Πεθαμένα παιδιά και τύψεις


Τον τελευταίο καιρό ζούμε κάτι πρωτοφανές! Ένας τρομακτικά μεγάλος αριθμός άτυχων ανθρώπων ξεριζώνονται από τα σπίτια τους και φεύγουν για άλλες χώρες. Στο δρόμο πέφτουν θύματα δουλέμπορων που τους προωθούν σαν να είναι εμπόρευμα.

Δυστυχώς μερικοί πεθαίνουν στο δρόμο, άνδρες γυναίκες και παιδιά.

italy-migrants-refugees-asylum-seekers-1-400x266

Πρόκειται για μια τραγική κατάσταση που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί, όχι τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ.

Καθώς ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι έχουν κινητά και όλα έχουν κάμερες, είναι αναμενόμενο να κυκλοφορούν πάρα πολλές φωτογραφίες που δείχνουν αυτή τη φριχτή κατάσταση σε όλη της τη τραγικότητα.

Καταλαβαίνω απόλυτα τον πόνο που προκαλούν τέτοιες φωτογραφίες. Ως πατέρας δύο παιδιών μετά βίας μπορώ να φανταστώ τον πόνο αυτών των ανθρώπων.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι προς τι η συνεχής αναδημοσίευση τέτοιων φωτογραφιών στα social media. Αυτό που είναι ακόμα πιο περίεργο είναι που οι περισσότερες δημοσιεύονται με σχόλια σκοπός των οποίων είναι να μας δημιουργήσουν τύψεις. Τύψεις διότι εμείς είμαστε ζωντανοί ενώ άλλοι πεθαίνουν, ή τύψεις γιατί εμείς ζούμε καλύτερη ζωή από τους άτυχους που πνίγηκαν.

Αλλά αν πρέπει να έχουμε τύψεις που εμείς έχουμε τη δυνατότητα να πάμε διακοπές ενώ κάποια άτυχα παιδιά πεθαίνουν, γιατί περιορίζουμε την ευαισθησία μας σε αυτό το θέμα και δεν νιώθουμε το ίδιο κάθε φορά που μια τραγωδία χτυπά. Εδώ και χρόνια η ISIS σκοτώνει άνδρες γυναίκες και παιδιά στη προέλασή της. Δεν είδα πουθενά τον ίδιο αριθμό αναρτήσεων παρόλου που αυτή η πολιτική είναι που προκαλεί το κύμα μετανάστευσης το οποίο σκοτώνει.

Ίσως το μέγεθος και η εγγύτητα να είναι αυτά που προκαλούν τη πληθώρα αναρτήσεων.

Ίσως όμως πρέπει όσοι αναρτούν αυτές τις φωτογραφίες να αναρωτηθούν, τί θα πετύχει μια ακόμα ανάρτηση; Πως θα βοηθήσει να λυθεί το πρόβλημα; Βοηθά πραγματικά στην «αφύπνηση» ή απλώς προκαλεί πόρωση η οποία οδηγεί στην αδιαφορία. Γιατί αν υπάρχει κάτι που είναι βέβαιο, είναι πως η υπερέκθεση σε οτιδήποτε μας κάνει να χάσουμε το ενδιαφέρον μας σε αυτό.

Μήπως, αντί να έχουμε αναρτήσεις και κόντρα αναρτήσεις στο facebook, αντί να αυταπατόμαστε πως βοηθάμε με ένα κλικ, μήπως θα έπρεπε να ρωτήσουμε μια από τις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις όπως οι Γιατροί χωρίς Σύνορα σχετικά με το τι θα βοήθεια θα μπορούσαμε να προσφέρουμε;

Όσο τραγική και αν είναι μια κατάσταση, όσα παιδάκια και αν πεθάνουν, με ποσταρίσματα δεν κάνουμε πολλά. Άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Ισλανδία έχουν κάνει χειροπιαστές κινήσεις για να μειώσουν το κακό. Οι πολίτες τους είναι πιο αποτελεσματικά ενεργοί.

Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε και εμείς κάτι παρόμοιο;

Advertisements

Tagged: , ,

One thought on “Πεθαμένα παιδιά και τύψεις

  1. Christos Papadimitriou Σεπτεμβρίου 30, 2016 στο 14:51 Reply

    Πολύ σημαντική σημείωση, Θοδωρή. Το κατά πόσο πράγματα οφελεί η επιμονή στη λεγόμενη «αφύπνηση».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: