Το Πάσχα ενός άθεου


Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έγραψα «Τα Χριστούγεννα ενός άθεου«, τόσο πολύ που συχνά πυκνά το ξαναδιαβάζω για να το θυμηθώ.

Ίσως να μην ξανά έγραφα παρόμοιο άρθρο, αλλά η όλη ιστορία με το Άγιο Φως και τον Δήμου, δεν με έχει αφήσει αδιάφορο.

Πριν από δύο μέρες λοιπόν είδα μια γελοιογραφία του Μακρή στην Καθημερινή, πολύ πετυχημένη. Νομίζω πως αυτή η γελοιογραφία περιγράφει με αρκετά μεγάλη ακρίβεια αυτό που νομίζουν οι πιστοί πως είμαστε οι άθεοι: μονίμως θυμωμένοι, κρατάμε μούτρα, έτοιμοι να ξεσπαθώσουμε, ενώ οι άλλοι απολαμβάνουν την αγάπη και την οικογένεια τις ημέρες του Πάσχα.

19s18skitso1-thumb-large

Όπως πάντα, δεν μπορώ να μιλήσω για όλους τους άθεους. Αρκετοί είναι θυμωμένοι, πικροί, έτοιμοι για καυγά. Τους καταλαβαίνω, έχω και εγώ περάσει από μερικές από αυτές τις φάσεις κατά καιρούς. Αλλά θα απογοητεύσω τους φίλους πιστούς. Δεν είμαστε συνέχεια θυμωμένοι, δεν είμαστε πικραμένοι και σίγουρα δεν είμαστε έτοιμοι να στήσουμε καυγά.

Αν μη τί άλλο, το Πάσχα για εμάς, μπορεί να μην έχει την θρησκευτική έννοια που έχει για τους πιστούς, αλλά έχει άλλη αξία, όπως όλες οι γιορτές.

Το Πάσχα λοιπόν είναι μια ευκαιρία να βρεθούμε με την οικογένεια, να ανταλλάξουμε νέα, να φάμε και να διασκεδάσουμε όλοι μαζί, ακόμα και να ευχηθούμε ο ένας στον άλλο Χριστός Ανέστη. Ναι, εύχομαι Χριστός Ανέστη πολύ συχνά. Δεν έχει σημασία αν είμαι άθεος, μια καλοπροαίρετη ευχή πρέπει πάντα να επιστρέφεται και αντί να εξηγώ στον κάθε ένα ότι δεν πιστεύω, είναι πιο εύκολο απλώς να πω «Αληθώς» και να τελειώνω. Όταν εγώ εύχομαι, λέω σε όλους απλώς «χρόνια πολλά», χωρίς πολλά πολλά, χωρίς να πρέπει να εξηγώ και να μπαίνω σε δύσκολες διαδικασίες. Οι δικοί μου άνθρωποι με ξέρουν και με σέβονται. Αυτοί που δεν ξέρουν δεν φταίνε αν μου δίνουν μια θρησκευτική ευχή και εγώ δεν θυμώνω  μαζί τους.

Κάθε χρόνο οι δικές μας γιορτές είναι οικογενειακές. Ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου πιστεύουμε. Δεν χρειαζόμαστε μύθους για να καταλάβουμε τη σημασία του να ξανασηκώνεσαι όταν πέφτεις. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον να θυσιαστεί στον εαυτό του για να συγχωρήσει τις αμαρτίες που ο ίδιος μας φόρτωσε, και σίγουρα δεν χρειαζόμαστε μια ιεροτελεστία που έχει προωθηθεί από την Εκκλησία ΑΕ με σκοπό να μας φέρνει στο μαγαζί της όσο πιο συχνά μπορεί.

Το μόνο που χρειαζόμασετε είναι τα αγαπημένα μας άτομα και πολύ καλή διάθεση για να απολαμβάνουμε αυτές τις ημέρες με το σημαντικότερο από όλα, την οικογένεια.

Βλέπετε, από το τρίπτυχο «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» το δεύτερο με αφήνει αδιάφορο, το πρώτο δεν έχει νόημα χωρίς το τρίτο και έτσι μένουμε με ένα, την οικογένεια.

Να ξεκαθαρίσω βέβαια πως όταν λέω οικογένεια δεν εννοώ μονάχα τους συγγενείς, αλλά και όλους αυτούς που αγαπώ και με αγαπούν. Αυτή είναι η οικογένεια η δική μου και τους θεωρώ το πιο σημαντικό από όλα.

Για αυτό και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να περάσω τις γιορτινές μέρες του Πάσχα και όχι μόνο.

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους!

Advertisements

Tagged: , , ,

4 thoughts on “Το Πάσχα ενός άθεου

  1. Ελπίδα Ιανουαρίου 29, 2015 στο 23:38 Reply

    Παισιος και νομικά όρια κριτικής
    —————[δεν λέω νόμιμα γιατί πρέπει να αναθεωρηθούν]

    Επίθεση κατά του Πα’ι’σίου αποτελεί πολιτική πράξη, εφ’ όσον ο Πα’ί’σιος υποστήριζε πιστά την Ορθοδοξία,
    που πέρα από θρησκευτική πίστη αποτελεί και πολιτικό δόγμα, με ρητή αναφορά σε Σύνταγμα, νόμους, άμεση εμπλοκή στην Πολιτική σημαία της Ελλάδας
    και άμεση επίπτωση στη μετακίνηση ανθρώπων [άγιο όρος]. Στο Ελληνικό και Ευρωπαικό δίκαιο αναγνωρίζεται πρόθεση πράξης.
    Η πολιτική επίθεση και απογύμνωση ιδέας είναι θεμέλιο δημοκρατικό δικαίωμα.
    Η νομοθεσία που που εντάσει την Ορθοδοξία υπο σχετική προστασία περί κάθε γνωστής θρησκείας είναι νομικά αβάσιμη και άκυρη ηθικά
    γιατί όταν μια πεποίθηση είναι προτίστως πολιτική κι έχει πολιτικές και ρητά εμφανείς η εμφανεις σε εθνικά πολιτικά σύμβολα εμπλοκές, τότε
    είναι πρωταρχικότερο δημοκρατικό δικαίωμα η σκληρη κριτική προς αυτήν την πολιτική ιδέα, παρά τυχόν προστασία της,
    εφ όσον η ζημιά που μπορεί να κάνει μια πολιτική ιδέα αφορά το σύνολο του έθνους, ενώ μεμονωμένα περιστατικά εξύβρισης, όσο
    απαράδεκτα κι αν είναι, αφορούν μεμονωμένα παραβατικά άτομα και σε καμία περίπτωση το σύνολο του έθνους, ούτε έχουν πολιτική νομιμοποίηση
    ατομικές τυχόν ακραίες συμπεριφορές[η παρανομία δεν είναι νόμος του κράτους, αντιθέτως η πολιτική μέσω των νομοθετών-βουλευτών γίνεται νόμος του κράτους, άρα πρέπει να κρίνεται σε βάθος και ελεύθερα].

    Μου αρέσει!

  2. Ελπίδα Ιανουαρίου 29, 2015 στο 23:44 Reply

    σαν άθεος δεν κριτικάρω την αγάπη, και την αγκαλιά, ούτε αρνούμαι τα φιλιά
    τα γλυκά και τα δώρα, ούτε καν μια συμβολική μέρα χρονόσημο, μα όχι
    βασισμένη σε «μαγική σκέψη» δηλαδή εμπλοκή μύθου για να νοιώσω συναίσθημα.
    Σοφία είναι να νιώθεις καλά προσγειωμένος στην αλήθεια.
    Η σύγχρονη ψυχολογία ανέχεται προσωπικά πιστεύω που σε κάνουν να νιώθεις καλά
    αν δεν βλάπτεις τους άλλους. Εκεί που διαφωνώ είναι η διδαχή «μαγικής σκέψης» (διάβασε για magical thinking) σε ανήλικα άτομα ή μαζικά σαν κρατικά επίσημη αλήθεια. Το δικαίωμα
    μη συμμετοχής αν και η δύο γονείς ενός ανήλικου υπογράψουν, δεν ακυρώνει ότι η κρατική επίσημη αλήθεια εμπλέκει θέμα που άπτεται των προσωπικών πιστεύω. Επίσης ο ανήλικος δεν έχει δικαίωμα φυσικά υπογραφής, αλλά ο νόμος άδικα δεν του δίνει δικαίωμα να απευθυνθεί σε κρατικό ψυχολόγο ώστε να γεφυρώσει το χάσμα με τους γονείς του.

    Μου αρέσει!

  3. Διαφωνών άθεος Απρίλιος 6, 2015 στο 12:56 Reply

    » Ναι, εύχομαι Χριστός Ανέστη πολύ συχνά. Δεν έχει σημασία αν είμαι άθεος, μια καλοπροαίρετη ευχή πρέπει πάντα να επιστρέφεται και αντί να εξηγώ στον κάθε ένα ότι δεν πιστεύω, είναι πιο εύκολο απλώς να πω «Αληθώς» και να τελειώνω. Όταν εγώ εύχομαι, λέω σε όλους απλώς «χρόνια πολλά», χωρίς πολλά πολλά, χωρίς να πρέπει να εξηγώ και να μπαίνω σε δύσκολες διαδικασίες.»

    Καθυστερημένος αλλά επίκαιρος σχολιασμός: θεωρώ απολύτως λανθασμένη και υποκριτική την ευχή «Αληθώς» (λες και δεν εννοείται το «ανέστη»…), από έναν Άθεο που δεν το κρύβει ότι είναι τέτοιος.

    Το ότι είμαστε άθεοι δεν σημαίνει ότι το διατυμπανίζουμε κιόλας 20 ώρες το 24ωρο, για να μας παίρνουν στο ψιλό, όπως τους χορτοφάγους ή αυτούς που έχουν iphone 6, κατά το τελευταίο ανέκδοτο.
    Από την άλλη πλευρά, εάν δεν φροντίσουμε να βάλουμε κάποιες ξεκάθαρες μεν αλλά όχι κραυγαλέες διαχωριστικές γραμμές, δεν διαφέρουμε σε τίποτα από τον πιστό του Πάσχα και των Χριστουγέννων, που διαλαλεί παντού πόσο πιστός χριστιανός είναι…Ακυρώνουμε, δηλαδή, στην πράξη την ίδια μας την υπόσταση και τον ορθό λόγο ως βασικό υπόβαθρο της σκέψης και της πνευματικής μας συγκρότησης.
    Kαι όλα αυτά, για ποιο λόγο; Για να μην ξινίσουν ή μας κοιτάξουν με απορία ή περιφρόνηση η θεια από το χωριό, ο συνάδελφος με τον οποίο διατηρούμε τυπικές επαγγελματικές σχέσεις, κλπ. αλλά διαστάζουμε να τους κακοκαρδίσουμε; Συγνώμη, αλλά δεν θα πάρω.

    Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι η καλοπροαίρετη ευχή δεν πρέπει να επιστρέφεται! Ούτε ότι θα κάτσουμε να αναλύσουμε την Περί Θεού Αυταπάτη μέσα σε 30 δευτερόλεπτα ή θα αρχίσουμε τα κηρύγματα σε μια οικογενειακή σύναξη και γλέντι, για να καταλήξουμε οι γραφικοί της παρέας.
    Το «χριστός ανέστη-αληθώς ανέστη» είναι όμως μια καθαρά χριστιανική ευχή (ακόμη χειρότερα, μόνο ορθόδοξη, απ’ όσο ξέρω) και όποιος τη λέει υποδηλώνει με σαφήνεια ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να του βάζουν την ταμπέλα ότι είναι χριστιανός, Με τον ίδιο -φαινομενικά ανώδυνο αλλά τόσο καταπιεστικό και αντιδημοκρατικό- τρόπο με τον οποίο κότσαραν το «Χ.Ο.» στις πρώτες ταυτότητες που βγάλαμε…

    Συνεπώς, πιστεύω ότι ένας άθεος που σέβεται τον εαυτό του λέει ένα απλό «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ» με χαμόγελο και ΠΟΤΕ δεν χρησιμοποιεί το «χριστός ανέστη-αληθώς ανέστη». Ούτε χρειάζεται να δώσει τίποτα περίπλοκες εξηγήσεις σε ανθρώπους που δεν έχουν ενδεχομένως φιλοσοφήσει ποτέ και τίποτα στη ζωή τους και πηγαίνουν πάντα με το ρεύμα, έστω κι αν αυτοί οι τελευταίοι τον προκαλέσουν. Όπως οι αγγλοσάξωνες που χρησιμοποιούν κατά κόρον το season’s greetings, δεν χρειάζεται να δώσουμε ομολογία πίστης για να υποταχθούμε σε μια δήθεν κοινωνική αναγκαιότητα. Φυσικά, συμμετέχουμε με θέρμη στα γλέντια. Άλλωστε, καμία (ορατή…) θρησκευτική συνδήλωση δεν υπάρχει στο σούβλισμα του αρνιού και το φαγοπότι.

    Φιλικά, αλλά με διαφωνία.

    Μου αρέσει!

    • Greek Skeptic Απρίλιος 6, 2015 στο 13:05 Reply

      OK, συμφωνώ. Δεν έχεις άδικο. Ίσως το Αληθώς να είναι υπερβολή. Απλώς δεν το παλεύω τόσο. Ένα από τα πλεονεκτήματα του να είσαι άθεος είναι πως δεν έχουν γραφτεί κανόνες συμπεριφοράς από κανένα «που ξέρει καλύτερα» όπως γίνεται για τους πιστούς. Αποφασίζεις για την συμπεριφορά σου μόνο σου. Οπότε δεκτή η αντίρρησή σου.
      Με τα υπόλοιπα είσαι ΟΚ λοιπόν;

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: