Αλέξης: Ο Δούρειος Ιππος της αριστεράς


Συνωμοτική σκέψη:
Από την αρχή ήταν προφανές πως το πράγμα δεν βγαίνει. Τα δανικά έρχονταν αλλά ο λογαριασμός δεν έβγαινε. Η Φιλελεύθερη Ομάδα (ΦΟ) έβλεπε πως δεν θα μπορέσει να ισιώσει το καράβι διότι και η δεξιά είχε και η ίδια σαπίσει.
Τότε κάποιος είχε μια ιδέα: να βάλουν την Αγία Αριστερά να κάνει τη βρωμοδουλειά, την αριστερά που δεν είχε ψεγάδι και που όλοι πίστευαν πως ήταν ηθικά ανώτεροι από τους άλλους. Ήταν η μόνη που θα μπορούσε να βγάλει το φίδι από τη τρύπα.
Για να γίνει αυτό όμως θα έπρεπε να θέλει η αριστερά να το κάνει και για αυτό χρειάζονταν κάποιον από «μέσα», να τη καθοδηγήσει.
Έψαξαν να βρουν κάποιον που να μπορούσε, με τις κατάλληλες επαφές και νουθεσίες, να «γυρίσει», να αλλαξοπιστήσει και να οδηγήσει την αριστερά σε φιλελέ μονοπάτια.
Ο πρώτος στόχος ήταν να βρουν κάποιον αριστερό από ευκατάστατη οικογένεια που να έχει εκφράσει ξεκάθαρα τα αριστερά του αισθήματα. Δημιουργήθηκε μια λίστα και μέσα σε αυτή ήταν και ο Αλέξης.
Ο Αλέξης ήταν μια καλή λύση. Η οικογένεια είχε χρήματα, ο ίδιος δεν είχε εργαστεί ποτέ, μίλαγε πάντα με αριστερά συνθήματα, δεν είχε επαφή με εξωτερικό, δεν είχε ουσιαστική μόρφωση, μέλος της ΚΝΕ, αλλά αρκετά νέος ώστε οι απόψεις του να μπορούν να πάρουν άλλο σχήμα, σαν πλαστελίνη, με τις κατάλληλες πιέσεις.
Για να ολοκληρωθεί η δουλειά όμως έπρεπε η ΦΟ να τον προετοιμάσει για λίγο μόνη της, χωρίς ενοχλήσεις και αυτό ήταν δύσκολο.
Η ευκαιρία βρέθηκε όταν ο Αλέξης ταξίδεψε πρώτη φορά στο εξωτερικό, στην Γένοβα, για να πάρει μέρος στις διαμαρτυρίες κατά των G8 το 2001. Ο Αλέξης απήχθει από τη ΦΟ και η πλύση εγκεφάλου ξεκίνησε.
Μέχρι να γυρίσει στην Ελλάδα είχε γίνει ο ιδανικός Δούρειος Ίππος.
Τα χρόνια περνούσαν, η κατάσταση στη χώρα χειροτέρευε, αλλά η ΦΟ δεν σταμάτησε. Οδήγησε την αριστερά σε μονοπάτια δύσκολα, βοηθώντας την να υπερασπιστεί όλα αυτά τα οποία είναι αντίθετα στον φιλελευθερισμό και έτσι να την ανεβάσει πολύ στα μάτια του κόσμου ως τη λύση για σωτηρία. Ο στόχος ήταν να ανέβει τόσο ψηλά ώστε η πτώση να είναι θανατηφόρα. Το μόνο που έμενε ήταν η τοποθέτηση του Αλέξη σε θέση καίρια.
Ξαφνικά η ευκαιρία εμφανίστηκε. Ο ένας πρόεδρος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ μετά τον άλλο απεδείχθηαν λίγοι και άλλαζαν συχνά. Η αριστερά χρειάζονταν ένα νέο πρόσωπο που θα την οδηγούσε στα άκρα. Μετά τον Αλαβάνο, το επόμενο λογικό βήμα προς τα άκρα ήταν ο Αλέξης.
Η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και ο Αλέξης έγινε πρόεδρος με τις ευλογίες του απερχόμενου και τότε μπήκε σε πράξη το καλά οργανωμένο σχέδιο.
Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔΣΟΚ ήταν αδύναμες μιας και είχαν τα κληρονομικά προβλήματα που δεν θα τους επέτρεπαν να κάνουν τις απαραίτητες βαθιές τομές στο κράτος και έτσι αποτύγχαναν συνεχώς.
Όταν ήρθε η ώρα, η κοινωνία, με τα κατάλληλα ερείσματα, ψήφισε τον Αλέξη ο οποίος είχε κάνει τη δουλειά του υποσχόμενος ακόμα περισσότερα από τους προκατόχους του. Οι υποσχέσεις της αριστεράς ήταν τόσες πολλές και η αγνότητά της τόσο απόλυτη που η κατάρρευση και η καταστροφή της ήταν βέβαιες.
Έπρεπε όμως να φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Δεν θα μπορούσε ο Αλέξης να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο από την πρώτη στιγμή διότι θα τον έριχναν οι δικοί του. Έτσι ο πρώτος χρόνος αναλώθηκε σε «διαπραγματεύσεις», σε κομπασμούς, αλλαγές ονομάτων και επιλέχθηκε η συμμαχία με ένα ακροδεξιό κόμμα το οποίο θα θόλωνε ακόμα περισσότερο τα νερά και κανείς δεν θα μποροούσε να καταλάβει τι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας.
Το πιο σημαντικό κομμάτι του σχεδίου βέβαια, ήταν το δημοψήφισμα. Θα έπρεπε και να κερδηθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό και να αγνοηθεί πλήρως, όπως και έγινε. Ήταν η αρχή της προδοσίας που θα κατέστρεφε την θεωρητική αξιοπιστία της αριστεράς στα μάτια του λαού.
Από εκείνο το σημείο και μετά έπρεπε απλώς η κυβέρνηση να αυξήσει τους φόρους στο έπακρο και να διορίσει όσο το δυνατόν περισσότερους και κραυγαλέα άχρηστους ανθρώπους. Σε αυτούς έπρεπε βέβαια να δοθεί υψηλός μισθός και αρμοδιότητες άσχετες με τις ικανότητές τους ώστε να θυμώσει η υπερ-φορολογούμενη κοινωνία ακόμα περισσότερο.
Η επιλογή των στελεχών της κυβέρνησης ήταν σημαντικό βήμα. Έπρεπε να επιλεγούν άτομα που είχαν ζήσει τη «γλύκα» της κυβέρνησης, της εξουσίας και του χρήματος που ρέει άφθονο. Για αυτό επιλέχθηκαν κυρίως πρώην στελέχη ΠΑΣΟΚ και οι ελάχιστοι της ΝΔ που ήταν με τους ΑΝΕΛ. Όλοι αυτοί ήξεραν και δεν θα εγκατέλειπαν τη καρέκλα εύκολα.
Το πάζλ ολοκληρώθηκε με την εξαφάνιση των αναρχομπαχαλάκιδων οι οποίοι, ακροαριστεροί όντας, ήταν ζαλισμένοι από τη ξαφνική απόκτηση εξουσίας και την απίστευτη προδοσία του Αλέξη. Μέχρι να ξυπνήσουν θα είχαν διαλυθεί εκ των έσω και αυτοί.
Τέλος, για να λειτουργήσει το σχέδιο της ΦΟ και να ολοκληρωθεί η δουλειά, έπρεπε οι ξένοι να δείξουν την κατάλληλη υπομονή με τον Αλέξη. Έπρεπε να είναι «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» μαζί του. Για αυτό αποφασίστηκε να λειτουργήσει το υπερ-ταμείο (ΤΑΙΠΕΔ) με το οποίο δώσαμε τις εγγυήσεις στους ξένους πως ακόμα και αν δεν πετύχει η προσπάθεια καταστροφής της αριστεράς, αυτοί θα πάρουν τα λεφτά τους. Έτσι απέκτησαν υπομονή με τους Βαρουφάκηδες και τους άλλους εντυπωσιακά ανίκανους που τους στέλνουμε.
Πλέον το τοπίο είναι έτοιμο. Η αριστερά έχει αρχίσει να διαλύεται και όσο τα μέλη της υπερασπίζονται τις πολιτικές της κυβέρνησης τόσο πιο μεγάλη θα είναι η καταστροφή.
Το παραπάνω σενάριο είναι προϊόν φαντασίας, αλλά εξηγεί αυτό που ζούμε σήμερα. Απλώς δεν έχω ούτε ένα στοιχείο να το στηρίξω…
Advertisements

Tagged: , , , , ,

2 thoughts on “Αλέξης: Ο Δούρειος Ιππος της αριστεράς

  1. Γιώργος Μαΐου 22, 2016 στο 21:58 Reply

    Γκρρρρ! Άμα κι ο greek skeptic καταφεύγει σε συνωμοσίες…
    Είναι η απλούστερη εξήγηση που μπορείς να σκεφτείς; Καταλαβαίνεις πού το πάω, Occam’s razor κλπ.

    Επίτρεψέ μου να σου πω μια προσωπική ιστορία. Κάποτε τα είχα με μια κοπελιά. Ήθελα να τη χωρίσω, αλλά τη λυπόμουν γιατί μου έλεγε τέτοιες απίστευτες συμφορές που την έβρισκαν (καρκίνοι, πατέρας που την κακοποιούσε κλπ) που δίσταζα από φόβο για το χειρότερο. Δεν πήγαινε ο νους μου ότι μπορεί να έλεγε ψέματα, γιατί θα ήταν ΠΟΛΥ ΤΡΑΝΤΑΧΤΑ ψέματα. Άσε που θα φαινόντουσαν αργά ή γρήγορα.

    Έλα όμως που ήταν ψέματα. Όλα. Και φάνηκαν. Αυτή όμως ήταν τόσο άρρωστη και τόσο δολοπλόκος, που δεν την ενδιέφερε. Αρκεί που κέρδιζε έστω και λίγο χρόνο παραπάνω μαζί μου, έστω και από λύπηση.

    Τέτοιος είναι ο Αλέξης.

    Μου αρέσει!

    • Greek Skeptic Μαΐου 22, 2016 στο 22:24 Reply

      Δεν τη πιστεύω την ιστορία. Ήταν απλώς μια άσκηση μυθοπλασίας, τίποτε άλλο. Απλώς το μυαλό μου πήγε από το ένα θέμα στο άλλο, τα ένωσα μεταξύ τους και έφτιαξα ένα σενάριο. Προφανώς και υπάρχουν πολλές άλλες εξηγήσεις και η δική μου έχει ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες να είναι αληθινή.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: