Category Archives: Ελληνική Οικονομία

Το πρόβλημα της δημοκρατίας

Όπως έχει ειπωθεί από τον Winston Churchill, «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα…αν εξαιρέσουμε όλα τα υπόλοιπα πολιτεύματα που έχουμε κατά καιρούς δοκιμάσει».

Το πρόβλημα ξεκινά πράγματι με τη μορφή του πολιτεύματος, όχι όμως επειδή αυτή είναι ελαττωματική, αλλά διότι είναι απαιτητική από τους πολίτες. Για να καταλάβετε τι εννοώ δείτε ένα παράδειγμα.

Είμαι πωλητής. Αν έρθω αύριο και σας πω πως αν με επιλέξετε πιλότο στο αεροπλάνο με το οποίο θα ταξιδέψετε, πως θα είστε ασφαλείς και θα φτάσετε εγκαίρως στον προορισμό σας, θα σας πείσω; Ίσως να τα καταφέρω, ίσως και όχι. Όσο καλύτερος πωλητής είμαι τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχω να το πετύχω.

Αλλά σε κάθε πώληση, όπως είναι και η παραπάνω, το «παιχνίδι» δεν παίζεται μόνο από τον πωλητή αλλά και από τον πελάτη. Όσο καλός πωλητής και αν είμαι, αν ο πελάτης γνωρίζει τι απαιτείται να κυβερνήσεις ένα αεροπλάνο, γνώσεις, ικανότητες, κτλ, δεν θα πρέπει να με πιστέψει και θα με απορρίψει. Δεν θα αγοράσει από εμένα, όσο καλός πωλητής και αν είμαι.

Στη δημοκρατία το παραπάνω μεταφράζεται ως εξής: ο βαθμός ανικανότητας ενός πολιτικού είναι ανάλογος της ανικανότητας του πολίτη να επιλέξει σωστά.

Οι επιλογές των Ελλήνων, και όχι μόνο, τις τελευταίες δεκαετίες δείχνουν πως η δημοκρατία είναι δύσκολο «παιχνίδι» και πως συστηματικά πέφτουμε θύματα «καλών πωλητών» με κακές προθέσεις. Ποιος ευθύνεται για αυτό; Οι πωλητές ή εμείς;

Θα μου επιτρέψετε να σας πω πως εμείς φταίμε. Απατεώνες, λαμόγια και αδιάφοροι τυχοδιώκτες υπήρχαν πάντα, υπάρχουν τώρα και θα υπάρχουν στους αιώνες των αιώνων. Αυτοί θα επιδιώκουν να βρουν την ευκαιρία να κερδίσουν περισσότερα εις βάρος μας και η πολιτική τους δίνει αυτή την ευκαιρία.

Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε για να μην πέσουμε θύματα. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Η σωστή επιλογή σε μια αγορά είναι πάντα συνδυασμός γνώσης και κριτικής σκέψης.

Γνώση σημαίνει να ξέρεις, όχι απαραίτητα σε μεγάλη λεπτομέρεια αλλά σίγουρα σε ικανοποιητικό βαθμό, τα θέματα που προσπαθείς να λύσεις με την αγορά που θέλεις να κάνεις. Για να ξέρετε πως εγώ δεν μπορώ να κυβερνήσω ένα αεροπλάνο δεν χρειάζεται να είστε πιλότοι. Αρκεί να ξέρετε πως είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο μηχάνημα που απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις από το πλήρωμά του. Αν το γνωρίζετε αυτό μπορείτε, βλέποντας το βιογραφικό μου, να με απορρίψετε αμέσως και να γλιτώσετε.

Κριτική σκέψη σημαίνει αυτές τις γνώσεις που έχετε να μπορέσετε να τις χρησιμοποιήσετε με τέτοιο τρόπο ώστε να πάρετε τη σωστή απόφαση και να απορρίψετε τους τσαρλατάνους σαν εμένα. Να μην αφήσετε τη δική μου ικανότητα στην πώληση να σας μπερδέψει. Να βλέπετε τα επιχειρήματα μου και να αναγνωρίζετε τα προβλήματά τους.

Για να αποκτήσουμε γνώσεις και κριτική σκέψη χρειαζόμαστε μια παιδεία που να μας οδηγεί σε αυτές τις ικανότητες και δεξιότητες.

Φοβάμαι πως εδώ και πολλά χρόνια, με αποκορύφωση τα τελευταία, η παιδεία μας δεν σχεδιάζεται με στόχο να προωθεί τα δύο αυτά στοιχεία. Αντιθέτως μοιάζει να πηγαίνει στην αντίθετη κατεύθυνση.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα της δημοκρατίας, πως η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από τους πολίτες και την ικανότητά τους να παίρνουν σωστές αποφάσεις.

Αν υπάρχει κάτι που μας κάνει σαν Έλληνες να ξεχωρίζουμε είναι πως έχουμε χρόνια να πάρουμε μια σωστή απόφαση και, στο μυαλό μας, ποτέ δεν φταίμε εμείς.

Για αυτό η δημοκρατία αποτυγχάνει να μας φέρει καλούς ηγέτες. Γιατί οι πολιτικοί μας αντανακλούν τη δική μας ανικανότητα να αποφασίσουμε σωστά, τη δική μας έλλειψη γνώσης και αδυναμία να σκεφτούμε κριτικά πριν ρίξουμε τη ψήφο.

Δεν βλέπω αυτό να αλλάζει σύντομα.

strange-women

8 Μύθοι για τη περίοδο που ζούμε

Μύθος 1. Δεν χρειαζόμαστε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.
Αλήθεια. Χρειαζόμαστε άμεσα κυβέρνηση όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Για δυο λογούς. Πρώτα για να βελτιωθεί η συμφωνία. Δεύτερο για να εφαρμόσουν την συμφωνία.
Το πλαίσιο συμφωνίας είναι σκληρό γιατί υπογράφτηκε στην χειρότερη στιγμή για την Ελλάδα, με άκαρπη την 5-μηνη αλλοπρόσαλλη «διαπραγμάτευση» α-λα-Βαρουφάκη, μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα, με τις τράπεζες κλειστές, capital controls, και πλαφόν στις αναλήψεις. Όμως η διαπραγμάτευση συνεχίζεται και η τελική συμφωνία θα έρθει στο τέλος Αύγουστου η αργότερα. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όλων των φιλοευρωπαϊκών κόμματων (και του φιλοευρωπαϊκού τμήματος του Σύριζα) θα έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη στην διαπραγμάτευση από την σημερινή κυβέρνηση και θα βελτιώσει σημαντικά την συμφωνία. Επιπλέον, η κυβέρνηση λέει ότι υπογράφει την συμφωνία με βαριά καρδιά. Είναι απίθανο οι υπουργοι της να την εφαρμόσουν. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων είναι απαραίτητη για την εφαρμογή του προγράμματος. Χωρίς εφαρμογή, κοροϊδεύουμε και τους Ευρωπαίους και τους εαυτούς μας.

Μύθος 2. Το Grexit είναι προτιμότερο από μνημόνιο.
Αλήθεια. Τεράστιο λάθος. Με Grexit θα έχουμε μακροχρόνια κλειστές τις τράπεζες με πλαφόν στις αναλήψεις και οι καταθέτες θα χάσουν τουλάχιστον 50% των χρημάτων τους πρώτα γιατί οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν και δεύτερο από την μετατροπή των καταθέσεων σε νέες δραχμές. Οι κλειστές τράπεζες και τα capital controls θα αυξήσουν κατακόρυφα την ύφεση και την ανεργία. Οι επιχειρήσεις θα έχουν μεγάλα προβλήματα στις εισαγωγές και θα δημιουργηθούν σοβαρές ελλείψεις. Η νέα δραχμή θα είναι βαθειά υποτιμημένο αδύναμο νόμισμα δημιουργώντας άμεσα πληθωρισμό και φτώχια καθώς οι πολίτες θα μπορούν να αγοράζουν μόνο τα μισά η το ένα τρίτο από σήμερα. Οι Έλληνες πολιτικοί θα τυπώσουν πολλές νέες δραχμές εκμηδενίζοντας έτσι το όποιο όφελος στις εξαγωγές από την υποτιμημένη νέα δραχμή και αυξάνοντας κάθετα τον πληθωρισμό. Η Ελλάδα από τον κεντρικό πυρήνα της Ευρώπης θα καταντήσει μια μικρή αδύναμη και φτωχή χώρα της Μέσης Ανατολής, ερμαιο των ισχυρών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα της Τουρκίας. Η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας θα είναι προβληματική.

Μύθος 3. Το μνημόνιο οδηγεί σε Grexit.
Αλήθεια. Μεγάλο λάθος αυτή η θεωρία των καταστροφολόγων. Αν χειριστούμε το πρόγραμμα/μνημόνιο σωστά, θα έχουμε ανάπτυξη και πρόσβαση στις αγορές το 2017. Το 2014, παρά τα πολλά λάθη των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, και παρά την αμείλικτη αντιπολίτευση του Σύριζα, η Ελλάδα είχε την μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Και ποιο σημαντικό, κατάφερε και εξέδωσε ομολόγα με επιτόκιο 3.5% μόλις δυο χρόνια μετά το κούρεμα των Ελληνικών ομόλογων κατά 74% το 2012. Είναι προφανές ότι όταν αυτή η μεγάλη επιτυχία του 2014 έγινε ουσιαστικά χωρίς να έχουν γίνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και παρά την αυξανομένη πολιτική αβεβαιότητα λογω της ανόδου του Σύριζα, τώρα, χωρίς αυτή την αβεβαιότητα (αν γίνει κυβέρνηση εθνικής σωτήριας) και με τόλμη στις μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα μπορεί να πάει καλύτερα. Αλλά χρειάζεται επί τέλους να μειωθεί το μέγεθος του κρατικού τομέα, να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να μειωθεί η γραφειοκρατία, να μειωθούν οι φόροι στις επιχειρήσεις, και να δημιουργηθούν πιο φιλικές συνθήκες σε επενδύσεις.

Μύθος 4. Η ΕΚΤ έκλεισε τις τράπεζες, επέβαλε capital controls και πλαφόν αναλήψεων.
Αλήθεια. Αυτή είναι προπαγάνδα της κυβέρνησης, εντελώς εκτός πραγματικότητας. Οι τράπεζες έκλεισαν γιατί οι Έλληνες κατάθετες απέσυραν τις καταθέσεις τους λογω πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας που δημιούργησε η κυβέρνηση με την η αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση. Η ΕΚΤ όχι μόνο δεν προκάλεσε το κλείσιμο των τραπεζών, αλλά βοήθησε την Ελλάδα να το αποφύγει για μήνες δίνοντας στις Ελληνικές τράπεζες έκτακτη ρευστότητα (δηλαδή χρήματα) 125 δις ευρώ, τεράστιο ποσό ισο με τα 2/3 του ΑΕΠ και περίπου όσες καταθέσεις έχουν απομείνει στις τράπεζες.

Μύθος 5. Το μνημόνιο/πρόγραμμα είναι απαραίτητα υφεσιακο.
Αλήθεια. Εντελώς λάθος. Οι Ευρωπαίοι θέλουν να μην υπάρχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό και να έχουμε ένα μικρό πλεόνασμα. Υπάρχουν δυο τρόποι να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να αυξήσουμε τους φόρους δημιουργώντας ύφεση, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Ο δεύτερος είναι να μειώσουμε το μέγεθος του κράτους και να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητα του χωρίς οριζόντιες περικοπές. Αν ακολουθήσουμε αυτόν το δρόμο, δεν χρειαζόμαστε αυξήσεις φόρων. Μπορούμε μειώσουμε τις κρατικες δαπάνες και συγχρόνως να μειώσουμε τους φόρους, αυξάνοντας σημαντικά την ανάπτυξη της οικονομίας. Φόροι όπως ο ΕΝΦΙΑ μπορούν να καταργηθούν εντελώς.

Μύθος 6. Δεν χρειαζόμαστε διαρθρωτικές αλλαγές.
Αλήθεια. Τεράστιο ψέμα. Όλοι γνωρίζουμε ότι κομμάτια της Ελληνικής οικονομίας ελέγχονται από συντεχνίες. Διαρθρωτικές αλλαγές που ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα στον ανταγωνισμό θα έχουν τεραστία οφέλη στην οικονομία και θα αντικατοπτριστούν σε χαμηλότερες τιμές προς όφελος των καταναλωτών και σε μεγαλύτερες εξαγωγές. Κάποτε πρέπει να δούμε ότι το συμφέρον 11 εκ. Ελλήνων υπερβαίνει το συμφέρον των 5000 της συντεχνίας Α η Β.

Μύθος 7. Χρειαζόμαστε άμεσα ελάφρυνση του χρέους.
Αλήθεια. Δεν υπάρχει άμεση ανάγκη. Στο χρέος προς τους Ευρωπαίους (περίπου 180 δις) έχουμε περίοδο χάρητος που δεν πληρώνουμε τόκους για αρκετά χρόνια. Γι’ αυτό, βραχυπρόθεσμα δεν έχει σημασία ποσό μεγάλο είναι το χρέος. Μακροπρόθεσμα όμως έχει. Αρά πρέπει στις συμφωνίες στα επόμενα 2-3 χρόνια να συμφωνήσουν οι Ευρωπαίοι σε τρία σημεία. Πρώτο να επιμηκυνθούν οι λήξεις των χρεών. Πριν δύο χρόνια είχα προτείνει να πάνε οι λήξεις στα 75 χρόνια. Με το επιπλέον χρέος του νέου προγράμματος και με την πολύ χειρότερη κατάσταση της οικονομίας σήμερα, πρέπει να ζητήσουμε επιμήκυνση στα 100 χρόνια. Δεύτερο, να μεγαλώσει η περίοδος χάρητος τόκων σε 20 χρόνια. Τρίτον τα τωρινά (πολύ χαμηλά) κυμαινόμενα επιτόκια να γίνουν σταθερά και μα μην αυξηθούν στο μέλλον. Αν γίνουν αυτά (και οι Ευρωπαίοι είχαν σχεδόν δεχτεί την επιμήκυνση επί Σαμαρά) η Ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αναπτυχτεί χωρίς να πληρώνει τόκους για πολλά χρόνια, και όταν έχει αναπτυχτεί θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος. Επιπλέον, η επιμήκυνση μειώνει σημαντικά την παρούσα αξία του χρέους και το πόσο θα πληρώσουν τελικά τα εγγόνια μας.

Μύθος 8. Η διαπραγμάτευση ήταν σκληρή αλλά επιτυχημένη.
Αλήθεια. Ούτε σκληρή και κάθε άλλο παρά επιτυχημένη. Πέντε μήνες άκαρπης δήθεν διαπραγμάτευσης δημιούργησαν τεράστια οικονομική αβεβαιότητα. Πολλοί κατάθετες πήραν τα χρήματα τους από τις τράπεζες και, παρά την βοήθεια της ΕΚΤ, οι τράπεζες έκλεισαν όταν τελείωσε το προηγούμενο μνημόνιο. Το δημοψήφισμα και οι κλειστές τράπεζες με την ολική καταστροφή του Grexit μπροστά μας, έφεραν συμφωνία με την Ελλάδα στην χειρότερη διαπραγματευτική θέση. Η ζημία στην οικονομία είναι τουλάχιστον 15 δις και μπορεί να φτάσει τα 25 δις. Σημαντική αύξηση της ανεργίας είναι αναπόφευκτη. Η κυβέρνηση είναι 100% υπεύθυνη για τους τερατώδεις οικονομικούς ακροβατισμούς του κ. Βαρουφάκη (που το Wall Street Journal χαρακτήρισε σαν τον πιο καταστροφικό ΥΠΟΙΚ) και για τον πολιτικό ακροβατισμό του δημοψηφίσματος. Μια κυβέρνηση εθνικής σωτήριας τώρα θα μπορέσει να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερα.

(Ν. Οικονομιδης, Καθημερινή 2/8/15)

Η ιδεολογία στην Ελληνική πολιτική

Από αυτό το μπλογκ προσπαθώ συνέχεια να καταρρίπτω μύθους που δεν βασίζονται στη λογική και έχω επανειλημμένως καταδικάσει την ιδεολογία και τα πιστεύω ως οδηγούς για λήψη αποφάεων.

Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν πως τους ψεκάζουν έχουν αναγάγει την άγνοιά τους σχετικά με τη φυσική σε ιδεολογία προκειμένου να θωρακίσουν τη θέση τους πίσω από αυτή. Το ίδιο κάνουν και όσοι πιστεύουν πως τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό ή πως μας κυβερνούν ερπετόμοφροι με απώτερο στόχο να κερδίζει ο Ολυμπιακός συνεχώς το πρωτάθλημα.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που δεν είναι ούτε ηλίθιοι ούτε με κάποιο άλλο τρόπο προβληματικοί, ανάγουν τις αστήριχτες θέσεις τους σε ιδεολογία και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την πολιτική.

Πρόσφατα, φίλος μου είπε πως κατάγεται από οικογένεια με αριστερή ιδεολογία και για αυτό είναι και ο ίδιος αριστερός, λίγο πριν με κάνει unfriend διότι δεν του άρεσαν οι δικές μου ιδέες.

Η ιδεολογία κυριαρχεί στην πολιτική αλλά αυτό που συνειδητοποίησα πρόσφατα είναι πως αυτή τη κυριαρχία τη θεωρούμε όχι μόνο αποδεκτή αλλά και αναμενόμενη!

Το πρόβλημα με το παραπάνω είναι πως, όπως ιστορικά έχει φανεί, καμία ιδεολογία δεν είναι απόλυτα σωστή και αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι βασισμένες στη λογική.

Έτσι λοιπόν, όταν ασπαζόμαστε μια πολιτική ιδεολογία η οποία αντιπροσωπεύεται από κάποιο κόμμα, υποστηρίζουμε αυτό το κόμμα ξεπερνώντας τη λογική και αποδεχόμενοι το κόμμα σχεδόν τυφλά.

Έτσι έχουμε περιπτώσεις όπου λογικά άτομα προσπαθούν να υποστηρίξουν την ολοφάνερα παράλογη θέση ενός κόμματος με την ίδια θέρμη που βλέπουμε και σε ένα θρησκευόμενο.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η πολιτική έχει αναχθεί σε κάτι σαν θρησκεία και το κόμμα είναι ο προφήτης της.

Αλλά αυτή η αντιμετώπιση της πολιτικής, ως ιδεολογία, είναι τραγικό λάθος και το βλέπουμε και στην Ελλάδα.

Αντί να αξιολογούμε κάθε πρόταση ενός κόμματος και να κριτικάρουμε ή να χειροκροτούμε αναλόγως, υπερασπιζόμαστε κάθε κουβέντα και κάθε λόγο με το ίδιο πάθος που υπερασπιζόμαστε την ιδέα πως τα μεταλλαγμένα προϊόντα είναι κακά για την υγεία, ή πως ο Παναθηναϊκός έχει καλή ομάδα.

Είναι σημαντικό να ξεφύγουμε από την πολιτική ιδεολογία και να υιοθετήσουμε και στην πολιτική τη λογική. Κάθε εξαγγελία του κόμματος θα πρέπει να περνά από τα ίδια φίλτρα με τα οποία κρίνουμε οτιδήποτε άλλο και να απορρίπτουμε ή να συμφωνούμε, αλλά ποτέ αυτό δεν πρέπει να γίνεται τυφλά και με μοναδικό κριτήριο την ιδεολογική τοποθέτηση του κόμματος.

Η ιδεολογία είναι μια από τις χειρότερες εφευρέσεις του ανθρώπου και ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να την αγνοήσουμε, είναι επιτακτικό να το κάνουμε.

Οι αποφάσεις μας θα πρέπει να λαμβάνονται με μοναδικό κριτήριο τη λογική και αυτή χρειάζεται σωστή ενημέρωση. Η σωστή ενημέρωση είναι θέμα κριτικής σκέψης και απόρριψης των κατευθυνόμενων μέσων και η κριτική σκέψη είναι θέμα παιδείας και σε αυτή τη χώρα πάσχουμε σε τέτοιο βαθμό ώστε αν η παιδεία μας ήταν άνθρωπος να θεωρούνταν κλινικά νεκρός.

Πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν χώρα οφείλονται στην ιδεολογική επιλογή των κομμάτων. Αν χρησιμοποιούσαμε τη λογική, τα κόμματα που κατά συρροή αθετούσαν υποσχέσεις δεν θα ψηφίζονταν, οι πολιτικοί που είτε δεν έχουν τις ικανότητες, είτε έχουν δείξει στο παρελθόν πως είναι ανίκανοι ή επικίνδυνοι, δεν θα έβλεπαν βουλευτικά έδρανα.

Το ιδανικό πολιτικό κόμμα θα ήταν αυτό που θα συμφωνούσε με οποιαδήποτε ιδέα οποιουδήποτε άλλου κόμματος, αρκεί αυτή η ιδέα, αλλά και οι δικές του, να στηρίζονται στη λογική και να ακολουθούνται από σοβαρά επιχειρήματα.

Ίσως να μπορέσουμε να αλλάξουμε, αλλά θέλει μεγάλη προσπάθεια και σωστές και συνεπείς αλλαγές στη παιδεία μας.

Πρώτα όμως πρέπει να επιλέξουμε το κόμμα που θα κάνει αυτές τις αλλαγές, χρησιμοποιώντας τη λογική.

O απόλυτος οδοστρωτήρας

Τελευταία κυκλοφορεί πολύ στα social media το: “From each according to his ability, to each according to his need” το οποίο στα Ελληνικά μεταφράζεται ως: «Από τον κάθε ένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον κάθε ένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Όπου το βλέπω παρουσιάζεται σαν το απόλυτα ηθικό εργαλείο που βοηθά τους φτωχούς παίρνοντας από τους κακούς πλούσιους.

defend-equality

Πρόκειται για ένα γνωμικό που λέγεται πως πρώτος το είπε ο Louis Blanc το 1851 και κατόπιν υιοθετήθηκε από τον Καρλ Μαρξ πριν φτάσει να γίνει μέρος της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

Όταν χρησιμοποιείται από αριστερούς σημαίνει πως το κράτος θα πρέπει να πάρει την επιπλέον παραγωγή από αυτούς που τη παράγουν, προκειμένου να τη δώσει σε άλλους που την έχουν ανάγκη.

Ακούγεται ωραίο μιας και όλοι, ή τουλάχιστον σχεδόν όλοι, θα θέλαμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας όταν αυτός έχει ανάγκη. Αλλά αυτή η πρακτική, του να πάρεις από κάποιον που παράγει με βάση τις δυνατότητές του και να δώσεις σε κάποιον με βάση τις ανάγκες του είναι ο απόλυτος οδοστρωτήρας. Αυτό το εργαλείο αναδιανομής του πλούτου είναι ότι καλύτερο για να καταστρέψει την ανθρώπινη δημιουργικότητα και να σκοτώσει το κίνητρο για προσωπική βελτίωση.

Όταν κάποιος ξέρει πως αν παράξει κάτι παραπάνω, διότι μπορεί, αυτό δεν θα του προσφέρει επιπλέον πλούτο, αλλά θα του το πάρουν από τα χέρια, χάνει το κίνητρο να παράξει αυτό το επιπλέον.

Από την άλλη, αυτός που ξέρει πως θα πάρει με βάση τις ανάγκες του, δεν θα προσπαθήσει πολύ να βελτιωθεί ώστε να καλύψει μόνος τους αυτές τις ανάγκες. Θα επαναπαυθεί στην εξωτερική βοήθεια και θα περιμένει να καλυφθούν οι ανάγκες του από τους άλλους.

Αυτό το σύστημα μακροπρόθεσμα καταδικάζει τον μη-έχοντα στην απραξία και τη παθητική ζωή, ενώ ταυτοχρόνως τιμωρεί τον ικανό και του κόβει το κίνητρο να προσπαθήσει περισσότερο.

Συνεπώς εξισώνει τους πάντες στον χαμηλότερο παρονομαστή και αποτρέπει προσπάθειες διάκρισης και βελτίωσης από οποιονδήποτε. Η αριστεία καταργείται διότι δημιουργεί ανισότητες και αυτές οι ανισότητες είναι ανεπιθύμητες.

Αλλά στην τελική αυτή είναι και η αριστερή νοοτροπία. «Ισότητα πριν την ελευθερία» κάτι που μαθηματικά οδηγεί στην απώλεια και των δύο. Οι άνθρωποι λοιπόν θα είναι ίσοι με κάθε κόστος, ακόμα και αν αυτό περιλαμβάνει την απώλεια της ελευθερίας τους.

Μην ξαφνιαστείτε αν σταδιακά αρχίσουμε να βλέπουμε τέτοιες συμπεριφορές από τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι η νοοτροπία τους και αυτή η λογική τους. Μπορεί στον οικονομικό τομέα να μην επηρεάζουν πολύ τα τεκταινόμενα λόγω των συμφωνιών με την ΕΕ, αλλά εκεί που μπορούν θα το κάνουν.

Η ιστορία επιβεβαιώνει τα παραπάνω σε κάθε περίπτωση.

Τελικά διαπραγματευόμαστε με την Ευρώπη ή όχι;

Η κυβέρνηση μας λέει πως επαναδιαπραγματεύεται τους όρους του μνημονίου με την ΕΕ. Για αυτό το λόγο έστειλε τον Γιάννη Βαρουφάκη σε διάφορες χώρες τις Ευρώπης, για να περάσει το μήνυμα των θέσεών μας και να μαζέψει υποστήριξη. Το αν τα κατάφερε θα το δούμε λίγο παρακάτω.

Εν τω μεταξύ το ερώτημα που πλανάται στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον είναι αν τελικά έχουμε μια διαπραγμάτευση ή όχι.

Προκειμένου να έχεις διαπραγμάτευση πρέπει να πληρούνται οι δύο παρακάτω προϋποθέσεις:

  • Να έχεις κοινό έδαφος με την άλλη πλευρά
  • Να μπορείς να μετακινηθείς από τη θέση σου προκειμένου να συναντήσεις τον άλλο σε κάποιο σημείο της διαδρομής, όχι απαραίτητα στη μέση.

Ας δούμε το κάθε ένα ξεχωριστά

negotiatedes

Κοινό έδαφος

Λέμε πως τα δύο μέρη μιας διαπραγμάτευσης έχουν κοινό έδαφος όταν μέρος των στόχων τους είναι κοινό.

Όταν ξεκίνησε η κρίση, η ΕΕ και η Ελλάδα είχαν ξεκάθαρο κοινό έδαφος: την παραμονή της Ελλάδας μακριά από την άτακτη χρεοκοπία. Αυτό συνέβηκε διότι οι διάφορες Ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν πολλά ομόλογά μας και αν κάναμε παύση πληρωμών οι συνέπειες θα ήταν μεγάλες και δυσάρεστες.

Μέσα στα 5 χρόνια που πέρασαν από τότε, η ΕΕ φρόντισε να εξαφανίσει αυτό το κίνδυνο και πλέον, ακόμα και αν η Ελλάδα κηρύξει παύση πληρωμών, οι επιπτώσεις θα είναι πολύ μικρές. Τόσο μικρές ώστε να τις αντέξει άνετα το τραπεζικό της σύστημα χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες. Συνεπώς το κοινό έδαφος της μη άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας δεν υπάρχει πια.

Ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι κοινό έδαφος; Να μείνει η Ελλάδα στην ΕΕ; Γιατί να ενδιαφερθεί η ΕΕ για την Ελλάδα; Αποτελεί ένα πολύ μικρό ποσοστό του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ. Δεν θα κλονιστούν ισορροπίες ούτε θα μειωθεί η δύναμη.

Μήπως η περιβόητη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας έχει σημασία; Όχι στρατιωτικά μιας και η εποχή των διακρατικών πολέμων πέρασε. Πλέον το εμπόριο σε μια παγκοσμοιοποιημένη οικονομία είναι πιο κερδοφόρο από ένα πόλεμο. Ας το δούμε διαφορετικά. Τι ζημιά θα πάθει η ΕΕ αν η Ελλάδα είναι αδύναμη; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι.

Μήπως κοινό έδαφος είναι η «συνέχεια και συνεκτικότητα της ΕΕ», όπως μου είπε ένας φίλος; Προσωπικά δεν πιστεύω πως οι συναισθηματισμοί επηρεάζουν σε αυτό το επίπεδο. Η ΕΕ θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς την Ελλάδα. Αντιθέτως, αν υποχωρήσει η ΕΕ στα αιτήματα της Ελλάδας τότε ίσως να ρισκάρει τη συνεκτικότητά της, αλλά αυτό θα το δούμε παρακάτω.

Δεν βλέπω λοιπόν κοινό έδαφος. Μπορεί να μου ξεφεύγει κάτι και θα ήθελα λογικές προτάσεις, αλλά εγώ δεν βλέπω τίποτε άλλο.

Negotiation2

Δυνατότητα μετακίνησης των θέσεων

Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή πως οι θέσεις των δύο μερών, Ελλάδας (μέσω κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) και ΕΕ είναι αρκετά ξεκάθαρες. Η ΕΕ θέλει υλοποίηση του προγράμματος όπως αυτό είχε συμφωνηθεί από την κυβέρνηση Σαμαρά μιας και θεωρεί πως ένα κράτος έχει συνέχεια όποιο κόμμα και αν κυβερνά, και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει, ή τουλάχιστον ήθελε γιατί μετακινεί τις θέσεις του τελευταία, να επαναδιαπραγματευθεί το μνημόνιο από το μηδέν.

Μετά από τις συναντήσεις που είχε ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης φαίνεται το εξής: Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω Βαρουφάκη, μετακινεί τις θέσεις του (δείτε πως ξεχάστηκε το θέμα του κουρέματος και λοιπές δηλώσεις περί 67%) ενώ η ΕΕ δεν έχει κουνήσει ούτε χιλιοστό!

Μπορεί κάποιος να μου πει πως αυτό είναι μέρος της τακτικής της ΕΕ, αλλά δεν νομίζω και θα σας πω γιατί. Η ΕΕ έχει πει ξεκάθαρα, από όλα τα «στόματα», πως αλλαγή στους όρους του προγράμματος δεν είναι αποδεκτή. Μάλιστα έχει προχωρήσει και σε κινήσεις που δείχνουν τη διάθεσή της (δείτε χρηματοδότηση Ελληνικών τραπεζών). Η απόλυτη ομοφωνία που υπάρχει στους κόλπους της καθώς και οι κινήσεις που γίνονται μαζί με την παντελή έλλειψη (ηθελημένων ή μη) διαρροών που να επιτρέπουν την επιλογή άλλου δρόμου για την ΕΕ, με κάνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξο ότι θέλει να μετακινηθεί από τις θέσεις της.

Σε επικοινωνία με φίλους που μένουν σε Ευρωπαϊκές χώρες, η αίσθηση που υπάρχει στον κόσμο είναι πως οι Έλληνες ζητάμε να μην πληρώσουμε τα χρωστούμενα, ενώ παράλληλα θέλουμε και νέα δάνεια. Αυτό, όχι μόνο στα δικά τους αυτιά, αλλά και στα δικά μου, ακούγεται παράλογο. Υπάρχει λοιπόν και πίεση από τους πολίτες των χωρών που μας δάνεισαν ώστε οι πολιτικοί τους να μην κάνουν πίσω.

Παράλληλα η ΕΕ βλέπει πως γενναιόδωρες παραχωρήσεις, σαν αυτές που ζητάει η Ελλάδα, θα επιτρέψουν και σε άλλα ευρωπαϊκά κόμματα να αρχίσουν να ζητούν τα δικά τους. Επιπλέον θα φανεί σαν να υποχωρεί σε μια αδύναμη χώρα. Αυτό θα βλάψει την εικόνα της και θα μειώσει τη συνοχή και τη συνεκτικότητά της (σύνδεση με πιο πάνω).

Δεν βλέπω λοιπόν διαπραγμάτευση σε αυτό που γίνεται. Μοιάζει η Ελληνική κυβέρνηση να προσπαθεί να πείσει την Ευρώπη, αλλά άλλο η πειθώ και άλλο η διαπραγμάτευση. Τελικά δεν νομίζω ούτε να τη πείσει.

Υπάρχει πιθανότητα να κάνω λάθος; Βεβαίως και υπάρχει. Δεν είμαι στο μυαλό του Σόιμπλε και ούτε θα ήθελα να ήμουν. Αλλά, ως έχουν τα πράγματα, αν τελικά μας δώσει κάτι η ΕΕ, θα είναι για τα μάτια του κόσμου και όχι κάτι ουσιώδες.

Αυτό το κάτι θα το εκμεταλλευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, όπως θα έκανε κάθε κόμμα στη θέση του και θα προσπαθήσει να μας το πουλήσει σαν επιτυχία.

Το Ελληνικό Σοβιέτ

Σε πολιτικές συζητήσεις με φίλους τους λέω πως η Ελλάδα έχει, αν όχι όλα, τότε σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της Σοβιετικής Ένωσης. Μου λένε πως υπερβάλλω.

Φοβάμαι όμως πως δεν κάνω λάθος και θα εξηγήσω κοιτώντας τα χαρακτηριστικά της Σοβιετικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ελλάδας.

communist-soviet-union-e970b449cae04435afad8faf81451993

Πριν ξεκινήσω την απαρίθμηση είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσω πως δεν μιλάω αποκλειστικά για την Ελλάδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το κακό άρχισε από τον εμφύλιο και μετά. Ο εμφύλιος όπου μια μικρή μειοψηφία προσπάθησε, με τη βοήθεια της Σταλινικής Σοβιετικής Ένωσης, να καταλάβει το πολίτευμα με τη βία. Απέτυχε. Στα χαρτιά τουλάχιστον διότι στα χρόνια που ακολούθησαν η αριστερά όχι μόνο «ξεπλύθηκε» από το στίγμα της απόπειρας, αλλά βγήκε και «από πάνω» τόσο στη συνείδηση του κόσμου όσο και στην Ελληνική ιστορία όπως αυτή μεταδόθηκε επίσημα. Αντί να καταδικάσουμε τη προσπάθεια κατάληψης της δημοκρατίας, αγιοποιήσαμε τους αριστερούς που προσπάθησαν να την καταλάβουν.

Αλλά δεν είναι αυτός ένας από τους λόγους που είμαστε ένα αντίγραφο του Σοβιέτ ούτε και με ενδιαφέρει να επεκταθώ στα του εμφυλίου, όχι σε αυτό το άρθρο.

Οι λόγοι για τους οποίους είμαστε ένα Ελληνικό Σοβιέτ είναι οι εξής:

Το μέγεθος του Ελληνικού κράτους: Μετά την απογραφή υπολογίζεται, γιατί ακόμα και τώρα δεν έχουμε ένα καταληκτικό νούμερο, πως οι δημόσιοι υπάλληλοι σε αυτή τη χώρα είναι περίπου 1.000.000. Όταν το συνολικό εργατικό δυναμικό είναι 5.000.000 καταλαβαίνουμε πως το 1/5 είναι υπάλληλοι του δημοσίου, ένα δυσανάλογα μεγάλο νούμερο. Η συντριπτική πλειοψηφία μπήκε χαριστικά, εκτός νομίμων διαδικασιών, επειδή είχαν «βίσμα». Σαν να μην έφτανε αυτό, προστατεύονται από τα κόμματα που τους τοποθέτησαν και είναι ακλόνητοι ακόμα και όταν έχει φανεί πως είναι εγκληματίες. Ο αριθμός τους και μόνο δεν αφήνει αμφιβολία πως πολλοί εξ αυτών καλύπτουν ανύπαρκτες θέσεις, είναι ανεύθυνοι και αντιπαραγωγικοί. Η διάθεση να τακτοποιήσουμε όλο αυτό τον κόσμο στο δημόσιο και η αναγκαστική διάχυση των εργασιών, δημιούργησε μια τρομακτική γραφειοκρατία όπου για μια απλή δουλειά χρειάζεσαι 10 υπογραφές και έξι σφραγίδες. Αυτή η γραφειοκρατία, χωρίς να είναι ο μόνος λόγος, γέννησε το τέρας της διαφθοράς. Είναι λογικό ο πολίτης, ψάχνοντας ένα τρόπο να βγει από τον γραφειοκρατικό λαβύρινθο να είναι θετικός στο να πληρώσει ένα «γρηγορόσημο» και έτσι να ταΐσει το διεφθαρμένο τέρας. Ναι, τα κόμματα που κυβέρνησαν είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνα για αυτή τη κατάσταση, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Όταν στη Βουλή τοποθετούνται άτομα με βάση την αναλογία των ψήφων που πήρε το κάθε κόμμα, από όλα τα κόμματα, με τη σύμφωνη γνώμη τους για το σύστημα μοιρασιάς αλλά και για τις τοποθετήσεις, τότε δεν υπάρχουν αμφιβολίες πως παρόμοιες συμφωνίες ίσχυαν σε όλες τις ποθητές θέσεις. Αυτή τη δομή είχε και το σοβιετικό κράτος.

Να τονίσουμε πως δεν είναι όλοι οι ΔΥ τοποθετημένοι παράτυπα και σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που έχουν και όρεξη για δουλειά και ήθος. Δυστυχώς μοιάζουν να είναι η μειοψηφία. Μακάρι να κάνω λάθος.

Το κράτος εν κράτη του συνδικαλισμού: Στην Ελλάδα η δύναμη του συνδικαλισμού είναι εντυπωσιακή. Σε αντίθεση με το παραδοσιακό ρόλο του συνδικαλιστή που κοιτάζει το συμφέρον του εργάτη, το μόνο μέλημα των Ελλήνων συνδικαλιστών είναι η εφαρμογή των οδηγιών του κόμματος στο οποίο ανήκε, με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.  Πολύ συχνά έκανε ότι του έλεγε αυτό το κόμμα, ακόμα και παράνομα ή αντιδημοκρατικά και το συμφέρον του εργάτη έρχονταν δεύτερο, αν υπολογίζονταν έστω και ελάχιστα. Σύνηθες ήταν ο εργάτης να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο, σαν όπλο για να χτυπηθεί το αντίπαλο κόμμα. Οι συνδικαλιστές αυτοί αμείβονταν με πολύ υψηλότερους μισθούς από τους άλλους εργάτες, όχι μόνο χωρίς να κάνουν περισσότερη δουλειά, αλλά πολλές φορές μη κάνοντας καμία απολύτως. Η θέση τους στο κόμμα ήταν αρκετή για να τρέχει ο μισθός και να τους προσφερθεί μια βουλευτική έδρα αργότερα. Αυτή ήταν η ανταμοιβή. Έτσι δούλευε ο συνδικαλισμός στο Σοβιέτ.

Τα κόμματα δεν είχαν διαφορές: Παρά τις ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων, όταν έρχονταν στην εξουσία ακολουθούσαν την ίδια πολιτική. Με μοναδικό στόχο την παραμονή τους όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία, ακολουθούσαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τον ίδιο δρόμο, αυτόν της εξαγοράς ψήφων με αντάλλαγμα παροχές. Ο δικομματισμός λειτούργησε ευεργετικά στις νεποτιστικές τάσεις των δύο μεγάλων κομμάτων και έτσι καταλήξαμε, αυτή η βουλή, να είναι η πρώτη μετά από δεκαετίες που δεν περιέχει γόνο Παπανδρέου. Με άλλα λόγια, τα δύο μεγάλα κόμματα ήταν «ένα και το αυτό» με διαφορετικά συνθήματα που ακούγονταν μόνο κατά τη προεκλογική περίοδο. Μετά της εκλογές γίνονταν η μοιρασιά της πίτας από όλους τους συμμετέχοντες. Το Σοβιετικό σύστημα είχε ένα κόμμα, όπως τελικά είχαμε και εμείς.

Οι εκλογικοί νόμοι: Τα κόμματα άλλαζαν τους εκλογικούς νόμους κατά το δοκούν με μοναδικό συμφέρον την δική τους παραμονή στην εξουσία ή την ελάχιστη δυνατή παραμονή του αντιπάλου. Το σημερινό σύστημα των 50 εδρών bonus είναι χαρακτηριστικό δείγμα. Οι νόμοι είναι έτσι φτιαγμένοι ώστε ένα μικρό αντισυστημικό κόμμα να μην μπορεί να διακριθεί. Το ίδιο και στο Σοβιετικό «εκλογικό» σύστημα.

Διαχωρισμός εξουσιών: Στην ουσία δεν υπάρχει κανένας. Το κράτος ελέγχει όλες τις εξουσίες, από την Αστυνομία και τα Δικαστήρια, μέχρι τα ΜΜΕ. Τα μεν δύο πρώτα με απ’ ευθείας τοποθετήσεις ανθρώπων πιστών στο κόμμα, που άλλαζαν μετά από κάθε μεταβίβαση της εξουσίας ανεξαρτήτως ικανότητας και αποδοτικότητας, μέχρι τη συνεχόμενη ροή χρήματος μέσω των διαφημίσεων στα ΜΜΕ αλλά και το θολό έως ανύπαρκτο καθεστώς αδειών που μπορεί να εξυπηρετούσε τους καναλάρχες, αλλά στην ουσία ελέγχονταν από τα συμφέροντα του κυβερνώντος κόμματος.

Τα Πανεπιστήμια: Η λέξη «ανεξαρτησία» δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη λέξη πανεπιστήμιο. Εδώ και χρόνια οι κομματικοί στρατοί ελέγχουν ποικιλοτρόπως τα πανεπιστήμια στα οποία η ποιότητα εκπαίδευσης έχει πέσει τόσο χαμηλά ώστε να μην είναι πλέον ανταγωνιστικά με τα υπόλοιπα του δυτικού κόσμου. Τα διοικητικά στελέχη που διορίζονταν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως και στο υπόλοιπο δημόσιο, ανήκαν στο κυβερνών κόμμα και οι προτεραιότητές τους ήταν πρώτα σε αυτό και μετά στο πανεπιστήμιο.

Η επιχειρηματικότητα: Ή μάλλον η δαιμονοποίησή της. Οι λέξεις «επιχειρηματίας», «κέρδος», «κερδοσκόπος» είναι βρισιές στην Σοβιετική Ελλάδα. Η ιδέα πως κάποιος θα επενδύσει δικά του χρήματα για να βγάλει περισσότερα είναι το ίδιο κατάπτυστη με τη συμπεριφορά ενός εγκληματία. Η ιδέα πως το χρήμα βγαίνει με δουλειά έρχεται σε αντίθεση με τη πάγια τακτική των κομμάτων να προσφέρουν δουλειά, και συνεπώς χρήμα, μέσω της ανταλλαγής ψήφων με παροχές. Αντιθέτως, το όνειρο χιλιάδων Ελλήνων ήταν και είναι (αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών), η μονιμοποίησή τους στο δημόσιο και η αποποίηση κάθε ευθύνης και άγχους για τα προς το ζην. Στη Σοβιετική Ελλάδα το «λαμόγιο» είναι που αποτελεί αντικείμενο πόθου και όχι ο επιτυχημένος επιχειρηματίας ο οποίος, λέει ο σοφός λαός, έχει οπωσδήποτε κλέψει το κράτος ή εκμεταλλευτεί τον υπάλληλό του. Στο μυαλό του Έλληνα κανείς δεν μπορεί να διακριθεί αν δεν κλέβει με κάποιο τρόπο. Σε όσους δεν μπορούσε να «κολλήσει» τέτοιος χαρακτηρισμός αυτομάτως έμπαιναν στην κατηγορία της «αδερφής». Αλλά ακόμα και ο ελάχιστος ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας, σε μεγάλο βαθμό, είναι απόλυτα εξαρτημένος από το κράτος. Δεν είναι μόνο οι προμήθειες και οι απ’ ευθείας αναθέσεις, αλλά και ο εναγκαλισμός με τη διαφθορά, είτε προκειμένου να επιβιώσουν, είτε για να μεγαλώσουν τις επιχειρήσεις. Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο του Ελληνικού Σοβιέτ.

Στην Ελλάδα βλέπουμε ένα εντυπωσιακό συνδυασμό των κακών χαρακτηριστικών του καπιταλισμού (διαφθορά, διαπλοκή, υπερκαταναλωτισμός) χωρίς τα θετικά του όπως το υψηλό βοιοτικό επίπεδο, η υγιής παραγωγικότητα, το κράτος που εργάζεται για τον πολίτη και όχι το αντίθετο, την καινοτομία και την έρευνα.

Παράλληλα, έχουμε υιοθετήσει όλα τα αρνητικά του Σοβιετικού μοντέλου όπως τα είδαμε παραπάνω, χωρίς τα ελάχιστα θετικά του όπως ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου.

Δεν είναι περίεργο που το Ελληνικό μοντέλο κατέρρευσε. Δεν είναι επίσης περίεργο που ο Έλληνας αρνείται να το δει και αδυνατεί να κάνει κάτι για να αντιστρέψει τη πορεία προς το γκρεμό.

Έχουμε ελπίδες; Ίσως. Έχουμε χρόνο; Όχι πια.

Πηγή έμπνευσης

Το έθνος-κράτος παίρνει τώρα τη ρεβάνς

Παρά τα οράματα της Αριστεράς και της φιλελεύθερης Δεξιάς, η παγκοσμιοποίηση δεν πέτυχε ποτέ: Αποδείχθηκε η εποχή αστάθειας που κατέληξε στην κρίση και την απομυθοποίηση της απελευθέρωσης. Το εθνικό κράτος έχει επιστρέψει και γίνεται όπλο του απολυταρχισμού.

Το εθνικό κράτος κάνει την επιστροφή του; Έτσι δείχνουν τα πράγματα. Παραδοσιακές διακρατικές συγκρούσεις εκτυλίσσονται στην Θάλασσα της Κίνας και τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Οι διακρατικές συναντήσεις, όπως η σύνοδος της Apec και της Group of 20 στο Σίδνεϊ χαρακτηρίστηκαν από ασυνήθιστες εντάσεις. Η παραδοσιακή διπλωματία (ευτυχώς εν προκειμένω) είναι εκείνη που μετράει σε ζητήματα από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μέχρι το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Ωστόσο η κυρίαρχη άποψη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν ότι η παγκοσμιοποίηση θα φέρει την μεταμόρφωση του πλανήτη μέσα από μη κρατικούς παράγοντες. Η λήξη του ψυχρού πολέμου προκάλεσε μια, σχεδόν μαρξιστική προσδοκία, ότι το κράτος θα υποτονίσει –υπό την σκιά της ελεύθερης ροής χρήματος και αγαθών και υπονομευόμενο από εξω-κρατικούς παράγοντες, εκ των οποίων οι τρομοκρατικές ομάδες ήταν οι πλέον προφανείς, αλλά όχι οι μόνοι. Ήταν μια προσδοκία την οποία μοιραζόταν όλο το πολιτικό στερέωμα.

Στην Αριστερά, οι επικριτές της παγκοσμιοποίησης των αγορών, πρόβλεπαν την ανάταση της ισχύος του λαού. Οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί θα υπερυψώνονταν πάνω από τους ξεφτισμένους, υποτίθεται, θεσμούς του εθνικού κράτους και θα δημιουργούσαν νέες, πιο ζωηρές μορφές πολιτικής δραστηριότητας. Η τεχνολογία θα έδινε καλύτερες λύσεις σε παλιά προβλήματα, προσπερνώντας τους στατικούς εθνικούς θεσμούς.

Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά χαιρέτιζε την ανάδειξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ισχύος, την κατάργηση των ελέγχων κεφαλαίου και την απορύθμιση των τραπεζών, επειδή, αν μη τι άλλο, όλα αυτά αποδυνάμωσαν τις δυνατότητες των εθνικών κυβερνήσεων να ελέγξουν τις αγορές. Στην μεταποίηση και τις υπηρεσίες, οι επιχειρήσεις κατέκτησαν νέες δυνατότητες να αξιοποιήσουν τα διαφορετικά φορολογικά καθεστώτα και τα επίπεδα των μισθών σε όλο τον πλανήτη.

Ολες αυτές οι προσδοκίες όμως, υποτίμησαν την δυνατότητα επιβίωσης -την νομιμότητα στην ουσία- του κράτους και των θεσμών του, καθώς και την μεγάλη δυσκολία δημιουργίας καινούργιων, από το πουθενά. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις παρέμειναν στο περιθώριο: Οι διεθνείς οργανισμοί είναι τα «οχήματα» των ομάδων και των συνασπισμών εθνικών κρατών για να δρουν συντονισμένα όπου μπορούν. Από αυτή την άποψη, ουσιαστικά είναι παράγωγα, που καθρεφτίζουν τις επιθυμίες των πιο ισχυρών μελών. Η ιδέα ότι θα απελευθερώνονταν από τον κλοιό των εθνικών κυβερνήσεων, ήταν ουτοπία.

Ο δε νεοφιλελεύθερος ενθουσιασμός με τις απελευθερωμένες αγορές, δεν είχε καλύτερη τύχη. Η εποχή της παγκοσμιοποίησης ήταν εποχή αστάθειας -και στο Μεξικό, την ανατολική Ασία και την Ρωσία, το κόστος της κρίσης είχε γίνει εμφανές σε όλη την δεκαετία του 1990. Χρειάστηκε όμως να περάσει μια δεκαετία, για να ξεγυμνώσει η κατάρρευση της Lehman Brothers και η διεθνής κρίση τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους από την πίστη τους στον καπιταλισμό και να αρχίζουν να αλλάζουν οι απόψεις.

Εκτοτε, η εξουσία έχει επιστρέψει προς το κράτος από πολλά μέτωπα. Στο κάτω – κάτω οι φορολογούμενοι ήταν που διέσωσαν τις τράπεζες. Το βάρος της εξόδου από την κρίση έπεσε στις κεντρικές τράπεζες σε συνεργασία με τους υπουργούς Οικονομικών. Από το 2010, η αυξανόμενη ανισότητα που συνοδεύει την ανάκαμψη, έχει προκαλέσει μεγάλο υποβόσκον κύμα οργής στους ψηφοφόρους, όχι μόνο έναντι των τραπεζών, αλλά και ενάντια στα ελαφρά φορολογικά βάρη που απολαμβάνουν πολλές πολυεθνικές. Η αλλαγή στην ψυχολογία απειλεί παραπάνω την απελευθέρωση του εμπορίου κι έχει φέρει στην πολιτική ατζέντα προτάσεις για διεθνή εναρμονισμό των εταιρικών φόρων. Την ίδια ώρα, η επίδειξη δύναμης του Vladimir Putin, καταδεικνύει ότι τίποτα δεν αντικαθιστά το κράτος στην τακτοποίηση των ζητημάτων πολέμου και ειρήνης.

Στην πραγματικότητα, το κράτος ήταν πάντα μαζί μας. Το δημοσιονομικό του αποτύπωμα έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και δεκαετίες: Οι εισπράξεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ, για παράδειγμα, είναι σήμερα λίγο πολύ στο ίδιο ποσοστό επί της παραγωγής που βρίσκονταν το 1960. Στη Βρετανία, οι δημόσιες δαπάνες έχουν μεταβληθεί ελάχιστα την ίδια περίοδο. Αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ή τριών δεκαετιών ήταν λιγότερο απονέκρωση του κράτους και περισσότερο επαναπροσδιορισμός των επίσημων προτεραιοτήτων.

Εγκαταλείποντας τον εσωτερικό στρατηγικό σχεδιασμό, το κράτος έγινε μεσολαβητής των ρυθμιστικών καθεστώτων. Εξωτερικά, μεταμόρφωσε τους αμυντικούς προϋπολογισμούς, μεταφέροντας πόρους από τους ανθρώπους στις μηχανές.

Η οικονομική κρίση έχει επιταχύνει ορισμένες από αυτές τις τάσεις και άρχισε να ανατρέπει άλλες. Τα κράτη – ή οι πολιτικές ηγεσίες τους – εξακολουθούν να είναι απρόθυμα να κάνουν όσα θα είχαν κάνει τη δεκαετία του 1940.

Αρνούνται πεισματικά να επιβάλλουν αυστηρότερες ποινές στις τράπεζες ή να αναγνωρίσουν την ανεργία ως προτεραιότητα. Αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι ίσως αυτό που η κρίση έχει δημιουργήσει σε παγκόσμιο επίπεδο: Απομυθοποιώντας την εξιδανίκευση των αγορών ενθάρρυνε την αποκατάσταση της κρατικής ισχύος ως αυτοσκοπό.

Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύθηκαν εύκολα οι απολυταρχικοί ηγέτες στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Η Ουγγαρία και η Ρωσία αποτελούν παράδειγμα αυτής της τάσης. Έχουμε ακούσει πολλά, τα τελευταία 20 χρόνια, για την παρακμή του κράτους. Από εδώ και πέρα θα ακούμε όλο λιγότερα.

Mark Mazower

***Ο αρθρογράφος είναι καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και συγγραφέας του «Governing the World: The History of an Idea».

Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα

Είναι απίστευτο πόσο έχουμε μπερδευτεί οι Έλληνες.

Όταν κάηκε ζωντανή η έγκυος υπάλληλος της Μαρφίν (μαζί με άλλους 2) δεν θυμάμαι να έγινε καμία διαδήλωση. Μήπως επειδή τη σκότωσαν κόκκινοι φασίστες και όχι μαύροι;

Γιατί έχουμε τέτοια ευαισθησία στο μαύρο φασισμό και όχι στον κόκκινο;

Γιατί το να καίμε ιδιωτική περιουσία (Σκουριές, Αθήνα 2008, πορεία για το τελευταίο θύμα της ΧΑ) είναι ένας αποδεκτός τρόπος διαμαρτυρίας και όχι φασισμός;

Γιατί οι Νορβηγοί απάντησαν στους φόνους του φασίστα Μπρέιβικ με περισσότερη δημοκρατία και εμείς απαντάμε με εμπρησμούς;

Γιατί προτροπές ανυπακοής στο κράτος από το στόμα του Τσίπρα είναι ευαγγέλιο ενώ από το στόμα του Μιχαλολιάκου είναι βρισιές;

Γιατί τα ΜΜΕ δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα και η αντικειμενικότητα μοιάζει να έχει πεθάνει;

Τί μας κάνει να πιστεύουμε πως με φασιστικές συμπεριφορές θα πετύχουμε πλήγμα στο φασισμό;

Γιατί οι κόκκινοι φασίστες δεν ξεκινάν τους εμπρησμούς από το δικό τους σπίτι αφού η ιδιοκτησία είναι κακή;

Πότε θα καταλάβουμε πως η ακροαριστερά και η ακροδεξιά είναι και οι δύο φασιστικές;

Γιατί κάνουμε πόλεμο συνθημάτων και όχι λύσεων;

Ο μόνος τρόπος να νικήσουμε το φασισμό είναι να αποκτήσουμε παιδία και κριτική σκέψη.

Είναι περίεργο που τίποτα από τα δύο δεν είναι προτεραιότητα για τις Ελληνικές κυβερνήσεις;

Μας ξαφνιάζει που οι μόνες μάχες στη παιδία γίνονται για τα θρησκευτικά και τη κομματικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης;

Γιατί ξαφνιαζόμαστε που δεν φαίνεται να υπάρχει λύση στον ορίζοντα όταν οι συμψηφισμοί και η λογική «tu quoque»

κυριαρχούν στη πολιτική σκηνή;

Χρειαζόμαστε πολιτικό κουράγιο και δύναμη για να αντιμετωπίσουμε την κρίση και δεν μιλάω για την οικονομική.

Ποιός από τους υπάρχοντες πολιτικούς έχει αυτά τα χαρακτηριστικά;

Ποιός δεν έχει κάνει κωλοτούμπες για μια χούφτα ψήφους;

Ποιός τους ψηφίζει όλους αυτούς τόσα χρόνια;

Γιατί μας αρέσει να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας;

Το Άγιο Όρος και το μεγάλο φαγοπότι

Για αυτό το θέμα δεν έχω πολλά να πω. Απλώς αναδημοσιεύω το άρθρο του Κώστα Νάνου από το ethnos.gr το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ.

Μπίζνες με χιλιάδες πλαστά και εικονικά τιμολόγια που εκδίδονταν στο όνομα αχυράνθρωπων, ακόμα και φυλακισμένων, αποκάλυψε το ΣΔΟΕ. Μοναχοί και ιερείς συμμετείχαν στο φαγοπότι των παράνομων επιδοτήσεων και του «μαύρου» χρήματος, με τζίρο 5 δισ. ευρώ. Στο «κάδρο» των επιτηδείων αγρότες, επιχειρηματίες και συνταξιούχοι.

Ιερές» μπίζνες με πλαστά και εικονικά τιμολόγια που εκδίδονταν στο όνομα αχυρανθρώπων, ακόμα και φυλακισμένων, εντόπισε το ΣΔΟΕ.

Σύμφωνα με τα πορίσματα των ελέγχων, δεκάδες μονές στην Ελλάδα συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι των 5 δισ. ευρώ μαύρου χρήματος και παράνομων επιδοτήσεων με πλαστά παραστατικά.

Το «παζλ» των αποκαλύψεων του ΣΔΟΕ συμπληρώνουν υποθέσεις απάτης κατά του Δημοσίου με εικονικά τιμολόγια στις οποίες πρωταγωνιστούν χιλιάδες αγρότες, συνταξιούχοι, επιχειρηματίες, κρατούμενοι ελληνικών φυλακών και ιερείς.

Προ εκπλήξεως βρέθηκαν οι ελεγκτές του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος όταν διαπίστωσαν έπειτα από επισταμένους ελέγχους για παραβάσεις ΦΠΑ ότι η Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Ορους είχε εμφανίσει εικονικό τιμολόγιο αξίας 600 χιλιάδων ευρώ, το οποίο είχε εκδοθεί στο όνομα φυλακισμένου που βρισκόταν στις φυλακές Διαβατών και η Μονή τον παρουσίαζε ως εργολάβο του έργου αναστήλωσης.

Η Μονή της Σίμωνος Πέτρας ή Σιμωνόπετρας τις τελευταίες δεκαετίες έχει εξελιχτεί σε μια από τις σημαντικότερες του Αγίου Ορους κι αυτό λόγω των ιδιαίτερων σχέσεων της αδελφότητας των μοναχών της με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της χώρας. Οι νεωτερισμοί τους έχουν συχνά σκανδαλίσει και τους καταλογίζουν ότι είναι από αυτούς που έφεραν την εκκοσμίκευση στο Ορος. Λόγω των στενών σχέσεων με την εξουσία, είναι από τα μοναστήρια που έχουν εξασφαλίσει τη μερίδα του λέοντος από τα κοινοτικά προγράμματα και τα κονδύλια για τα έργα που έχουν γίνει στο μοναστήρι, διεκδικώντας να γίνονται αυτά με αυτεπιστασία από το μοναστήρι, ερχόμενοι συχνά σε ρήξη με το Κέντρο Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς.

Ο γέροντας Ελισαίος, παλιότερα ως απλός μοναχός και σήμερα ως ηγούμενος της Μονής, θεωρείται ως ένας από τους «διπλωμάτες» της μοναστικής κοινότητας, ενώ οι Σιμονοπετρίτες ήταν από αυτούς που στήριξαν τον Εφραίμ και τους Βατοπεδινούς στην Ιερά Κοινότητα.

Συμμετοχή στο μέγα σκάνδαλο με τα εικονικά τιμολόγια ανακαλύφθηκε από ελεγκτές του ΣΔΟΕ ότι είχε άλλη Μονή της Κρήτης, η οποία είχε συμπεριληφθεί σε κοινοτικό πρόγραμμα για να λάβει επιδότηση. Σύμφωνα με το πόρισμα, εμφάνιζε εικονικά τιμολόγια ύψους 270.000 ευρώ.

Περίοπτη θέση στη μακρά λίστα του ΣΔΟΕ με τις «ιερές» μπίζνες έχει ένας ιερέας ο οποίος είχε εκδώσει εικονικά τιμολόγια αξίας 150.000 ευρώ για ανύπαρκτες συναλλαγές.

Στο μεγάλο «φαγοπότι», όπως προκύπτει από τους μέχρι τώρα ελέγχους, έχουν λάβει μέρος και πολλά μοναστήρια που πήραν κοινοτικές επιδοτήσεις για αναστήλωση, έχοντας παρουσιάσει μεγάλα ποσά δαπανών. Οπως όμως αποδείχθηκε μετά τις διασταυρώσεις στοιχείων, τα παραστατικά και τα τιμολόγια ήταν εικονικά και πλαστά.

Σαρωτικοί έλεγχοι γίνονται και στα ταμεία πολλών ενοριών, όπου σύμφωνα με το ΣΔΟΕ υπάρχουν ενδείξεις διακίνησης μαύρου χρήματος, αλλά οι έλεγχοι σύμφωνα με στελέχη του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος «προσκρούουν» σε κλειστά στόματα.

«Ιερές» μπίζνες
Στο «μικροσκόπιο» των ελεγκτών βρίσκονται αρκετές περιπτώσεις μοναστηριών, όπου οι μοναχοί ενοικιάζουν τους εξωτερικούς χώρους για πανηγύρια σε μικροπωλητές. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, όπως προκύπτει, κόβουν παραστατικά για την εκμίσθωση με ποσά που είναι τρεις φορές χαμηλότερα από το πραγματικό τίμημα που καταβάλλουν οι μικροπωλητές.

Το όργιο κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος μέσω επιδοτήσεων και προμηθειών σε τιμολόγια που είχαν κοπεί από υπεράκτιες εταιρείες καταγγέλλει στο «Εθνος της Κυριακής» ο γενικός γραμματέας Διαφάνειας του υπουργείου Δικαιοσύνης, Γιώργος Σούρλας.

Ενας ολόκληρος φάκελος με εκθέσεις ελέγχων του ΣΔΟΕ που έχει στη διάθεσή του ο γενικός γραμματέας Διαφάνειας του υπουργείου Δικαιοσύνης και έχει ήδη διαβιβάσει στον εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Γρ. Πεπόνη, αποδεικνύει ότι μέσω offshore εταιρειών και με εικονικά τιμολόγια και υπερτιμολογήσεις, επιχειρηματίες εισέπρατταν πολλαπλάσια ποσά, με επιδοτήσεις από το ελληνικό Δημόσιο, από αυτά που δικαιούνταν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που εμπεριέχονται στον φάκελο, κατά τους ελέγχους που πραγματοποίησε το ΣΔΟΕ στο διάστημα 2009 – 2012 διαπιστώθηκαν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα για τις οικονομικές σχέσεις επιχειρήσεων – ελληνικού Δημοσίου:

  • Αριθμός εκδοτών πλαστών και εικονικών τιμολογίων: 4.103.
  • Αριθμός πλαστών και εικονικών τιμολογίων: 503.200.
  • Αξία πλαστών και εικονικών τιμολογίων: Ανω των 5 δισ. ευρώ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσό αυτό προέκυψε από τους ελέγχους μόνο του 20% των περιπτώσεων που ερευνήθηκαν.

Σύμφωνα με τον κ. Σούρλα, οι υπεράκτιες εταιρείες, εκτός από την… εξειδίκευσή τους σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και φοροδιαφυγή, χρησιμοποιούνται από επιχειρηματίες για να υπερτιμολογούν ή να εκδίδουν εικονικά τιμολόγια προκειμένου να καρπωθούν πολλαπλάσιες επιδοτήσεις από αυτές που δικαιούνται. Χαρακτηριστικές είναι ορισμένες περιπτώσεις εταιρειών που χρησιμοποιώντας offshore εταιρείες και εκδίδοντας εικονικά τιμολόγια κέρδιζαν εις βάρος του ελληνικού Δημοσίου.

Τώρα θα πάτε στο Άγιο Όρος να βρείτε τη θεία φώτιση; Ή μήπως για μαθήματα κατάχρησης που κάνουν τους πολιτικούς μας να ωχρειούν;

Καλά να περάσετε.

Ο μύθος της (νέο)φιλελεύθερης Ελλάδας

Κάθε φορά που σκέφτομαι να γράψω ένα πολιτικού περιεχομένου κείμενο αλλάζω γνώμη πάνω από 10 φορές. Είμαι διστακτικός γιατί στην Ελλάδα όχι μόνο είμαστε όλοι ειδικοί στην πολιτική και άλλους πολλούς τομείς, είμαστε και απόλυτα σίγουροι για το δίκιο μας, το οποίο συνήθως μας πνίγει και όταν πέσουμε πάνω σε μια αντίθετη άποψη τότε, συχνά, αντιδρούμε έντονα. Εγώ όμως δεν ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τέτοιου είδους συγκρούσεις, κυρίως επειδή δεν είμαι ειδικός αλλά και επειδή δεν συνοδεύονται από επιχειρήματα αλλά από βρυχηθμούς, κατάρες και χειρονομίες. Σε ένα βαθμό φοβάμαι πως και αυτό το άρθρο θα δημιουργήσει τέτοιες αντιδράσεις. Θα μου πείτε γιατί το γράφω αφού δεν μου αρέσουν τα αποτελέσματα και η ερώτηση θα είναι σωστή. Το πρόβλημα με εμένα είναι πως, πιο πολύ και από τις ακραίες αντιδράσεις, ενοχλούμαι από τις συνέπειες που έχουν αυτές, δηλαδή τη διάθεση των αντιδρώντων να με “τρομάξουν” ώστε να μη τολμάω να εκφράσω τη διαφορετική μου άποψη. Και επειδή, όχι μόνο δεν είμαι φασίστας, αλλά κυρίως επειδή θεωρώ πως η ελευθερία του λόγου είναι ίσως το πιο σημαντικό αγαθό που μας έχει δώσει η δημοκρατία, για αυτό και μπαίνω στη διαδικασία να το γράψω.
Άλλος λόγος είναι πως απλώς γουστάρω και αν σε κάποιον δεν αρέσει ας μη το διαβάσει ρε παιδί μου!

Τα τελευταία 4 χρόνια λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, ίσως τη δυσκολότερη της σύγχρονης ιστορίας της. Το κράτος έχει χρεοκοπήσει, έχουμε αναγκαστεί να δανειστούμε από το ΔΝΤ και την ΕΕ για να μη κηρύξουμε στάση πληρωμών και, προκειμένου να προχωρήσει ο δανεισμός, μας ζητάν να κάνουμε αλλαγές στην οικονομία μας. Οι αλλαγές αυτές είναι εξαιρετικά οδυνηρές για δύο κυρίως λόγους: 1) γιατί γίνονται απότομα και όλες μαζί (μιας και δεν έγινε καμία από τις αλλαγές που ζητούσε το μνημόνιο 1 γίνονται όλες τώρα), 2) γιατί μας χτυπάνε απ’ ευθείας στο βιοτικό επίπεδο χαμηλώνοντάς το στην πραγματική του θέση (υψηλό βιοτικό επίπεδο με δανεικά δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικό).

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρωτίστως οι δανειστές μας ενδιαφέρονται να πάρουν τα δανεικά πίσω και όχι να ορίσουν τί αλλαγές θα κάνουμε στην οικονομία. Αν τους λέγαμε και τους πείθαμε πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω διότι εμείς θα παίξουμε το διαγαλαξιακό ΛΟΤΤΟ και οι φίλοι μας από τον Αστερισμό της Ανδρομέδας ή τον πλανήτη Σείριο μας έχουν υποσχεθεί πως θα το κερδίσουμε, δεν θα τους άκουγες να παραπονιούνται καθόλου. Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει τί θα κάνουμε για να δώσουμε τα χρήματα, αρκεί να τα δώσουμε.
Επειδή όμως δεν γίνονται θαύματα, τουλάχιστον δεν γίνονται θαύματα που να μην αφήνουν καμία αμφιβολία για τη φύση τους, οι δανειστές μας επιμένουν να δουν αλλαγές στην οικονομία μας με στόχο να μπορέσει να παράξει αυτά τα χρήματα για να πάρουν πίσω τα δανεικά. Πώς θα γίνει αυτό; Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, αντικρουόμενοι και μη. Η Ελληνική κυβέρνηση, αρχικά με ΓΑΠ και μετά με τον Αντώνη Σαμαρά, πήρε την απόφαση να μην κόψει από το δημόσιο, που ήταν και είναι το βασικό πρόβλημα (όχι μόνο το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά τα έξοδα του κράτους συνολικά), αλλά να αυξήσει τη φορολογία επί δικαίων και αδίκων. Τεράστιο λάθος διότι απλώς κατέστρεψε τη μηχανή που παράγει τον πλούτο σε αυτή τη χώρα, που δεν είναι άλλη από τον ιδιωτικό τομέα. Με αυτό το τρόπο λοιπόν και δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά και δημιούργησε νέα.
Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τα χρήματα δεν “βγαίνανε” γιατί η αγορά “έκατσε” και έπρεπε να κόψει και από το δημόσιο, τότε οι κινήσεις αυτές ήρθαν να επιβαρύνουν ένα ιδιωτικό τομέα που χαροπαλεύει και δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.

Τώρα που άλλαξαν όλα και οι “καλές” εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτή, ψάχνουμε να βρούμε τί φταίει και έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ακούονται λοιπόν διάφορα και ένα από τα πιο δημοφιλή είναι τα περί Φιλελεύθερης οικονομίας. Ότι δηλαδή είναι η (νέο)φιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούμε που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο, πως η (νέο)φιλελεύθερη οικονομία είναι κακιά και πως αυτή φταίει για όλα τα δεινά.

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενα όντα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: πράγματι η Ελλάδα έχει φιλελεύθερη πολιτική και οικονομία και πώς είναι μια φιλελεύθερη οικονομία;

Μια φιλελεύθερη λοιπόν οικονομία θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Η αγορά εργασίας θα ήταν ανοικτή
  • Το κράτος μικρό και σε αριθμό υπαλλήλων αλλά και σε παρεμβάσεις.
  • Γραφειοκρατία ελάχιστη. Δυστυχώς μηδενική γραφειοκρατία δεν νομίζω πως είναι εφικτό, αλλά η ψηφιοποίηση των υπηρεσιών (web services) μας δίνει τη δυνατότητα σημαντικής μείωσης διαδικασιών.
  • Ιδιωτική οικονομία. Τα χρήματα διανέμονται στην αγορά για ανταγωνιστικές επενδύσεις
  • Μειωμένη φορολογία. Σε σχέση με τη φορολογία που έχουμε στην Ελλάδα δηλαδή, όχι μηδενική.
  • Δυνατότητα επιλογής φορέα ασφάλισης. Ιδιωτικό ή κρατικό, ή και τα δύο
  • Συντάξεις δίκαιες, ανάλογα των ενσήμων και του χρόνου προσφοράς, χωρίς εξαιρέσεις, όχι απαραίτητα κρατικές.
  • Κοινωνικό κράτος που θα λειτουργεί σαν επιχείρηση, θα παράγει κέρδη και όχι χρέη και δεν θα δανείζεται αλλά θα επενδύει τα κέρδη σε υπηρεσίες για τον πολίτη
  • Κρατική και ιδιωτική εκπαίδευση μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και προσανατολισμούς.
  • Διαχωρισμός των εξουσιών, πχ δικαιοσύνη ανεξάρτητη του κράτους
  • Ανεξάρτητοι πολίτες, όχι ενωμένοι με ομφάλιο λώρο με το κράτος.

Η οικονομία της Ελλάδας από το 1981 και μέχρι σήμερα μπορεί να περιγραφεί, πάνω κάτω, από τα παρακάτω σημεία:

  • Έχει μεγάλο έως τεράστιο, για το δικό της μέγεθος, κράτος
  • Έχει πολλά επαγγέλματα που είναι κλειστά (με ακριβές άδειες, με γεωγραφικούς περιορισμούς, με πληθυσμιακούς περιορισμούς και άλλες πρωτότυπες μεθόδους)
  • Έχει εκτεταμένη γραφειοκρατία. Αυτό ίσως είναι ευφημισμός μιας και η γραφειοκρατία της είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως κινείται οτιδήποτε.
  • Κρατικοδίαιτη οικονομία. Τα χρήματα τα χειρίζεται το διεφθαρμένο κράτος με τα γνωστά αποτελέσματα
  • Έχει υψηλή άμεση και έμμεση φορολογία. Από τα παράβολα που πρέπει να πληρώσεις προκειμένου απλώς να μπεις σε μια δημόσια υπηρεσία, μέχρι το 80% προκαταβολής φόρου.
  • Έχει υποχρεωτική κρατική ασφάλιση
  • Έχει πλούσιες συντάξεις σε άτομα που είναι 45 και φτωχές σε άλλους που είναι 65.
  • Το κράτος συντηρείται μέσω δανείων (εκδόσεις ομολόγων, κα)
  • Εκπαίδευση κυρίως δημόσια και συνεχή εμπόδια στην ιδιωτική
  • Δικαιοσύνη σιαμαία με το κράτος
  • Όταν κάτι δεν πάει καλά, όλοι ζητούν να μάθουν “μα που είναι το κράτος”

Τα παραπάνω, και αρκετά περισσότερα, συμβαίνουν ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση δεν δείχνουν μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, διακυβέρνηση ή προδιάθεση. Όλες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα, ειδικά από την κυβέρνηση Σαμαρά, είναι μακριά από αυτές τις λογικές. Αν μη τί άλλο δεν θα δυσκολευόμασταν να χαρακτηρίσουμε την Ελλάδα μια αριστερή χώρα με αριστερές κυβερνήσεις και αριστερό λαό.

Το αστείο είναι πως σε συζητήσεις με αριστερούς το μόνο που μπορούν να προτείνουν σαν επιχείρημα “αθωότητας” της παράταξής τους είναι πως δεν έχει κυβερνήσει και συνεπώς δεν έχει ευθύνες. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, και ειδικά όταν είσαι στη Βουλή, δεν λες απλώς «όχι» σε ότι διαφωνείς, αλλά προσφέρεις και εναλλακτικές λύσεις βασισμένες σε λογικά επιχειρήματα. Προσοχή εδώ οι αριστεροί. Λογικά επιχειρήματα δεν είναι “διαφωνώ με την χ πολιτική και προτείνω εναλλακτικά τη πολιτική του κόμματός μου”. Εναλλακτική πολιτική είναι να λες και που θα βρεις τα χρήματα να εφαρμόσεις τη πολιτική του κόμματός σου. Αυτό ακριβώς είναι που δεν κάνει η αριστερά εδώ και χρόνια, προτείνει ότι θέλει αλλά δεν λέει πως θα το εφαρμόσει.

Ειδικά o ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που υπόσχεται να φέρει πίσω τα πάντα χωρίς όμως να λέει που θα βρει το χρήμα. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η επιλογή «τυπώνω χρήμα και λύνω τα προβλήματά μου» ανήκει στη χώρα του Πήτερ Παν και όχι σε μια χώρα αυτού του πλανήτη.

Συνεπώς αδυνατώ να καταλάβω γιατί η βασική και συνηθέστερη “βρισιά” που ακούω όταν κάποιοι μιλάνε για την οικονομία είναι πως η Χ πολιτική είναι φιλελεύθερη και άρα κακιά. Αφού μέχρι σήμερα δεν την έχουμε εφαρμόσει πουθενά, πως ξέρουμε πως είναι λάθος; Από τις εμπειρίες που έχουν οι άλλες χώρες; Αν όμως αυτό το επιχείρημα ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να συζητάμε καθόλου για Σοσιαλισμό και Κομουνισμό μιας και όπου έχει εφαρμοστεί, όπως προτείνουν να γίνει οι αριστεροί φίλοι έτσι για να δούμε και αυτό πως είναι, έχει αποτύχει. Και δεν έχει αποτύχει απλώς, έχει καταστρέψει την οικονομία των χωρών, έχει φτωχύνει τους πολίτες και, το κυριότερο, έχει καταστρέψει το μυαλό τους και τη διάθεσή τους για δημιουργία, μιας και η λογική “ο κάθε ένας παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του” είναι ότι πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί ποτέ. Αλλά αυτό επιδιώκει η αριστερά, την πραγματική ισοπέδωση της κοινωνίας σε ένα επίπεδο το οποίο η ίδια θεωρεί δίκαιο. Είπαμε όμως, αυτή η λογική απέτυχε.

Συνεπώς από πουθενά δεν προκύπτει πως η Ελλάδα ήταν, είναι ή θα είναι στο άμεσο μέλλον μια χώρα με φιλελεύθερη πολιτική. Αντιθέτως αβίαστα προκύπτει πως η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αριστερές κυβερνήσεις, ακόμα και αν οι ίδιες δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως τέτοιες. Είναι προφανές πως σε αυτή τη χώρα οι πολιτικοί δεν τολμούν να πουν σε ποιό πολιτικό χώρο πραγματικά ανήκουν.

Τί γίνεται τώρα; Τί επιλογές έχουμε;

Από τα κόμματα της Βουλής φοβάμαι πως κανένα δεν μπορεί να βοηθήσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ανθρώπους που δημιούργησαν τη κατάσταση και δεν έχουν μάθει να σκέφτονται σωστά. Νέα στελέχη έχουν ελάχιστα οπότε μάλλον δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η αριστερά, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και σε υποσχέσεις και σε στελέχη. Παράλληλα έχει τόσο αλλοπρόσαλλο κόσμο μέσα του που, ακόμα και αν ήξερε ο ηγέτης του πως να ηγηθεί, πάλι σαν μεθυσμένο θα προχωρούσε.
Η ΧΑ δεν έχει πολιτικές εξόδου από την κρίση. Αντιθέτως, από αυτά που διάβασα στο πρόγραμμά της, έχει μόνο πολιτικές απομονωτισμού από τις χώρες που είναι φίλια προσκείμενες στο Ισραήλ. Βλέπω να μας κάνει μια χώρα παρία μέσα στην Ευρώπη.

Το μόνο που μένει είναι να σκεφτούμε λογικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τί συμφέρει τα παιδιά μας και όχι εμάς, γιατί σε αυτά θα λογοδοτήσουμε, και να ψηφίσουμε το κόμμα που μας εμπνέει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Οι εκλογές δεν αργούν τόσο όσο νομίζουμε και θα είναι και αυτές κρίσιμες. Ας είμαστε ψύχραιμοι και λογικοί όταν θα ψηφίσουμε.

Σχετικά με την «Επιστολή ΣΟΚ» του μαθητή

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια επιστολή στο Facebook την οποία, όπως μαθαίνουμε από το κείμενο, έχει γράψει ένας μαθητής από το Γυμνάσιο Δραπετσώνας. Δείτε την επιστολή εδώ.

Όπως μας λέει ο μαθητής ο πατέρας του είναι καθηγητής και η απειλή για επιστράτευσή του από την πολιτεία ώστε να μη γίνει η απεργία κατά τη διάρκεια των εξετάσεων είναι το γεγονός που τον εξόργισε και έγραψε αυτή την επιστολή.

Κατ’ αρχήν να πω πως από αυτή την επιστολή και μόνο δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο μαθητής αυτός υπάρχει, αν έχει γράψει ο ίδιος το γράμμα ή αν το έγραψε κάποιος άλλος. Θα υποθέσω πως το έγραψε πραγματικά ένας μαθητής διότι η λογική του είναι αφελής και δείχνει έλλειψη γνώσης για τον κόσμο γύρω του και τη κατάσταση της οικονομίας μας. Θέλω να πιστεύω πως αν το είχε γράψει κάποιος μεγαλύτερος, θα  μας είχε δώσει άλλες ερωτήσεις, βασισμένες στην πραγματικότητα της κατάστασης και όχι να κάνει μια προσπάθεια να αγγίξει τις “συναισθηματικές μας χορδές” ώστε να κοινοποιήσουμε επ’ άπειρο το κείμενο.

Ας δούμε λοιπόν τί λέει ο νέος. Ξεκινάει με ερωτήσεις και βέβαια δίνει την απάντηση στο τέλος (με italics είναι οι δικές του ερωτήσεις, υπογραμμισμένες είναι οι απαντήσεις μου):

  • Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία; Αυτή την ερώτηση δεν την καταλαβαίνω οπότε δεν μπορώ να απαντήσω. Αν κάποιος άλλος καταλαβαίνει τί λέει ας με διαφωτίσει.
  • – Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο; Η διαχείριση είναι δουλειά των πολιτικών. Η κλοπή έγινε από όλους μας.
  • – Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ ,που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;; Το γεγονός πως η μητέρα του νέου αλλά και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος, δέχθηκαν μείωση μισθού δεν οφείλεται σε μια “κακή διάθεση” κάποιων, αλλά στο γεγονς πως δεν υπάρχουν χρήματα για αν πληρωθούν περισσότερα. Η οικονομία στην Ελλάδα είναι κρατικοδίαιτη, το κράτος χρεόκόπησε, και κατ’ επέκταση χρεοκόπησε και η οικονομία. Ζούμε με δανεικά αλλά για να πληρωθούν αυτά πρέπει να αρχίσει το κράτος να βγάζει κέρδος. Από εκεί προκύπτουν οι μειώσεις, περικοπές, φορολογία. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι καλά γενόμενα, απλώς περιγράφω την κατάσταση.
  • – Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου; Το κράτος, για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω.
  • – Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια; Η περίπτωση των εκπαιδευτικών, όπως και άλλων επαγγελματικών ομάδων είναι περίπλοκη και απαιτεί μεγαλύτερη ανάλυση, αλλά εν συντομία να πω πως όλα αυτά τα χρόνια που οι εκπαιδευτικοί δουλεύανε λίγο, που οι μεταθέσεις γίνονταν χωρίς σωστά κριτήρια, και άλλα πολλά, κάποιοι κέρδισαν και κάποιοι όχι. Κανείς τους όμως δε βγήκε να πει πως το σύστημα είναι στραβό και πρέπει να το αλλάξουμε. Ούτε οι πιο σωστοί επαγγελματίες, που δεν αμφιβάλλω πως είναι πολλοί.
  • – Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο; Σχολές που φτιάχτηκαν με ψηφοθηρικά κριτήρια, δεν προσφέρουν τίποτα στους φοιτητές που δεν θα μπορούσε να προσφέρει μια άλλη σχολή σε μια άλλη πόλη που δεν θα είχε 60 φοιτητές αλλά 600. Όταν ανοίγουμε πολλές σχολές τότε το κόστος αυξάνεται χωρίς να αυξάνεται και το όφελος. Αυτές που υπολειτουργούν πρέπει να κλείσουν.
  • – Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία; Το κράτος. Φωτοτυπίες έπαιρνες ακόμα και στις “καλές ημέρες” όχι μόνο τώρα. Είναι καθαρά θέμα οργάνωσης και σωστής αξιοποίησης των κονδυλίων. Στην Ελλάδα πάσχουμε από αυτό.
  • – Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου; Το κράτος που δεν έχει λεφτά για πετρέλαιο. Τους λόγους, εν συντομία, τους αναφέραμε παραπάνω.
  • – Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα; Ας μη σταθούμε σε αυτό το θέμα που τελικά ήταν τραγικά μικρότερο από ότι παρουσιάστηκε. Για τους ανθρώπους που έχουν τόσο μεγάλα οικονομικά προβλήματα υπάρχουν κατά τόπους οργανώσεις που μπορούν να προσφέρουν βοήθεια. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν τρέχει τίποτα, αλλά φτώχια υπήρχε και θα υπάρχει. Μακάρι να την εξαλείψουμε. Μέχρι να γίνει αυτό το κράτος και εμείς πρέπει να βοηθάμε. Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχουν χρήματα.
  • – Ποιος άφησε τόσους άνεργους; Οι επιλογές της κυβέρνησης που θεώρησε πρέπον να διατηρήσει το δημόσιο ως έχει και να ρίξει το βάρος στον ιδιωτικό τομέα. Τραγικές επιλογές με τραγικές συνέπειες.
  • – Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία; Θα ήθελα να δω από που προκύπτει αυτό το νούμερο. Δεν μου αρέσουν αριθμοί που δεν βασίζονται σε στοιχεία.
  • – Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα; Η κακοδιαχείριση του κράτους. Τα είπαμε.
  • Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;; Είμαστε όλοι υπεύθυνοι.

Η επιστολή συνεχίζει με τα εξής ερωτήματα:

  • Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;
  • Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;
  • Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;
  • Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Εδώ νομίζω πως μια απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι εφικτή. Δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε, με τα ελλείμματα που είχαμε και τα τραγικά έξοδα του κράτους, είχαμε δύο λύσεις: άτακτη χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ, με ότι συνέπειες είχε αυτό, ή ελεγχόμενη χρεοκοπία και παραμονή στο ευρώ. Επιλέχθηκε η δεύτερη λύση και μεταξύ μας, αν είχε επιλεγεί η πρώτη, ούτε αυτά τα οποία παρουσιάζει σαν μη επιλογές του δεν θα υπήρχαν. Η κατάσταση θα ήταν πολύ χειρότερη από ότι είναι τώρα. Όλες οι κραυγές περί “Ελληνικού τσαμπουκά” στην κακιά Γερμανία, και παύση πληρωμών, θα έπρεπε να έχουν σταματήσει μετά τη χρεοκοπία της Κύπρου. Το ότι δεν έγινε δείχνει πως εθελοτυφλούμε και αγνοούμε τα άσχημα νέα και όχι πως έχουμε δίκιο.

Τα υπόλοιπα δεν θα τα απαντήσω γιατί είναι βασισμένα στις λάθος ιδέες περί οικονομίας τις οποίες έχω ήδη εξηγήσει παραπάνω και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι.

Κλείνοντας να πω πως μπορεί να φαίνομαι σαν μνημονιακός ή μερκελιστής, ή γερμανοτσολιάς, αλλά στη πραγματικότητα δεν είμαι παρά Έλληνας που έχει φάει δύο μειώσεις μισθού, βλέπει την δουλειά του να βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, με δύο παιδιά και κανένα άλλο εισόδημα. Απλώς δεν είμαι από αυτούς που βλέπουν εχθρούς σε κάθε σκιά και από αυτούς που προσπαθούν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους και, το πιο σημαντικό, να μην τα επαναλάβουν.

ΥΓ: Μπράβο στο παλικάρι για τους βαθμούς του, αλλά καλό θα είναι να γνωρίζει πως υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ “είμαι καλός μαθητής” και “έχω μορφωθεί”. Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα δεν βγάζει μορφωμένους και όσοι Έλληνες έχουν πετύχει το έχουν καταφέρει κόντρα στο σύστημα και όχι δουλεύοντας μαζί του.

Ενημέρωση 14/5/2013: Στο κείμενο φαίνεται σαν να λέω πως ο πατέρας του νεαρού είναι εκπαιδευτικός. Από το αρχικό κείμενο προκύπτει πως είναι στις μεταφορές. Εδώ προσπάθησα να αναφερθώ περισσότερο σε αυτό που έκανε τον νεαρό να γράψει αυτό το γράμμα και όχι στις μεταφορές ειδικά μιας και δεν έχω λεπτομέριες σε ποιό συγκεκριμένο χώρο ανήκει ο πατέρας του. Αν δεν είναι ξεκάθαρο αυτό λυπάμαι, ίσως έπρεπε να το γράψω με μεγαλύτερη σαφήνεια.

Ο μύθος του αλληλέγγυου Έλληνα

Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε Έλληνα θα σου πει πως σαν λαός βοηθάμε το συνάνθρωπό μας, μας ενδιαφέρουν οι αναξιοπαθείς και προσπαθούμε για μια καλύτερη κοινωνία.

Τα χρόνια πριν τη κρίση όμως, που ακόμα κυκλοφορούσε χρήμα, έστω και δανεικό, τα σημάδια ήταν πολύ διαφορετικά.

Οι Έλληνες αφήναμε την αγαθοεργία στο κράτος, που “όφειλε” να βοηθήσει, βγάζαμε απ’ έξω την ουρά μας και αγοράζαμε με τα περισσευούμενα χρήματά μας μεγαλύτερα αυτοκίνητα σε δρόμους που δεν τα χωράνε, περισσότερα ρούχα σε ντουλάπες που δεν τα παίρνουν, και πηγαίναμε σε περισσότερα πάρτι για να πιούμε λίγο παραπάνω και μετά να οδηγήσουμε τα ακριβά μας αυτοκίνητα, ελαφρώς μεθυσμένοι αλλά ασφαλείς στη γνώση μας πως και η αστυνομία μόνο “καταδρομικά” και πρόσκαιρα έκανε ελέγχους.

Δεν θα απαριθμήσω τα κοινωνικά προβλήματα που έχει προκαλέσει η κατρακύλα των αξιών στην Ελλάδα, δεν είναι αυτό το θέμα του άρθρου. Λίγο έως πολύ τα ξέρουμε όλοι.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να δούμε είναι αν είμαστε ο φιλόξενος λαός που βοηθάει όχι μόνο τους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα, αλλά και τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Φωνάζουμε όλοι για τα δημόσια σχολεία, τη δημόσια υγεία και καλά κάνουμε. Κατά τη γνώμη μου ένα χαρακτηριστικό μιας προηγμένη κοινωνίας είναι αυτά τα δύο αγαθά να είναι δημόσια και διαθέσιμα σε όλους.

Αλλά εμείς το “δημόσια” το εννοούμε διαφορετικά. Πρέπει να είναι δημόσια για εμάς, όχι για τους άλλους. Ακούω για παράδειγμα: “οι τσιγγάνοι δεν πληρώνουν φόρους, αλλά θέλουν δωρεάν περίθαλψη στα νοσοκομεία μας”. Αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική. Σύμφωνα με αυτό αφού δεν βοηθάς το κράτος γιατί περιμένεις να σε βοηθήσει αυτό; Που θα βρει τα χρήματα να το κάνει;
Για ευκολία, στη θέση της λέξης τσιγγάνος βάλτε όποια άλλη εθνική μειονότητα θέλετε.

Το πρόβλημα με την παραπάνω λογική είναι πως δεν έχει καμία σχέση με αλληλεγγύη. Καμία! Αλληλεγγύη, όπως εγώ την καταλαβαίνω τουλάχιστον, είναι να δίνει ο έχων στον μη έχοντα. Αν είναι αυτοί που τα έχουν να τα μοιράζουν μεταξύ τους τότε δεν έχουμε κοινωνία αλληλεγγύης αλλά σύστημα κάστας όπως αυτό της Ινδίας όπου ο κατώτερος δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει και να πετύχει κάτι καλύτερο γιατί κανείς δεν θα τον βοηθήσει.

Δυστυχώς κάπως έτσι είναι και η Ελληνική κοινωνία πλέον. Η έρευνα που διεξάγεται από την European Social Survey αποτυπώνει αυτή την πραγματικότητα με ανατριχιαστικό τρόπο.

Για παράδειγμα, στην ερώτηση αν είναι σημαντικό για εμάς να είμαστε πλούσιοι και να έχουμε χρήματα τα αποτελέσματα είναι τραγικά:

xoulsol2-thumb-large

Είμαστε από τους λαούς που πρώτη προτεραιότητά μας είναι το να είμαστε πλούσιοι, να έχουμε χρήματα. Δεν είναι περίεργο μιας και εδώ και χρόνια το μόνο που μας απασχολεί είναι το εύκολο χρήμα. Για αυτόν το λόγο τρέξαμε στο χρηματιστήριο και τελικά “παγιδευτήκαμε” και μετά ζητούσαμε από το κράτος να πληρώσει τα σπασμένα. Για αυτό το λόγο είμαστε από τους καλύτερους στις μίζες και ανταγωνιζόμαστε, με μεγάλες πιθανότητες πρωτιάς, χώρες της Αφρικής που έχουν παράδοση στο λάδωμα. Για αυτό το λόγο κλέβουμε το κράτος με περίσσια ευκολία και χωρίς να χάσουμε ύπνο.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι πως το κράτος είμαστε εμείς. Εμείς το ψηφίζουμε, εμείς το “επανδρώνουμε”, εμείς το πληρώνουμε και εμείς το απομυζούμε. Το κράτος είναι ο καθρέφτης μας και τον τελευταίο καιρό καταλάβαμε πως το είδωλό μας είναι άθλιο. Ένα μίζερο ανθρωπάκι που κοιτάει την τσέπη του, πως θα φάει και πως θα πιεί παραπάνω.

Παραπονούμαστε και δείχνουμε την τεράστια φτώχια της Αμερικής, την οποία λατρεύουμε να μισούμε, και ξεχνάμε πως εκεί τουλάχιστον κάποιος φτωχός έχει τη δυνατότητα να γίνει πλούσιος αν είναι τυχερός, έξυπνος και εργατικός. Δεν είναι τέλεια η Αμερική, ούτε κατά διάνοια. Αλλά δίνει ακόμα και σήμερα δυνατότητες.

Αντί λοιπόν να δείχνουμε την καμπούρα των άλλων θα έπρεπε να κοιτάμε τη δική μας που είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως περπατάμε ακόμα. Η φτώχια στη χώρα μας έχει φτάσει πλέον έξω από το μαρμάρινο κατώφλι μας. Οι δυσκολίες και η απελπισία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Και τί κάνουμε; Φροντίζουμε, ο κάθε ένας μέσω της δικής του μικρής ομάδας, να διατηρήσει τα “κεκτημένα”, μια λέξη που στα αυτιά μου πλέον ηχεί σαν βρισιά. Κρυβόμαστε πίσω από θρασύδειλους, άεργους κομματάνθρωπους με την ενδυμασία των συνδικαλιστών και προσπαθούμε να κρατήσουμε τα παράλογα και προκλητικά επιδόματα που αδίκως έχουμε κερδίσει, ακόμα και αν αυτό είναι φανερά εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Φερόμαστε σαν τη κόρη μου που έκλεψε το παιχνίδι του ξαδέρφου της και για να μην της το πάρουν το κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της και έκλαιγε. Αυτή είναι τριών, η δική μας δικαιολογία ποιά είναι;

Που είναι η αλληλεγγύη σου Έλληνα; Πέθανε μαζί με την εμπιστοσύνη σου.

Η ίδια έρευνα δείχνει και το επίπεδο εμπιστοσύνης που έχουμε στους θεσμούς.

Στην δήλωση “πρέπει να είμαστε πάντα επιφυλακτικοί στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους” λέει ναι ένα 59,8% ενώ στη ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 38,8%. Στην δήλωση “οι περισσότεροι άνθρωποι θα προσπαθούσαν να με εκμεταλλευθούν” οι Έλληνες συμφωνούμε σε ποσοστό 62% ενώ στην ΕΕ το ποσοστό είναι 24%. Τέλος, στο “άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για τον εαυτό τους» αντί «να βοηθάνε τον άλλο” απαντάμε με 58% ενώ στην ΕΕ είναι 33%.

Το πλέον καταδικαστικό είναι το ποσοστό που προκύπτει από το Charity Aid Foundation το οποίο τρέχει μια έρευνα που μετράει πόσο προσφέρουν οι πολίτες των χωρών σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Στο σύνολο των 146 χωρών ξέρετε σε ποιά θέση είμαστε; Στην 145η! Μεγαλύτερη κατάντια θα μπορούσα να φανταστώ μόνο αν ήμασταν τελευταίοι. Και για αυτό η Μέρκελ φταίει;

Οι θεσμοί στην Ελλάδα πέθαναν και μαζί τους πήραν τη διάθεση του Έλληνα να βοηθήσει τους φτωχότερους και άτυχους. Δεν βοηθάμε πλέον και δεν φταίει η κρίση. Αποτελέσματα σαν τα παραπάνω δεν δημιουργούνται σε 3 χρόνια. Είναι προϊόν έλλειψης παιδείας. Δεν μαθαίνουμε να δίνουμε γιατί δεν βλέπουμε τους άλλους σαν ίσους. Τους βλέπουμε είτε σαν πρόβλημα διότι έχουν περισσότερα χρήματα από εμάς και θέλουμε να τους γκρεμίσουμε (μη ξεχνάμε πως στην Ελλάδα όποιος είναι πετυχημένος αυτομάτως μαρκάρεται σαν κλέφτης ή “αδελφή”, λες και το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι κακό), είτε σαν “ξένους” οι οποίοι θέλουν να φάνε τα χρήματα που μαζεύει το κράτος από τους φόρους (που δεν πληρώνουμε).

Το πιο χαρακτηριστικό σημάδι πως ο Έλληνας έχει κλειστεί στο καβούκι του και όλοι οι άλλοι είναι κακοί και συνωμοτούν εναντίον του είναι η άνοδος του ΛΑΟΣ και της ΧΑ. Και τα δύο κόμματα έχουν ένα εθνικιστικό προφίλ που γίνεται πιο ακραίο στη ΧΑ και σαν να μην έφτανε αυτό και τα δύο πιστεύουν σε μια αηδιαστική μορφή χριστιανισμού που ισχύει μόνο για τους “δικούς μας”. Το έχω ξαναπεί, χριστιανισμός και εθνικισμός δεν πάνε μαζί. Ή το ένα θα είσαι ή το άλλο.

Η είσοδος αυτών των δύο κομμάτων στη Βουλή, ειδικά αυτό της ΧΑ που πρεσβεύει τα χειρότερα χαρακτηριστικά της φασιστικής νοοτροπίας είναι αυτό που σφραγίζει την εξαφάνιση του “αλληλέγγυου Έλληνα”. Όταν οι Έλληνες ψηφίζουμε ένα κόμμα που διαλαλεί προς πάσα κατεύθυνση πως οι αδύναμοι είναι βάρος και πρέπει να φύγουν τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και η 145η θέση απολύτως δικαιολογημένη.

Μπορεί να διορθωθεί αυτή η κατάσταση; Δεν ξέρω. Ίσως η “μόλυνση” να είναι τόσο μεγάλη και τόσο εκτεταμένη που ο ασθενής δεν σώζεται. Ας ελπίσουμε αυτό να μην ισχύει. Αλλά αν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να το διορθώσουμε, κατά τη γνώμη μου πρέπει να ξεκινήσουμε από την παιδεία μας.

Να επιλέξουμε σωστούς καθηγητές με αξιοκρατικά μέσα, να τους αξιολογούμε συστηματικά. Να βελτιώσουμε τη διδακτέα ύλη, να μην είμαστε σκλάβοι των μύθων που κυκλοφορούν και αναπαράγονται. Να φύγουν τα κόμματα από τα πανεπιστήμια, να γίνει η έρευνα και η δημιουργία αυτοσκοπός και όχι μπαμπούλας.

Αυτή θα είναι μόνο η αρχή. Μετά πρέπει να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι τομείς της κοινωνίας.

Είμαστε σε τραγική κατάσταση και κάτι πρέπει να κάνουμε άμεσα. Αν δεν κάνουμε εμείς οι Έλληνες το σωστό μη περιμένουμε να το κάνουν οι άλλοι για εμάς. Όταν η χώρα καταρρεύσει από όλες τις απόψεις θα είμαστε άξιοι της τύχης μας και δεν θα φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας αλλά και εμείς που τους δημιουργήσαμε, μεγαλώσαμε και διατηρήσαμε έτσι όπως είναι.

Χρειαζόμαστε άμεσα καθαρό μυαλό και λογικές προτάσεις. Αλλά οι αποφάσεις μας πρέπει να παρθούν τώρα, πριν να είναι αργά.

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά στον παραπάνω πίνακα οι χώρες που είναι κατά βάση άθεες όπως είναι οι Σκανδιναβικές, έχουν τα καλύτερα ποσοστά. Αντιθέτως οι πιο θρησκευόμενες είναι σε χειρότερη θέση. Αυτό ισχύει σε όλες τις κατηγορίες της έρευνας. Γιατί άραγε;

Πηγές

Η χρεοκοπία της Κύπρου 2

Τελικά η Κύπρος υπερψήφισε τα μέτρα της Τρόικας. Το ΟΧΙ της πρηγούμενης εβδομάδας ήταν τζούφιο μιας και δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Που έχουν κρυφτεί οι Τσιπροκαμένοι μετά τα μεγάλα λόγια; Θα δούνε την αλήθεια;

Στη Κύπρο είδαμε το ΟΧΙ και ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Το είδαμε:

  • Κλειστές Τράπεζες
  • Παύση πληρωμών
  • Παύση εισαγωγών
  • Άδεια ράφια στα σουπερμάρκετ

Ευτυχώς η Κύπρος δεν έμεινε στο ΟΧΙ διότι σήμερα κιόλας θα είχαμε λεηλασίες και το στρατό στο δρόμο να κρατήσει τη τάξη. Κανείς δεν ξέρει τί άλλες συνέπειες θα είχε αυτό στις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις σχέσεις με Τουρκία, Ισραήλ και Αίγυπτο που πλέον είναι μια καθαρά Ισλαμική χώρα και, όπως όλες, πρώτα θα υποστηρίξει τους Ισλαμιστές και μετά αλλόθρησκους.

Κάποιοι θα πουν πως είμαι χαρούμενος που η Τρόικα «εκβιάζει» τη Κύπρο και πως είμαι κακός και άλλα όμορφα.

Τίποτα από τα παραπάνω. Εδώ και καιρό είχα πει πως δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Πως, δυστυχώς εδώ που φτάσαμε, έχουμε μόνο την επιλογή του δανεισμού και της πορείας με την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό.

Μαγικοί σωτήρες (Ρώσοι) δεν υπάρχουν. Όπως και στη δική μας περίπτωση, έτσι και με τη Κύπρο, οι Ρώροι είπαν ξεκάθαρα πως η Κύπρος πρέπει να τα βρει με την Ευρώπη και δεν έκανε καν τη κίνηση να αγοράσει τη Λάική Τράπεζα, της οποίας το 20% ήδη έχει.

Ο Τσίπρας είπε πως το ΟΧΙ αυτό ήταν ευκαιρία να «επιστρεψει ο φόβος». Δηλαδή ειλικρινά, πιστεύει πως οι Ευρωπαίοι που χάσανε ύπνο; Πιστεύει πως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε κάθονται σε μια γωνία ξύνουν το κεφάλι τους και αναρωτιούνται «πώς μας τη φέρανε έτσι»;

Αυτά που παραλίγο να δούμε σε πλήρη εξέλιξη στη Κύπρο θα βλέπαμε στην Ελλάδα αν είχαμε πει και εμείς ΟΧΙ.

Χάρηκα που η Κύπρος τελικά συμφώνησε με την Ευρώπη. Όχι γιατί η Κύπρος θα πρέπει να κόψει και να πληρώσει και να πονέσει, αλλά γιατί η Κύπρος θα παραμείνει μια πολιτισμένη χώρα και δεν θα γίνει ξαφνικά, από ένα κόσμημα της Μεσογείου, μια χώρα με τα τεράστια προβλήματα της Αργεντινής αλλά χωρίς τις παραγωγικές της δυνάμεις.

Στην Ελλάδα αποκαλούμε τους βουλευτές προδότες και δοσίλογους επειδή ψήφισαν το μνημόνιο. Οι Κύπριοι βουλευτές ήταν ήρωες στο ΟΧΙ, αλλά τώρα; Τώρα ξαφνικά μέσα σε τρεις μέρες έγιναν προδότες; Τί άλλαξε;

Απλώς τη πρώτη φορά οι βουλευτές ψήφισαν με τη καρδιά και τη δεύτερη με το μυαλό. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι, δεν αλλάξανε. Απλώς ξεπεράσανε το αρχικό σοκ και είδαν τα πράγματα όπως είναι.

Όπως έχουμε πει, ο δρόμος από εδώ και πέρα δεν θα είναι εύκολος. Απαιτείται δουλειά και μυαλό για να επιβιώσουμε.

Καλή δύναμη και τύχη σε όλους μας.

Η χρεοκοπία της Κύπρου

imagesΠολλά γίνονται τον τελευταίο καιρό και πολύ μας επηρεάζουν. Σαν χώρα έχουμε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό και με το χέρι προτεταμένο ζητάμε βοήθεια από τους ξένους που έχουν πλέον καταλάβει πως οι πολιτικοί μας είναι αναξιόπιστοι και για αυτό το λόγο ζητάνε ολοένα και πιο δύσκολα μέτρα.

Αν οι δανειστές μας πίστευαν πως μέριμνα των Ελλήνων πολιτικών θα ήταν, εκτός της ανόρθωσης της Ελληνικής οικονομίας, η δημιουργία πλεονασμάτων προκειμένου να πληρωθούν τα δάνεια, τότε σίγουρα θα ήταν πιο διαλλακτικοί στις διαπραγματεύσεις τους. Αλλά έχουν δει με ποιά κριτήρια λειτουργούν οι Έλληνες πολιτικοί, ποιές είναι οι προτεραιότητές τους, και καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει πιθανότητα να αγγίξουν το πραγματικό πρόβλημα της χώρας και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν πλεόνασμα. Έτσι λοιπόν, η Τρόικα και το ΔΝΤ, ζητάν εκ των προτέρων ρυθμίσεις που θα μας έκαναν πολύ καλό αν είχαν γίνει νωρίτερα και σε μεγαλύτερο βάθος χρονικού ορίζοντα, να υλοποιηθούν άμεσα με τρομερές συνέπειες για την Ελληνική οικονομία και κοινωνία. Έτσι προκύπτουν, δικαιολογημένα, και οι αντιδράσεις που πολλές φορές είναι ακραίες. Ούτως ή άλλως, οι Έλληνες είμαστε λαός της υπερβολής και δεν “κρατιόμαστε”, θέλουμε να αποτάξουμε όλους τους ξένους ζυγούς από πάνω μας.

Εδώ και αρκετό καιρό, είναι προφανές πως και η Κύπρος θα ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει το δικό μας δρόμο, του δανεισμού, για να μη χρεοκοπήσει.

Σε αυτή τη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι μόνο το διογκωμένο δημόσιο, όπως εδώ, αλλά και οι τράπεζές της οι οποίες είναι προβληματικές. Το γεγονός πως σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι Κυπριακές τράπεζες οφείλεται στο δικό μας κούρεμα του χρέους, είναι κάτι που δεν συζητάμε μιας και στην Ελλάδα για όλα φταίνε οι ξένοι και ποτέ εμείς.

Έτσι λοιπόν, όταν η Ελλάδα “κούρεψε” το χρέος της, οι Κυπριακές τράπεζες έχασαν αρκετά δις ευρώ. Φανταστείτε τί θα γινόταν αν το κούρεμα ήταν μεγαλύτερο, όπως ήθελαν  μερικοί Έλληνες πολιτικοί!

Αλλά τώρα η Κύπρος είναι με το μαχαίρι στο λαιμό, η δανείζεται χρήματα, ή κηρύσσει στάση πληρωμών με ό,τι τραγικές συνέπειες έχει αυτό.

Η Τρόικα, και η Κυπριακή κυβέρνηση είχαν τη φαεινή ιδέα να φορολογήσουν τις καταθέσεις των απλών ανθρώπων. Εδώ άρχισε ένας μύλος προβλημάτων και παραπληροφόρησης που δεν έχει προηγούμενο.

Κατ’ αρχήν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως η φορολόγηση καταθέσεων δεν έχει καμία διαφορά με τη φορολόγηση οποιουδήποτε πλούτου έχει μαζέψει ένας πολίτης. Δηλαδή είναι ουσιαστικά το ίδιο να σου φορολογήσουν τις καταθέσεις με το να σου βάλουν τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ). Στην ουσία δεν έχει διαφορά διότι ο εργαζόμενος έχει μια πηγή χρήματος και είτε τα χρήματα βρίσκονται επενδυμένα σε ένα σπίτι, είτε βρίσκονται στην τράπεζα, είναι ακριβώς το ίδιο. Συνεπώς, αν είσαι υπέρ της φορολόγησης των ακινήτων ή άλλων περιουσιακών στοιχείων, τότε δεν θα πρέπει να είσαι εναντίον της φορολόγησης των καταθέσεων. Δεν έχει διαφορά. Εδώ είναι που βλέπουμε την απίστευτη υποκρισία και μοναδική ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ στις κωλοτούμπες μιας και αυτός ήταν από τους πρώτους που μίλησε για φορολόγηση τραπεζικών καταθέσεων. Αν θέλετε να διαβάσετε όλο του το πρόγραμμα, το οποίο βέβαια δεν δίνει συγκεκριμένα νούμερα, κάντε κλικ εδώ.

Ή μήπως τελικά υπάρχει διαφορά.

Η διαφορά είναι στον ψυχολογικό τομέα. Οι καταθέσεις μας είναι μετρητά, άμεσα χρησιμοποιήσιμα χρήματα, απτά και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα για ότι προκύψει. Η αξία του σπιτιού μας δεν μεταφράζεται εύκολα σε χρήμα και το κάνουμε αυτό μόνο όταν θέλουμε να το πουλήσουμε ή να το νοικιάσουμε. Συνεπώς, το χρήμα στην τράπεζα είναι ουσιαστικά στη τσέπη μας και από εκεί αφαιρείται. Αυτό είναι μια τραυματική εμπειρία και καταλαβαίνω όλους τους Κύπριους που αντέδρασαν με αυτόν τον τρόπο.

Το πρόβλημα όμως παραμένει. Η Κύπρος χρειάζεται χρήματα και η απόρριψη του νομοσχεδίου που προέβλεπε τη μερική και υπό προϋποθέσεις φορολόγηση των τραπεζικών καταθέσεων δεν πέρασε. Αυτός ο φόρος δεν θα έλυνε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, αλλά είχε τεθεί σαν προϋπόθεση από την ΕΕ προκειμένου να δανειοδοτηθεί η χώρα. Οφείλω να ξεκαθαρίσω πως, τουλάχιστον στο μυαλό μου, η ΕΕ και η Γερμανία, με αυτό το νομοσχέδιο, έχασαν την “ηθική υπεροχή” που είχαν ως δανειστές μιας και όταν ζητάς δανεικά είναι λογικό ο δανειστής να θέτει τους όρους. Με την κίνηση φορολόγησης των καταθέσεων η Γερμανία φέρθηκε σαν “νταής” που λέει “μπορώ και το κάνω, και το κάνω γιατί μπορώ”. Τώρα λοιπόν, μετά την απόρριψη του νομοσχεδίου αυτού, η ΕΕ έχει άλλοθι και μπορεί να πει πως αρνείται τη δανειοδότηση και ας πάει να πνιγεί η Κύπρος.

Σε αυτή την περίπτωση η Κύπρος, αν δεν θέλει να βουλιάξει, θα πρέπει να βρει χρήματα από αλλού.

Από που;

Μα από τη Ρωσία!

Μη ξεχνάμε πως όταν η Ελλάδα έψαχνε χρήματα για τις δικές της ανάγκες και κάποιοι είχαν βγει και είχαν πει πως θα έπρεπε να ζητήσουμε από τη Ρωσία τα χρήματα, ο πρωθυπουργός της, ο κος Μεντβέντεφ, βγήκε και είπε δημοσίως πως η Ελλάδα θα πρέπει να ψάξει να βρει χρήματα στο ΔΝΤ. Πολύ ξεκάθαρα λοιπόν είχε απορρίψει οποιαδήποτε βοήθεια προς εμάς παρά τα διάφορα που λέγονταν από τους δημιουργούς φημών στο διαδίκτυο.

Τί διαφορετικό έχει η Κύπρος από εμάς. Μα έχει επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και έχει ξεκινήσει διαδικασίες εκμετάλλευσής τους. Δεν τα έχουν βγάλει ακόμα από τη γη, αλλά είναι μερικά χρόνια μακριά, σε αντίθεση με εμάς που ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει πόσα και που βρίσκονται.

Αλλά όλοι όσοι θριαμβολογούν που η Κύπρος είπε όχι στο νομοσχέδιο φορολόγησης των καταθέσεων και το θεωρούν νίκη κατά της Γερμανίας και της κακιάς ΕΕ, δεν πρέπει να γελιούνται. Η Ρωσία δεν θα χαρίσει χρήμα γιατί της περισσεύει. Θα ζητήσει και αυτή ανταλλάγματα. Αυτά βέβαια θα είναι ομόλογα της εταιρίας εκμετάλλευσης του φυσικού αέριου. Με άλλα λόγια, η εταιρία αυτή θα χρωστά στο Ρωσικό κράτος μερικά δις ευρώ.

Αν αυτό γινόταν στην Ελλάδα όλοι τώρα θα μιλούσαν για ξεπούλημα του Εθνικού πλούτου, για προδότες και κρεμάλες στο Σύνταγμα. Αλλά για την Κύπρο και τη πιθανή συμφωνία με τη Ρωσία, όλοι είναι χαρούμενοι. Λες και η Γερμανία πληγώθηκε που οι πολίτες της δεν δάνεισαν χρήματα σε άλλη μια χώρα.

Τα επόμενα βήματα είναι σχετικά ξεκάθαρα. Η Κύπρος παίζει το χαρτί της Ρωσίας. Αν της βγει θα πάρει τα χρήματα που θέλει και, προσωρινά τουλάχιστον, θα ορθοποδήσει. Αυτή έχει περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα, γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα έχει δομές που βοηθούν την οικονομία και την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Αν όμως το χαρτί της Ρωσίας δεν βγει, γιατί οι Ρώσοι δεν θα είναι ικανοποιημένοι με αυτά που τους δίνουν (δεν είναι αγγελούδια όπως παρουσιάζονται από πολλούς, τα συμφέροντά τους κοιτάζουν και καμιά αγάπη δεν τρέφουν προς τη Κύπρο), τότε η χώρα θα πρέπει να στραφεί ξανά στην Ευρώπη, αυτή τη φορά με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Τότε, αν η ΕΕ θέλει ακόμα να βοηθήσει, ποιός ξέρει τί θα ζητήσει.

Αν τελικά η Κύπρος δεν βρει χρήματα, τότε θα δούμε αυτό που παραλίγο να γίνει, και μπορεί ακόμα, στην Ελλάδα. Πλήρη οικονομική κατάρρευση.

Στην Κύπρο έχω και φίλους και συνεργάτες και εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να βρουν λύση. Έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες από ότι εμείς διότι αυτοί δεν είναι “της αρπαχτής” αλλά έχουν πρόγραμμα και βλέπουν μακρύτερα από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω.

Εύχομαι σε όλη τη Κύπρο καλή τύχη τις επόμενες εβδομάδες και μακάρι να πάνε όλα καλά.

Η Ελληνική δικαιοσύνη και το παραλλήρημα ενός νεοέλληνα

(ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΣΥΝΗΘΙΖΩ. Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ)

imagesΕίχα να πάω για τρέξιμο πολλές μέρες. Λίγο η διάθεση λίγο η κούραση, δεν έβγαινα από το σπίτι. Αλλά μιας και χθες μπορούσα, ντύθηκα και βγήκα έξω.

Τρέχοντας λοιπόν σκεφτόμουν πως πρέπει να τρέχω πιο συχνά μπας και βγάλω από πάνω μου λίγο από το άγχος που κουβαλάω. Αυτή την περίοδο έχω τόσα στο μυαλό μου που είναι εντυπωσιακό που δεν έχουν αντίκτυπο στην υγεία μου ακόμα.

Αυτό που ίσως με αγχώνει και με θυμώνει περισσότερο είναι που ενώ πιστεύω πραγματικά στην Ελληνική δικαιοσύνη και δημοκρατία, αντιλαμβάνομαι από πρώτο χέρι πως το σύστημα είναι στρεβλωμένο από όλες τις μεριές.

Να εξηγήσω.

Χρόνια πριν ένας εφοριακός ήρθε στην εταιρία μας, έκανε έλεγχο και δικαίως ή αδίκως μας έβαλε κάποια πρόστιμα. Ο πατέρας μου μου έλεγε πως ήταν άδικα αλλά εγώ δεν ήμουν εδώ και δεν έχω άποψη. Το θέμα μου όμως δεν είναι το πρόστιμο.

Στην Ελλάδα λοιπόν έχεις δικαίωμα να πας στα φορολογικά δικαστήρια αν διαφωνείς με την εφορία και αυτό κάναμε σαν εταιρία. Η υπόθεση, όπως συνήθως έκανε μερικά χρόνια να εκδικασθεί και τελικά η δίκη έγινε πριν μερικούς μήνες, καταμεσής της κρίσης και όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας.

Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε ή όχι, την απόφαση θα τη μάθουμε σύντομα. Αν χάσουμε όμως έχουμε το δικαίωμα να πάμε στο εφετείο, σωστά; Εεεεεεμμ, ναι και όχι. Σύμφωνα με έναν νόμο που ψηφίστηκε πολύ πριν τη κρίση έχουμε βέβαια το δικαίωμα να κάνουμε έφεση, αλλά για να δικαστεί η έφεση πρέπει να πληρώσουμε το 50% των αμφισβητούμενων χρημάτων. Με άλλα λόγια, αν κάποιος αμφισβητεί 100.000€ τότε για να πάει στο εφετείο πρέπει να πληρώσει 50.000€. Το πρόβλημα με αυτόν τον νόμο είναι προφανές, εξαιρεί τους φτωχότερους που δεν μπορούν να πληρώσουν το μισό ποσό.

Αν λοιπόν χάσουμε δεν θα μπορέσουμε να πάμε στο εφετείο ανεξαρτήτως αν έχουμε δίκιο ή άδικο και αυτομάτως χάνουμε το δικαίωμα να έχουμε πρόσβαση στη δικαιοσύνη!

Αυτό είναι που με τρελαίνει!

Τί επιλογές έχω λοιπόν ως επιχειρηματίας;

  • Να πάω στο δικαστήριο με ένα καλάσνικοφ και να θερίσω δίκαιους και άδικους.
  • Να φτιάξω ένα πανό και να αρχίσω να φωνάζω έξω από το δικαστήριο ή τη βουλή και όποιος ακούσει.
  • Να ασκήσω τα δημοκρατικά μου καθήκοντα και να περιμένω.

Δυστυχώς η δημοκρατία αργεί, αλλά εγώ δεν πιστεύω στη βία και ας λέει η κα Λιάνα Καννέλη πως η βία είναι η μαμή της επανάστασης. Μπορεί αυτό να είναι αλήθεια αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ένα σημαντικό σημείο. Πριν αρχίσει η βίαιη επανάσταση είχαν γίνει συζητήσεις και η κατάσταση προχώρησε στη βία επειδή ο λαός είχε να αντιμετωπίσει ένα αυταρχικό καθεστώς και όχι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Κάποιοι θα πουν πως δεν έχουμε δημοκρατία και άλλα παρόμοια, αλλά όπως και αν το δούμε έχουμε δημοκρατία. Όλοι ψηφίζουμε στις εκλογές και όποιος δεν ψηφίζει δεν έχει δικαίωμα να παραπονιέται. Το πρόβλημα αρχίζει βέβαια με την επιλογή της ψήφου διότι, στην Ελλάδα, δεν ψηφίζουμε με κριτήριο τι είναι καλό για τα παιδιά μας, αλλά τι είναι καλό για την τσέπη μας. Τώρα όμως που άδειασε η τσέπη μας τί θα πούμε στα παιδιά μας;

Αυτό που λέω είναι πως πιστεύω στη δημοκρατία, ακόμα και σε αυτή τη στραβή και κουτσή που έχουμε εδώ, αλλά αν αύριο έρθει κάποιος πολιτικός και μου πει ψήφισέ με και θα καταργήσω αυτόν τον άδικο νόμο, δεν θα τον πιστέψω. Έχει αποδειχθεί περίτρανα πως οι πολιτικοί είναι ψεύτες. Μπορεί κάποιοι να μην είναι και να τους ενοχλεί που τους τσουβαλιάζω με τόση ευκολία, αλλά που ήταν αυτοί οι τίμιοι όταν περνούσε ή συμφωνούσε το κόμμα τους σε νόμους που μοναδικό σκοπό είχαν να τακτοποιήσουν ημετέρους; Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος μέσα στη βουλή που να μην έχει κάνει τέτοια συμφωνία με το διάβολο. Άρα λοιπόν δεν υπάρχουν αθώοι, είναι όλοι ένοχοι οπότε ας μην ενοχλούνται με το τσουβάλιασμα. Οι ηθικές αρχές δεν είναι πλαστελίνη να τις αλλάζεις ανάλογα με τις πιέσεις. Ή έχεις ή δεν έχεις.

Πώς προχωράω εγώ λοιπόν αν η απόφαση του δικαστηρίου είναι αρνητική; Έχω τη δυνατότητα να πληρώσω αυτά που ζητάν; Ίσως μερικά χρόνια πριν, και εδώ έρχεται και δένει όμορφα η καθυστέρηση των δικαστηρίων που έριξε την απόφαση μέσα στη κρίση όπως είπα νωρίτερα, να μπορούσα.

Η μόνη λύση που έχω είναι να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά αλλά παράλληλα να προετοιμάζομαι για να γυρίσω σελίδα. Έχω δύο παιδιά που οφείλω να μεγαλώσω όσο καλύτερα μπορώ. Ευτυχώς η ζωή δεν τελειώνει με μια δουλειά οπότε αν χρειαστεί θα βρω άλλη, ή θα φτιάξω άλλη. Αλλά και πάλι οι συγκυρίες είναι άθλιες και δεν το κρύβω πως είμαι πολύ τρομαγμένος. Αυτή είναι και η βασική πηγή του άγχους που με τρώει, το τι θα πω στα παιδιά μου.

Άλλοι θα μου πουν “ορίστε που μας έφερε η Τρόικα και το ΔΝΤ μαζί με τη κυβέρνηση και όλους τους προδότες, κτλ”. αυτή η συμπεριφορά είναι απλώς μια αποποίηση ευθυνών, τίποτα παραπάνω και θα σας πω γιατί.

Το ΔΝΤ και η Τρόικα δεν ήρθαν στα καλά καθούμενα και μας ανάγκασαν να πάρουμε τα χρήματά τους. Το ΠΑΣΟΚ είδε πως δεν μπορούσε να δανειστεί για να πληρώσει τους λογαριασμούς του κράτους και ζήτησε βοήθεια. Η ΕΕ δεν είχε μηχανισμό βοήθειας γιατί είχε προβλέψει πως δεν πρέπει να υπάρχει, και έτσι ζήτησε να εμπλακεί και το ΔΝΤ το οποίο κάνει αυτή τη δουλειά. Οι δυο τους λοιπόν ήρθαν και μας είπαν πως αν θέλουμε τα χρήματα που ζητάμε, θα πρέπει να αλλάξουμε τακτική διότι αν συνεχίσουμε έτσι όπως είμαστε απλώς δεν θα έχει νόημα το δάνειο.

Μια παρένθεση εδώ, δεν φταίει μόνο το ΠΑΣΟΚ για αυτήν την κατάσταση, αλλά και όλα τα προηγούμενα κοινοβουλευτικά σχήματα. Ακόμα και η αριστερά που αποκαλεί την ΕΕ “διάβολο” αλλά δεν διστάζει να χορέψει μαζί του.

Κλείνει η παρένθεση.

Οι πολιτικοί μας όμως δεν ήθελαν να κόψουν τον δημόσιο τομέα που είναι τεράστιος. Στο κάτω-κάτω, το δημόσιο είναι ο βασικός τους πελάτης. Οπότε έκαναν κάτι απίστευτο, έκοψαν αρχικά συντάξεις! Από φτωχούς συνταξιούχους που δεν έχουν άλλη πηγή εισοδήματος κτλ, μην μπω σε λεπτομέρειες.

Έπρεπε να περάσουν 3 χρόνια για να αρχίσουν να κόβουν από το δημόσιο αλλά εν τω μεταξύ η οικονομία έχει γονατίσει με τις ηλίθιες επιλογές και τους λάθος χειρισμούς. Πλέον ισορροπούμε σε τεντωμένο σχοινί και κανείς δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις.

Έρχεται και ο ΣΥΡΙΖΑ και μας λέει πως θα τα ανατρέψει όλα και οι μισθοί του δημοσίου (δεν έχει πει κουβέντα για τον ιδιωτικό τομέα) θα επανέρθουν στα προηγούμενα επίπεδα και άλλα παρόμοια. Αλλά ποτέ δεν μας λέει πως θα γίνει αυτό. Μας φέρνει σαν παράδειγμα την Αργεντινή ενώ ταυτοχρόνως η Αργεντινή, που σαν χώρα δεν έχει σχέση με εμάς μιας και ΕΧΕΙ παραγωγή, καίγεται και η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, πάλι.

Μας λένε για την Ισλανδία και πως κατάφερε αυτή να ξεφύγει αφήνοντας τις τράπεζες (τον μεγάλο διάβολο) να χρεοκοπήσουν, αλλά δεν μας λένε πως στην Ισλανδία το πρόβλημα ξεκίνησε από τις τράπεζες, ενώ εδώ ξεκίνησε από το κράτος. Με αυτή τη λογική εμείς θα έπρεπε να αφήσουμε το κράτος να χρεοκοπήσει. Θα έπρεπε;

Δεν αγαπώ τις τράπεζες. Σαν επιχειρηματία δεν με έχουν βοηθήσει ποτέ και, επειδή οι έλληνες πολιτικοί είναι γατούλες (προσπαθώ απεγνωσμένα να είμαι ευγενικός), οι τράπεζες είναι στην Ελλάδα κράτος εν κράτη. Αλλά δεν φταίνε αυτές.

Ε, ποιός φταίει λοιπόν;

Εμείς φταίμε. Φταίμε γιατί όλα τα χρόνια της χλιδής ψηφίζαμε τους ίδιους με λάθος κριτήρια. Φταίμε γιατί δεν υψώσαμε τη φωνή μας όταν βλέπαμε κάτι λάθος και όταν κερδίζαμε χρήματα απλώς βουλιάζαμε πιο βαθιά στον καναπέ μας. Φταίμε γιατί μας άρεσε η ιδέα να βολέψουμε το παιδί μας στο δημόσιο χωρίς να αναρωτηθούμε από που θα έρχεται ο μισθός ενός ακόμα ανθρώπου. Φταίμε γιατί βλέπαμε τη ρεμούλα και τη κλεψιά παντού γύρω μας αλλά αντί να αντιδράσουμε είχαμε ηρωποιήσει τους κλέφτες. Φταίμε γιατί είχαμε χαλαρώσει, θέλαμε 15 αθλητικές εφημερίδες στην καθησιά μας, να βγαίνουμε στις καφετέριες και να πηγαίνουμε στα μπουζούκια κάθε βράδυ. Φταίμε γιατί δεν φωνάζαμε.

Η δημοκρατία θέλει δουλειά και επαγρύπνηση. Δεν σημαίνει ότι επειδή την έχεις μπορείς να χαλαρώσεις. Είδαμε πόσο γρήγορα καταλύθηκαν θεσμοί και άλλαξαν νοοτροπίες . Η ψήφος έγινε εμπόρευμα και οι πολιτικοί πωλητές. Μη με παρεξηγείτε, δεν έχω κάτι εναντίων των πωλητών και εγώ τέτοιος είμαι. Αλλά πολιτικός και πωλητής μαζί δεν γίνεται και όταν γίνει τα αποτελέσματα είναι άσχημα.

Τί κάνουμε λοιπόν; Αντάρτικο; Επανάσταση; Εναντίον ποιανού, των βουλευτών; Μα δικό μας δημιούργημα είναι. Εμείς τους κάναμε πωλητές όταν προθυμοποιηθήκαμε να πουλήσουμε την ψήφο μας για μια θέση στο δημόσιο. Εναντίον του πολιτεύματος; Μα, μπορεί η δημοκρατία να μην είναι η τέλεια λύση, αλλά καλύτερη δεν έχω βρει. Εναντίον του καπιταλισμού; Ούτε αυτό είναι τέλειο σύστημα, αλλά ο Σοσιαλισμός και ειδικά ο Κομουνισμός έχουν πεθάνει προ πολλού. Αν θέλουμε ένα ζόμπι τότε να μη ξαφνιαστούμε αν μας δαγκώσει τον κώλο. Ο Κουμουνισμός είναι ένα σύστημα όπου ο κάθε ένας παράγει με βάση τις δυνατότητές του και αμοίβεται με βάση τις ανάγκες του. Αυτό είναι ότι πιο άδικο έχω ακούσει! Γιατί εγώ να πληρώνομαι το ίδιο με κάποιον λιγότερο ικανό και γιατί κάποιος άλλος πιο ικανός από εμένα να πληρώνεται τα ίδια ενώ δουλεύει περισσότερο; Ο Κουμουνισμός είναι το τέλος της αξιοκρατίας και της επιχειρηματικότητας.

Ένα πράγμα πρέπει να κάνουμε. Να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Να δούμε τα λάθη μας με ειλικρίνεια και να τα διορθώσουμε. Ξέρω, οι Έλληνες έχουμε γιγαντιαίο εγωισμό μιας και δώσαμε τα φώτα μας σε όλο το κόσμο, εφεύραμε τη φυσική, τη χημεία, την ιατρική, τη δημοκρατία (που τόσο λίγο σεβόμαστε), την Αννίτα Πάνια και άλλα πολλά, οπότε όλοι μας χρωστάνε και για αυτό το λόγο πρέπει να μας πληρώνουν εσαεί.

Έλα μου όμως που οι άλλοι δεν το βλέπουν έτσι.

Αν δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας τότε δεν έχουμε ελπίδα να βγούμε από το βούρκο και όσο επιμένουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους τόσο πιο πολύ κλείνουμε τα μάτια.

Αυτός είναι και ο λόγος που μας ενόχλησε η δήλωση του Πάγκαλου πως “μαζί τα φάγαμε”. Ναι, μαζί τα φάγαμε. Όταν έτρωγαν οι μεγάλοι προμηθευτές του δημοσίου, εμάς προσλαμβάναν για να δουλέψουμε, σε σάπια ποδάρια στηριζόμενοι. Όταν κλέβαμε τους φόρους και τις εισφορές κόβαμε κομμάτια από το σπίτι μας. Τώρα που έπεσε μας φταίνε άλλοι και μεταξύ τους οι μετανάστες.

Στις παλιές καλές ημέρες που το χρήμα έρεε οι μετανάστες ήταν χρήσιμοι γιατί έκαναν δουλειές που εμείς δεν καταδεχόμασταν. Τώρα είναι βάρος και πρέπει να φύγουν.

Έρχεται και η Χρυσή Αυγή και αγγίζει τα πιο πρωτόγονα αισθήματά μας. Αλλά μας μπερδεύει και δεν βλέπουμε πως είναι ένα Εθνικό-Σοσιαλιστικό κόμμα. Δηλαδή Σοσιαλιστικό (που εγώ έχω απορρίψει) και εθνικιστικό μαζί. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν να είναι κάποιος Χριστιανός και εθνικιστής μαζί. Πώς στο διάολο γίνεται μπορεί να μου πει κάποιος;

Τι μας μένει λοιπόν; Δουλειά, υπομονή και ότι μυαλό μας έχει περισέψει. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την αλλαγή γιατί είναι αναπόφευκτη και κάποια στιγμή θα κληθούμε να την αντιμετωπίσουμε.

Δεν περιμένω να αλλάξει ο νόμος που ανέφερα στην αρχή, τουλάχιστον όχι τώρα και είναι πολύ πιθανό, αν αλλάξει κάποτε, να είναι πολύ αργά για εμάς. Θα έχουμε κληθεί να αλλάξουμε, ότι και αν σημαίνει αυτό.

Ελπίζω μονάχα να είναι χαρούμενα τα παιδιά μου και να μπορώ να τους προσφέρω. Χαίρομαι που έχω την οικογένειά μου δίπλα μου και ξέρω πως θα με υποστηρίξει. Δεν μιλάω μόνο για τη στενή οικογένεια αλλά και για τη μακρινή, ακόμα και για τους φίλους στο FB. Μια καλή κουβέντα οι περισσότεροι θα την πουν και αυτό βοηθάει.

Ακόμα και αυτοί που διαφωνούν μαζί μου χρήσιμοι είναι. Όλα τα χρόνια που περάσανε ήμασταν σιωπηλοί. Ας φωνάξουμε λίγο τώρα, ακόμα και αν φωνάζει ο κάθε ένας για τα δικά του πιστεύω.

Η δική μου η γενιά μάλλον θα υποφέρει. Ελπίζω να κάνω λάθος αλλά ο λογαριασμός πάντα έρχεται και όσο καθυστερεί τόσο μεγαλώνει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι. Κάτι πρέπει να κάνω για να βγάλω το άγχος από πάνω μου γιατί θα με σκοτώσει. Οπότε, όσοι φτάσατε ως εδώ και δεν βαρεθήκατε ελπίζω να άξιζε τον κόπο. Όσοι δεν φτάσατε, δεν σας κρατάω κακία αλλά δεν το ξέρετε αυτό γιατί δεν θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές.