Monthly Archives: Δεκέμβριος 2014

2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 74,000 times in 2014. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 3 days for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Advertisements

Ο Γέροντας Παϊσιος και η σαύρα

Η ιστορία αυτή βρίσκεται σε ένα από τα χιλιάδες βιβλία που κυκλοφορούν για τον Άγιο….εεεεε…συγνώμη…τον Γέροντα, ή τουλάχιστον έτσι μας λένε τα αναρίθμητα θρησκευτικά μπλογκ που την αναδημοσιεύουν λες και πρόκειται για μια τρομακτική σοφία.

Κάποτε ένας καθηγητής Πανεπιστημίου επισκέφτηκε τον Γέροντα και του είπε:
«Γέροντα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός. Ξέρεις είμαι άνθρωπος μορφωμένος, ζω στη Δύση και όλα αυτά που λες και κάνεις μπορούν να εξηγηθούν με την λογική. Βέβαια κάποια δύναμη μπορεί να υπάρχει, αλλά όσα λες περί Χριστού, περί μυστηρίων δεν τα δέχομαι.»
Ο Γέροντας τον άκουσε και του είπε με απότομο τρόπο:
«Eίσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα.»
Εκείνος ενοχλήθηκε από το λόγο του γέροντα καί αντέδρασε.
Ο Γέροντας επέμενε:
«Αλήθεια σου λέω. Είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα και θα σου το αποδείξω.»
Ο Γέροντας είχε εκεί κοντά μια σαύρα και τη φώναξε. Το ζωάκι έτρεξε κοντά του και το ρώτησε να του πει άν υπάρχει Θεός. Η σαύρα σηκώθηκε στα δύο της πόδια κι έσκυβε το κεφάλι της δίνοντας καταφατική απάντηση στην ερώτηση του Γέροντα. Ο καθηγητής τα έχασε και άρχισε να κλαίει και ο Γέροντας του είπε:
«Είδες ότι είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα; Η σαύρα γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και εσύ με το μυαλό δεν κατάλαβες ότι υπάρχει Θεός.»
Ο καθηγητής έφυγε από το κελί του Γέροντα συγκλονισμένος.

Δεν έχει βέβαια νόημα να ασχοληθούμε με την ιστορία. Όποιος την πιστεύει είναι άξιος της τύχης του. Αυτό που έχει νόημα να δούμε είναι τη δομή της ιστορίας, δηλαδή πως είναι «στημένη¨.

Ξεκινάει λοιπόν αναφερόμενη σε «ένα καθηγητή Πανεπιστημίου». Δεν είναι δημοτικού, ή λυκείου, πάμε απ’ ευθείας στα «μεγάλα σαλόνια». Πανεπιστήμιο, η ανώτερη κλίμακα όπου για να είσαι καθηγητής, υποτίθεται, πως είσαι εξαιρετικά μορφωμένος.

Ο καθηγητής λέει, με μια δόση αυτοπροβολής ίσως, πως είναι σπουδαγμένος, έχει γυρίσει τον κόσμο, και χρησιμοποιεί τη λογική. Αυτά όλα τον οδηγούν στο να μην αποδέχεται τον Χριστό. Αν το διαβάσει ένα παιδί πόσο δύσκολο είναι να υποθέσει πως η μόρφωση και η λογική σε οδηγούν μακρυά από το θεό;

Η αλήθεια βέβαια είναι πως ναι, σε οδηγούν μακρυά από το θεό γιατί ο θεός είναι το ακριβώς αντίθετο. Αλλά ένα παιδί που έχει μεγαλώσει από θρήσκους γονείς, σε αυτό το κείμενο, απλώς βρίσκει όλα όσα χρειάζεται για να επιβεβαιώσει τη πίστη του και να αρχίσει να αποφεύγει αυτά που «την αποδυναμώνουν».

Έτσι λοιπόν με μια πολύ απλή και σύντομη ιστορία, ο συγγραφέας, όποιος και αν είναι, έχει καταφέρει να δαιμονοποιήσει και τη μόρφωση και τη λογική και να εξυψώσει την τυφλή πίστη ως το μέγιστο αγαθό.

Καθόλου περίεργο βέβαια. Η θρησκεία εκεί βασίζεται, στο γεγονός πως ο πιστός δεν θα ψάξει περισσότερο και θα δεχθεί αυτό που του λένε. Γιατί τελικά η τυφλή πίστη  επιβραβεύεται από το θεό και όχι η αμφισβήτηση και η λογική.

Ευτυχώς για εμάς που η δύναμη της θρησκείας μειώνεται παγκοσμίως και ειδικά στα προπύργια της όπως οι ΗΠΑ. Η παιδεία των ανθρώπων βελτιώνεται και η θρησκεία, αργά αλλά σταθερά, αρχίζει να δείχνει τί πραγματικά είναι: ένα απαρχαιωμένο σύστημα που δεν έχει πλέον τίποτε να προσφέρει.

Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα πιστεύουν τις ιστορίες του Γέροντα. Αλλά σταδιακά θα γίνουν μειοψηφία και μάλιστα συρρικνούμενη.

1236833_769236076423824_304345109_n

 

Οι 10+1 καλύτερες συνωμοσίες του 2014

Τελικά το 2014 ξεπέρασε τις προσδοκίες μου όσο αφορά τη δραστηριότητα των διαφόρων συνωμοσιολόγων αλλά και των πωλητών ψεύδους και μούφας. Δυναμικά μπήκαν στη χρονιά, δυναμικά βγήκαν αφήνοντας υποσχέσεις για ένα εξίσου εντυπωσιακό 2015.

Με αυτή τη διαπίστωση, ας κάνουμε μια αναδρομή σε μερικές από τις καλύτερες θεωρίες/ιδέες/μπούρδες που συναντήσαμε στο διάβα μας στους σκοτεινούς δρόμους του συνωμοσιολογικού διαδικτύου μέσα στη χρονιά που πέρασε. Δεν τα αναφέρω με κάποια συγκεκριμένη σειρά, όπως έρχονται.

  1. Το AIDS είναι υιός φτιαγμένος από τον άνθρωπο, αλλά τον δοκιμάζαμε για χρόνια στις ζούγκλες τις Αφρικής σε πίθηκους.
  2. Ο καρκίνος που, όπως μαθαίνουμε είναι μία και μοναδική αρρώστια, γιατρεύεται από σχεδόν όλα τα βότανα και τα φυτά που μπορούμε τυχαία να βρούμε σε μια βόλτα στην εξοχή, αλλά ο μόνος που έχει γιατρευτεί επιτυχώς είναι η θεία του μπατζανάκη μου που ήπιε σόδα και λεμόνι.
  3. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους ήταν «εσωτερική δουλειά», από μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να σηκώσει επιτυχώς το site για το Obamacare.
  4. Τα μεταλλαγμένα τρόφιμα μας σκοτώνουν με φριχτούς τρόπους, αλλά δεν υπάρχει καταγεγραμμένος ούτε ένας θάνατος που να επιβεβαιώνει στον ισχυρισμό.
  5. Η ιστορία που ξέρουμε έχει αλλαχθεί προκειμένου να γίνει εύπεπτη και αδιάφορη, εκτός από αυτή που ταιριάζει με τα πατριωτικά μας ιδεώδη.
  6. Τα εμβόλια περιέχουν ουσίες που προκαλούν αυτισμό, καρκίνο ή/και θάνατο παρόλο που δεν υπάρχουν στοιχεία που να το επιβεβαιώνουν.
  7. Ο Μπιλ Γκέιτς είναι πίσω από τα εμβόλια έμπολα καθώς και τη γενικότερη προσπάθεια μείωσης του πληθυσμού, γιατί δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει και βαριόταν να φτιάξει μια «εταιρία βιτρίνα» που να σκοτώνει για λογαριασμό του.
  8. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ελέγχει τον καιρό με το HAARP και ταυτοχρόνως προκαλεί τσουνάμι, τυφώνες και σεισμούς κατά το δοκούν, που χτυπούν και τις ΗΠΑ, έτσι, για ξεκάρφωμα.
  9. Η ISIS είναι δημιούργημα του Ισραήλ και με ένα κουμπί αυτοκαταστροφής, όταν θα έρθει η ώρα, θα τη σταματήσουν.
  10. Τα chemtrails μπορούν να σημαδέψουν με τόση ακρίβεια ώστε να πετύχουν το σπίτι των πολέμιών τους, καλύτερα από laser guided bombs.

και ένα μπόνους

  • Παίρνω τρελά λεφτά από τις φαρμακοβιομηχανίες και γενικά τις μεγάλες εταιρίες που ελέγχουν τα πάντα στη ζωή μας προκειμένου να σκοτώνουν ανεμπόδιστα και να βγάζουν υπερκέρδη, αλλά δεν μπορούν με τιποτα να προσλάβουν έναν καλύτερο συγγραφέα από εμένα.

Λίγο χρόνο να διέθετα ακόμα και θα σκεφτόμουν και άλλα, αλλά νομίζω πως η υπερβολική απαρίθμηση γίνεται βαρετή.

Όταν ξεκινούσα αυτό το μπλογκ ένας φίλος μου είχε πει πως σύντομα θα ξέμενα από θέματα να γράψω. Άλλος ένας μύθος που καταρρίφθηκε!

Καλό 2015, καλή πρωτοχρονιά και πάντα με υγεία!

καρβουνο

Καλά νέα από Αυστραλία!

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που αντάλλασσα «γροθιές» με τους παραστρατημένους επαναστάτες χωρίς εμβόλια.

Όταν συμβαίνει το ίδιο για άλλες συνωμοσίες το διασκεδάζω αρκετά. Κάνω αυτό το παιχνίδι αρκετά χρόνια για να ξέρω πως δεν θα αλλάξω τη γνώμη κανενός από τους σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές οποιασδήποτε ιδέας και έτσι δεν χαλιέμαι όταν στο τέλος της ημέρας το αποτέλεσμα είναι μηδενικό.

Αυτό συμβαίνει διότι οι περισσότερες συνωμοσίες ανήκουν στη κατηγορία του γραφικού και οριακά ηλίθια ανεγκέφαλου. Η περίπτωση όμως των εμβολιασμών είναι διαφορετική και επειδή είναι ίσως η μόνη συνωμοσία που μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας, όχι μόνο στους πιστούς, αλλά και στους γύρω και ειδικά τα παιδιά, την παίρνω λίγο πιο σοβαρά.

Όταν ανταλλάσσω «χτυπήματα» λοιπόν με τους antivaxxers και στο τέλος της ημέρας έχω κάνει μια τρύπα στο νερό, χαλιέμαι. Με πειράζει, πως να το κάνουμε. Το χοντρό πετσί που έχω καλλιεργήσει από τα χρόνια ασχολίας με τα λιγότερο σκεπτόμενα μέλη της κοινωνίας μας δεν με προστατεύει διότι η δική τους νοοτροπία μπορεί να επηρεάσει μέχρι και τα δικά μου παιδιά που εμβολιάζονται κανονικά.

Για αυτές τις περιπτώσεις όπου τα δικά μου επιχειρήματα, όπως γίνεται συνήθως, δεν αρκούν και το θέμα είναι σημαντικό για την υγεία μας, τότε μια μεγαλύτερη δύναμη θα πρέπει να μεσολαβήσει. Δυστυχώς για εμάς ο θεός δεν υπάρχει και το Ελληνικό κράτος έχει αποφασίσει να «πλύνει τα χέρια του» από το θέμα. Αλλά σε κάποια μέρη του κόσμου, όπου η μάχη συνεχίζεται, έχουμε  αλλαγές και αποτελέσματα.

Πιο συγκεκριμένα, στη μακρινή, αλλά σαφώς πιο πολιτισμένη Αυστραλία, το δικαστήριο έκρινε υπέρ των εμβολίων και κατά της εταιρίας Homeopathy Plus. Η εταιρία αυτή είχε πει δημοσίως πως το εμβόλιο για τον κοκκύτη είναι και ανεπαρκές και επικίνδυνο και αντί αυτού πουλούσε ομοιοπαθητικά σκευάσματα. Αν διαβάζετε αυτό το μπλογκ ξέρετε πως η άποψή μου για την ομοιοπαθητική είναι επιεικώς αρνητική.

Έτσι λοιπόν, η Αυστραλιανή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Καταναλωτή (Australian Competition and Consumer Commission) έδωσε στοιχεία στο δικαστήριο τα οποία το οδήγησαν στην καταδικαστική απόφαση κατά της Homeopathy Plus. Εν ολίγην το δικαστήριο απεφάνθη πως το εμβόλιο κατά του κοκίτη είναι και αποτελεσματικό και προστατεύει τους ασθενείς, ενώ η εναλλακτική, τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα που προωθούσε η εταιρία αυτή, δεν ήταν αποτελεσματικά.

Μια μικρή αλλά σημαντική νίκη για τη λογική και την επιστήμη λοιπόν από τη μακρινή Αυστραλία. Είναι αρκετή; Ίσως όχι, σίγουρα όχι, αλλά είναι μια ακόμα νίκη και είναι και αυτή καλοδεχούμενη. Σε αυτή τη μάχη κόντρα στη χαζομάρα και την άγνοια χρειαζόμαστε όλες τις νίκες που μπορούμε να πάρουμε.

the-anti-vax-trio-of-death

Το έθνος-κράτος παίρνει τώρα τη ρεβάνς

Παρά τα οράματα της Αριστεράς και της φιλελεύθερης Δεξιάς, η παγκοσμιοποίηση δεν πέτυχε ποτέ: Αποδείχθηκε η εποχή αστάθειας που κατέληξε στην κρίση και την απομυθοποίηση της απελευθέρωσης. Το εθνικό κράτος έχει επιστρέψει και γίνεται όπλο του απολυταρχισμού.

Το εθνικό κράτος κάνει την επιστροφή του; Έτσι δείχνουν τα πράγματα. Παραδοσιακές διακρατικές συγκρούσεις εκτυλίσσονται στην Θάλασσα της Κίνας και τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Οι διακρατικές συναντήσεις, όπως η σύνοδος της Apec και της Group of 20 στο Σίδνεϊ χαρακτηρίστηκαν από ασυνήθιστες εντάσεις. Η παραδοσιακή διπλωματία (ευτυχώς εν προκειμένω) είναι εκείνη που μετράει σε ζητήματα από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μέχρι το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Ωστόσο η κυρίαρχη άποψη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν ότι η παγκοσμιοποίηση θα φέρει την μεταμόρφωση του πλανήτη μέσα από μη κρατικούς παράγοντες. Η λήξη του ψυχρού πολέμου προκάλεσε μια, σχεδόν μαρξιστική προσδοκία, ότι το κράτος θα υποτονίσει –υπό την σκιά της ελεύθερης ροής χρήματος και αγαθών και υπονομευόμενο από εξω-κρατικούς παράγοντες, εκ των οποίων οι τρομοκρατικές ομάδες ήταν οι πλέον προφανείς, αλλά όχι οι μόνοι. Ήταν μια προσδοκία την οποία μοιραζόταν όλο το πολιτικό στερέωμα.

Στην Αριστερά, οι επικριτές της παγκοσμιοποίησης των αγορών, πρόβλεπαν την ανάταση της ισχύος του λαού. Οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί θα υπερυψώνονταν πάνω από τους ξεφτισμένους, υποτίθεται, θεσμούς του εθνικού κράτους και θα δημιουργούσαν νέες, πιο ζωηρές μορφές πολιτικής δραστηριότητας. Η τεχνολογία θα έδινε καλύτερες λύσεις σε παλιά προβλήματα, προσπερνώντας τους στατικούς εθνικούς θεσμούς.

Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά χαιρέτιζε την ανάδειξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ισχύος, την κατάργηση των ελέγχων κεφαλαίου και την απορύθμιση των τραπεζών, επειδή, αν μη τι άλλο, όλα αυτά αποδυνάμωσαν τις δυνατότητες των εθνικών κυβερνήσεων να ελέγξουν τις αγορές. Στην μεταποίηση και τις υπηρεσίες, οι επιχειρήσεις κατέκτησαν νέες δυνατότητες να αξιοποιήσουν τα διαφορετικά φορολογικά καθεστώτα και τα επίπεδα των μισθών σε όλο τον πλανήτη.

Ολες αυτές οι προσδοκίες όμως, υποτίμησαν την δυνατότητα επιβίωσης -την νομιμότητα στην ουσία- του κράτους και των θεσμών του, καθώς και την μεγάλη δυσκολία δημιουργίας καινούργιων, από το πουθενά. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις παρέμειναν στο περιθώριο: Οι διεθνείς οργανισμοί είναι τα «οχήματα» των ομάδων και των συνασπισμών εθνικών κρατών για να δρουν συντονισμένα όπου μπορούν. Από αυτή την άποψη, ουσιαστικά είναι παράγωγα, που καθρεφτίζουν τις επιθυμίες των πιο ισχυρών μελών. Η ιδέα ότι θα απελευθερώνονταν από τον κλοιό των εθνικών κυβερνήσεων, ήταν ουτοπία.

Ο δε νεοφιλελεύθερος ενθουσιασμός με τις απελευθερωμένες αγορές, δεν είχε καλύτερη τύχη. Η εποχή της παγκοσμιοποίησης ήταν εποχή αστάθειας -και στο Μεξικό, την ανατολική Ασία και την Ρωσία, το κόστος της κρίσης είχε γίνει εμφανές σε όλη την δεκαετία του 1990. Χρειάστηκε όμως να περάσει μια δεκαετία, για να ξεγυμνώσει η κατάρρευση της Lehman Brothers και η διεθνής κρίση τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους από την πίστη τους στον καπιταλισμό και να αρχίζουν να αλλάζουν οι απόψεις.

Εκτοτε, η εξουσία έχει επιστρέψει προς το κράτος από πολλά μέτωπα. Στο κάτω – κάτω οι φορολογούμενοι ήταν που διέσωσαν τις τράπεζες. Το βάρος της εξόδου από την κρίση έπεσε στις κεντρικές τράπεζες σε συνεργασία με τους υπουργούς Οικονομικών. Από το 2010, η αυξανόμενη ανισότητα που συνοδεύει την ανάκαμψη, έχει προκαλέσει μεγάλο υποβόσκον κύμα οργής στους ψηφοφόρους, όχι μόνο έναντι των τραπεζών, αλλά και ενάντια στα ελαφρά φορολογικά βάρη που απολαμβάνουν πολλές πολυεθνικές. Η αλλαγή στην ψυχολογία απειλεί παραπάνω την απελευθέρωση του εμπορίου κι έχει φέρει στην πολιτική ατζέντα προτάσεις για διεθνή εναρμονισμό των εταιρικών φόρων. Την ίδια ώρα, η επίδειξη δύναμης του Vladimir Putin, καταδεικνύει ότι τίποτα δεν αντικαθιστά το κράτος στην τακτοποίηση των ζητημάτων πολέμου και ειρήνης.

Στην πραγματικότητα, το κράτος ήταν πάντα μαζί μας. Το δημοσιονομικό του αποτύπωμα έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και δεκαετίες: Οι εισπράξεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ, για παράδειγμα, είναι σήμερα λίγο πολύ στο ίδιο ποσοστό επί της παραγωγής που βρίσκονταν το 1960. Στη Βρετανία, οι δημόσιες δαπάνες έχουν μεταβληθεί ελάχιστα την ίδια περίοδο. Αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ή τριών δεκαετιών ήταν λιγότερο απονέκρωση του κράτους και περισσότερο επαναπροσδιορισμός των επίσημων προτεραιοτήτων.

Εγκαταλείποντας τον εσωτερικό στρατηγικό σχεδιασμό, το κράτος έγινε μεσολαβητής των ρυθμιστικών καθεστώτων. Εξωτερικά, μεταμόρφωσε τους αμυντικούς προϋπολογισμούς, μεταφέροντας πόρους από τους ανθρώπους στις μηχανές.

Η οικονομική κρίση έχει επιταχύνει ορισμένες από αυτές τις τάσεις και άρχισε να ανατρέπει άλλες. Τα κράτη – ή οι πολιτικές ηγεσίες τους – εξακολουθούν να είναι απρόθυμα να κάνουν όσα θα είχαν κάνει τη δεκαετία του 1940.

Αρνούνται πεισματικά να επιβάλλουν αυστηρότερες ποινές στις τράπεζες ή να αναγνωρίσουν την ανεργία ως προτεραιότητα. Αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι ίσως αυτό που η κρίση έχει δημιουργήσει σε παγκόσμιο επίπεδο: Απομυθοποιώντας την εξιδανίκευση των αγορών ενθάρρυνε την αποκατάσταση της κρατικής ισχύος ως αυτοσκοπό.

Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύθηκαν εύκολα οι απολυταρχικοί ηγέτες στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Η Ουγγαρία και η Ρωσία αποτελούν παράδειγμα αυτής της τάσης. Έχουμε ακούσει πολλά, τα τελευταία 20 χρόνια, για την παρακμή του κράτους. Από εδώ και πέρα θα ακούμε όλο λιγότερα.

Mark Mazower

***Ο αρθρογράφος είναι καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και συγγραφέας του «Governing the World: The History of an Idea».

Οι «ολιγάρχες» που ρήμαξαν την Ελλάδα!

Πριν από μερικά χρόνια η Ελλάδα κινδύνεψε με χρεοκοπία και ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη.

Σήμερα, χάρη στο μεγαλύτερο πρόγραμμα διάσωσης όλων των εποχών, η ελληνική οικονομία δείχνει τάσεις ανάτασης.

Με αντάλλαγμα τη δέσμευση της Αθήνας για επιθετικά μέτρα λιτότητας, η τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, και η Κομισιόν) χορήγησαν δισεκατομμύρια δολάρια στη χώρα.

Από πλευράς πολλών διεθνών επενδυτών, και Ευρωπαίων αξιωματούχων, αυτές οι πολιτικές είχαν κάποιο αντίκρισμα.

Αν εξαιρέσουμε τη διάσωση (ανακεφαλαίωση) των τραπεζών της, η χώρα πέτυχε έλλειμμα μόλις 2%, όταν το αντίστοιχο του 2009 ήταν 16%. Πέρσι, σημειώθηκε για πρώτη φορά σε 30 χρόνια, πρωτογενές πλεόνασμα!

Τον περασμένο Απρίλιο η χώρα ξανά βγήκε στις διεθνείς χρηματαγορές, από τις οποίες ήταν αποκλεισμένη τα τελευταία τέσσερα χρόνια, εκδίδοντας πενταετή κρατικά ομόλογα αξίας $4 δις, με σχετικά χαμηλό επιτόκιο (4.95%).

Η ζήτηση ξεπέρασε τα $26 δις.

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, η Moody’s αναβάθμισε τη πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας κατά δυο κλικ…

Παρόλα αυτά, η εν λόγω ανάκαμψη απλά καλύπτει κάποια θεσμικά προβλήματα.

Για να ισοσκελίσει τα βιβλία της, η Αθήνα επέβαλλε εξοντωτικούς φόρους στη μεσαία τάξη και δραστικές μειώσεις στους μισθούς του δημοσίου, τις συντάξεις, και την υγειονομική ασφάλιση.

Αν και ο μέσος πολίτης υπέφερε από τα μέτρα, η κυβέρνηση καθυστέρησε στο να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Η ελληνική οικονομία παραμένει μια από τις ελάχιστες κλειστές στην Ευρώπη, και συνεπώς από τις λιγότερο ανταγωνιστικές. Παράλληλα είναι ίσως και από τις πιο άνισες.

Αυτό συνέβη επειδή στην Ελλάδα οι ελίτ βολεύονται με το να αφήσουν τα πράγματα να συνεχίζουν ως έχουν.

Απ΄την αρχή της δεκαετίας του 1990, ελάχιστες πλούσιες οικογένειες (μια πραγματική ολιγαρχία) κυριαρχούν στη πολιτική σκηνή της χώρας.

Οι ελίτ αυτές διατηρούν τη προνομιακή τους θέση ελέγχοντας τα ΜΜΕ, και μέσα από την ρουσφετολογία, μοιράζοντας τα προϊόντα της λεηλασίας της εξουσίας με τους πολιτικούς.

Οι βουλευτές από τη πλευρά τους κρατάνε την εξουσία ανταμείβοντας έναν μικρό αριθμό επαγγελματικών και (κρατικών) συνδικαλιστικών συντεχνιών, που στηρίζουν το στάτους κβο. Ακόμη και κάτω από το μικροσκόπιο της τρόικας, αυτή η «συμφωνία» παραμένει αναλλοίωτη.

Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η οικονομική ανάπτυξη αλλά η πολιτική ανισότητα.

Για χάρη κάποιων προνομιούχων, παραμένουν αναλλοίωτοι οι δυσλειτουργικοί θεσμοί, και η κουραστική πολυνομία, την ίδια ώρα που η υποδομή της χώρας καταρρέει, η φτώχεια αυξάνεται, και η διαφθορά παραμένει.

Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει και κάποιους νέους κινδύνους: Η γενική ανεργία είναι στο 27%, ενώ αυτή των νέων ξεπερνά το 50%, κάτι που βοηθά στη στρατολόγηση από πλευράς εξτρεμιστικών ομάδων τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά.

Εν τω μεταξύ οι ολιγάρχες συνεχίζουν να κερδίζουν εις βάρος της χώρας, αλλά και της Ευρώπης.

Η κρίση της Ελλάδας ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες που έπληξαν την Ευρωζώνη.

Δεν έγινε επειδή οι τράπεζες ανοίχτηκαν υπερβολικά, όπως αλλού, αλλά επειδή η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή (2004-2009) έχασε τον δημοσιονομικό έλεγχο.

Το 2003, πριν αναλάβει ο Καραμανλής, η αναλογία του ελληνικού χρέους προς το ΑΕΠ ήταν περίπου 97%. Στο τέλος της θητείας του ήταν 130%.

Η ειρωνεία είναι ότι προεκλογικά ο Καραμανλής πλασάρονταν ως μεταρρυθμιστής, υποσχόμενος να ανοίξει την οικονομία, να μειώσει τον δημόσιο τομέα, και να καθαρίσει την πολιτική σκηνή.

Μόλις όμως ανέλαβε, υπέκυψε κι αυτός στα κεκτημένα συμφέροντα.

Στα πέντε χρόνια που ήταν πρωθυπουργός διορίστηκαν 150.000 νέοι δημόσιοι υπάλληλοι, ανεβάζοντας τον συνολικό τους αριθμό πάνω από ένα εκατομμύριο, ή αλλιώς στο 21% των συνολικών εργαζομένων της Ελλάδας.

Το ίδιο διάστημα οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία πήγαν από το 5% του ΑΕΠ στο 7%. Οι δαπάνες για τις συντάξεις από το 11.8% στο 13%.

Η οικονομική άνθιση που ακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 βοήθησε τον Καραμανλή να ξαναπάρει (μετά βίας) την εξουσία το 2007. Τα δυο τελευταία χρόνια του όμως, παλεύοντας με μια ισχνή πλειοψηφία δυο εδρών, παραποίησε την οικονομική απόδοση της χώρας, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει τις έκτακτες εκλογές.

Τελικά το κόμμα του έχασε, και μάλιστα με τεράστια διαφορά.

Ο Καραμανλής δεν ήταν απρόσεκτος, αλλά αδύναμος.

Τρεις θεσμικές δυνάμεις, όλες τους αποτέλεσμα μακροχρόνιων τάσεων στην ελληνική πολιτική, περιόρισαν τη δυνατότητά του για ελιγμούς.

Η πρώτη είναι ο δημόσιος τομέας που δεν ήταν σε θέση να προχωρήσει σε καμιά μεταρρύθμιση.

Η φθορά του δημοσίου ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80, όταν τα κόμματα το πλημμύρισαν με προσωπικό. Θεωρητικά αυτό έγινε ώστε να αντισταθμιστεί η συντηρητική τάση του δημοσίου που ήταν προϊόν του εμφυλίου πολέμου (1946-49). Οι πολιτικές όμως παρεμβάσεις κατάντησαν μόνιμη κατάσταση της κρατικής διοίκησης, με υπουργούς να διορίζουν όποιον θέλουν κατά το δοκούν. Μέσα σε μια μόλις δεκαετία το προσωπικό του δημοσίου διπλασιάστηκε.

Το 1994, ένας μεταρρυθμιστής υπουργός, ο Αναστάσιος Πεπονής, κατάφερε να περάσει νομοθεσία για την εισαγωγή στο δημόσιο βάσει εξετάσεων, όμως αυτή αγνοήθηκε.

Τα επόμενα δέκα χρόνια η βουλή τροποποίησε τον εν λόγω νόμο 43 φορές.

Τα συνδικάτα όμως του δημοσίου συνέχισαν να καθορίζουν τις προαγωγές και τις μεταθέσεις, ενώ σχεδόν πάντα μπλόκαραν τις πειθαρχικές διαδικασίες εναντίον των μελών τους, ακόμη και όταν επρόκειτο για σοβαρά αδικήματα.

Οι υπουργοί που δεν είχαν κανένα άλλο κίνητρο πέραν της επανεκλογής τους έγιναν και οι πιο ισχυροί.

Οι πιο καταρτισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι σπάνια αναλάμβαναν θέσεις ευθύνης, με το ηθικό στο δημόσιο να έχει καταρρεύσει.

Στη δε βουλή ο Καραμανλής ασκούσε ελάχιστο έλεγχο πάνω στο κόμμα του. Χάρη στη δομή του ελληνικού εκλογικού συστήματος, οι υποψήφιοι ενός κόμματος έχουν να ανταγωνιστούν άλλους υποψήφιους του ιδίου κόμματος σε πολυεδρικές περιφέρειες.

Την εποχή που ανέλαβε ο Καραμανλής, ο εν λόγω ανταγωνισμός είχε γίνει ιδιαίτερα σκληρός στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, που αντιστοιχούν στη πλειοψηφία των 300 εδρών της βουλής.

Σε αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον, το χρήμα και η τηλεοπτική δημοσιότητα έγιναν το κλειδί για την εκλογική επιτυχία. Όσοι υποψήφιοι είχαν πρόσβαση σε πλούσιους χορηγούς και στα ΜΜΕ γίνονταν εθνικοί «παίκτες», χωρίς να εξαρτώνται από τους κομματικούς μηχανισμούς.

Πολλοί μάλιστα εξ αυτών όφειλαν την εκλογή τους σε ολιγάρχες με επιρροή, ενώ άλλοι σε επαγγελματικές ενώσεις και σε συνδικάτα. Συνεπώς, ο Καραμανλής γνώριζε ότι οι σύμμαχοί του στο κοινοβούλιο δεν είχαν κανένα κίνητρο να εφαρμόσουν τη πολιτική του ατζέντα.

Το μεγαλύτερο όμως εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή ήταν η αντιπολίτευση από τα ΜΜΕ.

Οι περισσότεροι Έλληνες ενημερώνονται από τη τηλεόραση, και τα 8 ιδιωτικά κανάλια ελέγχονται από γνωστούς επιχειρηματίες, που όλοι μαζί ελέγχουν το 90% της εν λόγω αγοράς.

Κάποιοι όπως ο Γ. Αλαφούζος που έχει τον όμιλο ΣΚΑΙ, είναι εφοπλιστές οι επιχειρήσεις των οποίων δεν εξαρτώνται πολύ από τις συμβάσεις με το κράτος. Οι περισσότεροι όμως έχουν πληθώρα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που εξαρτώνται άμεσα από την κυβερνητική προστασία.

Ο Β. Βαρδινογιάννης, κύριος μέτοχος στο μεγαλύτερο κανάλι (ΜΕΓΚΑ) ελέγχει δυο πετρελαϊκές εταιρίες, την Motor Oil Hellas και την  Vegas Oil & Gas, συν ένα σημαντικό αριθμό μετοχών στην Τράπεζα Πειραιώς.

Άλλοι μέτοχοι του ΜΕΓΚΑ είναι ο Γ. Μπόμπολας τα χρυσορυχεία του οποίου εξαρτώνται από το κράτος, ενώ η κατασκευαστική του εταιρία είναι αυτή που έκτισε τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις το 2004, και ο Σταύρος Ψυχάρης τα επιχειρηματικά συμφέροντα του οποίου καλύπτουν από τα ακίνητα ως τον τουρισμό.

Το ΜΕΓΚΑ, όπως σχεδόν και όλα τα ελληνικά ΜΜΕ, χρόνια τώρα λειτουργούν με χασούρα.

Αλλά όπως έγραφε και ένα απόρρητο αμερικανικό διπλωματικό τηλεγράφημα του 2006, αυτό δεν τους νοιάζει καθόλου!

Τα κανάλια λειτουργούν απλά και μόνο για να επηρεάζουν πολιτικά και οικονομικά, και για να διασφαλίζουν τη συνέχιση της κερδοφορίας τους από το κράτος.

Για αυτό οι Έλληνες έχουν τόσα πολλά κανάλια για να επιλέξουν, ενώ οι Ψυχάρης και Μπόμπολας διαθέτουν επίσης και εφημερίδες, με αποτέλεσμα οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι να μην έχουν πολλές επιλογές.

Αυτή η κατάσταση είναι σχετικά πρόσφατη.

Μέχρι τα τέλη των ‘80ς το κράτος είχε το μονοπώλιο της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, αλλά μετά οι ολιγάρχες δεν χρειάστηκε να αγοράσουν άδειες, απλά τις πήραν. Το 1987 η πολιτική αντιπολίτευση ξεκίνησε από μόνη της να λειτουργεί σταθμούς με σκοπό να αντικρούσει το κρατικό μονοπώλιο.

Οι πλούσιες οικογένειες αντέδρασαν στήνοντας δικά τους τηλεοπτικά στούντιο, και έτσι η κυβέρνηση αναγκάστηκε στο τέλος να μοιράσει προσωρινές άδειες.

20 χρόνια μετά, δεν άλλαξε τίποτα.

Η Αθήνα ουδέποτε επέτρεψε τα κανάλια να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις για τις συχνότητες, και ούτε έθεσε κάποιους  βασικούς κανόνες. Αντ’ αυτού, η βουλή ανανεώνει συνεχώς τις προσωρινές άδειες κάθε τόσο, όπως π.χ. τον περασμένο Αύγουστο.

Τα τηλεοπτικά κανάλια κερδίζουν κάποια έσοδα από διαφημίσεις, αλλά αυτό συχνά είναι το κάλυμμα των πληρωμών κάτω από το τραπέζι για θετική δημοσιότητα.

Για παράδειγμα οι τράπεζες ξοδεύουν μεγάλα ποσά για διαφημίσεις και παράλληλα χορηγούν τεράστια δάνεια στους μεγιστάνες των ΜΜΕ.

Ως αντάλλαγμα τα ΜΜΕ δεν τις πειράζουν.

Όταν το 2012 το Reuters δημοσιοποίησε κάποιες κατηγορίες εναντίον του Μ. Σάλλα της Τράπεζας Πειραιώς και παλιού σοσιαλιστή πολιτικού, για μαϊμού δάνεια στις οικογενειακές του επιχειρήσεις, τα ΜΜΕ απλά δημοσίευσαν την απάντησή του, χωρίς καν να αναφέρουν τις κατηγορίες.

Τον περασμένο Αύγουστο τα περισσότερα ΜΜΕ αγνόησαν αναφορές ότι οι ελληνικές εισαγγελικές αρχές ερευνούσαν τον πρώην επικεφαλής της κεντρικής Τράπεζας και πρώην στελέχους της τράπεζας Πειραιώς Γ. Προβόπουλο.

Οι ολιγάρχες και οι πολιτικοί τους σύμμαχοι χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να αποφύγουν τους κρατικούς ελέγχους, και βασίζονται στη νομοθεσία για να ελέγχουν το κράτος.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια δυο είναι οι πιο οργανωμένες συντεχνίες που ωφελήθηκαν τα μέγιστα από τους ελληνικούς νόμους: Οι ελεύθεροι επαγγελματίες γιατροί, δικηγόροι, και μηχανικοί, και οι συνδικαλιζόμενοι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ, που ελέγχονται εν μέρει ή ολικά από το κράτος, όπως ο ΟΣΕ και η ΔΕΗ.

Τα μέλη αυτών των συντεχνιών δεν είναι πολλά. Η χώρα διαθέτει μόλις 40.000 δικηγόρους, 60.000 γιατρούς, και 87.000 μηχανικούς. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 600.000.

Και μπορεί αυτοί όλοι να είναι αριθμητικά λίγοι, όμως διαθέτουν άριστη οργάνωση. Επηρεάζοντας τη ψηφοφορία σε περιφέρειες κλειδιά, τα συνδικάτα και οι επαγγελματικοί σύλλογοι κατάφεραν να πετύχουν τεράστια προνόμια.

Για παράδειγμα, πολλοί τέτοιοι σύλλογοι καθορίζουν το αντίτιμο για βασικές υπηρεσίες, κάτι που σε πολλές οικονομίες είναι παράνομο, αλλά για την Ελλάδα όχι.

Παράλληλα τους επιτρέπεται να είναι αυτορυθμιζόμενοι. Και όταν προκύπτουν κατηγορίες κατάχρησης κλπ τότε οι ίδιοι οι σύλλογοι είναι αυτοί που έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα πειθαρχικού ελέγχου των μελών τους.

Επιπλέον, υπάρχουν ειδικοί φόροι που χρηματοδοτούν τα συνταξιοδοτικά και υγειονομικά τους προγράμματα.

Από το 1960, το ταμείο των δικηγόρων και των δικαστικών εισπράττει από ειδικό χαρτόσημο σε όλες τις ιδιοκτησιακές συναλλαγές, σε ποσοστό 1.3% του κάθε αντιτίμου.

Για δεκαετίες ολόκληρες το ασφαλιστικό ταμείο των γιατρών κερδίζει από ένα τέλος 6.5% σε όλα τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Πέρσι αυτό καταργήθηκε μετά από εντολή της τρόικας. Δεν καταργήθηκαν όμως ακόμη κάποιοι άλλοι φόροι που συνεχίζουν να αναδιανέμουν εκατομμύρια δολάρια από τους φτωχούς στους πλούσιους.

Οι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες είναι και οι κορυφαίοι φοροφυγάδες.

Σε μια πρωτοποριακή μελέτη του 2012, οι οικονομολόγοι Ν. Αρταβάνης, Μ. Τσούτσουρα, και Adair Morse, χρησιμοποίησαν στοιχεία από μεγάλη ιδιωτική τράπεζα για να υπολογίσουν πόσα χρήματα κρύβουν οι αυτοαπασχολούμενοι. Το πιο κραυγαλέο εύρημά τους  ήταν ότι οι δικηγόροι, κατά μέσο όρο, χρησιμοποιούν περισσότερο από το 100% του δηλωμένου εισοδήματός τους για αποπληρωμή στεγαστικών δανείων και μόνο.

Οι συνέπειες των παραπάνω υπήρξαν ελάχιστες. Το 2010 οι βουλευτές πρότειναν νομοσχέδιο που θα ανάγκαζε το κράτος να ελέγχει τους επαγγελματίες που δήλωναν ετήσιο εισόδημα κάτω από τα περίπου $30.000.

Το μέτρο αυτό δεν πέρασε, και ούτε είχε καμιά ελπίδα να περάσει. Σύμφωνα με τους παραπάνω οικονομολόγους, αν περνούσε τότε πολλοί βουλευτές θα ελέγχονταν και οι ίδιοι!

Εκείνο το διάστημα βουλευτές ήταν 40 γιατροί, 28 εκπαιδευτικοί, 43 μηχανικοί, 40 επαγγελματίες της χρηματαγοράς, και 70 δικηγόροι, σύνολο δηλαδή 221 από τους συνολικά 300 βουλευτές.

Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ έχουν κι αυτοί εξασφαλίσει μια σειρά από προνόμια, κυρίως χάρη στην πιστή αφοσίωσή τους στο ΠΑΣΟΚ.

Ως αντάλλαγμα, το κόμμα αυτό συντέλεσε στη κατάργηση των διαγωνισμών και εξετάσεων για τις προσλήψεις στη δεκαετία του 1980, και δημιούργησε χιλιάδες νέες θέσεις στο δημόσιο.

Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ έδωσε μεγαλύτερες συντάξεις στους ασφαλισμένους των ΔΕΚΟ, μεγαλύτερες από οπουδήποτε αλλού στο δημόσιο τομέα, κάτι που συνεχίζει να ισχύει, παρά τις πρόσφατες περικοπές των κρατικών δαπανών.

Το 1999 για παράδειγμα, η τότε κυβέρνηση δεσμεύτηκε να μην επιτρέψει περικοπές στο ασφαλιστικό ταμείο των εργαζομένων της ΔΕΗ. Το 2012, στο αποκορύφωμα της κρίσης, αυτή  δέσμευση αναλογούσε σε $800 εκατομμύρια και άνω.

Σε κάθε ανοικτή κοινωνία, είθισται οι καλά οργανωμένοι και οι εύποροι, να διαθέτουν δυσανάλογη ισχύ.

Δεν υπάρχει κάτι το εγγενώς κακό όταν οι μεγάλες επιχειρήσεις επηρεάζουν, αν σκεφτούμε το ρόλο τους στην οικονομία. Ούτε είναι κακό οι επαγγελματίες να κερδίζουν υψηλά εισοδήματα, ανάλογα με τη ζήτηση των υπηρεσιών τους. Το πρόβλημα όμως είναι η αδυναμία των θεσμών στην Ελλάδα να ελέγξουν αυτά τα συμφέροντα, ή ακόμη και να τηρήσουν κάποιους βασικούς κανόνες.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ το 1981 είχε σκοπό να βελτιώσει τη κατάσταση.

Αυτό όμως δεν αποδυνάμωσε καθόλου τις παραδοσιακές ελληνικές ιεραρχίες. Αντίθετα, τις ενίσχυσε.

Και όταν η χώρα άρχισε να προσεγγίζει οικονομικά την υπόλοιπη Ευρώπη, προσφέροντας στους ολιγάρχες νέες πηγές ρευστού και πίστωσης, τότε είναι που θεσμοί του κράτους ξεκίνησαν να καταρρέουν.

Σήμερα η Ελλάδα κατατάσσεται στον πάτο των ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά στη κοινωνική κινητικότητα, και στη κορυφή όσον αφορά στην ανισότητα, ένα πρόβλημα που οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ της χώρας συνεχίζουν να αγνοούν.

Ακόμη και στο απόγειο των ασύστολων δαπανών πριν από τη κρίση, η Ελλάδα ελάχιστα πρόσφερε στους φτωχούς της.

Σήμερα, πάνω από το 90% των ανέργων δεν εισπράττουν καμιά κρατική βοήθεια, ενώ το 20% των παιδιών υπολογίζεται ότι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, με εκατομμύρια Ελλήνων να μη διαθέτουν υγειονομική ασφάλιση.

Μετά από επτά χρόνια ύφεσης, κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν έχει προτείνει σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο κράτος πρόνοιας ή στο σύστημα υγείας, έτσι ώστε να καλύπτεται ολόκληρος ο πληθυσμός. Δεν επέκτειναν μάλιστα ούτε ένα πιλοτικό πρόγραμμα βάσει του οποίου θα προσφέρονταν δωρεάν γεύματα στα δημόσια σχολεία.

Έτσι, οι πολίτες που δεν έχουν πια που να στραφούν, άρχισαν να ελκύονται από εξτρεμιστικά πολιτικά κινήματα.

Η νεοφασιστική Χρυσή Αυγή, που έχει μια αντιμεταναστευτική και αντιευρωπαϊκή πολιτική ατζέντα, εκμεταλλεύτηκε τη λαϊκή δυσφορία και πήρε 12 έδρες στις εκλογές του 2012.

Τον Σεπτέμβριο του 2013 οι αρχές συνέλαβαν τον ιδρυτή της Ν. Μιχαλολιάκο, με τη κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Εν τω μεταξύ, ο ανερχόμενος ακροαριστερός ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σκίσει το μνημόνιο, να κρατικοποιήσει τις τράπεζες, και να απομακρύνει τη χώρα από το ΝΑΤΟ!

Διασώζοντας την Ελλάδα χωρίς να απαιτήσει θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις, η τρόικα απλά ενδυνάμωσε το υπάρχον στάτους κβο.

Και το χειρότερο είναι ότι η τρόικα ενίσχυσε τις τσέπες όλων εκείνων των δυνάμεων που είναι υπεύθυνες για  την οικονομική κρίση.

Και αυτό δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα. Τα ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης είχαν το ίδιο αποτέλεσμα σε όλες τις μικρές οικονομίες της Ευρωζώνης, όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία, και η Πορτογαλία.

Και σε αυτά τα κράτη, οι πολιτικοί τους ηγέτες εκμεταλλεύτηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για να κερδίσουν βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη. Εν τω μεταξύ, οι Βρυξέλλες αποδεικνύονται ανίκανες στο να ελέγξουν την ευνοιοκρατία και την εγκληματικότητα.

Τώρα που η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει φέρει τις οικονομίες της Ευρώπης πιο κοντά από ποτέ, κανένα κράτος μέλος δεν θα πρέπει να είναι αδιάφορο για το τι συμβαίνει στα άλλα μέλη.

Και αν η ΕΕ δεν αντιμετωπίσει τις βαθιές ανισότητες της Ελλάδας, τότε δύσκολα θα βγει και η ίδια από τη κρίση…

Πηγή:

Foreign Affairs

Απόδοση: S.A.

Πως να γίνεις άθεος διαβάζοντας τη Βίβλο

Πιστεύω ακράδαντα πως η καλύτερη και ταχύτερη μέθοδος να γίνει κάποιος άθεος, δεν είναι να διαβάσει κάποιο από τα βιβλία των άθεων που κυκλοφορούν. Ο Ντόκινς, ο Χάρις, ο Χίτσενς και ο Ντένετ δεν θα κάνουν κανένα πιστό άθεο. Ο λόγος είναι απλός: όταν κοντράρεις τα πιστεύω κάποιου απλώς τον κάνεις να χώνει τα πόδια πιο βαθιά στο χώμα και να προσπαθεί με όποιο τρόπο έχει, ακόμα και την παντελή και κάθετη άρνηση να ακούσει τη δική σου πλευρά και επιμένοντας στα δικά του επιχειρήματα.

Έτσι λοιπόν, μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, κατέληξα στο συμπέρασμα πως ο καλύτερος τρόπος για να βάλεις το μικρόβιο της αμφιβολίας στο μυαλό ενός πιστού είναι να του μιλήσεις για το βιβλίο της πίστης του, στην προκειμένη, τη Βίβλο.

Ορίστε λοιπόν μερικά αποσπάσματα της Βίβλου που κατά τη γνώμη μου έχουν πολύ ενδιαφέρον.

1. Κατά Ματθαίον 6:5-6

Και όταν προσεύχεσαι, δεν πρέπει να μιμήσαι τους υποκριτάς. Διότι αυτοί ευχαριστούνται και επιδιώκουν να στέκουν όρθιοι και να προσεύχωνται εις τας συναγωγάς και εις τας γωνίας των πλατειών, εκεί δηλαδή που είναι πολύς κόσμος, δια να επιδειχθούν. Αληθινά σας λέγω, ότι παίρνουν έτσι την ανταμοιβήν των από τους ανθρώπους.

Συ όμως, όταν θέλης να προσευχηθής, προτίμα το ιδιαίτερον δωμάτιόν σου, κλείσε την θύραν και κάμε την προσευχήν σου στον Πατέρα σου, που είναι αόρατος και σαν κρυμμένος. Και ο Πατήρ σου, που βλέπει και τα πλέον απόκρυφα, θα σου αποδώση εις τα φανερά την αμοιβήν σου.

Αφιερωμένο σε όλους όσους έχουν την ανάγκη να επιδείξουν τη πίστη τους προσευχόμενοι μπροστά στις κάμερες και όχι μόνο.

2. Κατά Ιωάννη 3:16

Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια.

Με άλλα λόγια, ο Κύριος είπε: με απογοητεύσατε εσείς οι άνθρωποι και έχετε σκιστεί στις αμαρτίες. Σας στέλνω λοιπόν τον μονάκριβο υιό μου ώστε να τον βασανίσετε και να τον σταυρώσετε για να σας συγχωρήσω (αντί να σας συγχωρήσω με τη μία και να στείλω ένα προσωπικό μήνυμα στον κάθε ένα να είστε φρόνιμοι από εδώ και πέρα).

3. Δευτερονόμιον 24:16

Οι πατέρες δεν θέλουσι θανατόνεσθαι διά τα τέκνα, ούτε τα τέκνα θέλουσι θανατόνεσθαι διά τους πατέρας· έκαστος θέλει θανατόνεσθαι διά το ίδιον εαυτού αμάρτημα.

Ναι…τελικά ο ένας δεν θα πεθάνει για τον άλλο αλλά κάποιος θα πεθάνει. Δεν γίνεται διαφορετικά.

4. Γέννηση του Ιησού

Τη γέννηση μας τη περιγράφουν μόνο οι Ματθαίος και Λουκάς.

Γέννηση κατά Ματθαίο (δική μου περίληψη):

Η Μαρία επρόκειτο να παντρευτεί τον Ιωσήφ, αλλά έμεινε έγκυος. Ο Ιωσήφ δεν ήταν πολύ χαρούμενος με το γεγονός, οπότε αποφάσισε να ακυρώσει το γάμο. Είδε όμως ένα όνειρο που του έλεγε πως η Μαρία έμεινε έγκυος από το Άγιο Πνεύμα και έτσι άλλαξε γνώμη και τη παντρεύτηκε. Γεννιέται ο Ιησούς στο σπίτι των γονιών του. Σοφοί άνθρωποι έρχονται από την ανατολή ακολουθώντας ένα αστέρι. Το αστέρι σταματά αρχικά στην Ιερουσαλήμ όπου οι σοφοί ρωτούν τον Ηρώδη σχετικά και αυτός ρωτάει τους Εβραίους ιερείς οι οποίοι του λένε πως η προφητεία προβλέπει τη γέννηση του μεσσία στη Βηθλεέμ. Το αστέρι ξεκινά ξανά και σταματάει πάνω από το σπίτι του Ιωσήφ και της Μαρίας.

Ο Ηρώδης είναι όμως προβληματισμένος και δεν θέλει να αφήσει το θέμα. Δίνει εντολή να θανατωθούν όλα τα πρωτότοκα αγόρια στη Βηθλεέμ και τα περίχωρα. Ο Ιωσήφ όμως βλέπει πάλι ένα όνειρο στο οποίο τον προειδοποιούν να φύγει και να πάει στην Αίγυπτο για να σωθεί. Όταν ο Ηρώδης πεθαίνει ο Ιωσήφ βλέπει και τρίτο όνειρο όπου ενημερώνεται για το θάνατό του και αποφασίζει να γυρίσει, όχι στη Βηθλεέμ αλλά στη Γαλιλαία, στη Ναζαρέτ όπου και μεγαλώνει ο Ιησούς.

Γέννηση κατά Λουκά (δική μου περίληψη):

Ένας άγγελος ενημερώνει την Ελισάβετ, που δεν μπορεί να κάνει παιδιά, πως θα γεννήσει τον Ιωάννη (Βαπτιστής), ο οποίος θα είναι ξάδερφος του Ιησού (σ.σ.), μιας και η Μαρία με την Ελισάβετ είναι συγγενείς. Ένας άγγελος επισκέπτεται και τη Μαρία η οποία μένει έγκυος και εγκυμονούσα επισκέπτεται την Ελισάβετ. Το μωρό της Ελισάβετ, στη κοιλιά της, μόλις νιώθει τη Μαρία κοντά, “πηδάει” από τη χαρά του που βρίσκεται παρουσία της μητέρας του Μεσσία.

Εκείνη την εποχή ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος διατάσσει να γίνει η πρώτη απογραφή. Αυτή γίνεται, όπως μας λέει η Βίβλος, όταν ο Κυρίνιος ήταν κυβερνήτης της Συρίας. Όλοι πρέπει να γυρίσουν στη “πατρογονική έδρα τους”. Ο Ιωσήφ, που είναι απόγονος του βασιλιά Δαυίδ, γυρνάει στη Βηθλεέμ όπου είχε γεννηθεί ο βασιλιάς χιλιάδες χρόνια πριν.

Η Μαρία γεννάει σε στάβλο, μιας και δεν υπήρχε δωμάτιο σε πανδοχείο και ένας άγγελος ενημερώνει τους βοσκούς στους γύρω αγρούς να πάνε να προσκυνήσουν το θείο βρέφος.

Οι ιστορίες λοιπόν έχουν διαφορές, αρκετά σημαντικές, τις οποίες συνήθως οι Χριστιανοί αποδέχονται ενώνοντάς τες ώστε να δημιουργήσουν μία κοινή ιστορία. Αυτό όμως δεν είναι δυνατόν να συμβεί. Ή ο Ιησούς γεννήθηκε στο σπίτι, ή στο στάβλο. Ή τον επισκέφτηκαν οι σοφοί (κανείς δεν λέει πως ήταν τρεις), ή οι βοσκοί. Υπάρχουν όμως και αρκετά ιστορικά προβλήματα, όπως το γεγονός ότι οι χρονολογίες στις οποίες ο Κυρίνιος ήταν κυβερνήτης της Συρίας, ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που πιστεύουμε πως γεννήθηκε ο Ιησούς. Οι Ρωμαίοι δεν έκαναν ποτέ μια απογραφή στέλνοντας όλους τους κατοίκους στους τόπους καταγωγής τους. Δεν έχει νόημα κάτι τέτοιο ειδικά αν πρέπει να πας εκεί όπου ο προ χιλιετίας πρόγονός σου ζούσε. Απλώς οι δύο ευαγγελιστές είχαν διαφορετικές πηγές και ήθελαν να “στείλουν” τον Ιησού να γεννηθεί στη Βηθλεέμ προκειμένου να ολοκληρωθεί η προφητεία. Ο κάθε ένας λοιπόν βρήκε διαφορετικό τρόπο να το κάνει.

5. 2 Βασιλέων 2:24

Και από εκεί ανέβηκε στη Βαιθήλ· κι ενώ αυτός ανέβαινε στον δρόμο, βγήκαν από την πόλη μερικά μικρά παιδιά, και τον κορόιδευαν, και του έλεγαν: Ανέβαινε, φαλακρέ! Ανέβαινε, φαλακρέ!
Κι εκείνος στράφηκε πίσω, και βλέποντάς τα, τα καταράστηκε στο όνομα του Κυρίου. Και βγήκαν από το δάσος δύο αρκούδες, και διασπάραξαν απ’ αυτά 42 παιδιά.

illustrated_bible_coverΑν και ως καραφλός συμπάσχω απόλυτα με τον προφήτη Ελισσαιέ. Ο συγκεκριμένος στοίχος με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο και αν τη περίοδο αυτή ο θεός δεν χρησιμοποιεί αρκούδες για να κάνει τις ευλογημένες δολοφονίες παιδιών, νομίζω πως θα πρέπει σε κάθε προσβολή που δέχομαι για τη καράφλα μου ο προσβάλλων να τιμωρείται με ένα αντίστοιχο αν και πιο μοντέρνο τρόπο. Μπορώ να προτείνω μερικές τιμωρίες όπως να μην τον πιάνει το Βιάγκρα (αν είναι άντρας), ή να χαλάσει ο δονητής (για άντρες και γυναίκες), ή να σκάσει το λάστιχο μέσα σε καταιγίδα, ή να κολλήσει ο αποκωδικοποιητής ακριβώς τη στιγμή του σουτ του επιθετικού όταν η ομάδα σου θέλει ένα γκολ για να περάσει στην επόμενη φάση του Champions League. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

6. 2 Βασιλέων 6

Σε αυτό το κεφάλαιο περιγράφεται η πείνα που χτύπησε τους Ισραηλίτες όταν ήταν στη Σαμάρια και ο βασιλιάς Μπενχανταντ αποφάσισε να πολιορκήσει την πόλη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την πείνα που ανέφερα η οποία ήταν τόσο μεγάλη που οι Ισραηλίτες δεν είχαν απολύτως τίποτα να φάνε. Εδώ μαθαίνουμε την ιστορία μιας γυναίκας η οποία έπεσε θύμα μιας απάτης από μια γειτόνισσά της. Η κακία γειτόνισσα πρότεινε, μιας και πεινάνε πολύ και οι δύο, να φάνε τη μια μέρα τον γιο της πρώτης γυναίκας και την άλλη μέρα τον γιο της άλλης. Η πρώτη γυναίκα συμφώνησε και έτσι τον πιάσανε, τον μαγείρεψαν ζωντανό και τον φάγανε. Την επόμενη ημέρα η άλλη γυναίκα το έπαιζε άσχετη και είπε πως ο δικός της γιος είχε φύγει, οπότε και η πρώτη γυναίκα κατάλαβε πως είχε πέσει θύμα απάτης.

Ναι, η παραπάνω ιστορία είναι στη Βίβλο. Γιατί κανείς δεν τη διαβάζει;;;

Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε τη Βίβλο από άκρη έως άκρη. Είναι πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα το οποίο αν είχε γραφτεί σήμερα είναι εξαιρετικά πιθανό ο συγγραφέας να είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και μάλιστα να αποφάσιζε κάποιο δικαστήριο πως η μόνη λύση είναι ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρείο.

Αντιθέτως σήμερα θεωρούμε τη Βίβλο ιερή και αλάνθαστη.

Είμαι αντι-Ισλαμιστής;

Πολλά έχω γράψει εδώ για το Ισλάμ. Όσοι με διαβάζουν δεν πρέπει να έχουν αμφιβολία για τη θέση μου, αλλά όλο και κάποιος έρχεται ξαφνικά, βρίσκει τυχαία το μπλογκ, διαβάζει για Ισλάμ και αποφασίζει πως είμαι αντι-ισλαμιστής.

Και με κατηγορεί για αυτό! «Είσαι αντι-ισλαμιστής» μου λέει, λες και είναι κακό.

Δεν είναι δύσκολο να είσαι άντι-ισλαμ. Ο λόγος είναι πως το ισλάμ είναι εναντίoν εμένα και των αξιών που έχω στη ζωή μου. Γιατί αν δεχθώ το ισλάμ θα πρέπει να αναιρέσω όλες τις αξίες και τις αρχές που με χαρακτηρίζουν σαν άνθρωπο.

Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως είναι αρνητικό, μη εποικοδομητικό, να είσαι αντί-οτιδήποτε. Δεν προσφέρεις κάτι με αυτή τη στάση. Είναι προτιμότερο να είσαι υπέρ. Υπέρ μιας ιδέας, μιας πράξης, να προσπαθείς να δεις το θετικό σε κάτι.

Το πρόβλημα είναι πως το ισλάμ είναι βασισμένο σε αρχές που είναι αρνητικές. Ίσως όμως να μπορούσα να δω τα θετικά του ισλάμ και να σταθώ σε αυτά. Θα ήταν πιο…δίκαιο.

Ευχαρίστως να δω λοιπόν τα θετικά του ισλάμ, αμέσως μόλις ξεπεράσω τα αρνητικά όπως το διαχωρισμό των πιστών και τω απίστων, την ανωτερότητα που πιστεύουν πως έχουν οι πιστοί, την παντελή έλλειψη κοινωνικής ανεκτικότητας, το γεγονός πως παραπονιούνται για το παραμικρό και απαιτούν ειδική μεταχείριση, τον εντυπωσιακό βαθμό μισογυνισμού, τους φόνους τιμής, τους ακρωτηριασμούς γεννητικών οργάνων, το μίσος για τους ομοφυλόφιλους και τους Εβραίους που ξεχειλίζει, ο εκφοβισμός και η λογοκρισία.

Αλλά αν αφαιρέσουμε όλα τα παραπάνω, τί μας μένει, τα θετικά; Όχι, διότι το ισλάμ ορίζεται από όλα τα αρνητικά που ανέφερα. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει ισλάμ, οπότε γιατί να ψάχνουμε για τα θετικά του;

Μη μου πει κανείς πως είμαι υπερβολικός. Πλέον, με τη προώθηση της ΙΣΙΣ και όλες τις εμπειρίες που έχουμε μαζέψει για το ισλάμ, δεν τίθεται ζήτημα πως όπου έχει πάει το ισλάμ έχει φέρει διχασμό, ανελευθερία, πόνο και δυστυχία και τελικά οι άνθρωποι γίνονται λιγότερο ελεύθεροι, ειδικά οι γυναίκες.. Γιατί αυτό είναι το ισλάμ!

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Οι παραπάνω απόψεις, τις οποίες υποστηρίζω, δεν σημαίνουν αυτομάτως πως μισώ τους μουσουλμάνους; Έχω φίλους μουσουλμάνους και έχω γνωρίσει άλλους που είναι πραγματικά σωστοί άνθρωποι με τους οποίους δεν έχω πρόβλημα να μοιραστώ τη ζωή μου. Άξιοι άνθρωποι που μοιράζονται τις ίδιες αξίες με εμένα. Αυτοί βέβαια δεν είναι ισλαμιστές και δεν πρόκειται να κόψουν το χέρι κανενός επειδή έκλεψε, ή να λιθοβολήσουν μια γυναίκα μέχρι θανάτου γιατί ήταν άπιστη. Σε αυτό το σημείο να τονίσουμε πως οι άπιστοι άνδρες δεν λιθοβολούνται, ο Μωάμεθ δεν θα το ήθελε.

Το γεγονός πως δεν μισώ τους μουσουλμάνους σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως όχι μόνο δεν συμφωνώ με τις αρχές τις θρησκείας τους, αλλά διατηρώ το δικαίωμα να τις κριτικάρω και να τις απορρίψω. Έτσι πρέπει να κάνουμε με τις ιδέες, ειδικά τις θρησκευτικές. Τις ακούμε, τις αξιολογούμε, τις κρίνουμε και αν βγουν ελλιπείς τις απορρίπτουμε. Καμία θρησκεία δεν έχει καταφέρει να σταθεί μπρος το φως της λογικής, αλλά το ισλάμ ξεπερνά όλες τις άλλες σε παραλογισμό και τυφλό μίσος για τους άπιστους.

Αλλά ένας ακόμα λόγος που είμαι αντι-ισλαμιστής είναι πως είμαι κατά των γάμων των παιδιών. Δεν συμφωνώ να παντρεύονται κοριτσάκια 8 και 9 ετών με ενήλικες άντρες, απλώς και μόνο επειδή ο Μωάμεθ είχε μια ανήλικη σύζυγο.

Δεν έχω λοιπόν κάτι με τους μουσουλμάνους, αλλά έχω πολλά με την ιδεολογία τους. Σκεφτείτε μόνο αυτό: αν το ισλάμ δεν υπήρχε και κάποιος το δημιουργούσε από το μηδέν σήμερα, τότε αυτός σίγουρα θα γελοιοποιούνταν και θα τον έβαζαν φυλακή αν επέμενε να το κάνει πράξη. Αν και το παραπάνω παράδειγμα ισχύει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για όλες τις θρησκείες, ειδικά για το ισλάμ δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτή θα ήταν η κατάσταση!

Πως είναι δυνατόν να δεχόμαστε μια ιδεολογία η οποία ανοικτά επιθυμεί τον θάνατο πολλών κατηγοριών ανθρώπων; Πως είναι δυνατόν να δεχόμαστε μια ιδεολογία που αντικειμενοποιεί τις γυναίκες και όλους όσους δεν τη συμμερίζονται;

Αλλά σαν να μην έφταναν αυτά, όποιος δεχθεί αυτή την ιδεολογία σαν τη μόνη και πραγματική αλήθεια, έχει αυτομάτως την ηθική άδεια να σκοτώσει τους άπιστους, τους βλάσφημους, τους μοίχους, τους ομοφυλόφιλους και ταυτοχρόνως να νιώσουν πως κάνουν το σωστό. Όλα αυτά τα γράφει το ιερό τους βιβλίο και είναι ξεκάθαρα. Αυτά είναι που κηρύσσονται στα τεμένη ανά τον κόσμο από τους ιμάμηδες.

Οπότε, ναι, είμαι αντι-ισλαμιστής. Πιστεύω πως αυτή η ιδεολογία είναι ότι χειρότερο έχει περάσει από τον πλανήτη αυτό, δεν έχει προσφέρει τίποτα και δεν θα λείψει από κανένα αν εξαφανιστεί αύριο.

Μπορεί να εξαφανιστεί; Όχι, δεν μπορεί, αλλά μπορούμε να προστατέψουμε τα δικά μας επιτεύγματα, τον δικό μας τρόπο ζωής με όποιο νόμιμο τρόπο μπορούμε και να μην υποκύψουμε στους εκβιασμούς που είναι σίγουρο πως θα έρθουν.

Είναι το modus operandi του ισλάμ.

B4Q2wLZCQAEGSBh

Ο μύθος του ασφαλούς και φυσικού τζακιού

Χειμώνας…ή τουλάχιστον πλησιάζει αν και αρκετά διστακτικός.

Χειμώνας λοιπόν και οικονομική κρίση μαζί είναι κακός συνδυασμός, ειδικά όταν η φαιά ουσία των κυβερνώντων αρνείται να δουλέψει και επιλέγουν το εύκολο δρόμο της αύξησης των φόρων.

Όχι, δεν θα είναι πολιτικό το σχόλιο αυτό, αυτά στο Twitter. Εδώ θα πούμε για την επιλογή των περισσότερων από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και του υπογράφοντος, να ζεσταίνονται με τζάκι, μιας και τη τιμή του πετρελαίου τη βλέπουμε μόνο με τη βοήθεια του Hubble.

traditional-fireplaces

Το ένα φέρνει το άλλο λοιπόν και όσοι από εμάς έχουμε τζάκι δεν το χρησιμοποιούμε μόνο για να δώσουμε μια ώθηση στον γάμο, αλλά και να ζεσταθούμε λίγο.

Πέρσυ όλο το χειμώνα το τζάκι μας δεν έσβησε. Ευτυχώς έχουμε ενεργειακό και ζέσταινε καλά, αλλά το κυριότερο, είναι κλειστό και δεν έβγαινε ο καπνός έξω. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα και από εδώ και πέρα θα τσακίσω τις απόψεις που έχετε περί ρομαντικής φωτιάς, πηγής θερμότητας και φυσικής διαδικασίας και θα τις αντικαταστήσω με τη πραγματικότητα η οποία μας λέει πως ο καπνός της φωτιάς είναι ένα εντυπωσιακά επικίνδυνο δηλητήριο!

Προσωπικά η μυρωδιά του τζακιού, μέσα και έξω από το σπίτι μου φέρνει στο μυαλό «ζεστές» αναμνήσεις και πολλές χριστουγεννιάτικες εικόνες. Δυστυχώς για εμένα όμως αυτός ο καπνός είναι εξαιρετικά επικίνδυνος για την υγεία μου.

Δεν υπάρχει ποσότητα καπνού που είναι «ΟΚ» να αναπνεύσουμε. Δεν μπορείς να πεις ανέπνευσα λίγο και δεν θα πάθω τίποτα. Δεν είναι όπως ο καπνός του τσιγάρου όπου μπορείς να αναπνεύσεις πολύ και να μην ανησυχήσεις (μια έρευνα έδειξε πως είναι 30 φορές πιο καρκινογόνος από το τσιγάρο). Ο καπνός του ξύλου που καίγεται είναι γνωστό πως περιέχει εκατοντάδες ουσίες που είναι καρκινογόνες, μεταλλαξιογόνες, τερατογόνες και προβληματικές για το αναπνευστικό μας σύστημα. Τα περισσότερα από τα σωματίδια που δημιουργούνται από τη καύση είναι μικρότερα του ενός micron με αποτέλεσμα να μπορούν να περάσουν από τις άμυνές μας και να μπουν ανενόχλητα στο σώμα μας. Είναι τόσο μικρά που η βαρύτητα αργεί να τα ρίξει με αποτέλεσμα να παραμένουν στον αέρα ακόμα και εβδομάδες.

Άπαξ και βγουν από την καμινάδα μας, τα σωματίδια αυτά μπορούν να επιστρέψουν και να ξαναμπούν στο σπίτι μας από πόρτες, παράθυρα και όχι μόνο. Έρευνες έχουν δείξει πως σχεδόν το 70% του καπνού των καμινάδων επιστρέφει μέσα στα κτήρια.

Παιδιά που ζουν σε σπίτια ή περιοχές με υψηλές καύσεις ξύλων, για τζάκια, σόμπες ή άλλους λόγους, έχουν υψηλότερα ποσοστά σε άσθμα, βήχα και βρογχίτιδα. Μεταξύ των ενηλίκων η καύση ξύλων σχετίζεται με συχνότερες επισκέψεις στα νοσοκομεία, αναπνευστικές ασθένειες και καρδιακές προσβολές.

Ακόμα και μικρή εισπνοή καπνού σχετίζεται με αυξημένα κρυολογήματα, μείωση της ανοσοποιητικής δράσης στους πνεύμονες και μεγαλύτερη αδυναμία σε πνευμονολογικές λοιμώξεις.

Τα παραπάνω βέβαια χτυπούν βαρύτερα τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.

Η δυσάρεστη αλήθεια για την καύση ξύλου έχει εξακριβωθεί από την επιστήμη σε πολύ μεγάλο βαθμό βεβαιότητας. Το όμορφο και ρομαντικό τζάκι κάνει κακό σε εμάς και τα παιδιά μας. Η καύση των ξύλων είναι εντελώς αχρείαστη στον ανεπτυγμένο κόσμο όπου υπάρχουν και άλλες λιγότερο ρυπογόνες εναλλακτικές, έστω και αν είναι λίγο πιο ακριβές.

Αρκετοί από εσάς θα έχετε ήδη αρχίσει να σκέφτεστε αντεπιχειρήματα στα παραπάνω, όπως πως η φωτιά έχει βοηθήσει την ανθρωπότητα να ξεφύγει από τις σπηλιές, γενιές και γενιές μεγάλωσαν με μια φωτιά στο σπίτι, πως το ξύλο είναι απολύτως φυσικό υλικό και το ίδιο και η καύση του, κτλ.

Συμφωνώ σε όλα. Βεβαίως και βοήθησε η φωτιά να ξεφύγουμε μια περίοδο όπου μας κυνηγούσε όλη η φύση να μας φάει. Φυσικός το ξύλο, φυσική η φωτιά, φυσικός και ο θάνατος στα 30 από βασανιστικές αρρώστιες που κατατρέχαν τους προγόνους μας που ξέφυγαν τελικά από όλα αυτά. Φυσικός και ο θάνατος από λιοντάρι, από πτώση βράχων στη σπηλιά, κτλ. Δεν βλέπω κανέναν να βιάζεται να κάνει κάτι από αυτές τις φυσικές δραστηριότητες.

Η αλήθεια, όσο αφορά τον καπνό από καύση ξύλου, είναι αδιαμφισβίτητη, ο καπνός σκοτώνει χειρότερα από το τσιγάρο, αλλά στα εστιατόρια έχει απαγορευτεί το κάπνισμα ενώ ένα τζάκι θεωρείται «όμορφη πινελιά» και επιστροφή στην παράδοση.

Τελικά είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουμε τα πιστεύω μας.

Πηγές:

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17127644

Ancient Aliens – Οι χρυσές φιγούρες της Τολίμα

Σήμερα συνεχίζουμε τη προσπάθεια να μαζέψουμε λιγάκι το χαμό που αποκαλείται Αρχαίοι Εξωγήινοι (ΑΕ). Αν και έλεγα να γράψω κάτι για κάποιο μεγάλο μνημείο, όπως οι πυραμίδες, που θα ήταν πιο σέξυ και τραβηχτικό, θα ασχοληθώ με τα μικρά χρυσά «αεροπλάνα» όπως τα είπε ένας φίλος στο FB. Μιας και ζήτησα προτάσεις, δεν μπορώ να αγνοήσω αυτή!

Ξεκινάμε λοιπόν με τις χρυσές φιγούρες της Τολίμα και όποιος αντέξει.

Στις αρχές του 20ου αιώνα τυμβωρύχοι ανακάλυψαν μερικούς τάφους ηλικίας 1.500 ετών κοντά στο ποτάμι Μαγκνταλένα στη Κολομβία. Οι τάφοι ανήκαν στη φυλή γνωστή ως Τολίμα. Μέσα σε αυτούς τους τάφους ανακάλυψαν περισσότερα από 100 αγαλματίδια, μεγέθους περίπου 5-10 εκατοστά, φτιαγμένα από χρυσό.

Tolima 3

Οι πιστοί της θεωρίας των ΑΕ μας λένε πως από τα πάνω από 100 αγαλματίδια που έμοιαζαν με πουλιά, έντομα ή ψάρια, ενώ περίπου 10 από αυτά έμοιαζαν με μοντέρνα αεροπλάνα!

Tolima 2

Το θετικό είναι πως και οι πιστοί των ΑΕ παραδέχονται πως μόνο 10 κομμάτια έμοιαζαν με κάτι διαφορετικό και τα υπόλοιπα έμοιαζαν με ζώα και έντομα με τα οποία έρχονταν καθημερινά σε επαφή η Τολίμα.

Τί μας λέει λοιπόν η λογική σε αυτή τη περίπτωση.

Σχεδόν όλα τα αγαλματίδια ήταν περίτεχνα διακοσμημένα ζώα ή έντομα. Από τα περίπου 100 κομμάτια, μόλις 10 μας θυμίζουν, εμάς, στους ανθρώπους του 21ου αιώνα, αεροπλάνα. Τα υπόλοιπα αγαλματίδια είναι τόσο διακοσμημένα ώστε είναι προφανές πως δεν οι Τολίμα δεν κάνουν καμία προσπάθεια να αναπαραστήσουν τη φύση με ακρίβεια. Τί μας οδηγεί λοιπόν στο συμπέρασμα πως και τα 10 που μοιάζουν με αεροπλάνα δεν είναι ότι και τα υπόλοιπα;

Tolima 4 Tolima Tolima5

Όχι! Οι πιστοί των ΑΕ μας λένε πως κανένα έντομο δεν έχει τα φτερά του όπως τα έχει το αγαλματίδιο, συνεπώς πρόκειται για αεροπλάνο!

Tolima10

Αλλά χωρίς να πάμε μακρυά, και παίρνοντας σαν παράδειγμα το πιο δημοφιλές από όλα τα αγαλματίδια, βλέπουμε πως άνετα θα μπορούσε να είναι μια διακοσμημένη αναπαράσταση, όχι εντόμου, αλλά ψαριού και μάλιστα ενός ψαριού που οι Τολίμα μπορούσαν να βρουν στα νερά τους.

Γιατί λοιπόν καταλήγουμε πως είναι αεροπλάνα;

Μα γιατί οι ΑΕ το πήραν και «χωρίς να αλλάξουν τίποτα, το έκαναν αεροπλάνο που πετάει». Χωρίς να αλλάξουν τίποτα;

Tolima 12 Tolima12

Δεν θα το έλεγα. Απλώς αφαίρεσαν τη κυματιστή διακόσμηση από τις άκρες των φτερών η οποία δεν θα του επέτρεπε να πετάει, κάνανε καμπύλα τα φτερά, προσέθεσαν ρόδες, προπέλα και μηχανή. Κατά τ’ άλλα δεν άλλαξαν τίποτα.

Tolima13

Εντάξει, θα επικαλεστώ την λογική σας και θα σας πω πως όλα όσα ξέρουμε για αυτή τη φυλή είναι πως ήταν ψαράδες, αγρότες, απλοί άνθρωποι. Αν πραγματικά είχαν προσγειωθεί εξωγήινοι και τους έδειχναν τις καταπληκτικές τους εφευρέσεις, μήπως δεν θα φτιάχνανε μόνο 10 κομμάτια που να μοιάζουν με αεροπλάνα, αλλά όλα και μάλιστα με μεγαλύτερη λεπτομέρια;

Σε αυτή τη περίπτωση μάλλον κάποιοι απλώς βλέπουν αυτά που θέλουν αγνοόντας όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που δείχνουν πως τα πράγματα είναι απλά και διαφορετικά από τα πιστεύω τους.

Tolima11

Tolima6 Tolima7 Tolima8

Πηγές:

Nelson, Joseph, S. (2006). Fishes of the World. John Wiley & Sons, Inc..

Fishbase.org. “List of Freshwater Fishes for Colombia.” List of Freshwater Fishes for Colombia, August 15, 2007. http://fish.mongabay.com/data/Colombia.htm.

http://ancientaliensdebunked.com/references-and-transcripts/tolima-fighter-jets/#sthash.iWjfO2LM.dpuf

Που τραβάμε τη γραμμή;

Σε αυτό το μάταιο κόσμο που ζούμε υπάρχουν γύρω μας όλων των ειδών οι άνθρωποι. Λογικοί και μη, καλοί και κακοί, τέλος πάντων, όλων των ειδών.

Με μερικούς από αυτούς ζούμε σχετικά άνετα και χωρίς προβλήματα. Για παράδειγμα δεν με ενοχλεί όταν η γειτόνισσα μου λέει πως ο λόγος που έβρεξε μια μέρα αφού έπλυνα τη μηχανή είναι ο ανάδρομος Ερμής. Μπορεί να βγάζω καπνούς από τα αυτιά με τη τύχη μου και να κλαίω τα 9 ευρώ που έδωσα, αλλά δεν θα τη κακολογήσω. Δεν με ενοχλεί επίσης όταν μια φίλη κάνει βελονισμό διότι μετά νιώθει καλύτερα. Μακάρι να έπαιρνα και εγώ την ίδια ικανοποίηση με αυτή που παίρνει η φίλη μου όταν κάποιος άγνωστος χώνει μυτερά μεταλλικά αντικείμενα σε διάφορα σημεία του σώματός μου.

Όχι μόνο τα παραπάνω δεν με ενοχλούν, αλλά μπορώ άνετα να ζήσω με αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή μου, ακόμα και να τους κάνω φίλους. Κανένα πρόβλημα!

Τα προβλήματα αρχίζουν όταν τα διάφορα πιστεύω τέτοιας φύσης έχουν συνέπειες στην υγεία τη δική μου ή των παιδιών μου.

Σε ένα πρόσφατο ρεπορτάζ της Καναδικής Τηλεόρασης (Canadian Broadcasting Company) με τίτλο Marketplace: Vaccines Shot of Confusion οι παραγωγοί της εκπομπής, σε μια επιχείρηση «κεντρί» (sting), έβαλαν μίνι κάμερες στα ρούχα γυναικών (με τη συγκατάθεσή τους βέβαια) οι οποίες μετά πήγαν με τα παιδιά τους σε ομοιοπαθητικό γιατρό.

Όπως ήταν αναμενόμενο οι μητέρες δέχθηκαν πολλές συμβουλές για τους υποτιθέμενους κινδύνους των εμβολιασμών και έμαθαν ότι μικρά χαπάκια ζάχαρης, με καμία απολύτως ιδιότητα, θα είναι η καλύτερη επιλογή.

Μια μητέρα μάλιστα έμαθε πως η ιλαρά δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη σε παιδιά άνω του πρώτου έτους! Εξαιρετικά νέα αλλά φοβάμαι πως θα αποτελέσουν τρομακτική έκπληξη στα περίπου 30 εκατομμύρια παιδιά που αρρωσταίνουν κάθε χρόνο από την ιλαρά και πόσο μάλλον στα 1.000.000 παιδιά που πεθαίνουν από την ίδια αιτία (εδώ) και τα 15.000 που τυφλώνονται από αυτή την αρρώστια ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ!

Φοβάμαι πως έχουμε περάσει τη νοητή γραμμή μεταξύ του ακίνδυνου και του επικίνδυνου. Οι ομοιοπαθητικοί αυτοί έχουν πάψει να είναι οι καλοί γείτονες με τα περίεργα πιστεύω που επιλέγεις να αγνοείς γιατί κάθε Κυριακή σε καλούν στο μπάρμπεκιου στην αυλή τους και οι μπριζόλες λιώνουν στο στόμα σου, ή το τζακούζι τους είναι διαθέσιμο όταν κάνεις house-sitting.

Όταν οι συμβουλές ομοιοπαθητικών γιατρών συνδυάζονται με μια αντι-εμβολιαστική πεποίθηση, τότε έχουμε έναν επικίνδυνο μείγμα που μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα. Όχι μόνο γιατί είναι λάθος και οι εμβολιασμοί αποδεδειγμένα πλέον δεν προκαλούν (με ελάχιστες εξαιρέσεις) προβλήματα υγείας (δείτε εδώ, εδώ και εδώ για μερικά μόνο), αλλά γιατί η ομοιοπαθητική δεν δουλεύει!

Πως να το κάνουμε;

Δεν υπάρχει καμία σοβαρή έρευνα που να δείχνει πως η ομοιοπαθητική δουλεύει και ακόμα και οι επιστήμες της φυσικής και της χημείας έχουν νόμους που δεν της επιτρέπουν να δουλέψει. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω χωρίς να γίνω αγενής. ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΕΙ!

Όταν λοιπόν έχεις έναν «γιατρό» που πουλάει θεραπείες που είναι γνωστό πως είναι άχρηστες, τότε δεν υπάρχει ένα νομικό θέμα; Όταν από αυτή τη δραστηριότητα όχι μόνο βγάζει χρήματα αλλά κινδυνεύουν ζωές, τότε δεν μεγαλώνει το πρόβλημα;

Νομικός δεν είμαι, αλλά αν εγώ που δεν είμαι γιατρός, άρχιζα να πουλάω αλεύρι ως θεραπεία για τον καρκίνο και ότι άλλο μπορώ να φανταστώ, για πόσο καιρό νομίζετε θα μπορούσα να το κάνω πριν με μπαγλαρώσουν; Δεν θα έπρεπε να με μπαγλαρώσουν;

Η εποχή για έρευνες πάνω σε αυτά τα δύο θέματα, την ομοιοπαθητική και τα εμβόλια, πέρασε. Έχουν γίνει εκατοντάδες έρευνες έχουν ελεγχθεί εκατομμύρια άτομα και τα αποτελέσματα είναι πάντα ίδια.

Αρκετά με τις έρευνες!

Όσοι δεν πείθονται από αυτό τον ερευνητικό όγκο δεν θα αλλάξουν γνώμη με μια ακόμα έρευνα διότι απλώς θα μετακινήσουν «το τέρμα». Μόλις δουν πως δεν έχουν τα αποτελέσματα που θέλουν θα αλλάξουν τους κανόνες και θα βρουν κάτι άλλο να χρησιμοποιήσουν στα meme τους.

Αρκετά! Η επιστήμη έχει αποφανθεί και για τα δύο και είναι πλέον ξεκάθαρη η κατάσταση.

Εδώ, σε αυτό το σημείο, πρέπει να τραβήξουμε τη γραμμή και να δώσουμε ένα τέλος στα ματζούνια και τους μάγους της φυλής με κάθε νόμιμο μέσο που υπάρχει.

homeopathy

Το χρήμα δεν είναι η ρίζα του κακού

Τα τελευταία χρόνια ακούω συχνά πως «το χρήμα είναι η ρίζα του κακού» και πως εξαιτίας του χρήματος έχουμε φτάσει εδώ που είμαστε σήμερα. Μάλιστα μια φίλη πρότεινε να καταργήσουμε το χρήμα και να επιστρέψουμε στην εποχή της ανταλλαγής προϊόντων.

Η συγκεκριμένη φίλη είναι τραγουδίστρια και είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς αν κάποιος θα δεχθεί να του τραγουδήσει, όσο καλή και αν είναι και είναι καλή, και σε αντάλλαγμα της δώσει μια μπριζόλα ή ένα νέο ζευγάρι παπούτσια. Τέλος πάντων, η ιδέα του να καταργηθεί το χρήμα είναι επιεικώς χαζή οπότε δεν θα ασχοληθώ.

540_293_resize_20130901_90080c6d39e0185169c92224b2e557ff_jpg

Αλλά ο μύθος πως το χρήμα είναι η ρίζα του κακού κυκλοφορεί έντονα και μάλιστα λέγεται συνεχώς και από πολιτικά χείλη, αντιπροσώπων της αριστεράς, μέλη της οποίας είναι βέβαια απείρως πλουσιότερα από εμένα, τον φιλελέ δαίμονα.

Κάποιοι θα μου πουν πως αυτό είναι μια μεταφορά για την απληστία των ανθρώπων και άλλα παρόμοια. Το πρόβλημα είναι πως η έκφραση «το χρήμα είναι η ρίζα του κακού» είναι τόσο διαδεδομένο και χρησιμοποιείται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη από αρκετούς «σκεπτόμενους» χωρίς καμία αναφορά σε μεταφορές και απληστίες που πλέον γίνεται αποδεκτό ως ξεκάθαρη αλήθεια από πολύ κόσμο.

Αλλά το χρήμα δεν είναι η ρίζα του κακού. Μύθος η ιδέα και μάλιστα προκύπτει σε μυαλά τα οποία καταπίνουν αμάσητα διάφορα τσιτάτα που έχουν μάθει σε νεολαίες κομματικές οι οποίες το μόνο ρόλο που έχουν είναι να αλλάζουν την ιστορία ώστε να ταιριάζει στη λογική τους.

Αλλά νομίζω πως θα αφήσω τον Φρανσίσκο Ντ’ Ανκόνια να σας πει τη γνώμη του για το χρήμα και κατά πόσο είναι η ρίζα του κακού.

Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι το χρήμα είναι η ρίζα όλων των κακών; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η ρίζα του χρήματος; Το χρήμα αποτελεί ένα ανταλλακτικό εργαλείο, το οποίο για να υπάρχει θα πρέπει να υπάρχουν αγαθά που να παράγονται και άνθρωποι ικανοί να τα παράγουν. Το χρήμα είναι η υλική έκφραση της αρχής πως οι άνθρωποι που επιθυμούν να συναλλάσσονται μεταξύ τους, θα πρέπει να συναλλάσσονται με βάση τη δίκαιη ανταλλαγή αγαθών και ν” ανταλλάσσουν αξία με αξία. Το χρήμα δεν είναι εργαλείο των ζητιάνων που επαιτούν τα αγαθά σας με τα δάκρυα, ούτε των αρπακτικών που τ” αρπάζουν με τη βία. Το χρήμα υπάρχει μόνο χάρη στους ανθρώπους που παράγουν. Κι αυτό θεωρείτε κακό;

Το χρήμα που αποκτάτε ως ανταμοιβή για την προσπάθεια σας, είναι το μέσο που θα σας επιτρέψει ν” αξιώσετε το προϊόν της προσπάθειας κάποιου άλλου. Δεν είναι οι ζητιάνοι και τ” αρπακτικά που δίνουν αξία στο χρήμα. Κανένας ωκεανός δακρύων, ούτε όλα τα όπλα του κόσμου δεν μπορούν να μετατρέψουν αυτά τα χαρτιά που έχετε στο πορτοφόλι σας στο ψωμί που θα χρειαστείτε αύριο για την επιβίωση σας. Αυτά τα χαρτιά, που θα “πρεπε να είναι χρυσός, αποτελούν ένα συμβόλαιο τιμής το οποίο σας επιτρέπει ν” αξιώνετε την ενέργεια των ανθρώπων που παράγουν. Το πορτοφόλι σας είναι μια κατάθεση ελπίδας, είναι η πεποίθηση ότι κάπου στον κόσμο γύρω σας υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραβλέπουν αυτή την ηθική αρχή, η οποία συνιστά και τη ρίζα του χρήματος. Κι αυτό το θεωρείτε κακό;

Έχετε αναζητήσει ποτέ τη ρίζα της παραγωγής; Ρίξτε μια ματιά σε μια ηλεκτρική γεννήτρια και τολμήστε να ισχυρισθείτε πως είναι προϊόν της μυϊκής δύναμης άξεστων αγρίων. Προσπαθήστε να φυτέψετε ένα σπόρο σταριού χωρίς τη γνώση που σας έχουν κληροδοτήσει οι άνθρωποι που ανακάλυψαν την καλλιέργεια του, προσπαθήστε να κερδίσετε το ψωμί σας χρησιμοποιώντας μόνο την κίνηση του σώματος σας – και θα καταλάβετε ότι ο νους του ανθρώπου είναι η ρίζα όλων των αγαθών που παράγονται κι όλου του πλούτου που έχει υπάρξει πάνω στη γη.

Ισχυρίζεστε όμως ότι το χρήμα το κερδίζει ο δυνατός σε βάρος του αδύναμου; Για ποια δύναμη μιλάτε; Προφανώς όχι για τη δύναμη των όπλων και των μυών. Ο πλούτος αποτελεί προϊόν της διανοητικής ικανότητας του ανθρώπου. Είναι λοιπόν αλήθεια ότι αυτός που επινοεί έναν κινητήρα, κερδίζει χρήματα σε βάρος αυτού που δεν τον επινοεί; Ότι ο έξυπνος κερδίζει χρήματα σε βάρος του ανόητου; Ο ικανός σε βάρος του ανίκανου κι ο φιλόδοξος σε βάρος του φυγόπονου; Το χρήμα κερδίζεται – προτού ακόμα γίνει αντικείμενο αρπαγής ή επαιτείας – με τη προσπάθεια του κάθε έντιμου ανθρώπου, του καθενός σύμφωνα με τις ικανότητες του. Και έντιμος άνθρωπος είναι αυτός που ξέρει ότι δεν μπορεί να καταναλώσει περισσότερα απ” όσα παράγει.

Η συναλλαγή μέσω του χρήματος αποτελεί τη βάση του κώδικα αξιών των έντιμων κι αξιόπιστων ανθρώπων. Το χρήμα βασίζεται στο αξίωμα ότι κάθε άνθρωπος είναι κύριος του μυαλού του και των προσπαθειών του. Το χρήμα δεν επιτρέπει σε κανένα άλλο μέτρο να καθορίσει την αξία της προσπάθειας σας, παρά μόνο στην ηθελημένη απόφαση του ανθρώπου που θα επιλέξει να εμπορευθεί μαζί σας τη δική του προσπάθεια. Το χρήμα σας επιτρέπει να λάβετε ως αντάλλαγμα για τα αγαθά και το μόχθο σας αυτό που πραγματικά αξίζουν, σύμφωνα με την κρίση των ανθρώπων που θα τ” αγοράσουν. Το χρήμα δεν επιτρέπει παρά μόνο μία, απόλυτα ξεκάθαρη και έντιμη συναλλαγή, τη συναλλαγή που στηρίζεται στο αμοιβαίο όφελος κι ορίζεται από την αβίαστη κρίση των πλευρών που συναλλάσσονται. Το χρήμα προϋποθέτει την παραδοχή ότι ο άνθρωπος εργάζεται για το προσωπικό του όφελος κι όχι για να ζημιωθεί, ότι εργάζεται για το κέρδος κι όχι για την απώλεια, ότι ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν είναι κτήνος ή υποζύγιο που γεννήθηκε για να κουβαλάει το βάρος της δικής σας μιζέριας, ότι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι η ανταλλαγή πόνου αλλά η ανταλλαγή αγαθών.  Το χρήμα απαιτεί από σας να πουλάτε – όχι την αδυναμία σας στην ηλιθιότητα των άλλων, αλλά το ταλέντο σας στη λογική τους “ απαιτεί από σας ν” αγοράζετε – όχι ό,τι πιο ελεεινό σας προσφέρουν, αλλά το καλύτερο που μπορείτε να εξασφαλίσετε. Κι όταν οι άνθρωποι ζουν με βάση την εμπορική συναλλαγή – και με ρυθμιστή όχι τον εξαναγκασμό αλλά τη λογική – , τότε είναι σίγουρο ότι κερδίζει το καλύτερο προϊόν, η καλύτερη επίδοση, ο άνθρωπος που διαθέτει την καλύτερη κρίση και τις πιο αναπτυγμένες ικανότητες, με αποτέλεσμα ο βαθμός της παραγωγικότητας του ανθρώπου να συνιστά και το μέτρο της ανταμοιβής του. Αυτός είναι ο κώδικας της ύπαρξης που εργαλείο και σύμβολο της είναι το χρήμα. Κι αυτό το θεωρείτε κακό;

Όμως το χρήμα δεν είναι παρά ένα εργαλείο. Μπορεί να σας πάει όπου θέλετε, αλλά δεν μπορεί να σας αντικαταστήσει στη θέση του οδηγού. Μπορεί να σας προσφέρει τα μέσα για να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες σας, αλλά δεν μπορεί να σας παρέχει επιθυμίες. Το χρήμα είναι η κατάρα των ανθρώπων που προσπαθούν να ανατρέψουν το νόμο της αιτιότητας – των ανθρώπων που θέλουν ν” αντικαταστήσουν το νου με τα προϊόντα που παράγει ο νους.

Το χρήμα δεν μπορεί ν” αγοράσει ευτυχία για εκείνον που δεν ξέρει τι ζητάει από τη ζωή: δεν θα του παρέχει κώδικα αξιών αν ο ίδιος δεν θελήσει να δημιουργήσει αξίες, δεν θα του προσφέρει σκοπό αν ο ίδιος δεν θελήσει να δώσει σκοπό στη ζωή του. Το χρήμα δεν μπορεί ν” αγοράσει εξυπνάδα για χάρη του ανόητου, δεν μπορεί ν” αγοράσει θαυμασμό για χάρη του δειλού ούτε σεβασμό για χάρη του ανίκανου. Αυτός που αντικαθιστά την ορθή κρίση με χρήμα, προσπαθώντας να εξαγοράσει το μυαλό των ικανών ανθρώπων για να το θέσει στην υπηρεσία του, καταλήγει να γίνει θύμα των κατωτέρων του. Οι ευφυείς άνθρωποι τον εγκαταλείπουν, ενώ οι απατεώνες κι οι λωποδύτες μαζεύονται γύρω του σπρωγμένοι από ένα νόμο που ο ίδιος δεν συνειδητοποιεί: ότι κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω απ” το χρήμα του. Γι” αυτό το λόγο θεωρείτε το χρήμα ρίζα του κακού;

Ο μόνος άνθρωπος που αξίζει να κληρονομήσει πλούτο είναι ο άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη τον κληρονομημένο πλούτο – ο άνθρωπος που θα έκανε περιουσία απ” όπου κι αν ξεκινούσε. Όταν ένας κληρονόμος είναι αντάξιος των χρημάτων του, τότε το χρήμα τον υπηρετεί “ διαφορετικά, τον καταστρέφει. Και τότε εσείς κοιτάζετε γύρω σας και ωρύεστε ότι το χρήμα τον διέφθειρε. Είναι όντως έτσι; Μήπως αυτός διέφθειρε το χρήμα; Ποτέ μη ζηλέψετε έναν ανάξιο κληρονόμο “ ο πλούτος του δεν πρόκειται να φτάσει σ” εσάς, δεν πρόκειται να σας προσφέρει τίποτα. Μη σκεφτείτε ότι ο πλούτος αυτός θα μπορούσε να μοιραστεί στους ανθρώπους. Το χρήμα αυτό είναι παράσιτο “ κι όσα παράσιτα κι αν μοιράσεις στον κόσμο, δεν μπορείς να φέρεις πίσω τη νεκρή αρετή του χρήματος που κληρονόμησε κάποτε ένας ανάξιος άνθρωπος. Το χρήμα είναι μια ζωντανή δύναμη που χωρίς τη ρίζα του πεθαίνει. Το χρήμα δεν θα υπηρετήσει το μυαλό που δεν μπορεί να φανεί αντάξιο του. Γι” αυτό το λόγο θεωρείτε το χρήμα ρίζα του κακού;

Το χρήμα είναι το μέσο για τη διαβίωση σας. Η ετυμηγορία σας γι” αυτό που σας εξασφαλίζει τα προς το ζην ταυτίζεται με την ετυμηγορία σας για τη ζωή. Αν η ρίζα είναι σάπια, τότε έχετε καταδικάσει την ίδια σας την ύπαρξη. Πώς κερδίσατε τα χρήματα σας; Με απάτη; Εκμεταλλευόμενοι τα βίτσια και την ηλιθιότητα των άλλων; Ικανοποιώντας τις ανάγκες των ανόητων με την ελπίδα ότι θα λάβετε περισσότερα απ” όσα αξίζουν οι ικανότητες σας; Με εκπτώσεις στις αρχές σας; Κάνοντας δουλειές που απεχθάνεστε γι” ανθρώπους που περιφρονείτε; Αν ναι, τότε το χρήμα που κερδίσατε δεν σας προσφέρει ούτε μια στιγμή, ούτε μια στάλα πραγματικής χαράς. Κι όλα τα πράγματα που θ” αγοράζετε, δεν θα είναι τιμή αλλά όνειδος για σας. Δεν θα είναι κατόρθωμα αλλά ενθύμιο ντροπής. Και τότε θ” αρχίσετε να ουρλιάζετε ότι το χρήμα είναι κακό. Κακό επειδή δεν μπορεί ν” αντικαταστήσει το χαμένο αυτοσεβασμό σας; Κακό επειδή δεν σας αφήνει ν” απολαύσετε την εξαχρείωση σας; Μήπως αυτή είναι η ρίζα του μίσους σας για το χρήμα;

Το χρήμα θα μείνει για πάντα ένα αποτέλεσμα και δεν πρόκειται να υποκαταστήσει τον άνθρωπο ως αιτία. Το χρήμα είναι προϊόν της αρετής, αλλά δεν μπορεί να προσφέρει αρετή ούτε ν” αντισταθμίσει τη φαυλότητα. Το χρήμα δεν θα σας δώσει αυτό που δεν έχετε κερδίσει, ούτε στο πνεύμα ούτε στην ύλη. Μήπως αυτή είναι η ρίζα του μίσους σας για το χρήμα;

Ή μήπως εννοείτε πως η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα όλων των κακών; Όταν αγαπάς κάτι, σημαίνει ότι γνωρίζεις κι αγαπάς τη βαθύτερη φύση του. Όταν αγαπάς τα χρήματα, σημαίνει ότι γνωρίζεις κι αγαπάς το γεγονός ότι το χρήμα είναι η απτή έκφραση της καλύτερης δύναμης που έχεις μέσα σου, ότι είναι το κλειδί που θα σου επιτρέψει ν” ανταλλάξεις την προσπάθεια σου με την καλύτερη προσπάθεια των άλλων. Ο άνθρωπος που μπορεί να πουλήσει την ψυχή του για μια δεκάρα, αυτός είναι που θα διακηρύξει με όλο του το σθένος το μίσος του για το χρήμα – και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Οι εραστές του χρήματος είναι πάντα πρόθυμοι να εργαστούν για το χρήμα. Ξέρουν πως είναι ικανοί να το αξιώνουν.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα στοιχείο που βοηθά στην αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς: αυτός που καταριέται το χρήμα, το έχει αποκτήσει άτιμα “ αυτός που το σέβεται, το έχει κερδίσει.

Τρέξτε μακριά όποτε ακούτε κάποιον να σας λέει ότι το χρήμα είναι κακό. Η δήλωση αυτή σας χτυπάει καμπανάκι για το αρπακτικό που πλησιάζει. Όσο οι άνθρωποι ζουν πάνω στη γη και χρειάζονται κάποιο μέσο για τις συναλλαγές τους – το μόνο υποκατάστατο που έχουν στη διάθεση τους αν εγκαταλείψουν το χρήμα είναι η κάννη του όπλου.