωνόμαστε με μεγάλη λεπτομέρεια για το κάθε τί, να έχουμε γνώσεις για το κάθε τί και να κάνουμε εκλογές σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση για θέματα που δεν μας αφορούν όλους. Κάθε άλλη ενασχόληση μας, από εργασία μέχρι το να συζητάμε για την κατάντια του ΠΑΟ, θα εξαφανίζονταν και το μόνο που θα κάναμε θα ήταν να διαβάζουμε νομοσχέδια.

Αντιθέτως, με το πολίτευμα που έχουμε δώσαμε το δικαίωμα σε κάποιους πολιτικούς, που ψηφίζουμε μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια, να παίρνουν αποφάσεις για εμάς. Είναι προφανές πως αυτό το σύστημα έχει προβλήματα και τρύπες που τις ζούμε καθημερινά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη χούντα, ούτε και θα μπορούσε. Έχουμε δημοκρατία και ας μην το αναγνωρίζουμε. Γιατί πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να τη χάσουμε για να την εκτιμήσουμε;

Το γεγονός πως κάποιες οικογένειες βγάζουν πολιτικούς και εμείς τους ψηφίζουμε γιατί μας αρέσει το όνομα, δεν δείχνει πως έχουμε χούντα, δείχνει απλώς πόσο ανώριμοι πολιτικά είμαστε. Αυτή η ανωριμότητα φαίνεται και στο γεγονός πως για όλη τη κατάσταση που ζούμε σήμερα ρίχνουμε το φταίξιμο στους πολιτικούς. Ξεχνάμε όμως πως εμείς τους ψηφίζαμε γνωρίζοντας πόσο διεφθαρμένοι ήταν και με αυτό το τρόπο επιβραβεύαμε τη διαφθορά τους. Ξεχνάμε πως εμείς ήμασταν που δεν κόβαμε αποδείξεις και εμείς που δεν τις ζητούσαμε για να γλυτώσουμε το ΦΠΑ. Ξεχνάμε πως εμείς δίναμε φακελάκια και εμείς τα παίρναμε. Ξεχνάμε πως χτίζαμε σπίτια στα “καμένα” και μετά παραπονιόμασταν πως δεν υπάρχει σχέδιο πυρόσβεσης και κτηματολόγιο. Ξεχνάμε πως την ψήφο μας τη δίναμε σε αυτόν που εξυπηρετούσε τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά μας και δεν μας ενδιέφερε τί θα κληρονομούσαν τα παιδιά μας γιατί πιστεύαμε πως αυτή τη ζωή θα τη ζούσαμε για πάντα. Ακόμα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν πως αν το 2010 δεν είχαμε ζητήσει οικονομική βοήθεια από τους κακούς ξένους, σήμερα δεν θα είχαν κοπεί οι μισθοί, θα πηγαίναμε ακόμα στον Πανταζή και θα πετάγαμε τα γαρύφαλλα με τα καλάθια.

Αυτό δεν είναι πρόβλημα πολιτεύματος και ούτε έχει ελλείψεις η δημοκρατία μας. Το μυαλό μας έχει πρόβλημα και οι προτεραιότητες που θέτουμε.

Δεν έχουμε χουντική δημοκρατία, δημοκρατική χούντα ούτε όλα τα άλλα τα περίεργα που επιλέγουμε σαν ονόματα για να κρύψουμε τις δικές μας αδυναμίες και ελλείψεις. Έχουμε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, με όλα τα καλά και τα κακά που αυτή συνεπάγεται και αν συνεχίσουμε να αναπολούμε τη χούντα λες και ήταν μια ιδανική στιγμή τότε είναι θέμα χρόνου κάποιος να έρθει και να πραγματοποιήσει αυτή την ευχή μας. Αυτό θέλουμε;

Ευτυχώς τότε βγήκαν τα μικρά για διάλειμμα για νερό και το θέμα τσάκισε. Δεν είχα και άλλα επιχειρήματα και δεν ξέρω αν τους άγγιξα καθόλου. Το ξέρουν οι ίδιοι. Προσωπικά ήμουν χαρούμενος που το θέμα επέστρεψε στην κατάντια του ΠΑΟ και άνοιξα το πακετάκι τσιπς που με περίμενε εδώ και ώρα.

Πηγές

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm

Η κατρακύλα της ανώτατης παιδείας και οι αφίσες της αριστεράς

Παρακολουθώ τις κινήσεις της κυβέρνησης στο χώρο της οικονομίας και τρομάζω. Είμαι επιχειρηματίας (μια λέξη που είναι βρισιά στην αριστερή Ελλάδα) στην οικογενειακή επιχείρηση, μαζί με την αδελφή μου, και όλες οι εξελίξεις με αφορούν.

Έτσι λοιπόν θα περίμενα πως θα έβλεπα μια κυβέρνηση που, αφού πήρε άλλη μια δόση, θα έκανε ότι μπορούσε για να αναζωογονηθεί ο ιδιωτικός τομέας που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί. Αντί για αυτό βλέπω τους πολιτικούς μας να ανταγωνίζονται σε δηλώσεις για το ποιός θα σώσει μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου τομέα. Αντί να υπάρχουν διαφορές στον πολιτικό λόγο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για παράδειγμα, μου φαίνεται ότι ακούω άτομα του ίδιου πολιτικού χώρου να μιλάνε! Πραγματικά με εντυπωσιάζει η απίστευτη αναισθησία με την οποία προσεγγίζουν τα οικονομικά θέματα και χειρίζονται τις καταστάσεις, αλλά δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάζομαι μιας και όλα αυτά τα «περίεργα» είναι προϊόν ελλειπούς παιδίας.

Σε προηγούμενο άρθρο είχα πει πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα αυτής τη χώρας είναι η παιδεία μας η οποία μοιάζει να νοσεί περισσότερο και από τη Βουλή, αν αυτό είναι δυνατό. Είχα πει πως αν είναι να ξεκινήσουμε αλλαγές σε αυτή τη χώρα θα πρέπει πρώτα να αλλάξουμε λογική και νοοτροπία στο πως αντιμετωπίζουμε τη παιδεία μιας και, τετριμμένο μεν αληθινό δε, αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία θα πατήσουν τα παιδιά μας για να μπορέσουν να δουν πιο μακριά και να πάρουν σωστές αποφάσεις.

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το ψηφιακό μελάνι και να η απόδειξη πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πάμε μπροστά σε αυτή τη χώρα. Διαβάστε την αφίσα που επισυνάπτω και τα λέμε μετά.

755298651

Δεν ξέρω αν το προσέξατε. Δεν ξέρω αν μπορέσατε να διαβάσετε “ανάμεσα από τις γραμμές”, όπως λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, της ανακοίνωσης της Συσπείρωσης Αριστερών Φοιτητών. Η ΣΑΦ λοιπόν παραπονέθηκε σε καθηγήτρια πως τα θέματα ήταν πολύ δύσκολα και, επειδή το 80% των φοιτητών κόπηκε, την επόμενη φορά θα πρέπει να τους βάλει πιο εύκολα θέματα! Προφανώς για να περάσουν όλοι.

Έχω μπερδευτεί. Ποιός είναι ο σκοπός του φοιτητή, να μορφωθεί ή να πάρει το δίπλωμα; Γιατί αν είναι το πρώτο τότε οι φοιτητές θα έπρεπε να είναι αυτοί που πρώτοι θα πιέζουν τα θέματα να είναι δύσκολα και όχι εύκολα. Αν είναι το δεύτερο τότε είμαστε στο σωστό δρόμο. Οι φοιτητές θα είναι χαρούμενοι όταν αποφοιτήσουν, οι γονείς τους περήφανοι και η αγορά εργασίας θα γεμίσει με μαϊμούδες διπλωματούχους επαγγελματίες. Γιατί αν είναι ο στόχος να περνάνε τις εξετάσεις περισσότεροι φοιτητές τότε γιατί κρατούν τα προσχήματα; Ας τους βάλλουν να συμπληρώνουν το όνομά τους και με αυτό μόνο να τους δώσουν τον υψηλότερο βαθμό και να τελειώνουμε. Ή μάλλον, έχω καλύτερη πρόταση. Γιατί να μη κάτσουν τα παιδιά στο σπίτι τους και κάποια κρατική υπηρεσία να τυπώσει ένα δίπλωμα και να το στείλει ταχυδρομικά. Νομίζω πως αυτή η λύση είναι με διαφορά η καλύτερη διότι και οι φοιτητές θα είναι χαρούμενοι αλλά και το κράτος θα μπορέσει να καταργήσει όλα τα ΑΕΙ-ΤΕΙ και με αυτό το τρόπο να μειώσει τα έξοδα που έχει η δωρεάν παιδεία. Είναι αυτό που λέμε win-win.

Αν οι στόχοι της ΣΑΦ και δεν ξέρω ποιάς άλλης συσπείρωσης είναι αυτοί, τότε είναι για κλάματα (μιλάω ευγενικά). Οι φοιτητές θα είναι άχρηστοι επαγγελματίες και η ανταγωνιστικότητα της χώρας θα πάει πιο βαθιά ακόμα και από εκεί που είναι σήμερα.

Ένα ακόμα που θέλω να παρατηρήσω στην αφίσα, πριν προχωρήσω στην επόμενη, είναι η τελευταία πρόταση: “Κάτω οι νόμοι και οι κανονισμοί, νόμος οι ανάγκες του κάθε φοιτητή”. Τύφλα να ‘χει ο Ελύτης. Συνθήματα τόσο παρωχημένα και ξεπερασμένα που αναρωτιέμαι ποιός κάθεται να τα ξεσκονίσει πριν τα βάλει στο στόμα του. Μιλάμε για συνθήματα που μετά βίας είχαν θέση στην Ελλάδα του εμφύλιου, πόσο μάλλον το 2013.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια του συνθήματος, είναι και το παράλογό του. Είναι δυνατόν νόμος να είναι οι ανάγκες του κάθε φοιτητή; Τις είδαμε τις ανάγκες των φοιτητών της αριστεράς. Να πάρουν το δίπλωμα χωρίς να διαβάσουν και χωρίς να κουραστούν. Αυτές τις ανάγκες θα κάνουμε νόμο; Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Στην τελική, τί γυρεύουν οι αριστεροί σε τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης; Νόμιζα πως οι διοικήσεις θα πρέπει να καταργηθούν μαζί με τους νόμους και τους κανονισμούς. Αν δεν έχουμε νόμους και κανονισμούς τί δουλειά θα έχουν οι διοικήσεις; Θα διοικούν υπαλλήλους; Απαπαπα, πιπέρι στο στόμα μου!

Τώρα δείτε και την επόμενη αφίσα και τα ξαναλέμε.

544198_532062143511555_736015366_n

Πάρτι Αριστερής Ενότητας. Μασκέ πρέπει να είναι, αποκριάτικο, δεν εξηγείται αλλιώς η μαντίλα και το όπλο. Από την άλλη, γιατί νομίζω πως οι επαναστάτες με μαντήλες και όπλα δεν κάνουν πάρτι; Η αλήθεια είναι πως έχω μπερδευτεί πάρα πολύ με αυτή την αφίσα. Ίσως αν τη λέξη “πάρτι” την έγραφαν στα Ρώσικα (вечеринка) τότε να ήταν πιο λογικό. Αλλά και πάλι, οι Σοβιετικοί κουμουνιστές ποτέ δεν ντύθηκαν έτσι. Η αφίσα μου θυμίζει λίγο λατινική Αμερική, αλλά ο Τσε θα γυρνάει στον τάφο του.

Η Αριστερή Ενότητα νομίζω πως μας οφείλει απαντήσεις. Τί σόι Ενότητα είναι και τί μαθήματα κάνουν στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο; Υπάρχει μάθημα “Επαναστατική ενδυμασία και οπλοκατοχή;”. Η “Είσοδος Ενίσχυσης” τί ακριβώς θα ενισχύσει; Έχουν ενισχυμένη πόρτα, θα υπάρχει “μπράβος”, κάθε φορά που θα πληρώνουμε 2€ θα ενισχύουμε την Αριστερή Ενότητα στην αγορά Καλάζνικοφ; Θέλω να ξέρω ρε παιδί μου τί πληρώνω!

Το вечеринка αυτό είναι σήμερα (12/4/2013) και σκέφτομαι σοβαρά να μην πάω στο γήπεδο να δω τον Ολυμπιακό να παίζει με την Εφές (έχω και εγώ τις αδυναμίες μου) και να πάω να ενισχύσω την Αριστερή Ενότητα.

Ίσως η καλύτερη ιδέα είναι να ενώσουμε αυτές τις δύο αριστερές οργανώσεις. Η μία αμόρφωτη, η άλλη επαναστατική. Τότε θα έχουμε ανακοινώσεις σαν αυτή:

“Έμα και τοιμή στους γαιναίους σιντρώφους που παιτάννε πέτρες στη Καπηταλειστηκή Βουλή και αντισταίκοντε στη καταπείεση και τον αφταρχεισμό του Ιμπερηαλεισμού. Η σιντονηστική αιπιτροπή ανακηνόνει πως κάθε Δευτέρα και Τετάρτη θα φωράμαι τις κόκκινες μαντήλαις, ενώ κάθε τρίτη Πέμπτη του μίνα θα φωράμαι τις πορτοκαλύ σαν ένδηξη σιμπαράστασης στους σιντρόφους που το ανάλγειτο κράτος δεν δίνη δορεάν πεχνίδια X-Box. Κάθε Παρασκευή ντινόμασται casual για να ξεκαρφονόμασται. Ζήτο ο Αλέξης!”

Α ρε κατακαημένη παιδεία. Ε ρε ταλαίπωρη Ελλάδα τί έχεις να τραβήξεις όταν η νεολαία σου “πάρει τα ηνία”, όχι πως οι μέχρι τώρα τα πήγαν καλύτερα, αλλά γίνεται χειρότερα;

Εδώ θα είμαστε να δούμε, όσοι αντέξουμε.

Ο μύθος του αλληλέγγυου Έλληνα

Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε Έλληνα θα σου πει πως σαν λαός βοηθάμε το συνάνθρωπό μας, μας ενδιαφέρουν οι αναξιοπαθείς και προσπαθούμε για μια καλύτερη κοινωνία.

Τα χρόνια πριν τη κρίση όμως, που ακόμα κυκλοφορούσε χρήμα, έστω και δανεικό, τα σημάδια ήταν πολύ διαφορετικά.

Οι Έλληνες αφήναμε την αγαθοεργία στο κράτος, που “όφειλε” να βοηθήσει, βγάζαμε απ’ έξω την ουρά μας και αγοράζαμε με τα περισσευούμενα χρήματά μας μεγαλύτερα αυτοκίνητα σε δρόμους που δεν τα χωράνε, περισσότερα ρούχα σε ντουλάπες που δεν τα παίρνουν, και πηγαίναμε σε περισσότερα πάρτι για να πιούμε λίγο παραπάνω και μετά να οδηγήσουμε τα ακριβά μας αυτοκίνητα, ελαφρώς μεθυσμένοι αλλά ασφαλείς στη γνώση μας πως και η αστυνομία μόνο “καταδρομικά” και πρόσκαιρα έκανε ελέγχους.

Δεν θα απαριθμήσω τα κοινωνικά προβλήματα που έχει προκαλέσει η κατρακύλα των αξιών στην Ελλάδα, δεν είναι αυτό το θέμα του άρθρου. Λίγο έως πολύ τα ξέρουμε όλοι.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να δούμε είναι αν είμαστε ο φιλόξενος λαός που βοηθάει όχι μόνο τους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα, αλλά και τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Φωνάζουμε όλοι για τα δημόσια σχολεία, τη δημόσια υγεία και καλά κάνουμε. Κατά τη γνώμη μου ένα χαρακτηριστικό μιας προηγμένη κοινωνίας είναι αυτά τα δύο αγαθά να είναι δημόσια και διαθέσιμα σε όλους.

Αλλά εμείς το “δημόσια” το εννοούμε διαφορετικά. Πρέπει να είναι δημόσια για εμάς, όχι για τους άλλους. Ακούω για παράδειγμα: “οι τσιγγάνοι δεν πληρώνουν φόρους, αλλά θέλουν δωρεάν περίθαλψη στα νοσοκομεία μας”. Αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική. Σύμφωνα με αυτό αφού δεν βοηθάς το κράτος γιατί περιμένεις να σε βοηθήσει αυτό; Που θα βρει τα χρήματα να το κάνει;
Για ευκολία, στη θέση της λέξης τσιγγάνος βάλτε όποια άλλη εθνική μειονότητα θέλετε.

Το πρόβλημα με την παραπάνω λογική είναι πως δεν έχει καμία σχέση με αλληλεγγύη. Καμία! Αλληλεγγύη, όπως εγώ την καταλαβαίνω τουλάχιστον, είναι να δίνει ο έχων στον μη έχοντα. Αν είναι αυτοί που τα έχουν να τα μοιράζουν μεταξύ τους τότε δεν έχουμε κοινωνία αλληλεγγύης αλλά σύστημα κάστας όπως αυτό της Ινδίας όπου ο κατώτερος δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει και να πετύχει κάτι καλύτερο γιατί κανείς δεν θα τον βοηθήσει.

Δυστυχώς κάπως έτσι είναι και η Ελληνική κοινωνία πλέον. Η έρευνα που διεξάγεται από την European Social Survey αποτυπώνει αυτή την πραγματικότητα με ανατριχιαστικό τρόπο.

Για παράδειγμα, στην ερώτηση αν είναι σημαντικό για εμάς να είμαστε πλούσιοι και να έχουμε χρήματα τα αποτελέσματα είναι τραγικά:

xoulsol2-thumb-large

Είμαστε από τους λαούς που πρώτη προτεραιότητά μας είναι το να είμαστε πλούσιοι, να έχουμε χρήματα. Δεν είναι περίεργο μιας και εδώ και χρόνια το μόνο που μας απασχολεί είναι το εύκολο χρήμα. Για αυτόν το λόγο τρέξαμε στο χρηματιστήριο και τελικά “παγιδευτήκαμε” και μετά ζητούσαμε από το κράτος να πληρώσει τα σπασμένα. Για αυτό το λόγο είμαστε από τους καλύτερους στις μίζες και ανταγωνιζόμαστε, με μεγάλες πιθανότητες πρωτιάς, χώρες της Αφρικής που έχουν παράδοση στο λάδωμα. Για αυτό το λόγο κλέβουμε το κράτος με περίσσια ευκολία και χωρίς να χάσουμε ύπνο.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι πως το κράτος είμαστε εμείς. Εμείς το ψηφίζουμε, εμείς το “επανδρώνουμε”, εμείς το πληρώνουμε και εμείς το απομυζούμε. Το κράτος είναι ο καθρέφτης μας και τον τελευταίο καιρό καταλάβαμε πως το είδωλό μας είναι άθλιο. Ένα μίζερο ανθρωπάκι που κοιτάει την τσέπη του, πως θα φάει και πως θα πιεί παραπάνω.

Παραπονούμαστε και δείχνουμε την τεράστια φτώχια της Αμερικής, την οποία λατρεύουμε να μισούμε, και ξεχνάμε πως εκεί τουλάχιστον κάποιος φτωχός έχει τη δυνατότητα να γίνει πλούσιος αν είναι τυχερός, έξυπνος και εργατικός. Δεν είναι τέλεια η Αμερική, ούτε κατά διάνοια. Αλλά δίνει ακόμα και σήμερα δυνατότητες.

Αντί λοιπόν να δείχνουμε την καμπούρα των άλλων θα έπρεπε να κοιτάμε τη δική μας που είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως περπατάμε ακόμα. Η φτώχια στη χώρα μας έχει φτάσει πλέον έξω από το μαρμάρινο κατώφλι μας. Οι δυσκολίες και η απελπισία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Και τί κάνουμε; Φροντίζουμε, ο κάθε ένας μέσω της δικής του μικρής ομάδας, να διατηρήσει τα “κεκτημένα”, μια λέξη που στα αυτιά μου πλέον ηχεί σαν βρισιά. Κρυβόμαστε πίσω από θρασύδειλους, άεργους κομματάνθρωπους με την ενδυμασία των συνδικαλιστών και προσπαθούμε να κρατήσουμε τα παράλογα και προκλητικά επιδόματα που αδίκως έχουμε κερδίσει, ακόμα και αν αυτό είναι φανερά εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Φερόμαστε σαν τη κόρη μου που έκλεψε το παιχνίδι του ξαδέρφου της και για να μην της το πάρουν το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της και έκλαιγε. Αυτή είναι τριών, η δική μας δικαιολογία ποιά είναι;

Που είναι η αλληλεγγύη σου Έλληνα; Πέθανε μαζί με την εμπιστοσύνη σου.

Η ίδια έρευνα δείχνει και το επίπεδο εμπιστοσύνης που έχουμε στους θεσμούς.

Στην δήλωση “πρέπει να είμαστε πάντα επιφυλακτικοί στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους” λέει ναι ένα 59,8% ενώ στη ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 38,8%. Στην δήλωση “οι περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να με εκμεταλλευθούν” οι Έλληνες συμφωνούμε σε ποσοστό 62% ενώ στην ΕΕ το ποσοστό είναι 24%. Τέλος, στο “άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για τον εαυτό τους» αντί «να βοηθάνε τον άλλο” απαντάμε με 58% ενώ στην ΕΕ είναι 33%.

Το πλέον καταδικαστικό είναι το ποσοστό που προκύπτει από το Charity Aid Foundation το οποίο τρέχει μια έρευνα που μετράει πόσο προσφέρουν οι πολίτες των χωρών σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Στο σύνολο των 146 χωρών ξέρετε σε ποιά θέση είμαστε; Στην 145η! Μεγαλύτερη κατάντια θα μπορούσα να φανταστώ μόνο αν ήμασταν τελευταίοι. Και για αυτό η Μέρκελ φταίει;

Οι θεσμοί στην Ελλάδα πέθαναν και μαζί τους πήραν τη διάθεση του Έλληνα να βοηθήσει τους φτωχότερους και άτυχους. Δεν βοηθάμε πλέον και δεν φταίει η κρίση. Αποτελέσματα σαν τα παραπάνω δεν δημιουργούνται σε 3 χρόνια. Είναι προϊόν έλλειψης παιδείας. Δεν μαθαίνουμε να δίνουμε γιατί δεν βλέπουμε τους άλλους σαν ίσους. Τους βλέπουμε είτε σαν πρόβλημα διότι έχουν περισσότερα χρήματα από εμάς και θέλουμε να τους γκρεμίσουμε (μη ξεχνάμε πως στην Ελλάδα όποιος είναι πετυχημένος αυτομάτως μαρκάρεται σαν κλέφτης ή “αδελφή”, λες και το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι κακό), είτε σαν “ξένους” οι οποίοι θέλουν να φάνε τα χρήματα που μαζεύει το κράτος από τους φόρους (που δεν πληρώνουμε).

Το πιο χαρακτηριστικό σημάδι πως ο Έλληνας έχει κλειστεί στο καβούκι του και όλοι οι άλλοι είναι κακοί και συνωμοτούν εναντίον του είναι η άνοδος του ΛΑΟΣ και της ΧΑ. Και τα δύο κόμματα έχουν ένα εθνικιστικό προφίλ που γίνεται πιο ακραίο στη ΧΑ και σαν να μην έφτανε αυτό και τα δύο πιστεύουν σε μια αηδιαστική μορφή χριστιανισμού που ισχύει μόνο για τους “δικούς μας”. Το έχω ξαναπεί, χριστιανισμός και εθνικισμός δεν πάνε μαζί. Ή το ένα θα είσαι ή το άλλο.

Η είσοδος αυτών των δύο κομμάτων στη Βουλή, ειδικά αυτό της ΧΑ που πρεσβεύει τα χειρότερα χαρακτηριστικά της φασιστικής νοοτροπίας είναι αυτό που σφραγίζει την εξαφάνιση του “αλληλέγγυου Έλληνα”. Όταν οι Έλληνες ψηφίζουμε ένα κόμμα που διαλαλεί προς πάσα κατεύθυνση πως οι αδύναμοι είναι βάρος και πρέπει να φύγουν τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και η 145η θέση απολύτως δικαιολογημένη.

Μπορεί να διορθωθεί αυτή η κατάσταση; Δεν ξέρω. Ίσως η “μόλυνση” να είναι τόσο μεγάλη και τόσο εκτεταμένη που ο ασθενής δεν σώζεται. Ας ελπίσουμε αυτό να μην ισχύει. Αλλά αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να το διορθώσουμε, κατά τη γνώμη μου πρέπει να ξεκινήσουμε από την παιδεία μας.

Να επιλέξουμε σωστούς καθηγητές με αξιοκρατικά μέσα, να τους αξιολογούμε συστηματικά. Να βελτιώσουμε τη διδακτέα ύλη, να μην είμαστε σκλάβοι των μύθων που κυκλοφορούν και αναπαράγονται. Να φύγουν τα κόμματα από τα πανεπιστήμια, να γίνει η έρευνα και η δημιουργία αυτοσκοπός και όχι μπαμπούλας.

Αυτή θα είναι μόνο η αρχή. Μετά πρέπει να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι τομείς της κοινωνίας.

Είμαστε σε τραγική κατάσταση και κάτι πρέπει να κάνουμε άμεσα. Αν δεν κάνουμε εμείς οι Έλληνες το σωστό μη περιμένουμε να το κάνουν οι άλλοι για εμάς. Όταν η χώρα καταρρεύσει από όλες τις απόψεις θα είμαστε άξιοι της τύχης μας και δεν θα φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας αλλά και εμείς που τους δημιουργήσαμε, μεγαλώσαμε και διατηρήσαμε έτσι όπως είναι.

Χρειαζόμαστε άμεσα καθαρό μυαλό και λογικές προτάσεις. Αλλά οι αποφάσεις μας πρέπει να παρθούν τώρα, πριν να είναι αργά.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά στον παραπάνω πίνακα οι χώρες που είναι κατά βάση άθεες όπως είναι οι Σκανδιναβικές, έχουν τα καλύτερα ποσοστά. Αντιθέτως οι πιο θρησκευόμενες είναι σε χειρότερη θέση. Αυτό ισχύει σε όλες τις κατηγορίες της έρευνας. Γιατί άραγε;

Πηγές

Η χρεοκοπία της Κύπρου 2

Τελικά η Κύπρος υπερψήφισε τα μέτρα της Τρόικας. Το ΟΧΙ της πρηγούμενης εβδομάδας ήταν τζούφιο μιας και δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Που έχουν κρυφτεί οι Τσιπροκαμένοι μετά τα μεγάλα λόγια; Θα δούνε την αλήθεια;

Στη Κύπρο είδαμε το ΟΧΙ και ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Το είδαμε:

  • Κλειστές Τράπεζες
  • Παύση πληρωμών
  • Παύση εισαγωγών
  • Άδεια ράφια στα σουπερμάρκετ

Ευτυχώς η Κύπρος δεν έμεινε στο ΟΧΙ διότι σήμερα κιόλας θα είχαμε λεηλασίες και το στρατό στο δρόμο να κρατήσει τη τάξη. Κανείς δεν ξέρει τί άλλες συνέπειες θα είχε αυτό στις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις σχέσεις με Τουρκία, Ισραήλ και Αίγυπτο που πλέον είναι μια καθαρά Ισλαμική χώρα και, όπως όλες, πρώτα θα υποστηρίξει τους Ισλαμιστές και μετά αλλόθρησκους.

Κάποιοι θα πουν πως είμαι χαρούμενος που η Τρόικα «εκβιάζει» τη Κύπρο και πως είμαι κακός και άλλα όμορφα.

Τίποτα από τα παραπάνω. Εδώ και καιρό είχα πει πως δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Πως, δυστυχώς εδώ που φτάσαμε, έχουμε μόνο την επιλογή του δανεισμού και της πορείας με την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό.

Μαγικοί σωτήρες (Ρώσοι) δεν υπάρχουν. Όπως και στη δική μας περίπτωση, έτσι και με τη Κύπρο, οι Ρώροι είπαν ξεκάθαρα πως η Κύπρος πρέπει να τα βρει με την Ευρώπη και δεν έκανε καν τη κίνηση να αγοράσει τη Λάική Τράπεζα, της οποίας το 20% ήδη έχει.

Ο Τσίπρας είπε πως το ΟΧΙ αυτό ήταν ευκαιρία να «επιστρεψει ο φόβος». Δηλαδή ειλικρινά, πιστεύει πως οι Ευρωπαίοι που χάσανε ύπνο; Πιστεύει πως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε κάθονται σε μια γωνία ξύνουν το κεφάλι τους και αναρωτιούνται «πώς μας τη φέρανε έτσι»;

Αυτά που παραλίγο να δούμε σε πλήρη εξέλιξη στη Κύπρο θα βλέπαμε στην Ελλάδα αν είχαμε πει και εμείς ΟΧΙ.

Χάρηκα που η Κύπρος τελικά συμφώνησε με την Ευρώπη. Όχι γιατί η Κύπρος θα πρέπει να κόψει και να πληρώσει και να πονέσει, αλλά γιατί η Κύπρος θα παραμείνει μια πολιτισμένη χώρα και δεν θα γίνει ξαφνικά, από ένα κόσμημα της Μεσογείου, μια χώρα με τα τεράστια προβλήματα της Αργεντινής αλλά χωρίς τις παραγωγικές της δυνάμεις.

Στην Ελλάδα αποκαλούμε τους βουλευτές προδότες και δοσίλογους επειδή ψήφισαν το μνημόνιο. Οι Κύπριοι βουλευτές ήταν ήρωες στο ΟΧΙ, αλλά τώρα; Τώρα ξαφνικά μέσα σε τρεις μέρες έγιναν προδότες; Τί άλλαξε;

Απλώς τη πρώτη φορά οι βουλευτές ψήφισαν με τη καρδιά και τη δεύτερη με το μυαλό. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι, δεν αλλάξανε. Απλώς ξεπεράσανε το αρχικό σοκ και είδαν τα πράγματα όπως είναι.

Όπως έχουμε πει, ο δρόμος από εδώ και πέρα δεν θα είναι εύκολος. Απαιτείται δουλειά και μυαλό για να επιβιώσουμε.

Καλή δύναμη και τύχη σε όλους μας.