Ο κομμουνιστικός μύθος


Ξέρω, πάω γυρεύοντας.

Πολλοί μου το έχουν πει και αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στις αναρτήσεις μου στο Facebook όπου ασχολούμαι περισσότερο με πολιτική από ότι σε αυτό το blog. Βλέπετε, όταν γράφει κάποιος για πολιτική στην Ελλάδα αμέσως εξάπτει τα πάθη και οι “θιγμένοι” από τα γραπτά του αντιδρούν, ενίοτε και με σωματική βία. Μέχρι στιγμής οι αντιδράσεις που έχω δεχθεί δεν ξεπερνούν κάνα-δυό λέξεις με υπονοούμενα και την “κλασσική” κατηγορία πως έχω εμμονές.

Έχω εμμονές. Έχω εμμονές με τη διάθεση των ανθρώπων να προσκολλούνται σε ιδέες οι οποίες δεν είναι βασισμένες στη λογική και να τις προστατεύουν σαν κόρη οφθαλμού. Αυτό ακριβώς στηλιτεύω και από αυτό το blog, με ομολογουμένως σχεδόν μηδενικά αποτελέσματα, αλλά δε βαριέσαι, ακόμα και αν γράφω μόνο για μένα, το διασκεδάζω.

Έτσι λοιπόν, όποτε αναφέρομαι σε πολιτικά ζητήματα στο Facebook οι φίλοι που αυτοπροσδιορίζονται ως “αριστεροί” μου λένε πόσο άδικο έχω και τονίζουν πως ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός είναι ένα “ανθρώπινο σύστημα” που θα φέρει “ισότητα και ισονομία” στην κοινωνία και παράλληλα μου λένε πως ο καπιταλισμός είναι “Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ”…και τρελαίνομαι. Αυτή η ιδέα της “ανθρώπινης” αριστεράς, του φιλικού προς το λαό σοσιαλισμού/κομμουνισμού, είναι μύθος.

Που βασίζονται όμως αυτοί οι φίλοι που μου λένε αυτά τα περίεργα; Τί νομίζουν πως είναι ο σοσιαλισμός/κομμουνισμός;

Εδώ μπορεί να πέσουμε σε μια κοινή παγίδα και θέλει λίγο προσοχή. Οι έννοιες των λέξεων αλλάζουν όσο περνούν τα χρόνια και αλλάζουν όταν οι άνθρωποι τις χρησιμοποιούν με άλλους τρόπους. Είναι λοιπόν εξαιρετικά πιθανό ο κάθε ένας να έχει ένα διαφορετικό ορισμό στο μυαλό του σχετικά με το τί θα πει κομμουνισμός, τί σοσιαλισμός ή καπιταλισμός.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να τα ορίσω, άλλοι καλύτεροι από εμένα το έχουν κάνει και όπως είπα παραπάνω, οι ορισμοί έχουν, σε ένα βαθμό, αλλάξει.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρεί πως σοσιαλισμός είναι η πολιτική που εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ και κομμουνισμός είναι αυτό που εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ρωσία, στην Κούβα και σε μια χούφτα άλλες χώρες στον κόσμο. Αυτό είναι έως ένα βαθμό αλήθεια, ειδικά για την περίπτωση του ΠΑΣΟΚ και της Ελλάδας. Ο Ανδρέας έλεγε πως ήταν σοσιαλιστής αλλά ο σοσιαλισμός του σε πολλά πράγματα ήταν τόσο “νερωμένος” που έμοιαζε πιο πολύ με καπιταλισμό αν και υπήρχαν αρκετές περιπτώσεις όπου οι σοσιαλιστικές διαθέσεις γίνονταν εμφανείς όπως στην κρατικοποίηση πολλών προβληματικών επιχειρήσεων.

Στην ουσία όμως, ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που είναι πάρα πολύ σημαντικό και είναι αυτό στο οποίο θα σταθώ για να εξηγήσω τον τίτλο περί μύθου.

Και τα δύο συστήματα λοιπόν μιλάνε ξεκάθαρα για κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής (εργοστάσια, αγροκτήματα, κτλ). Όλα τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν σε όλους, σε όλο το λαό και όχι σε ιδιώτες. Παράλληλα η διαχείριση αυτών των μέσων παραγωγής θα γίνεται συλλογικά και όχι ατομικά. Δηλαδή οι αποφάσεις για το ποιο προϊόν θα παραχθεί και ποιές πρώτες ύλες θα χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή οποιουδήποτε προϊόντος, θα λαμβάνονται σε συλλογικό επίπεδο.

Για να προκύψει αυτό το “συλλογικό επίπεδο” πρέπει να δημιουργηθεί, μιας και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή. Δηλαδή πρέπει να προκύψει μια ομάδα ανθρώπων, ας την πούμε κεντρική επιτροπή (ΚΕ), η οποία θα προκύψει από το σύνολο των πολιτών και αυτή θα παίρνει αποφάσεις σχετικά με το τί θα γίνει με τα μέσα παραγωγής, πως αυτά θα λειτουργούν, αν θα λειτουργούν, τί θα παράγουν και τι θα πουλάνε. Με άλλα λόγια αυτή η ΚΕ θα πρέπει να αποφασίζει για όλα όσα αφορούν τα μέσα παραγωγής. Ο ισχυρισμός είναι πως η ΚΕ θα παίρνει αποφάσεις με σκοπό να μεγιστοποιήσει το γενικό όφελος, όλου του λαού δηλαδή, και όχι του μεμονωμένου ατόμου.

Σε αυτό το σημείο έρχεται και η μεγάλη παγίδα αυτού του συστήματος, γιατί έως τώρα ακούγεται αρκετά καλό, ειδικά στα Ελληνικά αυτιά τα οποία έχουν εκπαιδευτεί χρόνια τώρα να εξισώνουν τον επιχειρηματία με το “κακό” και το κράτος με το “καλό”.

Αυτό λοιπόν που κανείς δεν λέει ευθέως είναι πως μέσα σε αυτά τα “μέσα παραγωγής” συμπεριλαμβάνεται και ο άνθρωπος, ο οποίος είναι και το πιο σημαντικό από αυτά. Χωρίς το εργατικό δυναμικό καμία μηχανή δεν μπορεί να δουλέψει όσο και αν το θέλει μια ΚΕ.

Συνεπώς, η ΚΕ που θα αποφασίζει για τα πάντα, θα παίρνει και αποφάσεις για τους ανθρώπους. Θα αποφασίζει σε ποιά βιομηχανία θα δουλεύει ο κάθε ένας, για πόσο θα δουλεύει, σε ποιά πόλη θα δουλεύει, πόσες ώρες θα δουλεύει, τί μισθό θα παίρνει και βέβαια τί προϊόντα θα αγοράζει (αυτό θα γίνεται έμμεσα μιας και το ποιά προϊόντα θα πωλούνται θα αποφασίζεται επίσης από την ΚΕ).

Έτσι λοιπόν κανένας άνθρωπος δεν θα έχει το δικαίωμα της εργασιακής αυτοδιάθεσης και αν έχει διαφορετική άποψη δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα διότι η ΚΕ, όπως είπαμε, θα παίρνει αποφάσεις με γνώμονα το γενικό καλό και όχι το ατομικό. Άρα, οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοδιάθεσης του ατόμου (πχ να κάνει μια δουλειά που του αρέσει και όχι αυτή που του επιβάλλεται) θα πηγαίνει κόντρα στο κοινό καλό και θα πρέπει να καταστέλλεται και να τιμωρείται. Μάλιστα, ακόμα και η διαμαρτυρία του ατόμου σχετικά με το μισθό του ή την εργασία του ή οποιοδήποτε άλλο σχετικό θέμα, θα είναι πρόβλημα μιας και θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή δυσαρέσκειας και προβλημάτων, οπότε και αυτή (η διαμαρτυρία) θα πρέπει να απαγορευτεί.

Τα παραπάνω προκύπτουν από χρήση απλής λογικής. Όπως είδατε δεν χρησιμοποίησα περίεργους πολιτικούς όρους, απλώς έκανα το ένα βήμα μετά το άλλο. Αν νομίζετε πως τα βήματα που ακολούθησα δεν είναι σωστά, μπορείτε να το πείτε, αλλά η ιστορία έχει δείξει πως ακριβώς αυτό συμβαίνει. Όπου έχει εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός με την πραγματική του μορφή, το άτομο χάνει τα ατομικά του δικαιώματά και γίνεται σκλάβος τους συνόλου, του λαού. Το σύνολο είναι υποχρεωμένο να ακούσει τις εντολές μιας ΚΕ και έτσι και αυτό χάνει οποιοδήποτε δικαίωμα στο να πάρει έστω συλλογικές αποφάσεις διότι το εκπροσωπεί μια μικρή ομάδα ατόμων.
Παράλληλα η επιλογή των ατόμων για συμμετοχή σε αυτή την ΚΕ που έχει όλη τη δύναμη και όλα τα προνόμια γίνεται με μη δημοκρατικό τρόπο, αλλά με επιλογή μέσα από τους κόλπους της ομάδας που έχει ασπαστεί την ιδεολογία αυτή, το κόμμα. Ο κομμουνισμός βέβαια μπορεί να μην προβλέπει μια τέτοια διαδικασία παράδοσης/παραλλαβής της δύναμης, αλλά τελικά είδαμε πως στην πράξη αυτό ακριβώς συμβαίνει παντού.

Αντί λοιπόν να λέμε πως ο κομμουνισμός είναι ένα ανθρώπινο σύστημα, μάλλον θα έπρεπε να λέμε πως ο κομμουνισμός, στην πραγματική του μορφή και όπου έχει εφαρμοστεί κανονικά, το μόνο που έχει κάνει είναι να εξαθλιώσει το άτομο, να του στερήσει βασικά ατομικά δικαιώματα όπως αυτό της αυτοδιάθεσης και τελικά, να καταστρέψει την οικονομία της χώρας. Ακόμα και η Ρωσία, με τον τεράστιο υπόγειο πλούτο της, τελικά χρεοκόπησε και αναγκάστηκε να αλλάξει με εξαιρετικά βίαιο τρόπο το σύστημα της σε καπιταλιστικό.

Δεν προσπαθώ να πω πως ο καπιταλισμός είναι τέλειος. Τέτοιο σύστημα δεν υπάρχει, ειδικά όσο μπαίνουν οι άνθρωποι στη μέση οι οποίοι κουβαλούν τα δικά τους ελαττώματα και προκαταλήψεις. Αλλά είναι εντυπωσιακό να βλέπεις σκεπτόμενα άτομα να επιτίθενται με πραγματικό μίσος στον καπιταλισμό με όπλο τα αγαθά που αποκλειστικά αυτός τους προσφέρει, προκειμένου να υποστηρίξουν ένα σύστημα που θα τους στερούσε την ίδια την ελευθερία να πουν τη γνώμη τους όπως κάνουν στις αναρτήσεις μου στο Facebook.

Το ότι ο μύθος του κομμουνισμού δεν έχει καταρρεύσει στην Ελλάδα είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό της διάθεσής μας να πιστεύουμε σε παραμύθια, ακόμα και όταν όλος ο πολιτισμένος κόσμος τα έχει προ πολλού ξεπεράσει.

Νομίζω πως το κομμουνιστικό ρητό: «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» είναι ότι πιο άδικο και πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί στην ανθρώπινη ιστορία. Ισοπεδώνει τους πάντες στο χαμηλότερο επίπεδο. Αυτό είναι ο κομμουνισμός.

Είπαμε, πάω γυρεύοντας.

Advertisements

Tagged: , , ,

4 thoughts on “Ο κομμουνιστικός μύθος

  1. mut Νοέμβριος 22, 2013 στο 17:22 Reply

    Αν ποτέ καταλάβεις τη διαφορά ανάμεσα σε σοσιαλδημοκρατία και δημοκρατικό σοσιαλισμό άσε μας ένα μέμο.
    Η σοβιετία του Λένιν και του Στάλιν σύμφωνα με τα λόγια του πρώτου ήταν σύστημα κρατικού καπιταλισμού.
    Ένα από τα βασικότατα στοιχεία του κομμουνισμού είναι η αχρήστευση του κράτους , σε ένα κομμουνιστικό σύστημα οι αποφάσεις και η νομοθεσία θα είναι δουλειά των πολιτών με πλειοψηφικό δημοκρατικό τρόπο. Ο κομμουνισμός δεν απαγορεύει την ύπαρξη ενός κεντρικού φορέα με τη προϋπόθεση οτι θα είναι μη εκλεγμένος , τεχνοκρατικός και θα έχει μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα
    Στο το θέμα της προσωπικής περιουσίας τα πράγματα είναι ξεκάθαρα : οτιδήποτε αποκτάς μέσω της προσωπικής σου εργασίας σου ανήκει , αυτά που απαγορεύονται είναι η κατοχή ομολόγων και μετοχών καθώς και η μισθωτή εργασία. Πώς μεταφράζετε αυτό ; είσαι ελεύθερος να ξεκινήσεις τη προσωπική σου επιχείρηση και να καρπώνεσαι τον κόπο σου, από τη στιγμή όμως που θα απασχοληθούν και άλλα άτομα σε αυτήν θα είσαστε όλοι ισότιμοι συνέταιροι , αν κάποιος αποχωρήσει παύει να είναι συνεταίρος , αν κάποιος είναι τεμπέλης προσφεύγεις σε διαιτητικό δικαστήριο.

    Αυτός είναι συνοπτικά ο κομμουνισμός , ένα σύστημα άμεσης δημοκρατίας χωρίς καπιταλιστική εκμετάλλευση του εργάτη και όχι ο μύθος του μύθου που έπλασες με τη φαντασία σου.

    Μου αρέσει!

    • tmagoula Νοέμβριος 22, 2013 στο 20:13 Reply

      Ξέρεις τί μου θυμίζεις ε; Τους θρησκευόμενους που λένε πως πιστεύουν στον Χριστιανισμό πχ, αλλά δεν πιστεύουν σε «όλα» αλλά μόνο αυτά που τους βολεύουν. Εσύ βάζεις ταμπελίτσες, μιλάς για σοσιάλδημοκρατία και άλλες μορφές νερωμένου σοσιαλισμού και νομίζεις πως αυτό υπάρχει μόνο.
      Στην πραγματικότητα υπάρχουν πολές μορφές σοσιαλισμού, όσες θες εσύ. Εσύ αποφασίζεις πόσο νερό θα βάλεις. Μπορείς κιόλας να αγνοήσεις αν θες τις βασικές αρχές του κομμουνισμού, αλλά αυτές δεν παύουν να υπάρχουν:

      «Ο κομμουνισμός ως πολιτική έννοια συνήθως σχετίζεται με μια μορφή κοινωνίας επικεντρωμένης σε ένα οικονομικό σύστημα το οποίο θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και αποκεντρωμένα, χωρίς αγορά, κράτος ή διακριτές κοινωνικές τάξεις[1][2][3][4]. Συνήθως η κοινωνία αυτή θεωρείται αχρημάτιστη, υπάρχουν ωστόσο και εναλλακτικές, παραπλήσιες αντιλήψεις οι οποίες διατηρούν την έννοια του χρήματος και μιλούν για ισότητα μισθών (π.χ. στο έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη[5]). Σε κάθε περίπτωση στον κομμουνισμό τα μέσα παραγωγής (π.χ. γαίες, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) αποτελούν κοινωνική / κοινοτική ιδιοκτησία και όχι ατομική, ενώ υφίστανται συλλογική διαχείριση από τους εργαζόμενους με στόχο την κάλυψη των υλικών αναγκών όλων των πολιτών κατά το ρητό «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».»

      http://el.wikipedia.org/wiki/Κομμουνισμός

      Τέλος, αν πιστεύεις πως ο κομμουνισμός του Στάλιν ήταν κρατικός καπιταλισμός (ότι και αν σημαίνει αυτό) τότε είσαι βαθιά νυχτωμένος και προτείνω να διαβάσεις λίγη ιστορία.

      Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

      Μου αρέσει!

    • Λεωνιδας Φεβρουαρίου 10, 2016 στο 17:39 Reply

      Ναι, η αχρήστευση τού προϋπάρχοντος κράτους. Εφόσον, λοιπόν, όλη η κοινωνία ελέγξει τα μέσα του, τότε, το κράτος, θα ενσωματωθεί σε αυτήν και έτσι θα χαθεί ο όρος κράτος αφού δεν θα υπάρχει το αντίθετο του. Είναι ο ίδιος μηχανισμός με την πρόταση «ολα ειναι σχετικα» που, αυτομάτως, καταρρέει. Το σχετικό χρειάζεται το αντίπαλο του, το απόλυτο, για να προσδιοριστεί, ονοματιστεί, αναγνωριστεί και να έχει υπόσταση. Η πρόταση αυτή είναι απόλυτη, αυτοαναιρείται λοιπόν γιατί περιλαμβάνεται στο «όλα».

      Μου αρέσει!

  2. mut Νοέμβριος 25, 2013 στο 20:50 Reply

    Μα η ΕΣΣΔ ήταν κρατικός καπιταλισμός , τον εργαζόμενο δε τον νοιάζει αν το αφεντικό του είναι ο καπιταλιστής ή το κράτος αφού η εργασιακή σχέση είναι η ίδια. Καλό θα ήταν να διαβάσεις λίγο Λένιν , ο ίδιος δήλωσε τα περί κρατικού καπιταλισμού .

    Η βασική αρχή του κομμουνισμού είναι η κατάλυση του κράτους , δεν υπάρχει «κεντρική επιτροπή» η «ανώτατο σοβιέτ». Η τελευταία πράξη του κράτους είναι η κατάσχεση των μέσων παραγωγής , μετά είναι άχρηστο και δε τα λέω εγώ αυτά τα λέει ο Ένγκελς στο Κεφάλαιο.

    Στη σοσιαλδημοκρατία το βασικό είναι ο «συμβιβασμός» των τάξεων εξού και έχεις λίγδες τύπου ΠΑΣΟΚ που κάνουν τους τραπεζίτες πλούσιους και με ότι περισσεύει -tricle down- φτιάχνουν «κοινωνικό κράτος» , στον δημοκρατικό σοσιαλισμό υπάρχει η θέληση για ανατροπή αλλά ώς συνειδητή επιλογή της κοινωνίας όχι ως επανάσταση μιας φράξιας και τέλος υπάρχουν και οι Στεγκιστές σα τον Τσίπρα που περιμένουν τον καπιταλισμό να εξαντλήσει τα περιθώρια μεταρρυθμίσεων .

    Το παραμυθάκι περί «κεντρικής διαχείρισής» είναι παιχνίδι των Μπολσεβίκων , δεν είμαστε όλοι οι κομμουνιστές σαν αυτούς . Σαν εργασία αν σε ενδιαφέρει το θέμα παράτα τους κουκουέδες και τα wikipedia και κάνε έρευνα μόνος σου, αν τα αγγλικά σου είναι καλά το marxists.org είναι καλό μέρος για να ξεκινήσεις. Το βασικό στον κομμουνισμό είναι οι εργάτες να έχουν την ιδιοκτησία του προϊόντος της εργασίας τους , ούτε ο καπιταλιστής ούτε το κράτος , οι εργάτες.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: