Monthly Archives: Ιανουαρίου 2015

Το Ελληνικό Σοβιέτ

Σε πολιτικές συζητήσεις με φίλους τους λέω πως η Ελλάδα έχει, αν όχι όλα, τότε σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της Σοβιετικής Ένωσης. Μου λένε πως υπερβάλλω.

Φοβάμαι όμως πως δεν κάνω λάθος και θα εξηγήσω κοιτώντας τα χαρακτηριστικά της Σοβιετικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ελλάδας.

communist-soviet-union-e970b449cae04435afad8faf81451993

Πριν ξεκινήσω την απαρίθμηση είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσω πως δεν μιλάω αποκλειστικά για την Ελλάδα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το κακό άρχισε από τον εμφύλιο και μετά. Ο εμφύλιος όπου μια μικρή μειοψηφία προσπάθησε, με τη βοήθεια της Σταλινικής Σοβιετικής Ένωσης, να καταλάβει το πολίτευμα με τη βία. Απέτυχε. Στα χαρτιά τουλάχιστον διότι στα χρόνια που ακολούθησαν η αριστερά όχι μόνο «ξεπλύθηκε» από το στίγμα της απόπειρας, αλλά βγήκε και «από πάνω» τόσο στη συνείδηση του κόσμου όσο και στην Ελληνική ιστορία όπως αυτή μεταδόθηκε επίσημα. Αντί να καταδικάσουμε τη προσπάθεια κατάληψης της δημοκρατίας, αγιοποιήσαμε τους αριστερούς που προσπάθησαν να την καταλάβουν.

Αλλά δεν είναι αυτός ένας από τους λόγους που είμαστε ένα αντίγραφο του Σοβιέτ ούτε και με ενδιαφέρει να επεκταθώ στα του εμφυλίου, όχι σε αυτό το άρθρο.

Οι λόγοι για τους οποίους είμαστε ένα Ελληνικό Σοβιέτ είναι οι εξής:

Το μέγεθος του Ελληνικού κράτους: Μετά την απογραφή υπολογίζεται, γιατί ακόμα και τώρα δεν έχουμε ένα καταληκτικό νούμερο, πως οι δημόσιοι υπάλληλοι σε αυτή τη χώρα είναι περίπου 1.000.000. Όταν το συνολικό εργατικό δυναμικό είναι 5.000.000 καταλαβαίνουμε πως το 1/5 είναι υπάλληλοι του δημοσίου, ένα δυσανάλογα μεγάλο νούμερο. Η συντριπτική πλειοψηφία μπήκε χαριστικά, εκτός νομίμων διαδικασιών, επειδή είχαν «βίσμα». Σαν να μην έφτανε αυτό, προστατεύονται από τα κόμματα που τους τοποθέτησαν και είναι ακλόνητοι ακόμα και όταν έχει φανεί πως είναι εγκληματίες. Ο αριθμός τους και μόνο δεν αφήνει αμφιβολία πως πολλοί εξ αυτών καλύπτουν ανύπαρκτες θέσεις, είναι ανεύθυνοι και αντιπαραγωγικοί. Η διάθεση να τακτοποιήσουμε όλο αυτό τον κόσμο στο δημόσιο και η αναγκαστική διάχυση των εργασιών, δημιούργησε μια τρομακτική γραφειοκρατία όπου για μια απλή δουλειά χρειάζεσαι 10 υπογραφές και έξι σφραγίδες. Αυτή η γραφειοκρατία, χωρίς να είναι ο μόνος λόγος, γέννησε το τέρας της διαφθοράς. Είναι λογικό ο πολίτης, ψάχνοντας ένα τρόπο να βγει από τον γραφειοκρατικό λαβύρινθο να είναι θετικός στο να πληρώσει ένα «γρηγορόσημο» και έτσι να ταΐσει το διεφθαρμένο τέρας. Ναι, τα κόμματα που κυβέρνησαν είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνα για αυτή τη κατάσταση, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Όταν στη Βουλή τοποθετούνται άτομα με βάση την αναλογία των ψήφων που πήρε το κάθε κόμμα, από όλα τα κόμματα, με τη σύμφωνη γνώμη τους για το σύστημα μοιρασιάς αλλά και για τις τοποθετήσεις, τότε δεν υπάρχουν αμφιβολίες πως παρόμοιες συμφωνίες ίσχυαν σε όλες τις ποθητές θέσεις. Αυτή τη δομή είχε και το σοβιετικό κράτος.

Να τονίσουμε πως δεν είναι όλοι οι ΔΥ τοποθετημένοι παράτυπα και σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που έχουν και όρεξη για δουλειά και ήθος. Δυστυχώς μοιάζουν να είναι η μειοψηφία. Μακάρι να κάνω λάθος.

Το κράτος εν κράτη του συνδικαλισμού: Στην Ελλάδα η δύναμη του συνδικαλισμού είναι εντυπωσιακή. Σε αντίθεση με το παραδοσιακό ρόλο του συνδικαλιστή που κοιτάζει το συμφέρον του εργάτη, το μόνο μέλημα των Ελλήνων συνδικαλιστών είναι η εφαρμογή των οδηγιών του κόμματος στο οποίο ανήκε, με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.  Πολύ συχνά έκανε ότι του έλεγε αυτό το κόμμα, ακόμα και παράνομα ή αντιδημοκρατικά και το συμφέρον του εργάτη έρχονταν δεύτερο, αν υπολογίζονταν έστω και ελάχιστα. Σύνηθες ήταν ο εργάτης να χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο, σαν όπλο για να χτυπηθεί το αντίπαλο κόμμα. Οι συνδικαλιστές αυτοί αμείβονταν με πολύ υψηλότερους μισθούς από τους άλλους εργάτες, όχι μόνο χωρίς να κάνουν περισσότερη δουλειά, αλλά πολλές φορές μη κάνοντας καμία απολύτως. Η θέση τους στο κόμμα ήταν αρκετή για να τρέχει ο μισθός και να τους προσφερθεί μια βουλευτική έδρα αργότερα. Αυτή ήταν η ανταμοιβή. Έτσι δούλευε ο συνδικαλισμός στο Σοβιέτ.

Τα κόμματα δεν είχαν διαφορές: Παρά τις ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων, όταν έρχονταν στην εξουσία ακολουθούσαν την ίδια πολιτική. Με μοναδικό στόχο την παραμονή τους όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία, ακολουθούσαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τον ίδιο δρόμο, αυτόν της εξαγοράς ψήφων με αντάλλαγμα παροχές. Ο δικομματισμός λειτούργησε ευεργετικά στις νεποτιστικές τάσεις των δύο μεγάλων κομμάτων και έτσι καταλήξαμε, αυτή η βουλή, να είναι η πρώτη μετά από δεκαετίες που δεν περιέχει γόνο Παπανδρέου. Με άλλα λόγια, τα δύο μεγάλα κόμματα ήταν «ένα και το αυτό» με διαφορετικά συνθήματα που ακούγονταν μόνο κατά τη προεκλογική περίοδο. Μετά της εκλογές γίνονταν η μοιρασιά της πίτας από όλους τους συμμετέχοντες. Το Σοβιετικό σύστημα είχε ένα κόμμα, όπως τελικά είχαμε και εμείς.

Οι εκλογικοί νόμοι: Τα κόμματα άλλαζαν τους εκλογικούς νόμους κατά το δοκούν με μοναδικό συμφέρον την δική τους παραμονή στην εξουσία ή την ελάχιστη δυνατή παραμονή του αντιπάλου. Το σημερινό σύστημα των 50 εδρών bonus είναι χαρακτηριστικό δείγμα. Οι νόμοι είναι έτσι φτιαγμένοι ώστε ένα μικρό αντισυστημικό κόμμα να μην μπορεί να διακριθεί. Το ίδιο και στο Σοβιετικό «εκλογικό» σύστημα.

Διαχωρισμός εξουσιών: Στην ουσία δεν υπάρχει κανένας. Το κράτος ελέγχει όλες τις εξουσίες, από την Αστυνομία και τα Δικαστήρια, μέχρι τα ΜΜΕ. Τα μεν δύο πρώτα με απ’ ευθείας τοποθετήσεις ανθρώπων πιστών στο κόμμα, που άλλαζαν μετά από κάθε μεταβίβαση της εξουσίας ανεξαρτήτως ικανότητας και αποδοτικότητας, μέχρι τη συνεχόμενη ροή χρήματος μέσω των διαφημίσεων στα ΜΜΕ αλλά και το θολό έως ανύπαρκτο καθεστώς αδειών που μπορεί να εξυπηρετούσε τους καναλάρχες, αλλά στην ουσία ελέγχονταν από τα συμφέροντα του κυβερνώντος κόμματος.

Τα Πανεπιστήμια: Η λέξη «ανεξαρτησία» δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη λέξη πανεπιστήμιο. Εδώ και χρόνια οι κομματικοί στρατοί ελέγχουν ποικιλοτρόπως τα πανεπιστήμια στα οποία η ποιότητα εκπαίδευσης έχει πέσει τόσο χαμηλά ώστε να μην είναι πλέον ανταγωνιστικά με τα υπόλοιπα του δυτικού κόσμου. Τα διοικητικά στελέχη που διορίζονταν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως και στο υπόλοιπο δημόσιο, ανήκαν στο κυβερνών κόμμα και οι προτεραιότητές τους ήταν πρώτα σε αυτό και μετά στο πανεπιστήμιο.

Η επιχειρηματικότητα: Ή μάλλον η δαιμονοποίησή της. Οι λέξεις «επιχειρηματίας», «κέρδος», «κερδοσκόπος» είναι βρισιές στην Σοβιετική Ελλάδα. Η ιδέα πως κάποιος θα επενδύσει δικά του χρήματα για να βγάλει περισσότερα είναι το ίδιο κατάπτυστη με τη συμπεριφορά ενός εγκληματία. Η ιδέα πως το χρήμα βγαίνει με δουλειά έρχεται σε αντίθεση με τη πάγια τακτική των κομμάτων να προσφέρουν δουλειά, και συνεπώς χρήμα, μέσω της ανταλλαγής ψήφων με παροχές. Αντιθέτως, το όνειρο χιλιάδων Ελλήνων ήταν και είναι (αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών), η μονιμοποίησή τους στο δημόσιο και η αποποίηση κάθε ευθύνης και άγχους για τα προς το ζην. Στη Σοβιετική Ελλάδα το «λαμόγιο» είναι που αποτελεί αντικείμενο πόθου και όχι ο επιτυχημένος επιχειρηματίας ο οποίος, λέει ο σοφός λαός, έχει οπωσδήποτε κλέψει το κράτος ή εκμεταλλευτεί τον υπάλληλό του. Στο μυαλό του Έλληνα κανείς δεν μπορεί να διακριθεί αν δεν κλέβει με κάποιο τρόπο. Σε όσους δεν μπορούσε να «κολλήσει» τέτοιος χαρακτηρισμός αυτομάτως έμπαιναν στην κατηγορία της «αδερφής». Αλλά ακόμα και ο ελάχιστος ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας, σε μεγάλο βαθμό, είναι απόλυτα εξαρτημένος από το κράτος. Δεν είναι μόνο οι προμήθειες και οι απ’ ευθείας αναθέσεις, αλλά και ο εναγκαλισμός με τη διαφθορά, είτε προκειμένου να επιβιώσουν, είτε για να μεγαλώσουν τις επιχειρήσεις. Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο του Ελληνικού Σοβιέτ.

Στην Ελλάδα βλέπουμε ένα εντυπωσιακό συνδυασμό των κακών χαρακτηριστικών του καπιταλισμού (διαφθορά, διαπλοκή, υπερκαταναλωτισμός) χωρίς τα θετικά του όπως το υψηλό βοιοτικό επίπεδο, η υγιής παραγωγικότητα, το κράτος που εργάζεται για τον πολίτη και όχι το αντίθετο, την καινοτομία και την έρευνα.

Παράλληλα, έχουμε υιοθετήσει όλα τα αρνητικά του Σοβιετικού μοντέλου όπως τα είδαμε παραπάνω, χωρίς τα ελάχιστα θετικά του όπως ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου.

Δεν είναι περίεργο που το Ελληνικό μοντέλο κατέρρευσε. Δεν είναι επίσης περίεργο που ο Έλληνας αρνείται να το δει και αδυνατεί να κάνει κάτι για να αντιστρέψει τη πορεία προς το γκρεμό.

Έχουμε ελπίδες; Ίσως. Έχουμε χρόνο; Όχι πια.

Πηγή έμπνευσης

Advertisements

Ο μύθος της αύξησης του βασικού μισθού

Η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε αύξηση του βασικό μισθού και πολλοί χάρηκαν. Λογικό μου φαίνεται γιατί εκ πρώτης όψεως περισσότερο χρήμα σημαίνει πιο ευτυχισμένοι εργαζόμενοι, συνήθως.

Ο μύθος της αύξησης του κατώτατου μισθού λέει πως θα πέσει επιπλέον χρήμα στην αγορά και αυτό θα αποτελέσει κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη. Ισχύει αυτό όμως;

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε πως οι επιχειρήσεις δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα και ούτε πρόκειται να γίνουν επειδή κάποιο πολιτικό κόμμα πιστεύει πως αυτός είναι ο ρόλος τους.

Μια επιχείρηση για να προσλάβει ένα νέο υπάλληλο, θα πρέπει το κόστος του υπαλλήλου (μισθός + ασφαλιστικά έξοδα) να είναι μικρότερο από το έσοδο που περιμένει η επιχείρηση να πάρει από τον συγκεκριμένο υπάλληλο. Είναι προφανές και λογικό, αν το αποτέλεσμα της παραπάνω αριθμητικής πράξης είναι αρνητικό, τότε δεν θα γίνει πρόσληψη.

Με την ίδια λογική μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η αύξηση στον βασικό μισθό, σε αρκετές περιπτώσεις, θα μετακινήσει το αποτέλεσμα στα αρνητικά και θα κάνει την απασχόληση κάποιων υπαλλήλων ασύμφορη. Συνέπεια αυτού θα είναι η απόλυση αυτών των υπαλλήλων. Απλή αριθμητική.

Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως η αύξηση του βασικού μισθού μπορεί να οδηγήσει και στη μείωση των νέων προσλήψεων αλλά και στην απόλυση εργαζομένων. Η απόλυσή τους θα δημιουργήσει βάρος στο κράτος το οποίο θα πρέπει για 6 μήνες να πληρώνει το επίδομα ανεργίας και παράλληλα το χρήμα που αυτός ο εργαζόμενος έριχνε στην αγορά θα εξαφανιστεί από την εξίσωση.

539615_web_A4-ED-Cartoon-MIn--Wage-and-No-Job-

Κάτι άλλο που πρέπει να θυμόμαστε για την αύξηση του βασικού μισθού είναι πως οι απολύσεις θα χτυπήσουν μόνο τους νέους στην αγορά εργασίας και τους φτωχούς. Ο μισθός εργαζομένων που είναι πάνω από τον βασικό δεν θα αλλάξει και έτσι δεν θα τεθεί θέμα απόλυσής τους. Αντιθέτως ο νέος εργαζόμενος, που βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί, αυτός θα κινδυνέψει.

Παράλληλα, η αγορά «σφίγγεται» μόλις αυξηθούν οι μισθοί και μειώνονται οι προσλήψεις, αλλά όχι για εργαζόμενους που αμείβονται με περισσότερα από τον βασικό μιας και αυτοί και πάλι δεν επηρεάζονται. Αυτοί που θα πληγούν είναι οι νέοι και οι ανειδίκευτοι, αυτοί που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τους άλλους να ξεκινήσουν να εργάζονται.

Είδαμε λοιπόν με απλό τρόπο πόσο εύκολο είναι η, εκ πρώτης όψεως θετική κίνηση της αύξησης του βασικού μισθού, να δημιουργήσει προβλήματα στην αγορά εργασίας.

Κάποιοι από εσάς θα πούνε βέβαια πως με αυτή τη λογική θα καταλήξουμε οι επιχειρήσεις να πληρώσουν όσο το δυνατόν λιγότερα στους εργαζόμενους και πολλές φορές «μισθούς πείνας».

Στην πραγματικότητα, αν το κράτος δεν ορίσει ένα βασικό μισθό, η τον επηρεάζει όσο το δυνατόν λιγότερο, τότε οι μισθοί, σταδιακά θα πάνε εκεί που τους επιτρέπει η αγορά. Αν η αγορά ακμάζει, τότε η ζήτηση για εργαζόμενους θα είναι υψηλή και θα ανεβούν και οι μισθοί, ακόμα και οι χαμηλότεροι. Αν η αγορά παρακμάζει, όπως κάνει η Ελληνική, η ζήτηση θα πέσει και μαζί και οι μισθοί.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η έκφραση «μισθός πείνας» είναι σχετική και το μόνο που μας λέει είναι πόσο χαμηλός είναι ένας μισθός σε σχέση με το κόστος της ζωής. Στην Ελλάδα, το κόστος ζωής ανέβηκε τεχνητά όλα αυτά τα χρόνια με τη χρήση δανεικών, αντί να ανέβει φυσικά με την ανάπτυξη της παραγωγής και του πλούτου που παράγουμε όλοι οι Έλληνες. Λογικό είναι λοιπόν να έρθουν μισθοί που να μοιάζουν με «πείνας», ενώ στη πραγματικότητα πρόκειται για μια βίαιη προσαρμογή σε πιο ρεαλιστικά επίπεδα, μιας και οι κυβερνήσεις ΓΑΠ και Σαμαρά επέλεξαν να μην κόψουν τα κόστη του κράτους, αλλά να ανεβάσουν τη φορολογία (οι εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν απόλυτη σύμπλευση σε αυτό το τομέα). Η αύξηση της φορολογίας δημιούργησε επιπλέον πιέσεις στις επιχειρήσεις και για αυτό είχαμε χιλιάδες λουκέτα και 1,5 εκατομμύρια άνεργους, όλους στον ιδιωτικό τομέα.

Κάποιος άλλος θα μπορούσε να μου πει: «γιατί όμως είχαμε και πριν την αύξηση του βασικού μισθού ανεργία;»

Ο λόγος είναι πως η ανεργία επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες όπως είναι η φορολογία η οποία αυξήθηκε δυσανάλογα για όλους αλλά και για τις επιχειρήσεις, και όχι μόνο από τον βασικό μισθό. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η ανεργία εξαρτάται από τη συνολική υγεία της αγοράς.

Σε οποιαδήποτε άλλη λογική χώρα η νέα κυβέρνηση θα προσπαθούσε να βελτιώσει τις  συνθήκες στις οποίες εργάζονται οι επιχειρήσεις, πριν ακουμπήσει τον βασικό μισθό. Αυτή τη στιγμή τα κάνει ανάποδα και μπορεί να είναι φιλολαϊκό το μέτρο, αλλά δεν πρόκειται να λύσει κάποιο πρόβλημα. Αντίθετα, θα δημιουργήσει. Είναι πιο πιθανό η αύξηση του βασικού μισθού να οδηγήσει σε μαύρη εργασία, παρά να βοηθήσει πραγματικά τον εργαζόμενο. Ένα μέτρο που γίνεται στο όνομα του εργάτη μάλλον θα του κάνει κακό.

Τελικά, όποιος είναι υπέρ της αύξησης του βασικού μισθού θα πρέπει να μπορεί να απαντήσει στην παρακάτω ερώτηση: αν η αύξηση είναι καλό μέτρο και θα ρίξει χρήμα στην αγορά, γιατί ο μισθός να πάει στα 750 και δεν πηγαίνει στα 1000, ή 1500, ή 2000;

Στη πραγματικότητα η αύξηση του βασικού μισθού μπορεί να ανακουφίσει κάποιους αλλά θα το κάνει προσωρινά. Μακροπρόθεσμα η αγορά θα προσαρμοστεί στην αυξημένη κυκλοφορία χρήματος και θα αυξήσει τις τιμές των προϊόντων (όπως γίνονταν τόσα χρόνια πριν τη κρίση) και η αύξηση του μισθού θα εξατμιστεί οπότε και θα ξεκινήσουν πιέσεις για νέα αύξηση.

Αντί να σκέφτονται οι της κυβέρνησης την αύξηση του βασικού μισθού, θα έπρεπε να εξετάζουν άλλες λύσεις που μειώνουν το πρόβλημα μακροπρόθεσμα και μονιμότερα, όπως είναι η βελτίωση της παιδείας, μέτρο που επηρεάζει θετικά ειδικά τους φτωχότερους

Όλα τα παραπάνω σε μια χώρα όπου οι λέξεις «φιλελεύθερος», «κερδοσκοπία» και «επιχειρηματίας» είναι βρισιές.

ΥΓ: Όσοι έχετε αντιρρήσεις, μη μου φέρετε σαν παράδειγμα άλλες χώρες, εκτός και αν η οικονομία τους είναι στα ίδια χάλια με τη δική μας.

Ο υπουργός Παιδείας για τους μισθούς των ιερέων

Πριν από περίπου 2 χρόνια ο κος Κουράκης, τότε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα αναπληρωτής υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων (και άλλων που δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή), είχε πει το παρακάτω:

Συμμετέχοντας σε συνέδριο που διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά», ο κ. Κουράκης, όπως εντόπισε και επισημαίνει το agioritikovima.gr, πρότεινε μεταξύ άλλων για τη μισθοδοσία του κλήρου θα πρέπει να επιβληθεί φόρος υπέρ της Εκκλησίας μόνον στους πολίτες που οικειοθελώς θα δηλώνουν χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Καλή ιδέα! Ακόμα καλύτερη θα ήταν αν το ποσό που αναλογεί το πλήρωναν μόνο οι πιστοί, αλλά θα δεχθώ να μη μειωθούν οι φόροι μου (άρα να συνεχίσω να πληρώνω), αρκεί να αυξηθούν με το αντίστοιχο ποσό, που δεν ξέρω ποιο είναι, οι φόροι των Χριστιανών.

Το κλειδί βέβαια είναι η λέξη «οικειοθελώς». Αν γίνει έτσι, να δείτε για πότε ο χριστιανισμός θα πέσει σε μονοψήφια επίπεδα στην Ελλάδα!

Κε Υπουργέ, περιμένω με αγωνία την υλοποίηση!

kourakis-660_0

Ο μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως για το θρησκευτικό όρκο

Η αλήθεια είναι πως δεν χάνω ευκαιρία να τα χώσω στους παπάδες και τις απαρχαιωμένες απόψεις τους. Όταν κάποιος λέει κάτι το οποίο δεν είναι λογικό, τότε δεν χαρίζομαι.

Αλλά αν θέλω να είμαι δίκαιος θα πρέπει, όταν κάποιος από αυτούς μιλάει λογικά, να το αναγνωρίσω και να του δώσω ακριβώς αυτό που δίνω και στους γραφικούς συναδέρφους του: ένα άρθρο.

Ο μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως λοιπόν έγραψε το παρακάτω κείμενο σχετικά με το θρησκευτικό όρκο, το οποίο μεταφέρω αυτούσιο:

Όταν δημιουργήθηκε το Ελληνικό Κράτος, στην προσπάθειά του να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε πολίτες, πήρε την έννοια του όρκου από την Εκκλησία και την έκανε τελετή ορκωμοσίας και την έβαλε στα νεοσυσταθέντα τότε δικαστήρια και στον τότε συγκροτούμενο δημόσιο τομέα. Η Εκκλησία (παρά την απαγόρευση του όρκου που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο) συγκατένευσε, από ανάγκη…έπρεπε να βοηθήσει στη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, που μην ξεχνάτε ότι η Εκκλησία το ελευθέρωσε, το πλήρωσε και το πληρώνει μέχρι σήμερα.

Σήμερα, νομίζω πλέον ότι ο όρκος δεν χρειάζεται. Αισθάνομαι ευθύνη και ενοχή όταν με επίσημη εκκλησιαστική τελετή, «αναγκάζω» βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους να επιορκίσουν… Επειδή, σίγουρα επιορκούν! Αυτό ομολογούν τα ειδικά δικαστήρια, όσα γίνονται κι όσα δεν γίνονται στη Χώρα.

Για μας τους χριστιανούς, η επίκληση του Ονόματος της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Ή στην άλλη περίπτωση, στα δικαστήρια, όταν βάζουν το χέρι τους στο ιερό Ευαγγέλιο με τόση ευκολία και ελαστική συνείδηση! Ο όρκος είναι φοβερό πράγμα, για όποιον πιστεύει. Για όποιον δεν πιστεύει είναι παρωδία. Όμως εμένα με απασχολεί η αμαρτία την οποία φορτώνεται εκείνος που ορκίζεται.

Να καταργηθεί, λοιπόν και από τα δικαστήρια και από την ανάληψη των καθηκόντων των αιρετών ή των υπαλλήλων.

Όχι να πετάμε τα άγια και τους μαργαρίτες…δεν είναι σωστό.

Ας ορκιζόμαστε στην τιμή και στη συνείδησή μας, που ή τα έχει κανείς ή δεν τα έχει. Ή μας τα ενέπνευσε η Δημοκρατία ή δεν μας τα ενέπνευσε!

Βεβαίως είναι έτοιμος ο λαός μας σήμερα να ξεχωρίσει τα πράγματα. Ξέρει την Εκκλησία του, τη βιώνει ως χαρισματικό φορέα και από την άλλη βλέπει την αναγκαστική εμπλοκή της στα δημόσια πράγματα.

Θυμηθείτε τις ορκωμοσίες στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές! Το πρόβλημα εμφανίστηκε στην ελλαδική κοινωνία ότι ήταν η επιμονή των Επισκόπων να ορκίσουμε τους αιρετούς. Θεός φυλάξοι! Το πρόβλημα για όσους δεξιούς κι αριστερούς εκλεγμένους δεν ήθελαν να ορκιστούν, όπως ακόμα ορίζει το Σύνταγμα, ήταν του συνταγματικού εισαγγελέα! Εμείς οι εκκλησιαστικοί πηγαίνουμε όπου μας προσκαλούν. Ανεπιθύμητοι δεν θέλουμε να είμαστε

Ωραίος ο Αλεξανδρουπόλεως! Ξεκάθαρα και απλά. Μπορεί να μου φαίνεται χαζή η ιδέα της «αξίας» του όρκου σε κάτι φανταστικό, αλλά οφείλω να αναγνωρίσω το δικαίωμά του να πιστέψει σε ότι θέλει και να μην θέλει να «σέρνεται αυτός ο όρκος στη λάσπη» από τους επίορκους. Λογικότατο.

Πέραν των δικών του αντιρρήσεων στο θέμα του θρησκευτικού όρκου, υπάρχει και το γεγονός πως ο θρησκευτικός όρκος δεν έχει νόημα σε μια καθαρά πολιτική υπόθεση. Ο όρκος έχει νόημα σε θρησκευτικά θέματα και τελετές. Στα υπόλοιπα θα έπρεπε να μην χρησιμοποιείται.

Αλλά ξέρω πως αυτό που προτείνω είναι ακόμα μακρυά, οπότε αρκούμαι με την πρόταση του Αλεξανδρουπόλεως, ο οποίος, με το παραπάνω κείμενο, επέδειξε εντυπωσιακή, για ιερωμένο, λογική. Μπράβο του λοιπόν!

Μακάρι να εισακουστεί και να τελειώνουμε με αυτό το πανηγύρι που βλέπουμε παρακάτω.

boyl;h Ορκομωσία Νέας Κυβέρνησης 2014_3

Περί American Sniper

Εδώ και καιρό περίμενα το American Sniper, μια ταινία που μιλάει για την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, αλλά κυρίως για τον Chris Kyle, έναν Navy Seal, ακροβολιστή που λέγεται πως είχε σκοτώσει 160 άτομα.

sniper poster

Στην ταινία παίζει ο Bradley Cooper που μου αρέσει σαν ηθοποιός και σκηνοθετεί ο Clint Eastwood, που μας έχει δώσει μερικές εξαιρετικές ταινίες.

Περίμενα λοιπόν με αγωνία αυτή τη ταινία και τελικά κατάφερα να τη δω.

Τα συναισθήματα ανάμικτα.

Υπάρχουν δύο τρόποι να δεις αυτή τη ταινία. Ο ένας είναι σαν Αμερικάνικη προπαγάνδα υπέρ του στρατού, του πολέμου στο Ιράκ και, όπως όλοι γνωρίζουμε, οι Έλληνες όχι μόνο μισούμε τους Αμερικάνους αλλά μας αρέσει να τους μισούμε. Σίγουρα όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι, αν και δεν έχω έρευνα για το θέμα.

Ο άλλος τρόπος είναι να τη δεις σαν ταινία και να τη κρίνεις. Εγώ δεν μπόρεσα να το κάνω και θα σας πω γιατί παρακάτω.

Αυτή η ταινία έχει προκαλέσει πολύ συζήτηση και στην Αμερική και ο λόγος είναι διότι πολλοί Αμερικάνοι εξέφρασαν ρατσιστικά συναισθήματα και συνθήματα κατά των Ιρακινών. Παραδείγματα Θα βρείτε στα τουι, παρακάτω.

Η ταινία δεν είναι μόνο ιστορικά ανακριβής, αλλά ακόμα και το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, βιβλίο που έγραψε ο ίδιος ο Chris Kyle, τα λέει διαφορετικά.

kyle

Για παράδειγμα, η σκηνή με την οποία ανοίγει η ταινία, όπου μια μητέρα δίνει στο μικρό γιό της μια χειροβομβίδα με την οποία να σκοτώσει την αμερικάνικη περίπολο, δεν υπάρχει στο βιβλίο. Ο ίδιος ο Kyle μιλάει μόνο για μια γυναίκα και όχι μια γυναίκα με παιδί.

Κάποιοι μπορεί να πουν πως πρόκειται για ένα απλό κινηματογραφικό κόλπο ώστε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα η ταινία και θα ήταν λογικό αυτό, αν δεν υπήρχαν και άλλα πολλά προβλήματα. Τα βασικότερα είναι πως σε όλη τη ταινία δεν υπάρχει ούτε ένας καλός Ιρακινός, όλοι είναι μέλη της Αλ Κάιντα, όλοι αξίζουν να πεθάνουν, ο Kyle τους αποκαλεί καθάρματα και η ταινία υποστηρίζει αυτό το χαρακτηρισμό και βέβαια οι Ιρακινοί έχουν από ελάχιστα λόγια μέχρι καθόλου.

Αν στα παραπάνω προσθέσεις και μια φανταστική μονομαχία με ένα Ιρακινό ακροβολιστή (Μοχάμεντ) και έναν φανταστικό χαρακτήρα, τον Χασάπη, έναν Ιρακινό μέλος της Αλ Κάιντα που βασανίζει μέχρι και παιδιά χρησιμοποιώντας ένα τρυπάνι καθώς τον προφυλάσσει ο Μοχάμεντ, καταλαβαίνουμε πως η ταινία μοιάζει να είναι περισσότερο προϊόν μυθοπλασίας παρά βιογραφική.

Είναι εντυπωσιακό αλλά σε κανένα σημείο της ταινίας, όχι μόνο δεν βλέπεις την άποψη της άλλης πλευράς, αλλά δεν γίνεται καν προσπάθεια να παρουσιαστεί έστω και ένα ψήγμα αυτής της άποψης. Τα πράγματα είναι σχεδόν καρτουνίστικα ξεκάθαρα: οι κακοί είναι πολύ κακοί και οι καλοί είναι πολύ καλοί.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με ελάχιστο ψάξιμο μαθαίνει κανείς πως ο ίδιος ο Kyle ήταν προβληματικός χαρακτήρας. Όχι δεν με ενδιαφέρει το αν σκότωσε 160 ή 255 ή οποιοδήποτε τεράστιο νούμερο, αν και ακόμα και το 160 μου φαίνεται τεράστιο για ένα στρατιώτη. Μοιάζει σαν να έβρισκε μπροστά του μόνο «κακούς» σε όλη του τη θητεία στο Ιράκ. Εντυπωσιακά μεγάλο νούμερο που με κάνει να αμφιβάλλω, αλλά δεν έχω στοιχεία να το καταρρίψω οπότε το δέχομαι και προχωράω.

Όπως φαίνεται λοιπόν ο Kyle, όταν γύρισε από το Ιράκ, είχε διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και ίσως να του έλλειπε ο ρόλος του «Θρύλου», όπως τον αποκαλούσαν στο Ιράκ, και προσπαθούσε να φτιάξει ιστορίες για να τραβήξει τη προσοχή του κόσμου. Τα ψέματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, από το δήθεν καυγά του με τον Τζέσι Βεντούρα, μέχρι τη δολοφονία δύο carjackers των οποίων τα πτώματα δεν βρέθηκαν ποτέ.

Από την άλλη, μπορεί κάποιος να δει την ταινία καλλιτεχνικά και να κρίνει σκηνοθέτη, σενάριο, ηθοποιούς, κτλ. Αλλά εγώ δεν μπόρεσα.

Αν και δεν διακατέχομαι από μίσος για τους Αμερικάνους, έχω και καλούς φίλους από αυτή τη χώρα, αν και μπορώ να καταλάβω γιατί ένας στρατιώτης κάνει ότι περνά από το χέρι του για να σώσει τους αδερφούς στρατιώτες από το θάνατο, η ταινία με έχασε με τις υπερβολές της και το μονόπλευρο χαρακτήρα.

Ενοχλήθηκα ακόμα περισσότερο όταν έμαθα πως αγνοήθηκαν ακόμα και οι Αμερικάνοι βετεράνοι που έχουν μιλήσει κατά του πολέμου.

Ίσως ο Eastwood να μην περνά την καλύτερη περίοδο της ζωής του. Δεν ξεχνάω πριν μερικά χρόνια, στο συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων, όπου μίλαγε για 15 περίπου λεπτά σε μια άδεια καρέκλα, σε ένα μονόλογο που μόνο τραγικό μπορεί κανείς να τον χαρακτηρίσει.

Δεν ξέρω. Όποιος θέλει τη βλέπει. Βαρετή δεν τη λες με τίποτα. Αν κάποιος είναι σαν εμένα και εκτιμά μια καλή πολεμική ταινία, αυτή είναι ιδανική επιλογή.

Από την άλλη ας έχουμε υπόψη πως δεν πρόκειται για ιστορική ταινία, είναι εντυπωσιακά μονόπλευρη και εκνευριστικά αδιάφορη για την ανάπτυξη των διλημμάτων που προκύπτουν από τέτοιους πολέμους.

Αλλά δεν χρειάζονται υπερβολές. Δεν είναι παρά μια ταινία.

Τα τουί που έλεγα:

sniper3 sniper4 sniper5 sniper6 sniper7 snipper1 snipper2

When in doubt, accellerate!

Η ζωή στο δίκυκλο είναι εντελώς διαφορετική από ότι στο αυτοκίνητο. Δεν είναι μόνο το ρίσκο και ο κίνδυνος που είναι αυξημένα, αλλά και η επαφή με τον κόσμο γύρω σου.

Μέσα στο αυτοκίνητο έχεις κλειστά παράθυρα, μουσικούλα, σε χτυπάει ελαφρά ο ήλιος, δουλεύουν οι αθόρυβοι ανεμιστήρες του κλιματιστικού ή του καλοριφέρ, βλέπεις τα σύννεφα ή τη βροχή που χτυπά στα τζάμια και σε πιάνει ένας ρομαντισμός, μια χαλάρωση και ηρεμία.

Στη μηχανή κάθε αλλαγή δεν επηρεάζει απλώς αλλά γίνεται και άμεσα αντιληπτή. Δεν χρειάζεται να βρέξει, η πρώτη ψιχάλα στο κράνος αλλάζει τη διάθεση και την αυτοσυγκέντρωση. Το σκοτάδι δεν είναι ρομαντικό, ειδικά σε ένα επαρχιακό δρόμο, είναι απλώς κάλυψη για κάθε λογής εμπόδια ή ζώα που μπορούν να σε σκοτώσουν.

Η άνοδος και η πτώση της θερμοκρασίας γίνονται αμέσως αντιληπτές ακόμα και αν είναι δύο βαθμοί, τα δάχτυλα μέσα από τα γάντια παγώνουν, βλέπεις την ανάσα σου μέσα στο κράνος και ξέρεις ανά πάσα στιγμή αν περνάς κοντά από κάποιο στάβλο, ή κάποιου είδους βιομηχανία. Η μύτη δεν αφήνει αμφιβολίες.

Μη με παρεξηγείτε, όλα τα παραπάνω είναι απόλαυση. Μια περίεργη μαζοχιστική απόλαυση που ένας οδηγός αυτοκινήτου, ή ακόμα και καλοκαιρινός οδηγός μηχανής, αυτή η περίεργη ράτσα ανθρώπων που οδηγούν μηχανή μόνο όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές και τις άλλες μέρες κρύβονται στο αυτοκίνητο, δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν. Πρέπει να είσαι πάνω στο σιδερένιο άλογο όλο το χρόνο, στη βροχή, στο κρύο, στον καύσωνα, στην κίνηση και στον ανοικτό δρόμο για να καταλάβεις τι λέω.

Αλλά μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις είναι η δύναμη που οι περισσότερες μηχανές έχουν σε σχέση με τα αυτοκίνητα.

Πριν δύο μέρες, πρωί, σε μεγάλο επαρχιακό δρόμο με δύο λωρίδες και λίγα φανάρια, βλέπω μπροστά μου δύο φορτηγά, τριαξονικά, το ένα προσπερνούσε το άλλο από την αριστερή λωρίδα. Το κενό ανάμεσά τους πρόκληση για κάθε μηχανή. Η αναμονή από πίσω τους μέχρι να ολοκληρωθεί η προσπέραση τρομακτικά βασανιστική, ουσιαστικά ανεπίτρεπτη, αδιανόητη.

Αλλά ήξερα πως έρχεται στροφή και στις στροφές, συνήθως, τα αυτοκίνητα έχουν τη τάση να «κλείνουν» προς τα μέσα, να εκμεταλλεύονται όλο το χώρο και να φτάνουν στη διαχωριστική γραμμή. Ήξερα πως αν συνέβαινε αυτό ο χώρος ανάμεσα στα φορτηγά δεν θα μου έφτανε πλέον.

Αποφάσισα να μπω ανάμεσα.

Κατέβασα ταχύτητα και μπήκα με 3η και 4.000 στροφές.

Λίγο πριν φτάσω στα μισά των φορτηγών, δύο δευτερόλεπτα μετά την απόφαση να μπω ανάμεσά τους δηλαδή, φτάσαμε στη στροφή.

Το φορτηγό στα αριστερά μου άρχισε να κλείνει προς τα δεξιά, επάνω μου.

Εκείνη τη στιγμή η απόφαση που έπρεπε να πάρω ήταν απλή: ή κόβω ταχύτητα, βγαίνω από ανάμεσά τους και περιμένω, ή επιταχύνω και περνάω οριακά, αν προλάβω.

Από όλους τους κανόνες που σε βοηθούν στην οδήγηση της μηχανής, ένας μου έχει μείνει πιο έντονα από τους άλλους: when in doubt, accelerate! Όταν αμφιβάλλεις για το τι πρέπει να κάνεις, πάτα γκάζι, στρίψε τον καρπό.

Η μηχανή είναι δυνατή, είχα τη σωστή ταχύτητα στο κιβώτιο, έστριψα τον καρπό μου και η ανταπόκριση ήταν άμεση. Με ένα βρυχηθμό, τα 1000 κυβικά από κάτω μου έδωσαν δύναμη , η μηχανή τινάχτηκε προς τα εμπρός και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο είχα πεταχτεί από ανάμεσα από τα φορτηγά όπως πετάχτηκε το Millennium Falcon μέσα από το Death Star (όποιος το καταλαβαίνει αυτό. Όποιος δεν το καταλαβαίνει βρίσκεται σε λάθος blog).

Ο κόσμος γύρω μου έπαψε να έχει τρίμετρους τοίχους που πλησίαζαν να με λιώσουν και άνοιξε εντελώς, ο ήλιος με χτύπησε στο κράνος και ο αέρας έγινε πιο δροσερός.

Ναι, τα αυτοκίνητα είναι πιο ασφαλή.

Ναι, τα αυτοκίνητα είναι πιο άνετα.

Ναι, στα αυτοκίνητα έχεις μουσική, είσαι πιο χαλαρός, μπορεί να σου πιάνει το πόδι ή κοπέλα σου που κάθεται δίπλα, μπορείς να μιλάς και να ακούγεσαι, να σταματάς στο φανάρι και να μην φοβάσαι μη γλιστρήσει το πόδι στα νερά και πέσεις, δεν ανησυχείς μήπως λερωθεί το κοστούμι και πας στη δουλειά σα να έπεσες στο χαντάκι με τα λασπόνερα, δεν χαλάει το μαλλί από το κράνος (δεν ισχύει για εμένα), δεν φοβάσαι μήπως ο διπλανός ανοίξει το παράθυρο και φτύσει μια «χοντρή» και πρέπει να καθαρίζεις ζελατίνα, δεν τρομάζεις όταν βλέπεις σκυλί στην άκρη του δρόμου, δεν γίνεται το οπτικό σου πεδίο μια τεράστια ντισκομπάλα με τη πρώτη νυχτερινή βροχή, δεν πονάνε τα δάχτυλα από το κρύο, δεν πρέπει να βλέπεις τις κινήσεις δύο οδηγών πλάι και άλλων τεσσάρων μπροστά προκειμένου να προγραμματίσεις τη καλύτερη πορεία, δεν αναρωτιέσαι κάθε φορά που βγαίνεις στο δρόμο αν θα έχεις το τρίτο και φαρμακερό ατύχημα και τι θα πεις στη γυναίκα σου και τα παιδιά σου από το κρεβάτι του νοσοκομείου.

Αλλά μόνο στη μηχανή, μόνο στη μηχανή, κάθε λεπτό που περνάει και κάθε χιλιόμετρο που φεύγει σου θυμίζει πόσο ζωντανός είσαι και πόσο ωραία μπορεί να γίνει η ζωή. Γιατί όταν το αυτοκίνητο σε κοιμίζει, η μηχανή σε ξυπνάει, σε τσιγκλάει και δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις. Σου θυμίζει πόσο εύθραυστος είσαι, φέρνει το μυαλό σου στα όρια και κρατάει τους μυς σε ετοιμότητα.

Αρκεί να καβαλήσεις τη σέλα, να βάλεις μπροστά το τέρας, να σηκώσεις το πόδι ξεκινώντας και… όταν αμφιβάλλεις για την επόμενη κίνηση… απλώς να επιταχύνεις.

Καλές και ασφαλείς βόλτες!

Cbf1000_black

Εκλογές 2015

Μέρες τώρα περνάω μια μικρή κόλαση.

Σε αντίθεση με τις άλλες φορές, παλαιότερες εκλογές, σε αυτές δεν ξέρω τί να ψηφίσω. Δεν βλέπω φως στο τούνελ.

Είμαι άνθρωπος γενικά αισιόδοξος αλλά προσπαθώ πρώτα να είμαι λογικός και αυτή τη φορά βλέπω πως κανένα κόμμα δεν έχει πρόγραμμα για να μας σώσει.

Όλα τα κόμματα που διεκδικούν θέσεις στη βουλή ασχολούνται με το λάθος θέμα. Ασχολούνται με το αν θα πάρουν το επόμενο δάνειο και αν θα πετύχουν κούρεμα. Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα που θεωρεί λογικό να ζητά δανεικά και ταυτοχρόνως να λέει στους δανειστές πως δεν θα πληρώσει τα προηγούμενα.

Το παραπάνω είναι μόνο ένα παράδειγμα του παραλογισμού που κυριαρχεί, όχι μόνο στον πολιτικό κόσμο, αλλά γενικά στη κοινωνία. Καταλαβαίνω πως έχουμε πονέσει αυτά τα 5 χρόνια, καταλαβαίνω πως έχουμε θυμώσει.

Αλλά όταν είσαι στο χείλος του γκρεμού δεν σε βοηθά να είσαι θυμωμένος, ούτε έχει νόημα να κάνεις ένα «άλμα πίστης», γιατί κάτι τέτοιο προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ο Αλέξης λέει πως «δεν υπάρχει πιθανότητα ούτε 1 στο εκατομμύριο η Μέρκελ να μη βοηθήσει».

Όταν είσαι στον γκρεμό δεν σκέφτεσαι αν πέφτοντας θα σε πιάσει το δίχτυ που έστησε κάποιος άλλος, ειδικά αν αυτό έχει ημερομηνία λήξης και το ξέρεις. Η λογική συμπεριφορά είναι να πεις, ΟΚ, έχω το δίχτυ αν κάτι πάει στραβά, ας δω τώρα με ποιο τρόπο θα φτιάξω με γέφυρα να περάσω απέναντι. Τι ξύλα έχω, τι πρόκες, κτλ.

Κανένα όμως κόμμα δεν μας λέει τι αλλαγές θα κάνει προκειμένου η οικονομία να αρχίσει να παράγει πλούτο. Μόνο πως θα τον φορολογήσουν μας λένε. Δεν θέλουν να γίνουμε πλούσιοι, θέλουν να γίνουμε όλοι φτωχοί, φτωχότεροι.

«Δεν θα γίνουμε Βουλγαρία», λένε. Αν συνεχίσουμε να αγνοούμε το πρόβλημα, το οποίο είναι το κράτος και εξακολουθήσουμε να χτυπάμε τον ιδιωτικό τομέα που παράγει πλούτο, τότε δεν θα γίνουμε σαν τη Βουλγαρία, αλλά πολύ χειρότερα.

Δεν ξέρω τί θα ψηφίσω και δεν έχω πρόταση για κανένα. Αλλά ένα πράγμα το ξέρω: αυτές οι εκλογές δεν είναι σαν τις άλλες και από τη Δευτέρα και μετά δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες πίσω από τις οποίες να κρυφτούμε.

Την Κυριακή το πρωί ας πάρει ο κάθε ένας την ευθύνη που του αναλογεί.

Μη ξεχνάμε πως στη δημοκρατία όλοι έχουν φωνή και τελικά παίρνουν τη κυβέρνηση που τους αξίζει. Έτσι και εμείς.

αρχείο λήψης

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι τροφές περιέχουν δεσοξυριβονουκλεϊκό οξύ!

Αν ρωτήσεις τη πλειοψηφία του κόσμου για το αν θέλουν να τρώνε γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα θα σου πούνε όχι.

Αυτό γίνεται για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι πως διάφοροι, όπως η Greenpeace και άλλοι καλοθελητές που φτιάχνουν μανιωδώς memes στο internet, τρομάζουν τους ανυποψίαστους ταξιδευτές τους διαδικτύου με ανυπόστατες φήμες και ιστορίες τρόμου που ξεπερνούν ακόμα και τη φαντασία του Βαρώνου Μυνχάουζεν! Τί και αν η επιστήμη έχει να δείξει εκατοντάδες έρευνες που δεν δείχνουν προβλήματα από τη κατανάλωση αυτών των τροφών. Αυτό δεν έχει σημασία διότι…αλλά δεν θα ξαναμπώ σε αυτό το θέμα. Για περισσότερα δείτε εδώ και εδώ.

Ο δεύτερος λόγος είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων απλώς δεν γνωρίζουν αρκετά για να κρίνουν αν αυτές οι τροφές είναι όντως καλές ή κακές και αρκούνται στις φήμες. Μάλιστα οι άνθρωποι γνωρίζουν τόσα λίγα ώστε να νομίζουν πως το δεσοξυριβονουκλεϊκό οξύ είναι κάτι βλαβερό!

Σε μια έρευνα που λέγεται FooDS και έγινε από το Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα στις ΗΠΑ, δείχνει πως μεταξύ άλλων, το 80% των Αμερικάνων θέλουν οι τροφές που περιέχουν DNA να είναι ξεκάθαρα σημανσμένες!

DNA-food

Όταν λοιπόν κάποιος θέλει να βάλει προειδοποιητικές ετικέτες στις τροφές με DNA, γιατί να μην θέλει να κάνει το ίδιο στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα;

Ποιος θα εξηγήσει στους απλούς ανθρώπους που, ενώ δεν είναι χαζοί, δεν έχουν όλη τη πληροφορία που χρειάζονται για να πάρουν μια λογική απόφαση, πως όχι μόνο όλα τα τρόφιμα έχουν DNA, αλλά όλα είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γενετικά τροποποιημένα;

Εδώ είναι και το μεγάλο κενό, το μεγάλο πρόβλημα της επιστήμης. Με ποιό τρόπο μπορούν να επικοινωνηθούν πολύπλοκα θέματα σε ανθρώπους που δεν έχουν το απαραίτητο μορφωτικό υπόβαθρο για να καταλάβουν.

Δύσκολο θέμα και, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, η απάντηση είναι η σωστή παιδεία. Δυστυχώς στις περισσότερες χώρες η παιδεία δεν είναι πρώτη προτεραιότητα. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Αν μη τί άλλο, πριν πάρουμε αμετάκλητη θέση υπέρ ή κατά ενός θέματος, καλό θα είναι οι πληροφορίες μας να έρχονται και από επιστημονικές πηγές και όχι μόνο το Facebook ή τον κολλητό του γκόμενου της αδερφής μας ο οποίος έχει ένα γνωστό που εργάζονταν κάποτε στο Δημόκριτο ως θυρωρός.

ΥΓ: Μη μου πει κάποιος για τους «χαζούς Αμερικάνους» γιατί δεν πέρασε πολύς καιρός που οι Έλληνες δεν ήθελαν το παιδί τους να γίνει Homo Sapiens όταν μεγαλώσει.

10533764_1448398688746679_2583993856204033307_n

Είμαστε όλοι παιδιά των άστρων

Θα αφήσω για λίγο το βούρκο της θρησκείας και θα ανέβω ψηλότερα, όσο πιο ψηλά γίνεται.

Πρόσφατα δημοσιογράφος του περιοδικού Time ρώτησε τον Neil deGrasse Tyson ποιο κατά τη γνώμη του είναι το πιο εκπληκτικό γεγονός σχετικά με το σύμπαν που μπορεί να μοιραστεί μαζί μας.

Η απάντησή του ήταν, όπως πάντα, αποκαλυπτική του μυαλού του και του ξεκάθαρου τρόπου σκέψης του που καθημερινά εμπνέει χιλιάδες ανθρώπους ανά τον κόσμο να ασχοληθούν με την επιστήμη και να αναρωτηθούν για τον κόσμο γύρω τους.

«Το πιο εκπληκτικό γεγονός … είναι η γνώση ότι τα άτομα που απαρτίζουν τη ζωή στη Γη, τα άτομα που απαρτίζουν το ανθρώπινο σώμα είναι ανιχνεύσιμα μέσα στους ήλιους που «μαγειρεύουν» ελαφρά σε βαριά στοιχεία στον πυρήνα τους …»

Με άλλα λόγια, είμαστε όλοι παιδιά των άστρων μιας και τα άτομα που απαρτίζουν το σώμα μας δημιουργήθηκαν πριν δισεκατομμύρια χρόνια μέσα στους γιγαντιαίους κλιβάνους που σήμερα αποκαλούμε αστέρια.

Όταν αυτά τα αστέρια πέθαναν, εκτόξευσαν με δύναμη τα άτομα αυτά, τα οποία μετά από αμέτρητο χρόνο, μαζεύτηκαν και δημιούργησαν, πρώτα ένα νεφέλωμα, μετά ένα ηλιακό σύστημα και σταδιακά, όλα όσα βλέπουμε γύρω μας. Από τον πλανήτη τον ίδιο, μέχρι κάθε αντικείμενο και ζωντανό πλάσμα.

Και με αυτό το τρόπο έχουμε αυτό που όλοι ζητάμε στη ζωή, μια σύνδεση με κάτι μεγαλύτερο. Έχουμε μια μοναδική σύνδεση με το σύμπαν διότι, όχι μόνο είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό, αλλά το σύμπαν βρίσκεται μέσα μας.

Μερικοί σκέφτονται αυτά και νιώθουν μικροί και ασήμαντοι. Εγώ συμφωνώ με τον Tyson. Όταν σκέφτομαι πως αποτελούμαι από κομμάτια ενός ήλιου, νιώθω τεράστιος και καθόλου μόνος.

Δείτε εδώ το βίντεο αυτής της απάντησης

galaxy_universe-normal

Διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους δεν θέλετε;

Ορίστε λοιπόν που η κυβέρνηση μας, άκουσε τους άθεους και έκανε το πρώτο βήμα, έστω και μικρό και αποφάσισε πως η γιορτή των Τριών Ιεραρχών δεν είναι σχολική αργία και τα παιδιά πρέπει να πάνε σχολείο κανονικά.

ΝΙΚΗ!!!

Αστειεύομαι βέβαια, γιατί σε μια χώρα όπου ο θρησκευτισμός των κομματικών ηγετών και δη του πρωθυπουργού είναι εργαλείο προσέλκυσης ψήφων, δεν νοείται πισογύρισμα της κατάστασης.

Μπορεί η γιορτή των Τριών Ιεραρχών να μην είναι αργία πλέον, αλλά στην ίδια εγκύκλιο με την οποία το Υπουργείο Παιδείας ενημερώνει για αυτή την αλλαγή, μας λέει και ακριβώς τί πρέπει να κάνουμε εκείνη την ημέρα:

«…ορίζεται, για όλες τις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ως ημέρα εορτής, κατά την οποία γίνεται εκκλησιασμός και δραστηριότητες σχετικά με την προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα γράμματα.»

Να για να μην χαίρεστε! Αναγκαστικός εκκλησιασμός και ενημέρωση για την προσφορά των Τριών στα γράμματα. Όχι νομίζατε πως το υπουργείο ενός κράτους με νομοθετημένη ανεξηθρησκεία θα σκεφτεί να κρατήσει αποστάσεις. Χαζούληδες!

Δεν έχω ιδέα τί προσέφεραν οι Τρεις Ιεράρχες στα γράμματα, αλλά βάζω στοίχημα πως η προσφορά τους δεν είναι σημαντικότερη από τη προσφορά του Νεύτωνα στη φυσική, ή του Παπανικολάου στην ιατρική, αλλά κανείς δεν κάνει ιδιαίτερες δραστηριότητες για την προσφορά των επιστημόνων και δεν μιλάω για τα κανονικά μαθήματα. Μην ξεχνάμε πως τα παιδιά ήδη κάνουν θρησκευτικά.

Αναρωτιέμαι επίσης τί είδους δραστηριότητες θα κάνουν τα σχολεία πέραν από τον εκκλησιασμό. Είναι γνωστό πως η φαντασία και η δημιουργικότητα της πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων περιορίζεται στην εφεύρεση νέων επιδομάτων και μεθόδων να εργαστούν λιγότερο. Δεν βλέπω για ποιό λόγο οι καθηγητές να είναι πολύ διαφορετικοί. Τους πραγματικά δημιουργικούς θα τους απορροφήσει το σύστημα και σύντομα τα παιδιά θα περνούν όσο περισσότερες ώρες μπορούν στην εκκλησία και μετά σπίτια τους.

Αλλά το είπε ο Σαμαράς: «Οι εικόνες δεν θα κατέβουν ποτέ από τα δημόσια κτήρια. Οι Έλληνες πιστεύουν!»

Προφανώς ή δεν είμαι Έλληνας, με τον τρόπο που το ορίζει ο Σαμαράς, ή δεν ξέρει πως υπάρχω.

Αλλά ποιός ενδιαφέρεται για τον άθεο. Είπαμε, οι Έλληνες πιστεύουν.

kids to school

Οι απολογητές της τρομοκρατίας

«Όχι, δεν έχεις δικαίωμα να διακωμωδείς τη θρησκεία. Καμία θρησκεία.» είπε λίγο έως πολύ ο Πάπας. «Υπάρχουν και όρια!» (στην ελευθερία του λόγου προσθέτω εγώ, για να ξέρουμε για τί μιλάμε).

Με παρόμοια λόγια έχω ακούσει αυτό το επιχείρημα τόσες πολλές φορές που δεν μπορώ να τις μετρήσω. Ακόμα και στην Ελλάδα το ακούμε και ας μην έχει άμεση σχέση με τη τρομοκρατία. Κάηκε η Athens Voice, κάποιοι θύμωσαν με αυτά που έγραφαν. Γκαζάκια στο γραφείο του Γεωργιάδη, «είναι προκλητικός» είπαν επίσημα πολιτικά χείλη.

Ξέρω πως θα σας στεναχωρήσω, αλλά όλοι όσοι πιστεύετε πως υπάρχουν θέματα και ιδέες που δεν θα πρέπει να κριτικάρουμε και να γελοιοποιήσουμε, πως υπάρχουν όρια στην ελευθερία του λόγου, είστε απολογητές της τρομοκρατίας του κάθε μισότρελου θρησκευόμενου που θα αποφασίσει να πάρει τα όπλα για να υπερασπίσει τη θρησκεία του, είτε αυτός είναι μουσουλμάνος, είτε χριστιανός.

freespeechΠριν μερικά χρόνια, όταν η καθολική εκκλησία αποφάσιζε τί είναι σωστό να ειπωθεί και τί όχι, καίγαμε ανθρώπους στη πυρά για βλασφημία.

Πριν από ένα περίπου χρόνο, ο νόμος που γράφτηκε από θρησκευόμενους πολιτικούς με σκοπό να προστατέψει τη πίστη τους, φιλοδώρησε τον Παστίτσιο με 10 μήνες φυλακή, γιατί προσέβαλε ένα γέρο μοναχό.

Πριν από 2 εβδομάδες, κάποιοι αποφάσισαν πως έπρεπε να προστατέψουν τον προφήτη τους από μερικά σκίτσα και σκότωσαν 12.

Ποιός αποφασίζει τί είναι βλάσφημο; Γιατί οι θρησκείες πιστεύουν πως δικαιούνται να εξαιρεθούν από τη κριτική; Μήπως επειδή είναι θεόπνευστες; Ποια από όλες;

Δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνεστε, αλλά το επιχείρημα «έχεις δικαίωμα να λες ότι θες αρκεί να μην προκαλείς κάποιους», είναι ισάξιο με το «ο βιασμός είναι κακός αλλά η φούστα ήταν υπερβολικά κοντή».

Ας αντιστρέψουμε όμως τις καταστάσεις. Αν εμένα με προσέβαλε η ιδέα πως δεν έχω δικαίωμα να κριτικάρω τις θρησκείες, θα είχα το δικαίωμα να αρχίσω να καταστρέφω εκκλησίες, να φυλακίζω, να χτυπάω και να σκοτώνω πιστούς;

Αν πίστευα πως τα λαζάνια είναι θεϊκά, θα είχα δικαίωμα να σκοτώσω όλους τους σεφ που τα βάζουν στο φούρνο;

Αν πριν μιλήσεις για οτιδήποτε σκέφτεσαι ποιον θα προσβάλλεις, τότε δεν πρόκειται να ξαναπείς κουβέντα.

Όταν θέλεις εξαιρέσεις στην ελευθερία του λόγου τότε δεν την έχεις και θα πρέπει να προσέχεις ποιός είναι αυτός που θέτει τα όρια, γιατί σήμερα μπορεί να συμφωνείς μαζί του, αλλά αύριο μπορεί να βρεθείς έξω από αυτά τα όρια και τότε θα είναι αργά να διαμαρτυρηθείς, πολύ αργά.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει κακό σε κάποιον άλλο απλώς και μόνο γιατί δεν συμφωνεί με αυτό που είπε. Και δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, ούτε και δικαιολογίες.

Όταν μια θρησκεία απειλείται από ένα αστείο τότε είναι η ίδια γελοία.

Το Ισλάμ κατά των χιονάνθρωπων

Σε προηγούμενο άρθρο είχα πει πως εμείς δεν μπορούμε να λύσουμε το θέμα της βίας στο Ισλάμ και πως θα πρέπει να το κάνουν μόνοι τους οι μουσουλμάνοι.

Θα περίμενα λοιπόν, μετά τα αιματηρά γεγονότα στο Παρίσι, τις επιθέσεις της Μπόκο Χαράμ που έχουν κοστίσει τη ζωή σε 2.000 άτομα και το μαστίγωμα του μπλόγκερ στην Σαουδική Αραβία, να βγει κάποιος μουσουλμάνος με ειδικό βάρος και να:

  1. Κάνει μια έντονα διατυπωμένη δήλωση καταγγέλλοντας τη βία στο όνομα της θρησκείας.
  2. Ασκήσει πίεση στους θρησκευτικούς και κυβερνητικούς ηγέτες να εξετάσουν τη μεταρρύθμιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
  3. Ενθαρρύνει τους οπαδούς του να δωρίσουν χρήματα σε ομάδες που αγωνίζονται κατά της τρομοκρατίας.
  4. Ανοίξει μια συζήτηση των αποσπασμάτων του Κορανίου που ενθαρρύνουν τέτοια συμπεριφορά.
  5. Εκδώσει φετβά εναντίον των χιονάνθρωπων

Τί θα περιμένατε να πει λοιπόν; Αν είπατε το 5 έχετε δίκιο!

Αν και υπάρχουν κάποιες Ισλαμικές ομάδες που μιλήσανε κατά των επιθέσεων (την ευθύνη των οποίων ανέλαβε η Αλ Κάιντα) και οφείλουμε να το λέμε και αυτό, θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε πως ένας προεξέχων Σαουδάραβας κληρικός, ο Σεϊχης Μοχάμεντ Σαλέχ αλ-Μουνατζίντ, δήλωσε πως είναι αμαρτία να φτιάξεις χιονάνθρωπο ακόμα και αν το κάνεις για διασκέδαση!

Ναι, ο Σεϊχης είπε πως:

Δεν επιτρέπεται να κάνει ένα άγαλμα από το χιόνι, ακόμη και για παιχνίδι και διασκέδαση … Ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπους δυνατότητα για να κάνουν ό, τι θέλουν χωρίς όμως αυτό να έχει ψυχή, συμπεριλαμβανομένων των δέντρων, των πλοίων, των φρούτων, των κτιρίων και ούτω καθεξής .

Με άλλα λόγια ο Σεϊχης μας λέει πως οι χιονάνθρωποι έχουν ψυχή;

Αν και αρκετοί μουσουλμάνοι πρέπει να κουνούν το κεφάλι τους όλο απογοήτευση με τη γελοιότητα αυτής της δήλωσης, υπάρχουν και άλλοι που δεν τη παίρνουν απλώς στα σοβαρά, αλλά τη θεωρούν και απόλυτα λογική. Κάποιος έγραψε:

«Είναι (το να φτιάξεις χιονάνθρωπο) αντιγραφή των απίστων, προωθεί τη λαγνεία και τον ερωτισμό,»

ενώ άλλος

«Είθε ο Θεός να διατηρήσει τους μελετητές, για να απολαμβάνουν ευκρινή όραση και να αναγνωρίσουν τα θέματα που ακόμη και ο Σατανάς δεν σκέφτεται.»

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως το να φτιάξεις χιονάνθρωπο στη Σαουδική Αραβία θα πρέπει να είναι τόσο συνηθισμένο όσο το να δεις κοπάδι αγελάδων στο κέντρο της Αθήνας, αλλά τί ξέρω εγώ; Δεν μου κάνει εντύπωση που ούτε ο Σατανάς το έχει σκεφτεί.

Όταν η θρησκεία σου έχει τόσο σημαντικό πρόβλημα στην εικόνα της στον υπόλοιπο κόσμο και εσύ, σαν σημαντικός θρησκευτικός ηγέτης, επιλέγεις να καταδικάσεις στο πυρ το εξώτερο τους κατασκευαστές χιονάνθρωπων, τότε υπάρχει ένα θέμα προτεραιοτήτων.

snowman

Πως να το κάνουμε;

Τελικά ποιος είναι ο αντιπροσωπευτικός μουσουλμάνος;

Αμέσως μετά τη σφαγή στο Παρίσι, έγραψα ένα άρθρο που έθιξε το θέμα των κινήτρων των μουσουλμάνων που σκότωσαν τους 12.

Μέσα στις επόμενες ημέρες έβλεπα συνεχώς στα social media να ανεβαίνουν είτε φωτογραφίες σαν τις παρακάτω, είτε κείμενα που υποστηρίζουν πως η πλειοψηφία των μουσουλμάνων δεν αντιπροσωπεύεται από τους 3 τρελούς που σκότωσαν αλλά ούτε και από την ISIS που σκοτώνει αδιακρίτως στο Ιράκ. Μέχρι και η J.K. Rowling, η συγγραφέας του Χάρυ Πόττερ τοποθετήθηκε με το παρακάτω τουί.

christian responsibility representative muslims

 

Συμφωνώ! Οι τρεις του Παρισιού και η ISIS δεν είναι αντιπροσωπευτικοί μουσουλμάνοι.

Ποιοι είναι λοιπόν οι αντιπροσωπευτικοί μουσουλμάνοι; Τί χαρακτηριστικά έχουν και σε τί πιστεύουν οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι;

Προφανώς δεν μπορούμε να κρίνουμε από τον γείτονά μας ή τον συνάδελφό μας. Ένα άτομο δεν μπορεί να είναι αρκετό για να καταλλήξουμε σε ασφαλές συμπέρασμα και θα πρέπει να κοιτάξουμε τους πληθυσμούς.

Ευτυχώς για εμάς έχουν γίνει έρευνες για το θέμα και μια από αυτές είναι η Pew Poll της οποίας τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα!

Η έρευνα έγινε στις παρακάτω χώρες.

poll countries

Σε αυτές τις χώρες λοιπόν έγινε έρευνα στον μουσουλμανικό πληθυσμό τους και τα αποτελέσματα είναι:

Ερώτηση: Δικαιολογούνται οι επιθέσεις αυτοκτονίας αν πρόκειται να προστατευτεί το Ισλάμ;

picture-1

Ευτυχώς η πλειοψηφία λέει πως οι επιθέσεις αυτοκτονίας δεν είναι αποδεκτές. Από την άλλη δεν ξέρω αν το 13% ή το 40% είναι μικρά ποσοστά και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε.

Ερώτηση: Θέλετε να αντικατασταθούν οι νόμοι τους κράτους με τους νόμους Σαρία;

sharia

Το παραπάνω είναι ανησυχητικό αποτέλεσμα. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων θέλουν θρησκευτικό και όχι πολιτικό νόμο, με ότι συνέπειες έχει αυτό.

Από τους παραπάνω, που θέλουν το νόμο Σαρία, οι παρακάτω θέλουν τον λιθοβολισμό μέχρι θανάτου σαν τιμωρία για τη μοιχεία.

stoning

Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι αυτό όπου το Κοράνι λέει πως όποιος φεύγει από το Ισλάμ πρέπει να πεθάνει. Ρωτήθηκαν λοιπόν αν πρέπει να ισχύει η θανατική ποινή για οποιονδήποτε φύγει από το Ισλάμ. Οι απαντήσεις μεταξύ αυτών που λένε πως η Σαρία πρέπει να είναι ο νόμος τους κράτους είναι:

apostasy

Ένα άλλο θέμα που αναφέρεται στην ανεκτικότητα του Ισλάμ είναι κατά πόσο θεωρείται  η ομοφυλοφιλία μια ηθική συμπεριφορά. Οι απαντήσεις:

homosexuality

Το παρακάτω επίσης αφορά την κοινωνική συμπεριφορά: Πρέπει οι γυναίκες να υπακούν τον άνδρα;

equality

Αυτές οι απαντήσεις με κάνουν να απορώ ακόμα πιο έντονα για το μυαλό που κουβαλούν οι γυναίκες που ενώ μεγάλωσαν από ευρωπαϊκές οικογένειες ως χριστιανές, ξαφνικά φεύγουν και πάνε σε άλλη χώρα όπου ασπάζονται το Ισλάμ!

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της έρευνας Pew και δεν μπορώ να τα πω ιδιαίτερα καθησυχαστικά. Αρκετά από αυτά με προβληματίζουν και δείχνουν πως οι μουσουλμάνοι όχι μόνο δεν είναι έτοιμοι να υιοθετήσουν ευρωπαϊκές αξίες, αλλά μάλλον θα έχουν διάθεση, ερχόμενοι εδώ, να προσαρμόσουν την ευρωπαϊκή κοινωνία στα δικά τους δεδομένα.

Αλλά ένα αντεπιχείρημα θα μπορούσε να είναι, «καλά αυτοί οι μουσουλμάνοι είναι στις χώρες τους και ας κάνουν ότι θέλουν. Οι μουσουλμάνοι της Ευρώπης είναι διαφορετικοί και αρχίζουν σταδιακά να εξευρωπαϊζονται. Συνεπώς δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.»

Ευτυχώς υπάρχει έρευνα και για τους μουσουλμάνους της Ευρώπης. Η έρευνα έγινε από το WZB Berlin Social Science Center και ρωτήθηκαν 9000 άτομα τα οποία είναι Τούρκοι ή Μαροκινοί μετανάστες στις παρακάτω χώρες: Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Βέλγιο, Ολλανδία και Αυστρία. Οι απαντήσεις αυτών των 9000 ατόμων συγκρίθηκαν με τις απαντήσεις ενός control group Χριστιανών από τις ίδιες χώρες ώστε να δούμε πόσο ταιριάζουν οι συμπεριφορές μεταξύ τους. Να τονίσουμε πως ούτε η Τουρκία αλλά ούτε και το Μαρόκο είναι τυπικά αυστηρές μουσουλμανικές χώρες σαν το Αφγανιστάν, το Πακιστάν ή τη Σαουδική Αραβία.

Η έρευνα ήθελε να δει κατά πόσο οι μουσουλμάνοι μετανάστες είναι φονταμενταλιστές ή έχουν επηρεαστεί από την Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Για να γίνει αυτό χρησιμοποιήθηκε ο ορισμός του φονταμενταλισμού όπως αυτός δίνεται από τους Bob Altermeyer και Bruce Hunsberger και είναι γενικότερα αποδεκτός.

Φονταμενταλιστής είναι αυτός που πιστεύει ότι:

  • οι πιστοί θα πρέπει να επιστρέψουν στους αιώνιους και αναλλοίωτους κανόνες που ορίστηκαν στο
    παρελθόν
  • οι κανόνες αυτοί επιτρέπουν μόνο μία ερμηνεία και είναι δεσμευτικοί για όλους τους πιστούς
  • οι θρησκευτικοί κανόνες έχουν προτεραιότητα έναντι των κοσμικών νόμων.

Με βάση αυτό τον ορισμό έγινε η έρευνα και τα αποτελέσματα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά!

Αρχικά μετρήθηκε η αποδοχή των πιστών, Χριστιανών και μουσουλμάνων στις τρεις παραπάνω δηλώσεις. Οι απαντήσεις:

screen-shot-2013-12-09-at-6-23-39-pm

Το δεύτερο σετ ερωτήσεων είχε να κάνει με τις σχέσεις των ερωτηθέντων με ομάδες ανθρώπων που θεωρούνται «εξωτερικές». Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι δηλώσεις στις οποίες κλήθηκαν να τοποθετηθούν ήταν:

«Δεν θέλω να έχω ομοφυλόφιλους ως φίλους.»

«Οι Εβραίοι δεν είναι άτομα εμπιστοσύνης.»

«Οι Μουσουλμάνοι έχουν στόχο να καταστρέψουν τον δυτικό πολιτισμό.» [Για ιθαγενείς] [ΣΣ: η ερώτηση διέφερε με βάση τη καταγωγή του ατόμου.]

«Οι δυτικές χώρες θέλουν να καταστρέψουν το Ισλάμ.» [Για άτομα με τουρκική ή μαροκινή καταγωγή]

Τα αποτελέσματα:

screen-shot-2013-12-09-at-6-26-45-pm

Τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους!

Η έρευνα αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει την προηγούμενη και δεν πρόκειται να δώσει ικανοποίηση σε κανένα που ισχυρίζεται πως οι μετανάστες μουσουλμάνοι στην Ευρώπη μπορούν να ενταχθούν εύκολα στην κοινωνία μας και πως είναι μετριοπαθείς.

Ορίστε και τα συμπεράσματα της έρευνας:

Τα ευρήματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό που ακούμε συχνά  ότι ο ισλαμικός θρησκευτικός φονταμενταλισμός είναι ένα περιθωριακό φαινόμενο στη Δυτική Ευρώπη ή ότι δεν διαφέρει από την έκταση του φονταμενταλισμού της χριστιανικής πλειοψηφίας. Και οι δύο ισχυρισμοί είναι κατάφωρα ψευδείς, μιας και σχεδόν το ήμισυ των Ευρωπαίων Μουσουλμάνων συμφωνούν ότι οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να επιστρέψουν στις ρίζες του Ισλάμ, ότι υπάρχει μόνο μία ερμηνεία του Κορανίου, και ότι οι κανόνες που ορίζονται σε αυτό είναι πιο σημαντικοί από την κοσμική νομοθεσία. Μεταξύ των ιθαγενών χριστιανών, λιγότεροι από ένας στους 25 μπορεί να χαρακτηριστεί ως φονταμενταλιστής με αυτή την έννοια. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός δεν είναι μια αθώα μορφή αυστηρής θρησκευτικότητας, η ισχυρή σχέση του – τόσο μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων – ως προς την εχθρότητα προς άλλες ομάδες αποδεικνύει ακριβώς αυτό.

Όλα τα παραπάνω νομίζω πως μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε το Ισλάμ με διαφορετικό τρόπο και πως ο όρος «ισλαμοφοβία» δεν πρέπει να χρησιμοποιείται με την ίδια άνεση όπως γίνεται και σήμερα, καθώς είναι προφανές πως το Ισλάμ πολύ δύσκολα θα αφομοιωθεί στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως πρέπει να συμπεριφερθούμε εχθρικά προς τους Ευρωπαίους μουσουλμάνους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και να θεωρούμε πως όλα βαίνουν καλώς.

Ο David Icke και γιατί δεν «είναι Τσάρλυ»

Δεν θα μπορούσε να λείψει ο απίστευτα γραφικός και τραγικός David Icke από τη σφαγή των Γάλλων γελοιογράφων και αστυνομικών που έγινε πρόσφατα στο Παρίσι.

Χρησιμοποιώντας την εντυπωσιακή λογική του, της οποίας επίδειξη έχει ξανακάνει όταν συμπέρανε πως οι άνθρωποι είμαστε υπό τον έλεγχο μιας εξωγήινης ερπετοειδούς φυλής που αλλάζει μορφή και μοιάζει με ανθρώπους, κατέληξε στο συμπέρασμα, ελαφρώς καλυμμένο, πως η επίθεση στο Παρίσι ήταν μια «red flag». Στη γλώσσα των συνωμοσιολόγων μια «red flag», ή αλλιώς «κόκκινη σημαία», είναι μια ψεύτικη κατάσταση, μια στημένη κρίση που έχει φτιαχτεί προκειμένου να μας παρασύρει μακριά από το «σημαντικό θέμα» και να ασχοληθούμε μόνο με αυτή.

Έτσι λοιπόν, ο David Icke, βλέποντας το βίντεο της δολοφονίας του Γάλλου αστυνομικού από τον Ισλαμιστή τρομοκράτη, γράφει το εξής ερώτημα στη σελίδα του στο Facebook: «Γιατί δεν βλέπουμε αίμα μετά από το πυροβολισμό στο κεφάλι;»

Υπονοεί βέβαια αυτό που είπαμε, πως είναι μια «κόκκινη σημαία», ένας εντελώς αστήρικτος και αβάσιμος ισχυρισμός, αλλά δεν βαριέσαι, όλη του η ζωή γεμάτη τέτοιους ισχυρισμούς είναι.

Αλλά ο Icke δεν είναι κάτι που με ξαφνιάζει, «σεσημασμένος» είναι. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία υιοθετήθηκε αυτή η τρελή θέση από άλλους χρήστες και δη Έλληνες. Δείτε το παρακάτω:

Icke

Πραγματικά μοναδική η στιγμή της «αποκάλυψης» του ψέματος. Θα πρέπει η κοπέλα που το ανέβασε αυτό να νιώθει τρομακτική ικανοποίηση.

Δεν μπήκε βέβαια στον κόπο να αναρωτηθεί δύο σημαντικά σημεία:

  • Πως ξέρει πως ο πυροβολισμός ήταν στο κεφάλι και όχι στον κορμό, μιας και το βίντεο δεν είναι ξεκάθαρο
  • Γιατί πιστεύει πως ένας πυροβολισμός στο κεφάλι (αν όντως ήταν τέτοιος) πρέπει να έχει αίματα; Μήπως την οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα η εκτεταμένη της εμπειρία σε ταινίες του Χόλιγουντ τύπου Die Hard οι οποίες είναι γνωστό πως ακολουθούν απόλυτα ρεαλιστικές γραμμές και σε καμία περίπτωση δεν υπερβάλλουν ή δείχνουν πράγματα που δεν ισχύουν;

Κακά τα ψέματα, ελάχιστοι από εμάς έχουν δει από κοντά πυροβολισμούς στο κεφάλι. Ίσως αστυνομικοί, στρατιωτικοί που έχουν δει μάχες, ιατροδικαστές. Οι υπόλοιποι είμαστε εντελώς ακατάλληλοι να κρίνουμε υπό ποιες συνθήκες και με ποιο όπλο «πρέπει» να φανεί αίμα μετά από ένα πυροβολισμό. Εκτός και αν είσαι ο Icke βέβαια. Βλέπετε, το να είσαι συγγραφέας, ποδοσφαιριστής και αθλητικός εκφωνητής σε κάνει ειδικό σε τραυματισμούς στο κεφάλι από όπλο. Δεν εξηγείται αλλιώς!

Ας μην ξεχνάμε επίσης πως το βίντεο το πήρε κάποιος γείτονας και όχι ένας αστυνομικός ή κάποιος που θα είχε κίνητρο να δείξει ένα τόσο μεγάλο ψέμα.

Αλλά δε βαριέσαι. Όταν βγάζεις το ψωμί σου λέγοντας ότι σου κατέβει τότε είναι θέμα χρόνου να πεις πως είτε τα πτώματα δεν υπάρχουν, είτε πως τους σκότωσε η CIA/Illuminati/Εβραίοι/βάλτε-ότι-θέλετε.

Αλλά αν η φίλη μας θέλει αίμα, μπορεί να βρει, δεν είναι δύσκολο. Η φωτογραφία που δόθηκε από τις αρχές και που δείχνει τον εσωτερικό χώρο των γραφείων είναι αποκαλυπτική!

charlie1

Δεν αρκεί να «είσαι Τσάρλυ»!

Μετά τη νέα σφαγή από μουσουλμάνους στο Παρίσι, μια νέα πλημμύρα απολογητών του Ισλάμ ξεχύθηκε με δύναμη στα social media με σκοπό να διορθώσει αυτό που άφησε παγερά αδιάφορους τους ίδιους τους δολοφόνους: την εικόνα του Ισλάμ.

Το πλέον συνηθισμένο επιχείρημα των απολογητών είναι το, κλασσικό πλέον, «δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι το ίδιο».

Θα ξεκινήσω από αυτό λοιπόν προκειμένου να το βγάλω από τη συζήτηση μια και καλή και να ξεμπερδεύουμε: Ναι, όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι δολοφόνοι, ούτε καν πιθανοί δολοφόνοι. Το έχω πει επανειλημμένως και θα το ξαναπώ, η συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων είναι απλοί άνθρωποι που είναι μουσουλμάνοι στα χαρτιά και όχι στη πράξη, ή τουλάχιστον, όχι στην φονταμενταλιστική πράξη.

Εδώ είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε και μια άλλη παρεξήγηση. Το δεύτερο πιο συνηθισμένο επιχείρημα των απολογητών του Ισλάμ είναι το: «αυτοί (οι δολοφόνοι) δεν είναι πραγματικοί Μωαμεθανοί, έχουν παρερμηνεύσει το Κοράνι».

Το παραπάνω είναι τόσο λάθος όσο το να πεις πως οι άνθρωποι δεν αναπνέουμε αέρα.

Οι δολοφόνοι σαν αυτούς τους τρεις που σκότωσαν τους 12, είναι οι πραγματικοί μουσουλμάνοι, με την αυστηρά θρησκευτική έννοια. Είναι αυτοί που ανοίγουν το Κοράνι και το αντιλαμβάνονται ως αληθινό λέξη προς λέξη και δεν προσπαθούν να το ερμηνεύσουν. Αυτή ακριβώς είναι και η οδηγία που τους δίνει το ίδιο το βιβλίο. Η ερμηνεία απαγορεύεται μιας το κείμενο είναι θεόπνευστο και μια ερμηνεία του θα σήμαινε πως τα λόγια του θεού έχουν περιθώρια αλλαγής ή/και βελτίωσης. Αυτό αποτελεί ιεροσυλία και τιμωρείται με το θάνατο.

Συνεπώς αυτοί οι φονταμενταλιστές δολοφόνοι είναι οι πραγματικοί πιστοί του Ισλάμ και όχι οι υπόλοιποι, οι φυσιολογικοί άνθρωποι, που απλώς θέλουν να ενταχθούν σε μια κοινωνία και να ζήσουν ήσυχα.

Αφού λοιπόν βγάλαμε αυτά τα δύο εμπόδια από τη συζήτηση είναι ευκαιρία να μπω στο πραγματικό θέμα του άρθρου που δεν είναι άλλο από αυτό που φωνάζω πολύ καιρό τώρα: το Ισλάμ είναι μια επικίνδυνη ιδέα και, όπως είναι σήμερα, δεν έχει θέση στην Ευρώπη.

Το Ισλάμ όπως το αντιλαμβάνεται μια μικρή αλλά εξαιρετικά δολοφονική μειονότητα ισλαμιστών είναι μια συλλογή οδηγιών που μόνο ως αηδιαστικές μπορούν να χαρακτηριστούν από οποιονδήποτε σκεπτόμενο άνθρωπο. Η αντικειμενοποίηση των γυναικών, η ιδέες για Ιερό πόλεμο, μαρτυροποίηση, βλασφημία και αποστασία είναι τόσο ξένες στην Ευρωπαϊκή λογική όσο είναι και οι καμήλες στην Αθήνα.

Το γεγονός και μόνο πως το Ισλάμ λέει πολύ ξεκάθαρα πως αν σκοτώσεις άπιστους κάνεις το έργο του θεού και πως αν πεθάνεις κάνοντας το έργο του θεού θα πας στον παράδεισο, αυτομάτως οπλίζει αυτούς που πιστεύουν σε αυτές τις ιδέες και τους δίνει και το ηθικό δικαίωμα να σκοτώσουν τους άπιστους, αλλά και τη ψυχική ηρεμία να μη φοβούνται το θάνατο διότι θα πάνε σε ένα καλύτερο μέρος. Αυτός ο συνδυασμός είναι που έχει οδηγήσει μέχρι σήμερα σε δολοφονικές πράξεις των οποίων η μεγαλύτερη ήταν η 11 Σεπτέμβρη στη Νέα Υόρκη και η πιο πρόσφατη, αλλά φοβάμαι όχι η τελευταία, στο Παρίσι. Όποιος αμφισβητεί πως αυτός ο συνδυασμός στο Ισλάμ είναι η πηγή των πράξεων αυτών ζει σε άλλη πραγματικότητα. Αυτός που λέει πως όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της Αμερικάνικης (και των συμμάχων τους) εξωτερικής πολιτικής, απλώς αυταπατάται. Δεν έχει παρά να ακούσει τις δηλώσεις των ίδιων των δραστών οι οποίοι το λένε ξεκάθαρα: τα κίνητρά τους είναι θρησκευτικά.

Προς όλους τους φίλους και μη που νιώθουν πως και αυτοί είναι Τσάρλυ (je suis Charlie), έχω να πω αυτό: Δεν αρκεί! Δεν αρκεί να ανεβάσετε μια φωτογραφία στο αγαπημένο σας social media και να κατακεραυνώνετε άτομα σαν εμένα που σας λένε κάτι άλλο. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι μια συζήτηση η οποία θα αναφέρεται στο πρόβλημα του Ισλάμ. Η συζήτηση πρέπει να γίνει με πιστούς της θρησκείας αυτής και θα πρέπει να τους ασκηθεί πίεση να διορθώσουν αυτή τη κατάσταση. Διότι μόνο αυτοί μπορούν και όχι εμείς. Αυτοί θα πρέπει να ξεκινήσουν να καταδικάζουν τις επιθέσεις αυτές, οι οποίες με εξαίρεση μια μικρή μειονότητα, περνούν «στο ντούκου» από όλους τους μουλάδες.

Κάποιοι θα μου πουν, όπως και παλαιότερα, πως υπάρχουν μουσουλμάνοι που αντιστέκονται στο φονταμενταλιστικό Ισλάμ με κίνδυνο της ζωή τους. Σε αυτούς θα απαντήσω πως αυτό το επιχείρημα απλώς ενισχύει τη δική μου θέση, πως το Ισλάμ είναι επικίνδυνο, ακόμα και για τους ίδιους  τους πιστούς. Στα μάτια του φονταμενταλιστή ο πιστός που δεν τηρεί όλες τις οδηγίες του Κορανίου δεν είναι σωστός ισλαμιστής και συνεπώς είναι αποστάτης. Η αποστασία τιμωρείται με θάνατο.

Η συζήτηση λοιπόν που πρέπει να ξεκινήσει θα πρέπει να είναι ειλικρινής και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει το Ισλάμ να «προστατευτεί» από δύσκολα θέματα απλώς και μόνο επειδή κάποιοι μπορεί να προσβληθούν. Προτιμώ να θυμώσουν μερικοί παρά να πεθάνουν και άλλοι. Δεν θα πρέπει να πέσουμε στη παγίδα του politically correct  και έτσι να δώσουμε τη δυνατότητα σε αυτούς τους φανατικούς να κρυφτούν πίσω από τις δήθεν ευαισθησίες τους.

Το Ισλάμ, όπως και όλες οι θρησκείες δεν είναι παρά ιδέες και όλες οι ιδέες θα πρέπει να είναι διαθέσιμες σε κριτική. Οι θρησκείες δεν αποτελούν εξαίρεση.

Οφείλουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε σε όλους τους Ισλαμιστές πως στην Ευρώπη ισχύουν οι νόμοι που θέτει το κράτος και όχι ο κάθε θεός. Πως αν θέλουν να καθίσουν παρέα μας θα πρέπει να σέβονται το δικό μας πολιτισμό και όχι να προσπαθούν να επιβάλλουν το δικό τους. Πως αν θέλουν να ακρωτηριάσουν τις γυναίκες τους, ή να κόψουν το κεφάλι ενός άπιστου θα υποστούν τις συνέπειες του νόμου και δεν θα μπορέσουν να κρυφτούν πίσω από τη θρησκεία τους.

Αν είναι έτοιμοι για όλα τα παραπάνω ας έρθουν να ενταχθούν στις δικές μας κοινωνίες με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Αν θέλουν να πιστεύουν στο Κοράνι όπως κάνουν σήμερα ας μείνουν στη χώρα τους να το κάνουν.

Και σε όποιον αρέσει!

2015-01-08