Μια μικρή κρίση ταυτότητας


Έχει περάσει πολύς καιρός από το τελευταίο άρθρο μου.

Έχει περάσει τόσος καιρός που διάφοροι φίλοι και αναγνώστες αναρωτιούνται αν έπαθα κάτι και αν είμαι καλά.

Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας. Ευτυχώς είμαι μια χαρά.

Ο λόγος που σταμάτησα να γράφω είναι γιατί νιώθω πως χτυπάω τον τοίχο. Πως ότι και να γράφω, όπως και να το γράφω, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Το μηδέν.

Δεν με πειράζει βέβαια κάποιος να διαφωνεί μαζί μου, αυτό μας έλειπε. Έχουμε ξαναπεί πως η διαφωνία είναι η πηγή της εφευρετικότητας. Δεν με πειράζει ακόμα και αν με βρίζουν. Δεν είναι λίγοι που νομίζουν πως με προσωπικές επιθέσεις θα με «νικήσουν», λες και έχουμε αγώνα λάσπης.

Για να καταλάβετε καλύτερα για ποιο λόγο σταμάτησα να γράφω, θα σας παραθέσω ένα σχόλιο που ήρθε μόλις σήμερα. Αφορά ένα άρθρο πολύ δημοφιλές στο οποίο έλεγα πως θα έβγαζα τα φρένα από το αυτοκίνητό μου. Το σχόλιο έχει ως εξής:

Καλησπέρα. Διάβασα προσεκτικά το άρθρο σου και τη γνώμη σου.

Τα φρένα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του αυτοκινήτου, της μηχανής και κάθε άλλου μηχανοκίνητου. Θεωρώ, μιας και δεν παρουσίασες στοιχεία, οτι η έρευνα που έκανες είναι ελλειπής. Δεν μας έχεις πεί την περίοδο κατα την οποία δεν χρησιμοποιούσαν τα φρένα όπως λες, απο πού βρήκες τα στοιχεία και πόσο αξιόπιστα είναι.

Τα φρένα πρέπει να συνδυάζονται με το κατέβασμα της ταχύτητας για ορθότερο έλεγχο του αυτοκινήτου. Αν τα αμάξια που είδες και πέρασαν τη διασταύρωση δεν είχαν φρένα και δεν συγκρούοντας, τότε απλώς οι άνθρωποι θα ήταν κωλόφαρδοι.Αν όμως πήγαιναν με κανονική ταχύτητα και δεν έτρεχαν θα προλάβαιναν να επιβραδύνουν ακόμη και μόνο με το κατέβασμα της ταχύτητας που λες.

Επίσης, αν δεν υπήρχαν τα φρένα και απλώς κατεβάζαμε ταχύτητα για να επιβραδύνουμε, το μόνο που θα καταφέρναμε θα ήταν να αλλάζουμε δίσκο-πλατώ κάθε τρείς και λίγο στην καλύτερη και στη χειρότερη να «σπάσουμε» τον κινητήρα.

Τα φρένα ππρέπει να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με το κατέβασμα της ταχύτητας, Το επαναλαμβάνω για να γίνει κατανοητό.

Λαμβάνοντας υπόψην τις αστήρικτες αναφορές σου σε έρευνες, τις αναφορές σου σε συνωμοσίες των Μηχανικών και των αυτοκινητοβιομηχανιών για να μπαίνουν απλώς τα φρένα στα αμάξια ενω είναι άχρηστα (!) και τις ελλειπείς ως ανύπαρκτες γνώσεις σου γύρω απο τα μηχανικά μέρη του αυτοκινήτου έχω να σου πω τα παρακάτω:

Είσαι το ίδιο καθυστερημένος με τον τύπο που πίνει χωρίς μέτρο και μετά πιάνει το τιμόνι. Είσαι το ίδιο καθυστερημένος με τον τύπο που δεν έχει οδηγική παιδεία και περνάει με κόκκινο επειδή του κάπνισε. Είσαι απλώς καθυστερημένος. Δεν είναι τίποτα. Πρέπει όμως να μας δώσεις τον αριθμό του αυτοκινήτου σου για να ενημερώσουμε την αστυνομία, ωστε να μην κλαίει κάποια μάνα το παιδί της πάλι. Απο κάτι τέτοιους καθυστερημένους σαν κι εσένα καταστρέφεται κάθε χρόνο ένα μικρό χωριό απο τα άτομα που σκοτώνονται στους δρόμους.

Αυτό το σχόλιο ήρθε σε ένα άρθρο που έχει διαβαστεί χιλιάδες φορές και έχει πάρα πολλά σχόλια τα οποία, αν τα διαβάσεις, βλέπεις πως είναι μεταφορικό και δεν μιλάω πραγματικά για τα φρένα του αυτοκινήτου αλλά κάνω ένα παραλληλισμό με το αντιεμβολιαστικό κίνημα και την εντυπωσιακή έλλειψη επαφής του με τη πραγματικότητα.

Αλλά ας μη διαβάσει κάποιος τα σχόλια. Μέσα στο ίδιο το άρθρο, λίγο πριν το τέλος, λέω ξεκάθαρα πως η φύση του άρθρου δεν είναι αυτή που φαίνεται και εξηγώ αναλυτικά, προκειμένου να μην έχουμε τέτοιες παρεξηγήσεις.

Ο αναγνώστης αυτός λοιπόν προφανώς διάβασε μόνο αυτά που ήθελε και αγνόησε τα υπόλοιπα σε μια προσπάθεια να μου δείξει πόσο καθυστερημένος είμαι.

Όταν σε ένα άρθρο και στα σχόλιά του υπάρχουν τουλάχιστον 20 αναφορές όπου φαίνεται πως είναι μια μεταφορά, μια παραβολή και παρόλαυτά εσύ, ο αναγνώστης, γράφεις ένα μακροσκελές σχόλιο σαν το παραπάνω, τι μπορώ να κάνω εγώ πλέον;

Τι νόημα έχει να γράψω οτιδήποτε όταν οι άνθρωποι είναι τόσο εντυπωσιακά ανεγκέφαλοι ώστε από τη μία να λένε πως «διάβασαν προσεκτικά» το άρθρο και από την άλλη να δείχνουν μια ανεπανάληπτη αδυναμία κατανόησης του πιο απλού κειμένου (διότι δεν είμαι και ένας σοβαρός συγγραφέας και τα κείμενά μου δεν είναι δύσκολα όπως του Κάφκα ή του Μαρκέζ, είναι εξαιρετικά απλοϊκά!).

Αυτό το σχόλιο είναι η απόδειξη πως ο τοίχος στον οποίο κοπανάω το κεφάλι μου είναι και μεγάλος και πολύ πιο σκληρός από το κρανίο μου.

Για αυτό σταμάτησα.

Αλλά μετά έγινε κάτι άλλο και με ξανα έσπρωξε εδώ. Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε τι έγινε, περιμένετε το επόμενο άρθρο.

Να δούμε πόσο θα διαρκέσει η επιστροφή.

Advertisements

7 thoughts on “Μια μικρή κρίση ταυτότητας

  1. Γιώργος Σεπτεμβρίου 21, 2017 στο 23:17 Reply

    Λειτουργικός αναλφαβητισμός, νομίζω λέγεται. Μην αγχώνεσαι ιδιαίτερα, το έχουμε πολλοί.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. achilleas90 Σεπτεμβρίου 21, 2017 στο 23:44 Reply

    Κατανοώ τα λόγια σου. Να κάνεις αυτό που ευχαριστεί εσένα. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν. Είναι η ανθρώπινη φύση, δεν αλλάζει εύκολα η νοοτροπία. Εγώ λατρεύω τα άρθρα και με ευχαριστεί πολύ να τα διαβάζω. Μόλις δω greek sceptic στο email μου, αφήνω ό,τι κάνω για να το διαβάσω. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί που κάνουν το ίδιο. Γιατί γράφεις πολύ όμορφα και πετυχημένα. Να γράφεις αυτό που νιώθεις, και σε όποιον αρέσει. Θα υπάρχουν αυτοί που τους αρέσει και αυτοί που θα το μισούνε. Μην πτοείσαι αν σου αρέσει αυτό που κάνεις. Αν έγραφες με σκοπό να αλλάξεις τον κόσμο είχες λάθος κατεύθυνση. Και ενα άτομο να διαβάσει και να ξανασκεφτεί πράγματα είναι επιτυχία. Αν από την άλλη απλά σε κούρασε όλο αυτό, κανένας fan δε θα σε κακολογήσει αν σταματήσεις. Μην ακούς κανένα, κάνε αυτό που σ’αρέσει. Καλή συνέχεια!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Νίκος Σεπτεμβρίου 22, 2017 στο 09:55 Reply

    Η διαφωνία είναι ο μόνος τρόπος να πάμε μπροστά, Το να συμφωνούμε σε όλα όπως και να απογοητευόμαστε και να σταματάμε λόγω βλακείας των άλλων ή προκατάληψης απέναντι στα λεγόμενά μας ή ό,τι άλλο θες, μας κρατάει το λιγότερο στάσιμους. Και η στασιμότητα οδηγεί στο βάλτωμα που με τη σειρά του οδηγεί μακροπρόθεσμα σε θάνατο.

    Σε καλωσορίζω με τους στίχους ενός επικίνδυνου τραγουδιού του «καθυστερημένου» Πάριου

    «Θα σε θυμηθώ
    σαν τρελό φορτηγό
    με τα φρένα σπασμένα, με τα φρένα σπασμένα
    να πέφτεις σε μένα.
    Θα σε θυμηθώ. »

    …..Ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψη του αναφωνώντας «Και όμως γυρίζει»…..

    Welcome back, για όσο εσύ νομίζεις-αντέχεις

    Μου αρέσει!

  4. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ Σεπτεμβρίου 22, 2017 στο 15:17 Reply

    Εγω απολαμβανω τα αρθρα σου και τον τρόπο σκεψης σου, μου επιτρεπει να βλεπεω πως δεν ειμαι μόνος. haters will hate.
    Γραφε ή μην γραφεις, για οποιοδήποτε λόγο, εγω χαίρομαι να σε διαβάζω, προτιμώ να γραφεις αλλα αν εσυ απογοητευεσαι, καλά κάνεις, αν το ξεπερασεις και έτσι «ωριμασεις» ακόμα καλύτερα!
    Θεωρώ πως όλοι μας προτιμούμε να γράφεις και να σε διαβαζουμε.
    Αλλά σημασία έχει ΕΣΥ τι θες.
    Γερά!

    Μου αρέσει!

  5. Andreas Σεπτεμβρίου 22, 2017 στο 16:41 Reply

    Νομίζω ότι υπάρχει μία πιθανότητα, ελάχιστη ίσως μέσα στην απεραντοσύνη της ηλιθιότητας, απλώς να σε τρολάρει.

    Μου αρέσει!

  6. Vasileios Σεπτεμβρίου 24, 2017 στο 23:24 Reply

    Θα ήθελα να συνεχίσεις να γράφεις και ας νιώθεις ότι πέφτεις σε τοίχο. Γι’αυτό υπάρχουν τα εμπόδια, για να βρίσκουμε τρόπους να τα ξεπερνάμε.

    Μη μασάς.

    Μου αρέσει!

  7. Βασίλης Σεπτεμβρίου 28, 2017 στο 09:47 Reply

    Πίστεψε με, κι εγώ και φαντάζομαι αρκετοί ακόμα σε νιώθουμε 100% Έχεις απόλυτο δίκιο! Κι εγώ πιάνω τον εαυτό μου να απελπίζομαι ώρες ώρες και να πιστεύω πως δεν υπάρχει ελπίδα.

    Μη το βάζεις κάτω, πάρε το χρόνο σου, βαθιά ανάσα και βουρ στο ψητό 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: