Monthly Archives: Νοέμβριος 2017

Ηγεσία, μάζες και Iron Maiden

maiden-608x450

Η παρακάτω ιστορία είναι 100% αληθινή και το ξέρω αυτό με απόλυτη βεβαιότητα διότι συνέβηκε σε εμένα.

Ήταν το καλοκαίρι του 1988 και είχα εισιτήρια για τη συναυλία των Iron Maiden που έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην Αθήνα.

Ήμουν 16 χρονών, με μαλλιά, σε αντίθεση με σήμερα, και είχα εισιτήριο. Δυστυχώς ήμουν μόνος διότι οι μητέρες των φίλων μου δεν τους άφησαν να έρθουν. Είχα πάρει δύο λεωφορεία, αν θυμάμαι καλά, για να φτάσω και ο ενθουσιασμός ήταν απίστευτος.

Ήμουν από τους πρώτους και μόλις άνοιξε το γήπεδο μπήκαμε και στριμωχτήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια πύλη που άνοιγε προς τον αγωνιστικό χώρο. Για όποιον θυμάται, τότε στα γήπεδα ποδοσφαίρου υπήρχαν κάγκελα που χώριζαν τους φίλαθλους από τον αγωνιστικό χώρο. Όταν άνοιξε η πύλη ορμήξαμε όλοι μέσα ταυτοχρόνως και ο συνωστισμός ήταν τέτοιος που για λίγα δευτερόλεπτα σήκωσα τα πόδια μου από το έδαφος και το πλήθος με κουβάλησε για μερικά μέτρα χωρίς να πέσω.

Κατάφερα και πήρα θέση πολύ μπροστά στη σκηνή αλλά δεν ήμουν πρώτος. Σήμερα, με τις αναμνήσεις που μου έχουν μείνει από το γεγονός, θα έλεγα πως ήμουν καμιά 30αριά άτομα μακριά, αν στοιχίσεις τα σώματα στη σειρά να ακουμπούν το ένα το άλλο.

Αυτά έχουν σημασία για την ιστορία που σας λέω, υπομονή.

Καθώς άρχισε να μαζεύεται κόσμος, χρειάστηκε να σηκωθώ από το καναβάτσο που είχαν απλώσει στο χόρτο και να μείνω όρθιος, κάτι που δεν με ενόχλησε στο ελάχιστο, μιας και ήμουν μόλις 16. Σύντομα ήμασταν συμπιεσμένοι σαν σαρδέλες και ξαφνικά άρχισε να συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο και επικίνδυνο. Δεν ξέρω αν ξεκίνησε από πίσω μας ή από μπρος μας, αλλά αρχίσαμε να σπρωχνόμαστε. Έμοιαζε σαν οι μπροστινοί να αντιδρούσαν στη συμπίεση και πίεζαν προς τα πίσω. Το «κύμα» της πίεσης απλώνονταν μέχρι που έφτανε στους πιο πίσω από εμένα, οι οποίοι με τη σειρά τους έσπρωχναν και αυτοί. Αυτό γίνονταν συνέχεια με αποτέλεσμα κάθε μερικά δευτερόλεπτα, εμείς στη μέση, να πρέπει να κάνουμε μερικά εξαιρετικά στριμωγμένα βήματα μπροστά και λίγο αργότερα μερικά βήματα πίσω.

Από μόνα τους τα βήματα που κάναμε, περίπου πέντε-έξι, δεν ήταν φοβερά, αλλά το πρόβλημα ήταν πως ήμασταν τόσο στριμωγμένοι που δεν μπορούσαμε να κάνουμε σωστά βήματα και συνεχώς τα πόδια μας είτε μπλέκονταν, είτε πατούσαμε τον διπλανό μας.

Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως αν έπεφτα δεν θα μπορούσα να σηκωθώ και θα κινδύνευα να με πατήσουν οι γύρω μου. Αυτό είχε ως συνέπεια να προσπαθώ «με νύχια και με δόντια», σχεδόν στη κυριολεξία, να μη πέσω και όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο δύσκολο γίνονταν αυτό.

Κάποια στιγμή ένας νεαρός δίπλα μου έχασε την ισορροπία του και άρχισε να πέφτει. Τον έπιασα και τον σήκωσα. Με ευχαρίστησε, αλλά συνεχίσαμε τα μπρος πίσω.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και στη σκηνή βγήκε ένας από τους τεχνικούς που έκαναν τους τελευταίους ελέγχους πριν την έναρξη της συναυλίας, πήρε το μικρόφωνο και μας ζήτησε να κάνουμε δύο βηματα προς τα πίσω. Το τι μπουκάλι νερού έφαγε δεν περιγράφεται!

Περιττό να πω πως μέχρι και την έναρξη της συναυλίας αυτή η κατάσταση, του μεγάλου συνωστισμού και τους σπρωξίματος μπρος-πίσω συνεχίστηκε και κανείς δεν το απολάμβανε βέβαια.

Όταν βγήκαν οι Maiden έγινε το σύστριγγλο και λογικό είναι πως το σπρώξιμο σταμάτησε καθώς όλοι ασχολούνταν με το συγκρότημα.

Μόλις τελείωσε το πρώτο τραγούδι, ο τραγουδιστής, ο Bruce Dickinson (αν δεν ξέρεις το όνομα δεν έχεις καμία δουλειά σε αυτό το μπλογκ), αφού είπε τα καθιερωμένα «Greeeeeece…..Atheeeeeeeens» και εμείς κοπανιόμασταν, μας είπε το εξής:

«Θα ήθελα όλοι σας να κάνετε τρία βήματα πίσω»

Το κοινό που μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσε δύσκολες στιγμές, στριμωγμένο σαν σαρδέλα και πιεσμένο όσο δεν πήγαινε άλλο, δεν αντέδρασε όπως είχε αντιδράσει νωρίτερα στο αίτημα του τεχνικού, αλλά έκανε αμέσως και σχεδόν συγχρονισμένα, τρία βήματα πίσω.

Τότε ο Dickinson ζήτησε άλλα τρία βήματα πίσω και η κατάστασή μας είχε βελτιωθεί εντυπωσιακά!

Δεν μπορώ να ξεχάσω πως αντέδρασε το πλήθος στις οδηγίες που έδωσε ο τραγουδιστής. Το ότι έπρεπε να αραιώσουμε ήταν προφανές. Οι περισσότεροι από εμάς ζούσαμε δύσκολες στιγμές και κινδύνευε η ακεραιότητά μας! Ξέραμε τί έπρεπε να γίνει αλλά όταν μας το ζήτησε ο τεχνικός, όχι μόνο τον αγνοήσαμε, αλλά του πετάξαμε ότι κρατούσαμε στο κεφάλι.

Μόλις όμως μας το είπε ο Dickinson απλώς υπακούσαμε και μάλιστα δύο φορές σαν στρατιωτάκια!

Δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία λέει πολλά για την ηγεσία, αλλά σίγουρα λέει πολλά για τις μάζες και τη συμπεριφορά τους.

Τον ερχόμενο Αύγουστο οι Maiden θα εμφανιστούν στο Belfast της Βορείου Ιρλανδίας και σκέφτομαι να πάω τα παιδιά μου να τους δουν (είμαστε μόνιμοι κάτοικοι Δουβλίνου πλέον).

Αυτή τη φορά θα πάω στη κερκίδα.

ΥΓ: Πόσο κρίμα που πέθανε ο Malcolm Young των AC/DC…Τους είχα δει στο ΟΑΚΑ σε μια απίστευτη συναυλία! Πόσο κρίμα…

ΥΓ2: Όλα τα παραπάνω συνέβησαν αλλά η ανθρώπινη μνήμη είναι ένα ατελέστατο εργαλείο οπότε η ιστορία είναι 100% όπως τη θυμάμαι, αλλά όχι απαραίτητα 100% όπως συνέβηκε. Ελπίζω να συγχωρέστε τυχόν λάθη. Ου γαρ…

Advertisements

«Και εσύ τα ίδια έκανες!»

Σε όποια αντιπαράθεση και αν έχω βρεθεί, από πολιτική μέχρι αθλητική ή θρησκευτική, το πιο συνηθισμένο επιχείρημα που χρησιμοποιείται είναι το «ναι αλλά και εσείς τα ίδια κάνετε».

Πρόκειται για μια παραλλαγή του σφάλματος του οποίου το επιστημονικό όνομα είναι tu quoque. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το εξής:

  • Με βάση τα επιχειρήματα που έχω αναλύσει, η σφαγή των ζώων για τροφή είναι ανήθικη.
  • Ναι, αλλά σε έχω δει να τρως κρέας. Πως είναι δυνατόν να τα λες αυτά;

Η λογική του επιχειρήματος είναι πως η συμπεριφορά του παρελθόντος επηρεάζει τη βαρύτητα του επιχειρήματος. Στη πραγματικότητα τα δύο είναι εντελώς ασύνδετα. Η ιστορία και η ηθική του ατόμου που χρησιμοποιεί το επιχείρημα δεν επηρεάζουν τη αξιοπιστία του, αλλά αν όντως το άτομο αυτό δείχνει διαφορετική συμπεριφορά από αυτή υπέρ της οποίας επιχειρηματολογεί, τότε αυτό λέει πολλά για το χαρακτήρα του.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα πιο επίκαιρο και ίσως πιο ευνόητο.

Στη πολιτική σκηνή το αντεπιχείρημα αυτό εμφανίζεται υπερβολικά συχνά με τη μορφή: «ναι, αλλά όταν εσείς ήσασταν κυβέρνηση κάνατε τα χ, ψ, σκάνδαλα, μιλάτε για τα δικά μας;»

Όσο λογικό και αν ακούγεται αυτό το αντεπιχείρημα, στη πραγματικότητα αυτός που το χρησιμοποιεί λέει δύο πράγματα:

  1. Παραδέχεται πως είναι ένοχος της οποιαδήποτε κατηγορίας μιας και δεν την αρνείται ούτε προσπαθεί να καταρρίψει τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς, αλλά επιχειρεί απλώς να τη μειώσει συγκρίνοντάς τη με τις «αμαρτίες» του κατήγορου.
  2. Θέτει εαυτόν υπεράνω κριτικής μιας και προκειμένου ο οποιοσδήποτε να είναι σε θέση να τον κρίνει, θα πρέπει να είναι εντελώς αθώος από οτιδήποτε, αλλιώς «δεν θα πρέπει να μιλά». Με άλλα λόγια, επειδή οι «άλλοι έχουν κάνει τις δικές τους βρωμιές», μπορούμε και εμείς να κάνουμε ότι θέλουμε και να απαιτήσουμε να μην μας κρίνει κανείς για αυτές.

Νομίζω πως είναι προφανές πως, όχι μόνο το αντεπιχείρημα αυτό δεν καταρρίπτει τίποτα, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο διότι θέτει τον χρήστη πέραν κάθε κριτικής και ηθικού ελέγχου.

Είναι ουσιαστικά ένα από τα χειρότερα αντεπιχειρήματα, διότι όχι μόνο παραδέχεσαι πως ο άλλος έχει δίκιο, αλλά ταυτοχρόνως προσβάλεις τον άλλο αποκαλώντας τον υποκριτή και δείχνεις πως οι ηθικές σου αξίες είναι εντυπωσιακά στρεβλωμένες.

Αν κάποιος καταλαβαίνει τα βασικά δεν θα πρέπει ποτέ να το χρησιμοποιεί.

tu-quoque-your-opinion-is-wrong-yours-is-too-nuh-uh-27496548