Το τσίρκο του πόνου


Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το Something Wicked This Way Comes του Ray Bradbury, το οποίο μιλάει για ένα carnival (έτσι το λένε οι Αμερικάνοι) που φτάνει σε μια πόλη.

Επιμένω στη λέξη Carnival διότι εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε κάτι παρόμοιο. Το πλησιέστερο που έχουμε είναι το τσίρκο αλλά αυτό δεν είναι στο ίδιο μέγεθος με το Αμερικάνικο carnival.

Τέλος πάντων, το βιβλίο αυτό μου έφερε στο νου τις φορές που έχω πάει στο τσίρκο, όταν ήμουν μικρός.

Θυμάμαι να με πηγαίνει η γιαγιά μου κυρίως, και πρέπει να έχω πάει σε τέσσερα ή πέντε. Όταν ήμουν μικρός το διασκέδαζα αρκετά.

Καθώς μεγάλωνα όμως ανακάλυψα τη σκοτεινή πλευρά των τσίρκων. Αυτή η αποκάλυψη ίσως να μην είχε συμβεί ποτέ αν δεν έρχονταν ένα τσίρκο που είχε νούμερο με σκυλιά.

Από τότε που με θυμάμαι είχαμε ένα ή και δύο σκυλιά στην οικογένεια. Ακόμα και σήμερα που έχω δική μου οικογένεια, έχουμε δύο σκυλιά και άλλα δύο τα οποία μας έχουν υιοθετήσει και φροντίζουμε.

Όταν ήμουν μικρός δεν καταλάβαινα πολλά σχετικά με τα σκυλιά. Καθώς μεγάλωνα όμως άρχισα να μπορώ να διαβάζω τις εκφράσεις τους και τις συμπεριφορές τους και ήξερα με ποιο τρόπο  συμπεριφέρονται όταν είναι χαρούμενα, όταν τα μαλώνω για τη ζημιά που έκαναν, ή όταν φοβούνται.

Εκείνη την ημέρα στο τσίρκο, καθώς παρακολουθούσα το νούμερο με τα μικρά σκυλάκια να είναι όρθια στα πίσω πόδια και να κάνουν διάφορα κόλπα, είδα για πρώτη φορά τα μάτια τους και τις κινήσεις τους. Ήταν κατατρομαγμένα. Φοβόντουσαν πάρα πολύ την κάθε κίνηση του ανθρώπου που έδινε τις οδηγίες!

Έπαθα σοκ, όποια μαγεία και αν είχε το τσίρκο για εμένα, εξαφανίστηκε στη στιγμή και το στομάχι μου σφίχτηκε, γιατί μπορεί να ήμουν μικρός ακόμα (περίπου 10-12), αλλά κατάλαβα πως αν τα σκυλιά είναι τόσο φοβισμένα, κάπως έτσι θα πρέπει να είναι και τα άλλα ζώα, όπως τα λιοντάρια, οι τίγρεις και οι ελέφαντες που κατά καιρούς είχα δει να κάνουν εντυπωσιακά κόλπα. Το ίδιο βέβαια θα πρέπει να συνέβαινε και με όλα τα πρωτεύοντα όπως μαϊμούδες και πίθηκους με τους οποίους έχω και φωτογραφίες να κάθονται στο ώμο μου.

Από εκείνη την ημέρα και μέχρι και σήμερα δεν έχω ξαναπάει στο τσίρκο.

Όταν πριν ένα χρόνο ήρθε ξανά το τσίρκο στο χωριό που μένουμε και τα παιδιά με πιέζανε να πάμε, τους εξήγησα όσο πιο απλά μπορούσα τι συμβαίνει με τα ζώα και πως βασανίζονται, όχι μόνο ζώντας σε μικρά σιδερένια κλουβιά, αλλά και το ότι εκπαιδεύονται με πόνο και χτυπήματα για να μας δώσουν μια παράσταση εντελώς άχρηστη και ανούσια. Προτιμώ να πάω να δω τα ζώα στο Αττικό Πάρκο όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι απείρως καλύτερες, παρά να χειροκροτήσω τους βασανιστές.

Αντιθέτως όταν το τσίρκο είναι μόνο με ανθρώπους που κάνουν εντυπωσιακά κόλπα δύναμης ή επιδεξιότητας, τότε το ευχαριστιέμαι πολύ. Θαυμάζω ανθρώπους που έχουν την επιμονή και την υπομονή να κάνουν κάτι δύσκολο τέλεια.

Αλλά τα ζώα δεν έχουν θέση στο τσίρκο. Ακόμα και οι ζωολογικοί κήποι πρέπει να πληρούν προϋποθέσεις προκειμένου να λειτουργούν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Ευτυχώς, από τα λίγα που ξέρω, τα τσίρκο με τα ζώα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Γενιές ολόκληρες όμως βασανίστηκαν για να διασκεδάσουμε εμείς.

Αν αυτή η σταδιακή εξαφάνιση του τσίρκου με ζώα είναι δείγμα των εξελισσόμενων ηθικών αρχών μας, τότε είμαστε σε καλό δρόμο.

Advertisements

Tagged: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: