Το ταμπού της κριτικής στη θρησκεία και το Ισλάμ


Ο πρέσβης μας απάντησε πως τα δικαιώματά τους βασίζονταν στους Νόμους του Προφήτη, πως ήταν γραμμένο στο Κοράνι, πως όλα τα έθνη που δεν το αναγνώριζαν αυτό ήταν αμαρτωλά, πως ήταν το δικαίωμά τους και το καθήκον τους να κηρύξουν πόλεμο σε οποιονδήποτε μπορούν να βρουν και να κάνουν σκλάβους όλους όσους μπορούν να πάρουν αιχμάλωτους και πως κάθε Μουσουλμάνος που μπορεί να πεθάνει στη μάχη, είναι σίγουρο πως θα πάει στον Παράδεισο.

Τα παραπάνω λόγια δεν είναι μια ιντερνετική δήλωση της Αλ Κάιντα. Τα παραπάνω είπε ο Thomas Jefferson, όταν ήταν ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Γαλλία, στον Secretary of State John Jay και πρόκειται για μια συζήτηση που είχε με τον απεσταλμένο της Λιβύης στο Παρίσι Sidi Haji Abdul Rahman Adja το 1786.

Αυτά ειπώθηκαν πολύ πριν εμφανιστεί η Αλ Κάιντα, οι Ταλιμπάν, πριν τη δημιουργία του Ισραήλ αλλά και πριν την Άραβο-Ισραηλινή σύγκρουση. Πριν ακόμα οι ΗΠΑ αποκτήσουν φιλο-ισραηλινή πολιτική, πριν αποκρυσταλλώσουν οποιαδήποτε εξωτερική πολιτική, πριν το Γκουαντάναμο, πολύ πριν οι Αμερικανοί κάνουν οποιαδήποτε επίθεση σε Αραβική χώρα.

Εκείνη την εποχή, χιλιάδες πλοία, Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά δέχονταν πειρατικές επιθέσεις από μουσουλμάνους με βάση τα βόρεια παράλια της Αφρικής. Εκατομμύρια δυτικοί είχαν αιχμαλωτιστεί και πουληθεί ως σκλάβοι, και η Τρίπολη ήταν το επίκεντρο των επιχειρήσεων. Ο Τζέφερσον είχε κληθεί να μεσολαβήσει ώστε να σταματήσει αυτή η κατάσταση, αλλά πήρε την απάντηση που διαβάσατε παραπάνω.

Από που λοιπόν προήλθαν αυτά τα λόγια του Sidi Haji Abdul Rahman Adja; Η Αμερικάνικη πολιτική δεν είχε τίποτα το φίλο-Ισραηλινό, ούτε καν φίλο-Χριστιανική. Ακόμα τότε η Αμερική ήταν τοποθετημένη ξεκάθαρα υπέρ του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας και η θρησκεία δεν έπαιζε σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή.

Αλλά αυτά τα λόγια είναι πανομοιότυπα των ανακοινώσεων της Αλ Κάιντα, ή οποιασδήποτε μουσουλμανικής οργάνωσης που κηρύττει Τζιχάντ.

Πως εξηγείται αυτό; Μα είναι απλό, ο κοινός παρονομαστής δεν είναι άλλος από τη θρησκεία.

Μετά την βομβιστική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστόνης και την αποτυχημένη επίθεση της Αλ Κάιντα στο Τορόντο, όλοι μιλάνε για οτιδήποτε εκτός της Τζιχάντ. Αν οι επιτιθέμενοι μας πουν πως ήταν η πολιτική, ή οι ανισότητες, ή τα video παιχνίδια, ή οι εξωγήινοι που τους οδήγησαν στις πράξεις αυτές, δεχόμαστε τη δικαιολογία αμέσως. Αλλά όταν ξανά και ξανά μας λένε πως οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις τους οδήγησαν στην επίθεση αυτή, εμείς το σκεφτόμαστε και στο τέλος καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως «δεν μπορεί, θα υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος».

Το «ταμπού» που δεν μας επιτρέπει να κριτικάρουμε τις θρησκείες είναι τόσο δυνατό ώστε, ακόμα και μετά από αιώνες μαθημάτων, δεν μπορούμε να δεχθούμε το οφθαλμοφανές: τις περισσότερες φορές είναι η θρησκεία το πρόβλημα και όχι η διαστρέβλωσή της, η πολιτικοποίησή της, ή η «κακή της χρήση».

Οποιοσδήποτε πει το παραπάνω, πως δηλαδή το πρόβλημα είναι το Ισλάμ και όχι κάτι άλλο, αμέσως αποκτά μια ταμπέλα που λέει: ρατσιστής και Ισλαμοφόβος. Αυτό δεν γίνεται μόνο από τους ισλαμιστές αλλά και από τους «προοδευτικούς» της κοινωνίας οι οποίοι υποτίθεται πως φυλάσσουν την ισότητα και την ισονομία.

Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν πάρα πολλοί Ισλαμιστές που δεν είναι επικίνδυνοι άνθρωποι. Είναι φιλικότατοι και το μόνο που θέλουν είναι να ενταχθούν στην κοινωνία στην οποία ζουν και όχι να την αλλάξουν ώστε αυτή να προσαρμοστεί σε αυτούς. Αυτοί οι Ισλαμιστές μπορεί να ξέρουν επιφανειακά τη θρησκεία τους και να μην έχουν διαβάσει το Κοράνι, όπως πολλοί χριστιανοί κάνουν με τη δική τους θρησκεία.

Από την άλλη, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως οι «εξτρεμιστές» δεν είναι κάποιοι που υπερβάλλουν, ή που δίνουν λάθος νόημα στη θρησκεία τους. Οι εξτρεμιστές είναι αυτοί που έχουν εντρυφήσει, έχουν διαβάσει σε βάθος τα ιερά κείμενά τους και που στέκονται στις βασικές αρχές της θρησκείας τους. Για αυτό τους λέμε «φονταμενταλιστές», μια λέξη που βγαίνει από την αγγλική «fundamentalist«: κάποιος που απαιτεί αυστηρή παρακολούθηση των ορθόδοξων θεολογικών διδαχών, συνήθως ως αντίδραση στον μοντερνισμό της θρησκείας.

Σε μια πραγματικά ειρηνική θρησκεία οι «εξτρεμιστές» θα ήταν αυτοί που θα προστάτευαν την ειρήνη πάση θυσία και με κάθε τρόπο και όχι το αντίθετο.

Πολύ συχνά, μετά από μια επίθεση βλέπουμε διάφορους πιστούς να «τρέχουν» να υπερασπιστούν την πίστη τους από την κριτική και να ρίχνουν το φταίξιμο αλλού. Ακόμα και όταν υπάρχουν ξεκάθαρες συνδέσεις με τη θρησκεία, άλλες εξηγήσεις επιλέγονται με το φόβο πως θα χρησιμοποιηθούν πάλι τα ίδια όπλα, οι ίδιες κατηγορίες, του ρατσιστή και του ισλαμοφόβου. Αντί να ασχοληθούν με τα θύματα, προσπαθούν να προσαρμόσουν τα αίτια στις δικές τους ιδέες περί θρησκείας.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι πως τα ΜΜΕ συνδέουν τους τρομοκράτες με το Ισλάμ, αλλά πως οι ίδιοι συνδέουν τους εαυτούς τους με αυτό. Όταν η 17Ν σκότωνε πριν μερικά χρόνια, δεν μίλαγε για θρησκείες, για παράδεισο και αμαρτίες, αλλά για πολιτική και ταξικό πόλεμο.

Εδώ είναι και οι διαφορά των άθεων από τους υπερασπιστές των θρησκειών. Εμείς δεν θεωρούμε πως οι θρησκείες είναι υπεράνω κριτικής και δεν στεκόμαστε στις πράξεις των λίγων «κακών». Αξιολογούμε τις γραφές, τις διδαχές της θρησκείας και έτσι κρίνουμε. Κανένα βιβλίο και καμία ιδέα δεν είναι υπεράνω κριτικής, ας το πάρουμε απόφαση. Η «μάχη» μας δεν είναι ενάντια στο δικαίωμα της πίστης, αλλά υπέρ των δικαιωμάτων των ανθρώπων. Είναι οι άνθρωποι και τα δικαιώματά τους που αξίζουν σεβασμού και όχι οι ιδέες τους ή τα πιστεύω τους. Όπως λέμε πως το αλκοόλ κάνει κακό, αλλά όποιος πίνει μια μπύρα δεν είναι απαραίτητα κακός, έτσι λέμε πως η θρησκεία είναι κακό, όχι πως οι θρησκευόμενοι είναι κακοί άνθρωποι.

Όταν λοιπόν μιλάμε για τους κινδύνους του Ισλάμ, δεν χαρακτηρίζουμε τους Ισλαμιστές ως επικίνδυνους, αλλά τη θρησκεία τους. Μια θρησκεία που δεν έχει αλλάξει από τότε που εμφανίστηκε και από την εποχή του Sidi Haji Abdul Rahman Adja εξακολουθεί να θεωρεί τους άπιστους ως θεμιτούς στόχους και άτομα με λιγότερα δικαιώματα από τους υπόλοιπους.

Σε όλα αυτά προσθέστε και τη δήλωση του Προέδρου της Ένωσης Μουσουλμάνων Ελλάδας, ο οποίος λέει πως το Κοράνι είναι πάνω από τους νόμους του κράτους και καταλαβαίνετε πόσο επικίνδυνο είναι να εκτροχιαστεί η κατάσταση.

Μην περιμένετε το Ισλάμ να προσαρμοστεί στην Ελληνική κοινωνία. Να περιμένετε πίεση η Ελληνική κοινωνία να δεχθεί πράγματα τα οποία δεν ταιριάζουν με την Ελληνική πραγματικότητα.

Από εμάς εξαρτάται να ξεπεράσουμε τα ταμπού του παράλογου σεβασμού προς τις θρησκείες και να δούμε το πρόβλημα το οποίο μας κοιτά κατάματα και ας κάνουμε εμείς πως δεν βλέπουμε.

Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή: το να μην δέχεσαι αυτούς που έχουν σκοπό να μειώσουν τα δικαιώματά σου δεν είναι φασιστική συμπεριφορά αλλά προάσπιση της ελευθερίας.

http://www.huffingtonpost.com/ali-a-rizvi/an-atheist-muslims-perspective-on-the-root-causes-of-islamist-jihadism-and-the-politics-of-islamophobia_b_3159286.html?utm_hp_ref=tw

Advertisements

Tagged: ,

3 thoughts on “Το ταμπού της κριτικής στη θρησκεία και το Ισλάμ

  1. τσιπούρα Μαΐου 11, 2014 στο 02:58 Reply

    Μου αρέσει!

  2. Οι Ναι-Μεν-Αλλάδες | greek skeptic Νοέμβριος 20, 2015 στο 22:58 Reply

    […] Πριν αρχίσουν κάποιοι από εσάς να μου λένε πως αγνοώ τη ζημιά που έχει κάνει η ΗΠΑ σε αυτούς τους λαούς και να με κατηγορείτε πως «δεν είμαι πραγματικός σκεπτικιστής μιας και παίρνω θέσεις χωρίς στοιχεία», να παραθέσω ένα απόσπασμα από ένα παλαιότερο άρθρο μου το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ: […]

    Μου αρέσει!

  3. […] τζιχαντιστών όταν σε κάθε ευκαιρία, ακόμα και από το βαθύ παρελθόν, λένε πως σκοτώνουν στο όνομα του προφήτη όσους δεν […]

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: