Οδική ασφάλεια και εξοπλισμός αναβατών δικύκλων


Σε αντίθεση με άλλα άρθρα μου σε αυτό το μπλογκ, δεν θα προσπαθήσω σήμερα να δείξω κάποιο σφάλμα λογικής ή άλλη μια από τις βλακείες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Οδηγώ μηχανή τα τελευταία 9 χρόνια και έχω συνολικά περίπου 200.000 χιλιόμετρα. Τα νούμερα αυτά προφανώς δεν με κάνουν ειδικό, αλλά έχω μαζέψει αρκετή εμπειρία για να πω την άποψή μου με αρκετά μεγάλο ποσοστό σιγουριάς.

Πρόσφατα λοιπόν είδα το παρακάτω βίντεο, ένα «δύσκολο» βίντεο γιατί γυρίστηκε από την κάμερα στο κράνος του αναβάτη και μας δείχνει τη σύγκρουση όπου και σκοτώθηκε. Το βίντεο έχει γίνει πλέον εργαλείο για να ενημερωθεί ο κόσμος σχετικά με την οδική ασφάλεια και μάλιστα είναι η ίδια η μητέρα του νεκρού αναβάτη, που μέσα στον πόνο της, το διάθεσε (το βίντεο) για αυτό το σκοπό. Χαράς το κουράγιο της.

Μέχρι σήμερα είχα δύο ατυχήματα με τη μηχανή. Στο πρώτο κάποιος που μιλούσε στο κινητό με χτύπησε από πίσω και έπεσα στη πλάτη μου. Έσκισα το μπουφάν στον αγκώνα από το σύρσιμο στην άσφαλτο και έγδαρα το δερμάτινο γάντι. Ήμουν τυχερός διότι είχα πολύ μικρή ταχύτητα μιας και ετοιμαζόμουν να στρίψω δεξιά σε κάθετο και μικρό στενό και έτσι δεν σύρθηκα πολύ. Τελικά είχα μόνο μια μικρή θλάση στον αριστερό καρπό που πέρασε μέσα σε μια εβδομάδα.

Στο δεύτερο έπεσα πάνω σε κάποιον που βγήκε από στενό χωρίς προτεραιότητα και χωρίς να κοιτάξει το δρόμο μου που είχε την προτεραιότητα. Έπεσα με 50χλμ πάνω στη πόρτα του και αν δεν είχε σταματήσει τόσο απότομα η ορμή μου (ακαριαία), ίσως να μην είχα κάνει το κάταγμα στον δεξί αντίχειρα πάνω στο γκάζι. Ποιος ξέρει.

Και στις δύο περιπτώσεις η μηχανή έπαθε πολλές χιλιάδες ευρώ ζημιά, αλλά ήμουν και εδώ τυχερός και δανείστηκα χρήματα μέχρι να τα πάρω πίσω από τις ασφαλιστικές που δεν με ταλαιπώρησαν περισσότερο από το φυσικό.

Στο πρώτο ατύχημα φορούσα μπουφάν, γάντια και κράνος, ενώ στο δεύτερο μόνο κράνος μιας και μόλις είχα πάρει τη μηχανή από το συνεργείο και πήγαινα στη δουλειά που ήταν στα 5 λεπτά μακρυά. Η ειρωνεία ήταν πως μόλις συνήλθα από την πτώση κάλεσα τον μηχανικό, που μου είχε δώσει τη μηχανή 3 λεπτά πριν και του είπα να περπατήσει ένα τετράγωνο να με βρει για να την πάρει πίσω. Σήμερα γελάω με αυτό!

Η αλήθεια είναι πως πολύ σπάνια φεύγω με τη μηχανή και δεν φοράω τον εξοπλισμό που έχω. Το μόνο που δεν έχω είναι παντελόνι και αυτό γιατί ζεσταίνομαι πολύ, αν και καταλαβαίνω πως είναι λάθος αυτό που κάνω, αλλά έχω μέχρι και καλοκαιρινό μπουφάν και γάντια και το ίδιο και η Σύζυγος.

Στα δύο ατυχήματα ήμουν τυχερός που δεν είχα σοβαρό τραυματισμό και που δεν χτύπησα το κεφάλι. Λέω πως ήμουν τυχερός γιατί παρά τον εξοπλισμό που φορούσα, από κάποια χτυπήματα τίποτα δεν σε σώζει.

Όπως το παλικάρι στο βίντεο που ήταν πλήρως εξοπλισμένο και με μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα και παρόλαυτά σκοτώθηκε.
Αν δείτε το βίντεο θα προσέξετε πως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρει το αυτοκίνητο του οποίου ο οδηγός μάλλον δεν είδε τη μηχανή. Ποιος ξέρει;

Αλλά αυτό είναι το «μεγαλύτερο μέρος» μιας και ο αναβάτης φέρει και αυτός ευθύνη. Δεν ξέρω αν πήγαινε με υπερβολική ταχύτητα, αλλά το γεγονός πως προσπερνά αυτοκίνητα με άνεση δείχνει πως μάλλον πήγαινε με μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι πρέπει. Προφανώς ήταν άνετος με αυτή τη ταχύτητα, όπως νιώθω και εγώ πολλές φορές και με διάφορες ταχύτητες. Αλλά αν πήγαινε πιο αργά θα μπορούσε ίσως να προλάβει να κάνει ένα ελιγμό ή να φρενάρει περισσότερο.

Στη θεωρία βέβαια διότι η πράξη είναι αλλιώς και σε αυτή τη περίπτωση θανατηφόρα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί έχω ακούσει κάποιους να λένε πως «τι να φοράω εξοπλισμό, αφού αν με χτυπήσει ο άλλος και δεν θα φταίω και δεν μπορώ να κάνω τίποτα». Εμένα μου συνέβηκε δύο φορές και το μόνο σίγουρο είναι πως χωρίς τον σωστό εξοπλισμό θα είχα τραυματιστεί περισσότερο.

Αυτό νομίζω ισχύει σε κάθε βόλτα που κάνουμε, είτε πάμε για καφέ είτε ταξίδι, δεν ξέρουμε από που θα μας έρθει το κακό. Ειδικά εμείς στις μηχανές βλέπουμε και ζούμε καταστάσεις που άλλους θα τους τρόμαζαν. Ο σωστός εξοπλισμός λοιπόν είναι πολύ σημαντικός για να μειώσει τις πιθανότητες τραυματισμού.

Αυτούς που δεν ανέχομαι είναι τους αναβάτες χωρίς κράνος! Η δικαιολογία «δικό μου είναι το κεφάλι, το κάνω ότι θέλω» δεν ισχύει. Αν το χτυπήσεις και μπεις στο νοσοκομείο όλοι εμείς θα πληρώσουμε από τους φόρους μας μια κοστοβόρα περίθαλψη που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Αλλά αν αυτό το επιχείρημα δεν σου αρέσει, σκέψου πως αν σε χτυπούσε στο πρόσωπο ένα μεγάλο έντομο και χάνοντας τον έλεγχο έπεφτες πάνω σε ένα πεζό, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι τραγικό. Εμένα με έχει χτυπήσει μέχρι και σπουργίτι όταν πήγαινα με 100χλμ και παρόλο που χτύπησε το προστατευτικό του δεξιού ώμου, με πόνεσε αρκετά ώστε να σταματήσω για να σφίξω τα μάτια και τα δόντια με ασφάλεια πριν περάσει ο πόνος και συνεχίσω το δρόμο μου.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Δεν είναι μόνο προσωπικό θέμα, αλλά και κοινωνικό. Προσέχουμε ώστε να μειώσουμε τις πιθανότητες δικού μας τραυματισμού αλλά και τραυματισμού ενός εντελώς άσχετου με εμάς.

Τηρούμε τον ΚΟΚ, όσο παράλογος και αν είναι και δεν περνάμε με κόκκινο. Είναι αντικοινωνική συμπεριφορά και εκτός από επικίνδυνη είναι σαν να λέμε στους άλλους οδηγούς που περιμένουν υπομονετικά για το πράσινο πως είναι ηλίθιοι και εμείς πιο έξυπνοι.

Το μόνο που δέχομαι με άνεση είναι να περνάμε ανάμεσα από τα αυτοκίνητα, αν και έχει και αυτό τους κινδύνους του.

Αλλά, στην τελική, ο κίνδυνος είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, ότι και αν κάνουμε. Το μόνο που μας μένει είναι να μειώσουμε τις πιθανότητες τραυματισμού μας και να δείξουμε πως σεβόμαστε τα δικαιώματα των υπολοίπων ενώ την ίδια στιγμή διεκδικούμε τα δικά μας.

258921_10150234341623377_4043862_o

Advertisements

Tagged: , , ,

4 thoughts on “Οδική ασφάλεια και εξοπλισμός αναβατών δικύκλων

  1. Γιώργος Σεπτεμβρίου 6, 2014 στο 16:05 Reply

    Καλό το άρθρο ως πληροφόρηση για τα οφέλη του εξοπλισμού όταν οδηγάς μηχανή αλλά διαφωνώ ως προς το υποχρεωτικό του κράνους και του εξοπλισμού. Δεν οδηγώ μηχανή αλλά η δικαιολογία “δικό μου είναι το κεφάλι, το κάνω ότι θέλω” ισχύει και παραισχύει. Αλίμονο αν το κράτος μας ορίζει πως θα διαθέσουμε το κεφάλι μας την στιγμή που δεν ενοχλούμε άλλους. Κάτι τέτοιο αντιβαίνει βασικούς κανόνες ελευθερίας.Ξεκινώντας από κάτι τέτοιες απαγορεύσεις μπορεί να πατήσει κάποιος και να ζητάει παράλογα πράγματα.

    Πληρώνουμε τις ασφαλιστικές εισφορές ακριβώς για να μην πληρώνουν οι υπόλοιποι την νοσηλεία μας. Με την λογική του άρθρου περί επιβάρυνσης με περιττά έξοδα των πολιτών θα πρέπει να απαγορευτεί τελείως το κάπνισμα, το καλτσέτο, οι εκδρομές στο βουνό χωρίς πτυχιούχο συνοδό, η πώληση σακχαροειδών, (διότι οδηγούν σε παχυσαρκία που προκαλεί ένα σωρό παθήσεις και είναι εθιστικά. Επίσης όσοι υπερκαταναλώνουν φαγητό θα πρέπει υποχρεωτικά και δια νόμου να υποβληθούν σε θεραπεία για να μην γίνουν παχύσαρκοι και έχουν αύριο προβλήματα με την υγεία τους.

    Όσο δε για το ζουζούνι που θα μπει στο μάτι του οδηγού μηχανής χωρίς κράνος, εγώ λέω να το προχωρήσουμε: Να απαγορευτούν όλα τα κάμπριο αμάξια (ή οι οδηγοί τους να κυκλοφορούν με κράνος) και όλα τα υπόλοιπα να κυκλοφορούν με κλειστά τζάμια (ή οι οδηγοί τους να φορούν κράνος) αφού ουκ ολίγες φορές μπαίνουν ζουζούνια μέσα στο αμάξι όταν έχει ανοιχτά παράθυρα.

    Τι ωραία ….

    Μου αρέσει!

    • Theodore Σεπτεμβρίου 6, 2014 στο 16:34 Reply

      Χμμ…αν προσέξεις το άρθρο δεν μίλησα για απαγόρευση, αλλά πως δεν δέχομαι αυτούς που δεν φορούν κράνος.
      Όσο για τις ιδιωτικές ασφάλειες δεν διαφωνώ, αλλά αν θες να είσαι σωστός στον κόσμο που ζούμε σήμερα, τότε αυτός που θέλει να κυκλοφορεί χωρίς κράνος θα πρέπει να έχει υπογράψει πως, σε περίπτωση ατυχήματος, δεν θέλει δημόσια νοσήλια και πως αν στο ατύχημα που θα προκληθεί εξαιτίας της άρνησής του να βάλει κράνος τραυματιστεί κάποιος άλλος, αυτός, ο υπαίτιος, θα αναλάβει όλα τα έξοδα και τις αποζημιώσεις.
      Αν τα κάνει όλα αυτά τότε μένει μόνο το ηθικό κομμάτι το οποίο λέει πως βάζεις την ελευθερία σου πάνω από το δικαίωμα του άλλου να κινηθεί στο πεζοδρόμιο με ασφάλεια.
      Αν είσαι οκ με όλα αυτά τότε είμαι και εγώ.

      Εγώ είμαι φιλελεύθερος και δεν πιστεύω στις απαγορεύσεις. Αλλά το κράνος, η ζώνη και κάποια άλλα μέτρα είναι απλώς λογικά και θα έπρεπε να τα παίρνουμε μόνοι μας και να μην περιμένουμε το κράτος να το κάνει για εμάς ώστε να έχουμε μετά άλοθι πως κάποιος μας πιέζει και για αυτό δεν το κάνουμε.

      Αν εγώ μή φορώντας κράνος προκαλέσω ατύχημα που θα κοστίσει σε κάποιον άλλο, και δεν μιλάω για χρήματα, τότε έχω ηθική ευθύνη διότι, ενώ μπορούσα να το αποτρέψω, επέλεξα να μην το κάνω. Αυτό για εμένα είναι πολύ μεγαλύτερο θέμα από το να «διεκδικήσω» το δικαίωμά μου να χύσω τα μυαλά μου στην άσφαλτο.

      Μου αρέσει!

  2. Γιώργος Σεπτεμβρίου 7, 2014 στο 08:09 Reply

    Συμφωνούμε.

    Ειδικά για τις ασφάλειες, δεν είναι παράλογο να πληρώνεις παραπάνω εισφορές ανάλογα με τον βαθμό ουσιαστικής και αποδεδειγμένης επικινδυνότητας που επιλέγεις να έχεις στην ζωή σου.

    Μου αρέσει!

    • Βασίλης Σεπτεμβρίου 9, 2014 στο 14:23 Reply

      Γενικεύοντας, θα έλεγα ότι δεν είναι επίσης παράλογο να πληρώνεις όχι μόνο για τις επικίνδυνες επιλογές που κάνεις (π.χ. οδήγηση χωρίς κράνος), αλλά και για τις συνέπειες αυτών -που δυστυχώς κάποιες φορές τις πληρώνουν και άλλοι.

      Το β’ πρόσωπο γενικά μιλώντας, και όχι προσωπικά.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: