Monthly Archives: Οκτώβριος 2013

Ο μαγικός σέρφερ

Πρόσφατα μέλος της οικογένειάς μου πέρασε μια μικρή περιπέτεια με την υγεία της. Όλοι αγχωμένοι παρακολουθούσαμε τις εξελίξεις και ευχόμασταν για το καλύτερο.

Τώρα που όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς, αρχίσαμε να το συζητάμε το θέμα με τον ευρύτερο κοινωνικό μας χώρο και τα νέα έφτασαν και σε μία φίλη η οποία μας είπε την εξής ιστορία:

Υπάρχει, λέει, ένας τύπος ο οποίος μένει κοντά μου, από σύμπτωση είμαι σίγουρος, και ο οποίος έχει τη φήμη πως θεραπεύει διάφορες αρρώστιες, από τις ευκολότερες μέχρι και τις δυσκολότερες. Η φίλη δεν μας έδωσε λίστα αλλά άφησε να φανεί πως μιλάει για περιπτώσεις από το απλό συνάχι μέχρι και καρκίνους.

Ο τύπος αυτός λοιπόν, λέει η φίλη, πρόσφατα θεράπευσε μια γνωστή της από σκλήρυνση κατά πλάκας, μια ομολογουμένως άσχημη και δύσκολη αρρώστια. Για αυτή τη δουλειά πήρε 30.000 ευρώ, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, το οποίο όμως ωχριά μπροστά στην αξία της υγείας μας. Για να το πληρώσει αυτό το ποσό ο ασθενής έπρεπε να πουλήσει το σπίτι του, αλλά σήμερα, επιμένει η φίλη, ζει μια ζωή φυσιολογική και τριγυρνά σαν να μη συνέβηκε τίποτα.

Μάλιστα, ο θεραπευτής αυτός, σήμερα έχει ως πελάτη έναν Ιάπωνα εκατομμυριούχο, ο οποίος ήρθε ειδικά για αυτόν από την πατρίδα του.

Εντυπωσιακή ιστορία δεν λέω.

Ο θεραπευτής είναι ιδιαίτερα εκκεντρικός μιας και έχει την εμφάνιση ενός εντελώς ατημέλητου ατόμου, και επειδή κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά (εκτός της θεραπευμένης κυρίας και του Ιάπωνα εκατομμυριούχου υποθέτω), δεν είναι και πολύ φιλικός.

Πώς όμως θεραπεύει μια τεράστια γκάμα αρρωστιών; Δίνει κάποιο φάρμακο που έχει φτιάξει μόνος του; Χρησιμοποιεί μαγικούς κρυστάλλους, ομοιοπαθητική, οργονική ενέργεια;
Όχι, απλώς καίει τα κύτταρά του.
Του αρρώστου;
Όχι, τα δικά του!

Ξέρω, ξέρω, και εσείς δύσπιστοι είστε γιατί πως γίνεται να καίει τα δικά του κύτταρα και να θεραπεύει άλλους, θα σκέφτεστε. Αλλά έτσι είναι η ζωή, όλο εκπλήξεις και μυστικά που μένει να τα ανακαλύψουμε. Διότι αυτός ο θεραπευτής έχει βρει τον τρόπο να μεταφέρει την αρρώστια από την οποία πάσχει ο ασθενής, στο σώμα του, όπου και καίγοντας τα κύτταρά του, καταστρέφει και την αρρώστια. Έξυπνο μου φαίνεται.

Αλλά με ποιό τρόπο καίει τα κύτταρά του; Με φωτιά; Με οξύ, με ακτινοβολία, με κάποια χημική ουσία;

Όχι.

Καίει τα κύτταρά του κάνοντας…σερφ. Windsurf υποθέτω μιας και στη γειτονιά μου δεν έχει κύματα τύπου Χαβάης. Αλλά ξεφεύγω οπότε ας ανακεφαλαιώσω:

Στην Αττική υπάρχει ένας παγκοσμίου φήμης θεραπευτής που μπορεί να θεραπεύσει μια μεγάλη ποικιλία από αρρώστιες, το κάνει επί υψηλής αμοιβής, είναι εκκεντρικός, χρησιμοποιεί την μέχρι σήμερα άγνωστη τεχνική της καύσης των δικών του κυττάρων και όχι των ασθενών του (υποθέτω και αυτό στα θετικά της μεθόδου είναι) και η καύση αυτή επιτυγχάνεται κάνοντας windsurfing.

Καταπληκτικό; Δεν ξέρω αν η καύση γίνεται από τον ήλιο επειδή δεν βάζει αντηλιακό, ή από την ένταση και την ταχύτητα του windsurf, ή με κάποιο άλλο τρόπο που δεν γνωρίζω. Δεν ξέρω επίσης αν είναι αληθινή ιστορία ή όχι, αλλά η φίλη μας την μετέφερε ως αληθινή και μιας και η σοβαρότητα της περιπέτειας με την υγεία που περάσαμε δεν επιτρέπει πολούς αστεϊσμούς, υποθέτω πως την πιστεύει.

Άρα υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που πιστεύει σε αυτή την ιστορία και πιθανόν να υπάρχουν και άλλα δύο, το ένα θεραπευμένο, το άλλο περιμένει να σηκωθεί ο στρατηγός άνεμος, και οι οποίοι έχουν ήδη ή είναι έτοιμοι να πληρώσουν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ώστε κάποιος τύπος με αυταπάτες και κόμπλεξ θεϊκής υπόστασης, να κάνει σερφ.

Τέλος σκεφτείτε το εξής. Στη περιοχή που αναφέρομαι μαζεύονται δεκάδες σέρφερ όταν φυσάει σωστά. Το φαντάζεστε; Οι ασθενείς στη σειρά στη παραλία και οι σέρφερ μέσα στη θάλασσα να «καίγονται» για το κοινό καλό. Τύφλα να έχει το ΕΣΥ!

Και μετά μου λέτε εμένα να ανοίξω το μυαλό μου.

Εντομοκτόνα, πέρα από τον μύθο

Πολλές φορές έχουμε ασχοληθεί με διατροφικούς μύθους. Έχουμε δει και το θέμα των γενετικά τροποποιημένων τροφών, αλλά και γενικότερα το θέμα της χημειοφοβίας. Αν θέλω να κλείσω αυτόν τον κύκλο θα πρέπει να αναφερθώ και στα εντομοκτόνα.

Νομίζω πως το όνομα “εντομοκτόνα” περιγράφει ακριβώς τί είναι αυτές οι ουσίες και τί κάνουν. Ο λόγος που τις χρησιμοποιούμε είναι πολύ απλός. Στη φύση υπάρχει συνεχόμενος ανταγωνισμός για την τροφή. Όλα τα πλάσματα παλεύουν να επιβιώσουν και όλα αγωνίζονται για περιορισμένη ποσότητα τροφής. Είναι αναμενόμενο λοιπόν να έχουμε και “κλοπές” αλλά ακόμα και θανάτους στην προσπάθεια να εξασφαλιστεί το προς του ζην.

Ψεκάζοντας λοιπόν τις σοδιές με εντομοκτόνα ουσιαστικά μειώνουμε τον ανταγωνισμό που αντιμετωπίζουμε καθημερινά για την τροφή μας. Κακά τα ψέματα, εκεί έξω υπάρχουν πάρα πολλά πλάσματα που με μεγάλη ευχαρίστηση θα έτρωγαν όλα τα φυτά που προορίζουμε για τον εαυτό μας. Τα αποτελέσματα είναι προφανή και δεν θα τα αναλύσω.

Τί ψεκάζουμε; Δηλητήρια βέβαια! Με ποιό τρόπο θα σκοτώσεις άλλα πλάσματα αν δεν χρησιμοποιήσεις κάτι θανατηφόρο; Δεν μιλάμε για τίγρεις ή λιοντάρια που μια σφαίρα μπορεί να τα σταματήσει. Μιλάμε για πλάσματα τόσο μικρά που καμιά φορά δεν μπορούμε να τα δούμε, πόσο μάλλον να τα σκοτώσουμε με ευκολία.

Χρειαζόμαστε λοιπόν δηλητήρια και είναι προφανές πως ένα δηλητήριο, εκτός από τα ενοχλητικά για εμάς έντομα, θα σκοτώσει και άλλα που δεν θα θέλαμε να δούμε με τα πόδια ψηλά.

Το ιδανικό εντομοκτόνο θα έπρεπε να:

  • σκοτώνει γρήγορα σε μικρές δόσεις
  • να σκοτώνει μόνο το ζιζάνιο που θέλουμε και όχι άλλα
  • να διαλύεται στο περιβάλλον, όχι πολύ γρήγορα ώστε να ραντίζουν κάθε μέρα οι αγρότες, αλλά ούτε και πολύ αργά ώστε να παραμένει χρόνια στην διατροφική αλυσίδα
  • να είναι χαμηλής τοξικότητας για τον άνθρωπο

Ένα τέτοιο προϊόν είναι εξαιρετικά δύσκολο να το βρούμε. Τα εντομοκτόνα που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα χτυπούν το νευρικό σύστημα των εντόμων, μια μέθοδος που είναι σίγουρη, αλλά ταυτοχρόνως χτυπούν και το νευρικό σύστημα άλλων πλασμάτων. Βλέπετε δεν είναι μόνο τα έντομα που έχουν νευρικό σύστημα.

Πάρτε για παράδειγμα το μαλαθείο που χρησιμοποιείται αρκετά στην Ελλάδα για τον έλεγχο των κουνουπιών, των ψειρών και μιας μεγάλης ποικιλίας εντόμων. Δεν είναι ιδιαίτερα τοξικό για τον άνθρωπο εκτός και αν γίνει Μαλαοξόν (δεν θα μπω σε λεπτομέριες σε αυτό το θέμα. Στα links παρακάτω θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες αν θέλετε).
Παράλληλα διαλύεται γρήγορα στο χώμα σε ενώσεις που δεν κάνουν περισσότερο κακό.

Άρα με βάση τα χαρακτηριστικά του ιδανικού εντομοκτόνου που είδαμε παραπάνω, μπορούμε να πούμε πως είναι φιλικό προς το περιβάλλον και εμάς;

Όχι απαραίτητα, γιατί κάνει κακό σε πολλά ψάρια και αμφίβια τα οποία βέβαια δεν είναι ο στόχος μας. Μετρήσεις λένε πως κάθε χρόνο στις ΗΠΑ πεθαίνουν από ζιζανιοκτόνα περίπου 72 εκατομμύρια πουλιά. Παράλληλα τα εντομοκτόνα δημιουργούν πολλά προβλήματα στις μέλισσες οι οποίες είναι εξαιρετικά σημαντικές για την επιβίωση των φυτών, των ζώων και κατ’ επέκταση των ανθρώπων.

Τα εντομοκτόνα και η επίδρασή τους στον άνθρωπο είναι τεράστιο κεφάλαιο και προς το παρόν φαίνεται πως προκαλούν θέματα κυρίως νευρολογικής φύσεως ή δρουν ως ενδοκρινικοί διαταρακτές σε μακροχρόνια επαφή μαζί μας.

Οι υποστηρικτές της “φυσικής ζωής”, οι οποίοι είναι εναντίον κάθε τεχνητού χημικού (μιλάω για αυτούς στο άρθρο περί χημειοφοβίας), μας λένε πως πρέπει να καταργήσουμε όλα τα χημικά εντομοκτόνα και να κάνουμε τη μάχη μας με οργανικά ή με τη χρήση παγίδων ή άλλων εντόμων τα οποία να τρώνε τα ενοχλητικά προς εμάς έντομα.

Αυτό είναι μια εξαιρετική ιδέα και μακάρι να μπορούσαμε να την εφαρμόσουμε. Θα έχει όμως αποτέλεσμα; Θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τις σοδιές μας στα επιθυμητά, αναγκαία επίπεδα;

Έρευνες έχουν δείξει πως αν σταματήσουν να χρησιμοποιούνται εντομοκτόνα και γυρίσουμε σε οργανικές μεθόδους ελέγχου των εντόμων θα έχουμε κατά μέσο όρο μείωση 25% στην παραγωγή. Αν δούμε τα νούμερα πιο προσεκτικά βλέπουμε πως η μείωση εξαρτάται από το είδος του φυτού και μερικά έχουν μείωση μέχρι και 33% (δημητριακά, λαχανικά), ενώ άλλα έχουν μόλις 3% (φρούτα).

Αυτό σημαίνει πως ίσως να μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε τα εντομοκτόνα με οργανικές λύσεις σε κάποιες περιπτώσεις όπου η μείωση στην παραγωγή να είναι μικρή, αλλά σε άλλα φυτά θα ήταν καταστροφικό για την οικονομία και εμάς.

Αλλά είναι μια λύση και αυτό, μια μέση λύση. Δεν καταργούμε όλα τα εντομοκτόνα γιατί είναι κακά, δεν τα επιτρέπουμε όλα γιατί είναι καλά. Τα χρησιμοποιούμε εκεί όπου δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά και μειώνουμε τους “παράπλευρους θανάτους μελισσών”, ενώ εκεί που μπορούμε χρησιμοποιούμε οργανικές μεθόδους και μειώνεται η ποσότητα των χημικών αυτών στη φύση.

Όπως συνήθως τα πράγματα δεν είναι μαύρα ή άσπρα όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι φυσιολάτρες. Δεν είναι “ή κόβουμε ή πεθαίνουμε” και σπασμωδικές κινήσεις βασισμένες σε ελλιπείς γνώσεις μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσουν.

Τελικά ο καλύτερος τρόπος να καταπολεμήσουμε τα έντομα που θέλουν να φάνε τις “ντοματούλες” μας είναι να μάθουμε περισσότερα για τη βιολογία τους, και τη ζωή τους. Περισσότερη έρευνα και λιγότεροι ψεκασμοί είναι μια λύση που ακούγεται καλή αλλά όπως πάντα η επιστήμη θέλει χρόνο για να δώσει απαντήσεις. Οπότε ας ξεκινήσουμε σήμερα ώστε να μη φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού χωρίς να έχουμε λύσεις.

Πηγές:

Ένα χρόνο μετά

Ένα χρόνο μετά, αμέτρητες ώρες στο πληκτρολόγιο και έχουμε μαζέψει σε αυτό το blog μπόλικα άρθρα και ακόμα περισσότερα σχόλια και στατιστικά.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

  • 257 άρθρα.
  • 23.913 views, το σύνολο των άρθρων που ανοίχτηκαν
  • 191 σχόλια
  • Άπειρες χώρες (!) με κορυφαία βέβαια την Ελλάδα από όπου έχουν έρθει τα 21.000 views από το συνολικό των σχεδόν 24.000

χώρες

Το πιο δημοφιλές άρθρο είναι «Ο Μύθος του αλληλέγγυου Έλληνα» με κοντινό δεύτερο το «Γράμμα στα παιδιά μου», καμία έκπληξη εκεί.

στατ

Αυτό που αποτελεί έκπληξη είναι πόσα άτομα βρίσκουν το blog μου ψάχνοντας στο Google για τα μαγνητικά πεδία της Ακρόπολης. Μα τέτοια ανάγκη πλέον η Ακρόπολη να έχει κάτι μαγικό; Δεν είναι αρκετά όμορφη από μόνη της; Τέλος πάντων.

Δυστυχώς, τελευταίο και καταφρονεμένο, με ένα μόνο view (ο editor) είναι το The Commodore, ένα σχόλιο που είχα γράψει για αυτό το εξαιρετικό βιβλίο. Δεν πειράζει.

Γενικά θα έλεγα πως, παρά το ότι το θέμα του blog δεν είναι σέξι μιας και πιο «ελκυστικό» είναι να μιλάς για διάσημους, δίαιτες, να σπέρνεις πανικό και καταστροφή, ή να συνωμοσιολογείς ακατάπαυστα, έχει πάει αρκετά καλά. Να με συγχωράτε και οι 18 αναγνώστες αλλά ότι παίρνετε μέχρι σήμερα θα συνεχίσετε να παίρνετε και από εδώ και πέρα. Άρθρα για συνταγές, εξωγήινες επαφές, απαγωγές νεράιδων, και θανάτους από ψεκασμούς δεν θα βρείτε εδώ, εκτός και αν μου συμβεί εμένα και με απαγάγει κάποιος εξωγήινος, οπότε θα σας φέρω και κάνα τασάκι από το διαστημόπλοιο για απόδειξη.

Δηλώνω λοιπόν πολύ ευχαριστημένος αλλά κυρίως τιμημένος που τόσα άτομα έχουν επιλέξει να διαβάσουν έστω και μία φορά ένα γραπτό μου. Ένας θεός ξέρει τί μπούρδες και λάθη κρύβονται μέσα σε τόσες χιλιάδες λέξεις και προτάσεις, αλλά όλοι ήσασταν ευγενικοί και δεν με πήρατε με τις ντομάτες.

Έτσι λοιπόν, αυτή η συμπεριφορά σας μου δίνει (το αντίθετο από αυτό που θα θέλατε) κίνητρο να συνεχίσω να γράφω τις χαζομάρες μου και σε όποιον αρέσουν. Αν μη τί άλλο, έμπνευση υπάρχει και θέματα προς σχολιασμό…όρεξη να έχετε να διαλέγετε.

Οπότε, γνωρίζοντας πως απογοητεύω κάποιους που από ευγένεια και μόνο διαβάζουν τον τίτλο του κειμένου, απλώς για να μου κάνουν μετά ένα like στο FB, θα συνεχίσω και ότι βγει.

Ρισκάρω βέβαια! Παίζω τη ζωή μου κορώνα-γράμματα με τις τρομακτικές αποκαλύψεις που κάνω, αλλά έτσι είμαι εγώ, ένας Indiana Jones του πληκτρολόγιου, και δεν με σταματά ποτέ η ιδέα της καταστροφής ενός αρχαίου τάφου ανυπολόγιστης αξίας προκειμένου να κλέψω ένα αγαλματίδιο.

Ας έρθει η Λέσχη Μπίλντενπμπεργκ, ας έρθουν και οι Μασόνοι. Ας με ψεκάζουν με χημικά και ας με ταϊζουν δηλητήρια (εκτός από αυτά που τρώω με ευχαρίστηση). Εγώ εδώ, στις επάλξεις, να μεταφέρω το μήνυμα της λογικής στα πέρατα της οικουμένης, με το όπλο μου που δεν είναι άλλο από τη φωνή μου.

Σας ευχαριστώ όλους και να’ σται πάντα καλά!

Η επιστημονική μέθοδος

Πρόσφατα συζητούσα με φίλο που πιστεύει πως οι αεροψεκασμοί είναι πραγματικότητα και, για άλλη μια φορά, κατέληξα να του ζητώ επιστημονικές αποδείξεις πως αυτά που ισχυρίζεται συμβαίνουν. Μου υποσχέθηκε πως σύντομα θα είχε και “σύντομα, έχετε υπομονή ,το ξεβράκωμα είναι πολύ κοντά”, όπως το έθεσε.

Αν και δεν έχω ποτέ πρόβλημα με ένα καλό ξεβράκωμα μιας και δεν ξέρεις ποιός θα το απολαύσει περισσότερο, υποπτεύομαι πως, όπως η συντριπτική πλειοψηφία, έτσι και ο φίλος έχει μια πολύ αόριστη ιδέα για το τί σημαίνει “επιστημονικές αποδείξεις”, και γιατί να ξέρει άλλωστε. Είναι λογικό, αν δεν είσαι επιστήμονας, να μην έχει τύχει  να δουλέψεις με τέτοια μέθοδο. Μάλιστα, δεν θα δίσταζα να στοιχηματίσω πως η πλειοψηφία έχει μια εικόνα της επιστήμης η οποία προέρχεται αποκλειστικά από ταινίες του Hollywood.

Ναι, ο τρελός επιστήμονας υπάρχει, καθώς υπάρχουν και αυτοί που το γραφείο τους είναι γεμάτο με χαρτιά, οι πίνακές τους γεμάτοι με ακατανόητα ιερογλυφικά και κινδυνεύουν να βγουν με μαυρισμένο πρόσωπο όταν αναμιγνύουν δύο ή περισσότερα χρωματιστά χημικά μέσα σε περίεργα γυάλινα δοχεία.

back-to-the-future-lloyd-michael-j-fox flubber-1997-07-g images

Η διαφορά όμως του Hollywood και της πραγματικότητας είναι πως μας παρουσιάζει συνήθως μια πολύ πιο καρτουνίστικη εικόνα της επιστήμης και συνήθως “κόβουμε” απ’ ευθείας στο τελικό αποτέλεσμα που είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό και μπορεί να περιλαμβάνει από ταξίδια στο χρόνο, μέχρι τρομακτικά μεταλλαγμένα πλάσματα που πάντα θέλουν να μας φάνε.

Δυστυχώς η πραγματικότητα δεν είναι τόσο γοητευτική και, μπορεί το αποτέλεσμα μιας έρευνας να απελευθερώσει τεράστιες ποσότητες ορμονών που προκαλούν ευτυχία στον επιστήμονα, αλλά η διαδικασία μέχρι να φτάσεις σε αυτό το αποτέλεσμα είναι πολλές φορές χρονοβόρα, επαναλαμβανόμενη και γεμάτη με βαρετές σημειώσεις.

Οπότε καλό θα είναι να προετοιμαστείτε διότι στο υπόλοιπο άρθρο θα περιγράψω τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει κάποιος προκειμένου να κάνει μια έρευνα της οποίας τα αποτελέσματα να μπορούν να χαρακτηριστούν “επιστημονικά” και να έχει ελπίδες να μην τον πάρουν με τις ντομάτες. Μια τέτοια διαδικασία θα πρέπει να εφαρμόσει και ο φίλος μου με τους αεροψεκασμούς προκειμένου να έχουν νόημα οι αποδείξεις του. Για χάρη λοιπόν ευκολίας, αλλά και για να βοηθήσω τον φίλο μου, όλα τα παραδείγματα θα είναι βασισμένα στη θεωρία των αεροψεκασμών. Αν μη τί άλλο θα έχει ενδιαφέρον.

1. Διαβάζουμε τη σχετική βιβλιογραφία στο θέμα που μας ενδιαφέρει. Μαθαίνουμε τί άλλες έρευνες έχουν γίνει και τί αποτελέσματα είχαν. Μερικές από τις καλύτερες ιδέες έχουν προκύψει από άλλους επιστημονικούς χώρους. Π.χ., η μετεωρολογία θα μπορούσε να προσφέρει πολλές πληροφορίες για τα σύννεφα που βλέπουμε στον ουρανό.

2. Ορίζουμε το στόχο μας καθώς και την υπόθεσή που θα ελέγξουμε. Δεν επιτρέπεται να είμαστε αόριστοι. Πρέπει να είμαστε πολύ σαφείς. Μια καλή υπόθεση είναι:

  • Αρκετά ξεκάθαρη για να ελεγχθεί πειραματικά
  • Επαρκής για να εξηγήσει το φαινόμενο
  • Αρκετά καλή ώστε να κάνει προβλέψεις
  • Όσο πιο απλή γίνεται

Στην περίπτωση των αεροψεκασμών μια καλή υπόθεση θα ήταν πως: “τα ίχνη των ψεκασμών είναι αυτά που παραμένουν για “Ψ” χρονικό διάστημα στον ουρανό”.

3. Ξεκαθαρίζουμε τον πληθυσμό του δείγματός μας. Η έρευνα δεν μπορεί να γίνει σε όλο τον κόσμο για όλα τα ίχνη όλων των αεροπλάνων. Πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε πως ο πληθυσμός μας θα είναι τα αεροπλάνα που πετούν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στη Νότια Ευρώπη ή οτιδήποτε άλλο. Το δείγμα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο για να βγουν σωστά συμπεράσματα αλλά όχι πολύ μεγάλο ώστε να καταστεί αδύνατη η έρευνα λόγο προϋπολογισμού ή άλλων περιορισμών.

4. Ελέγχουμε τη δυνατότητά μας να κάνουμε την έρευνα. Είναι πολύ πιθανό τα χρήματα που έχουμε προϋπολογίσει, τα προσωπικό ή τα εργαλεία που χρειαζόμαστε να μην είναι αρκετά για να γίνει η έρευνα όπως την έχουμε σχεδιάσει. Σε αυτή τη περίπτωση θα πρέπει να επανασχεδιάσουμε την έρευνα προκειμένου να ταιριάζει με τις δυνατότητές μας.

5. Να επιλέξουμε ερευνητική διαδικασία.

  • Ο σχεδιασμός του πειράματος είναι εξαιρετικά σημαντικός και μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Είναι φρόνιμο να ζητήσουμε βοήθεια στατιστικολόγου σε αυτό το στάδιο αντί να του ζητήσουμε να βγάλει στατιστικό συμπέρασμα από στοιχεία που έχουν συλλεχθεί με λάθος τρόπο και δεν βγάζουν νόημα.
  • Επιλογή διαδικασίας δειγματισμού και αντιδειγμάτων. Η διαδικασία που θα επιλεγεί θα πρέπει να είναι όσο πιο απλή γίνεται.
  • Να επιλέξουμε τί θα μετρήσουμε. Με τη βοήθεια των υπολογιστών μπορούμε πλέον να αναλύσουμε πολύ περισσότερα δεδομένα από ότι παλαιότερα. Αυτό δεν σημαίνει πως μπορούμε να αναλύσουμε τα πάντα. Ξεκαθαρίζοντας τί θέλουμε να μετρήσουμε σχεδιάζουμε την “εικόνα” που θα παράξει η έρευνά μας.
  • Να επιλέξουμε τη μονάδα παρατήρησης. Μετράμε τα σωματίδια του ψεκασμού στο κιλό, λίτρο, τετραγωνικό χιλιόμετρο.
  • Πιθανά αποτελέσματα. Χρησιμοποιώντας τη βιβλιογραφία που διαβάσαμε στην αρχή, φτιάχνουμε ένα πίνακα με τα αποτελέσματα στα οποία θέλουμε να καταλήξουμε  όταν τελειώσει η έρευνα και τα συγκρίνουμε με αυτά που βρίσκουμε στη βιβλιογραφία. Ουσιαστικά κάνουμε το πείραμα νοητικά.
  • Φτιάχνουμε μια περίληψη με τις στατιστικές αναλύσεις που θέλουμε να κάνουμε. Πριν πάρουμε το πρώτο δείγμα αέρα ή νερού βεβαιωνόμαστε πως μπορούμε να κάνουμε τις μετρήσεις μας με την ακρίβεια που χρειαζόμαστε. Σε αυτό μπορεί να μας βοηθήσει ένας πίνακας στον οποίο  θα γράψουμε τις αποκλίσεις που είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε. Ένας σημαντικός κανόνας είναι να μπορούμε να αναλύσουμε τα αποτελέσματα μόνοι μας. Αν χρειαζόμαστε στατιστικολόγο δεν είναι σίγουρο πως θα είναι διαθέσιμος όταν έρθει η ώρα.

6. Ελέγχουμε τα εργαλεία και αφαιρούμε προκαταλήψεις. Φροντίζουμε τα εργαλεία μας να είναι τα σωστά για τη δουλειά που θέλουμε και να είναι ακριβή. Βεβαιωνόμαστε πως οι προσωπικές μας απόψεις δεν θα επηρεάσουν το αποτέλεσμα και αν χρειάζεται βάζουμε ένα άτομο να κάνει τη συλλογή και άλλο να κάνει τη μέτρηση.

7. Πειραματική εγκατάσταση. Μεγάλη σημασία έχει τα συστατικά ή εργαλεία που χρησιμοποιούμε για να ελέγξουμε τα δείγματα να μην επηρεάζουν το αποτέλεσμα της έρευνας. Είναι προφανές πως αν γίνει αυτό τότε τα αποτελέσματα θα είναι άχρηστα. Παράδειγμα, αν ελέγχουμε την περιεκτικότητα του νερού για αλουμίνιο και χρησιμοποιούμε ένα καταλύτη που περιέχει το ίδιο συστατικό τότε είναι πιθανόν να πάρουμε λάθος αποτελέσματα.

8. Συλλογή δεδομένων. Είναι σημαντικό να γίνει σωστή προετοιμασία για τη συλλογή των δεδομένων που θα πάρουμε από την έρευνα. Τετράδια πρέπει να είναι έτοιμα για να σημειωθούν τα αποτελέσματα τα οποία πολλές φορές είναι τόσα πολλά ώστε να χρειάζεται προσεκτική καταγραφή τους. Αν δεν γίνει αυτό η ανάλυσή τους μπορεί να είναι λανθασμένη.

9. Πλήρη ανάλυση δεδομένων. Είναι σημαντικό να έχουμε οργανώσει την ανάλυση των αποτελεσμάτων, ποιο θα αναλυθεί πρώτο, ποιο δεύτερο και ποιές αναλύσεις θα γίνουν. Δεν πρέπει να καταλήγουμε σε βιαστικά συμπεράσματα και δεν πρέπει να ψάχνουμε μόνο για στοιχεία που επιβεβαιώνουν τη θεωρία μας.

10. Ετοιμάζουμε μια κατανοητή αναφορά των αποτελεσμάτων. Είναι σημαντικό το αποτέλεσμα της έρευνάς μας να παρουσιαστεί με τρόπο απλό και κατανοητό, ανάλογα το κοινό που έχουμε επιλέξει.

Βαρεθήκατε;

Ας είμαστε ειλικρινείς, η επιστήμη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και ακόμα πιο ενδιαφέροντα είναι τα αποτελέσματα καθώς και οι εφαρμογές των θεωριών που αναλύονται. Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο έχουμε περάσει από το βήμα της έρευνας το οποίο μπορεί να είναι και χρονοβόρο και βαρετό αλλά και ακριβό. Δυστυχώς όμως είναι απαραίτητο και χωρίς αυτό η οποιαδήποτε θεωρία μας δεν έχει επιστημονική βάση και δεν θα θεωρηθεί σωστή.

Μπορεί να φαίνεται περίεργο αλλά ολόκληρη η επιστήμη καθώς και όλα της τα προϊόντα έχουν βγει από μια τέτοια διαδικασία έρευνας και πειραματισμού. Από το χλώριο που καθαρίζει το νερό μας μέχρι το κινητό μας (μήπως χρησιμοποίησα λάθος παραδείγματα ), όλα είναι προϊόντα της επιστήμης. Αν θέλουμε να την εμπλουτίσουμε και να την προχωρήσουμε θα πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες της. Τότε θα έχουμε αποδείξεις (πάντα προσωρινές), τότε θα μπορούμε να μιλάμε με σιγουριά και δεν θα μας αποκαλούν γραφικούς ή/και επικίνδυνους.

Καλή αρχή.

Αεροψεκασμοί και η κοινή γνώμη

Έλεγα πως για εμένα αυτό το θέμα έχει κλείσει μιας και δεν έχω να πω κάτι περισσότερο, αλλά ποτέ μη λες ποτέ.

Κυκλοφόρησε έρευνα που δείχνει πως το 33% των Ελλήνων πιστεύουν πως τα ίχνη στον ουρανό είναι χημικά με τα οποία μας ψεκάζουν για «σκοτεινούς σκοπούς». Δεν θα αναλύσω το θέμα ξανά, το έχω κάνει εδώ, εδώ, εδώ και εδώ. Το έχω κάνει σε τέτοιο βαθμό που νομίζω πως έχω καταντήσει βαρετός και επαναλαμβανόμενος και αυτό είναι ότι χειρότερο μπορώ να σκεφτώ για εμένα.

Αν όμως υπάρχει κάτι που θεωρώ σημαντικό να κρατήσουμε από αυτή την έρευνα, δεν είναι πως το 33% πιστεύει πως το ψεκάζουν, αλλά πως οι μεγάλοι συνωμότες, οι άρχοντες που κινούν τα νήματα, οι Νεφελίμ, η Νέα Τάξη Πραγμάτων, η Λέσχη Μπίλντενμπεργκ, ή οποιοσδήποτε κάνει αυτη τη δουλειά, πρέπει να είναι παντελώς ΑΧΡΗΣΤΟΣ!

Πώς δικαιολογείται να προσπαθείς να κάνει κάτι τόσο κακό σε τόσο μεγάλη κλίμακα και να ξέρει για αυτό το 33% του πληθυσμού μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα; Πρέπει να είσαι όχι μόνο άχρηστος αλλά και ηλίθια ανίκανος! Δεν το μάθανε μια χούφτα ανθρώπων που πρέπει να σκοτώσεις για να κρατήσεις σιωπηλούς. Μιλάμε για το 33% της Ελλάδας! Εδώ για το σκάνδαλο Κεντέρη έπρεπε να γίνει τεράστια έρευνα για να το ανακαλύψουν και ολόκληρη Νέα Τάξη Πραγμάτων «έπεσε» από μερικά βίντεο στα γιουτούμπια.

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της ανικανότητας, τότε δεν ξέρω ποιός είναι.

Η μνήμη του νερού στην ομοιοπαθητική

«Όχι, σε εμένα δουλεύει» μου λέει μια καλή φίλη.

«Εγώ το δίνω στα παιδιά μου και βλέπω αποτελέσματα» μου λέει μια άλλη φίλη

«Εκατομμύρια άτομα τη χρησιμοποιούν με εξαιρετικά αποτελέσματα!» μου λέει ένας άλλος φίλος.

Το πρόβλημά μου είναι πως αυτοί οι φίλοι δεν είναι καθόλου χαζοί. Δεν είναι καν αφελής. Απλώς έχουν πεισθεί για την ομοιοπαθητική χωρίς να έχουν σκεφτεί καθόλου την επιστήμη που κρύβεται από πίσω. Τώρα όμως, που έχουν αποκρυσταλλώσει μια άποψη, το να θες να τους τη κλονίσεις δεν είναι εύκολο και αντιδρούν.

Τί ειδικοί μιλάνε, τί τα επιστημονικά στοιχεία, τί να λέω τώρα; Απλώς δεν έχει νόημα μιας και στέκονται στο placebo effect το οποίο είναι και υπαρκτό και επηρεάζει την αντίληψη που έχουμε και αγνοούν τα υπόλοιπα.

Οπότε σήμερα θα ακολουθήσουμε μια άλλη οδό. Σήμερα θα είμαι για άλλη μια φορά στη ζωή μου γενναιόδωρος και θα δεχθώ πως η ομοιοπαθητική δουλεύει! Ναι, θα κάνω αυτό το βήμα για να δούμε που μας οδηγεί και ίσως έτσι να μπορέσουμε να καταλήξουμε κάπου.

Η ομοιοπαθητική λοιπόν δουλεύει. Το γεγονός πως μέσα στα διαλύματά της δεν μπορούμε να βρούμε ούτε ένα μόριο από την ενεργή ουσία δεν μας απασχολεί διότι το νερό έχει μνήμη και χάρη σε αυτή «κρατά» τις ιδιότητες της ουσίας και τις μεταφέρει στον άνθρωπο με ιαματικά αποτελέσματα.

Όλα καλά ως εδώ.

Να ξεκαθαρίσω πως από τις έρευνες που έχουν γίνει για τη «μνήμη» του νερού, μία είναι που ξεχωρίζει για τα θετικά της αποτελέσματα αλλά και τις αντιδράσεις που ξεσήκωσε. Πολύ σύντομα η επιστημονική κοινότητα την είχε απορρίψει ως λανθασμένη και τα αποτελέσματά της ως μη επαναλαμβανόμενα με το ίδιο αποτέλεσμα, αλλά είπαμε, μνήμη νερού υπάρχει και δουλεύει. Έτσι θα πορευτούμε σήμερα.

Οπότε, αν το νερό έχει μνήμη και με κάποιο τρόπο (δεν έχει προταθεί κανένας μηχανισμός για να συμβεί αυτό μέχρι σήμερα) «θυμάται» τις ουσίες που είχαν διαλυθεί μέσα του, τότε φτάνουμε στο εξής ερώτημα: Για πόσο καιρό ισχύει αυτή η μνήμη;

Προφανώς δεν μπορεί να ισχύει ούτε μερικά δευτερόλεπτα, ούτε μερικά λεπτά, ούτε ώρες, ούτε μήνες. Αυτό δεν μπορεί να γίνει διότι τότε τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα θα έπρεπε να συνοδεύονται από μια ημερομηνία λήξης που να αναφέρει πότε χάνουν την αποτελεσματικότητά τους. Πότε δηλαδή το νερό παύει να θυμάται τί είχε διαλυθεί μέσα του. Μιας και αυτό δεν συμβαίνει και κανείς δεν μας λέει ότι ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο παύει να είναι ενεργό σε «Ψ» χρονικό διάστημα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως μπορεί να διαρκέσει μερικά χρόνια. Πόσα δεν ξέρω, αλλά μπορούμε να κάνουμε και εδώ μια νοητική άσκηση.

Ας πούμε λοιπόν πως το νερό κρατά τη μνήμη του για πάντα και ξέρει όλα όσα έχουν διαλυθεί μέσα του κατά καιρούς. Αυτή είναι μια υπόθεση που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε διότι αν το νερό δεν τα θυμάται όλα, αλλά μόνο το φάρμακο που εμείς θέλουμε, τότε με ποιό μηχανισμό επιτυγχάνεται η επιλογή; Με την ανάδευση; Μα ανάδευση μπορεί να γίνει με πάρα πολλούς τρόπους και στη φύση. Τέλος πάντων, είπαμε, δουλεύει!

(μια μικρή παρένθεση)

Η ζωή όλη είναι χημεία και ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της χημείας είναι το νερό και τα διαλύματα που δημιουργούνται από αυτό και άλλες ουσίες που μπαίνουν μέσα του. Μέσα στο νερό διαλύονται χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια ουσίες, από τις πιο βρώμικες όπως κόπρανα, ούρα και υγρά αποσύνθεσης, μέχρι τις πιο όμορφες όπως αρώματα, χρώματα και άλλα.

(κλείνει η μικρή παρένθεση)

Το νερό λοιπόν, με το μοναδικό μηχανισμό μνήμης που έχει, μπορεί να θυμηθεί όλες τις ουσίες που κατά καιρούς έχουν διαλυθεί μέσα του σε μεγάλο βάθος χρόνου. Αυτό του δίνει και τις ομοιοπαθητικές του ιδιότητες.

Το πρόβλημα όμως ξεκινάει σε αυτό ακριβώς το σημείο. Αν το νερό θυμάται την ενεργή ουσία που είχε διαλυθεί μέσα του κάποτε, δεν θα έπρεπε να θυμάται και τις άλλες ουσίες που κατά καιρούς είχαν διαλυθεί; Άρα, όταν παίρνουμε το νερό να πλύνουμε τα πιάτα, γιατί αυτό δεν φέρεται σα νερό βόθρου, ή θαλάσσιο νερό και φέρεται σαν καθαρό γλυκό νερό; Γιατί όταν το αναμιγνύουμε με ένα άλλο υλικό, πχ ένα χρώμα, το νερό γίνεται απλώς χρωματιστό και δεν εκρήγνυται στα μούτρα μας ενθυμούμενο μια ουσία που είχε διαλυθεί παλαιότερα αλλά, σε συνδυασμό με το χρώμα που βάλαμε, γίνεται ένα εκρηκτικό μείγμα;

Με άλλα λόγια, γιατί το νερό έχει πάντα την ίδια συμπεριφορά όσα πειράματα και αν κάνουμε με ότι νερό και αν πάρουμε από όποιο μέρος του κόσμου και αν το πάρουμε (other things being equal); Γιατί ότι και αν βάλουμε μέσα του το νερό αντιδρά με ακριβώς τον ίδιο τρόπο και μάλιστα προβλέψιμο;

Δείτε το λίγο διαφορετικά. Αν το νερό έχει μνήμη και αλλάζει συμπεριφορά, τότε το επόμενο ποτήρι νερό που θα πιείτε μπορεί να θυμάται τα ούρα τα οποία είχαν διαλυθεί κάποτε μέσα του και να φερθεί αναλόγως. Σε αυτή τη περίπτωση είναι εξαιρετικά πιθανό να αρρωστήσετε άμεσα. Για να μη πω τί θα γίνει αν θυμάται κόπρανα που περιέχουν το βακτήριο Cholerae vibrio της χολέρας. Ή μήπως προτιμάτε λίγα πυρηνικά απόβλητα, μια δόση θαλιδομίδη, λίγα αντικαταθλιπτικά, υδροφόρα οξέα, ή το εξαιρετικά δυνατό κυάνιο;

Ωραία δεν είναι η μνήμη του νερού; Αν η ομοιοπαθητική δουλεύει, τότε ο μηχανισμός της μνήμης είναι απαραίτητος. Αν όμως το νερό θυμάται είδαμε τί μπορεί να συμβεί.

Η ομοιοπαθητική για να πείσει θα πρέπει να μας δείξει όχι μόνο με ποιό τρόπο το νερό έχει μνήμη, αλλά και με ποιό τρόπο επιλέγει ποιές ιδιότητες να εκδηλώσει στον κάθε ασθενή, με ποιό τρόπο μεταφέρει αυτές τις ιδιότητες στον ασθενή και με ποιό τρόπο το σώμα μας καταλαβαίνει αυτές τις ιδιότητες και τις χρησιμοποιεί για ίαση.

Μέχρι να γίνει αυτό, να μου επιτρέψουν οι φίλοι μου, αλλά οι προσωπικές τους εμπειρίες δεν μετρούν. Χρειάζονται επιστημονικές εξηγήσεις.

Άλλα άρθρα για την ομοιοπαθητική:

Ο παραλογισμός του φόβου – Απαγωγές παιδιών

“Θα έρθετε σε εμάς το Σάββατο να παίξουν τα παιδιά;” με ρωτάει η αδερφή μου.

Έχουμε και οι δύο από δύο παιδιά και για καλή μας τύχη τα πάνε εξαιρετικά μεταξύ τους. Μιας και ο στόχος κάθε γονιού είναι να παίζουν τα παιδιά του μέχρι να πέσουν ξερά ώστε να έχει ο ίδιος λίγο χρόνο, καταλαβαίνετε πως όταν έχεις μια τέτοια ευκαιρία δεν την χάνεις.

“Εντάξει,” λέω, “θα τα πάρω και θα τα πάω στο παιδικό πάρκο κοντά στο σπίτι να παίξουν με την ησυχία τους.”

Κόντεψε να με φάει! “Όχι τα παιδιά μου δεν θα πάνε εκεί το Σάββατο!”

Με τα πολλά έμαθα πως μια φίλη της, της είχε πει πως το παιδάκι μιας άλλης φίλης είχε απαχθεί από αυτό το πάρκο ένα πρωινό Σαββάτου όταν μαζεύονται πολλά παιδιά.

Προσπάθησα να της εξηγήσω πως οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μικρές και δεν είμαστε καθόλου σίγουροι πως συνέβηκε το γεγονός που περιγράφει ούτως ή άλλως, αλλά δεν καταλάβαινε από λόγια. Η απάντηση ήταν ΟΧΙ και ήταν κάθετη σε αυτό. Δεν την πίεσα βέβαια, δεν είχε νόημα, δεν είχα καν  στοιχεία.

Έριξα μια ματιά σε ένα από τα προηγούμε άρθρα μου σχετικά με το φόβο και τα παράλογα πράγματα που μας αναγκάζει να κάνουμε, αλλά κατέληξα πως αν ήθελα να είναι δυνατά τα επιχειρήματά μου θα έπρεπε να επιστρέψω με καλύτερους αριθμούς. Στο κάτω-κάτω, η αδερφή μου δεν είναι ένας από τους 17 αναγνώστες μου και δεν ξέρω και αν θα γίνει ποτέ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο μεγαλύτερος φόβος ενός γονιού είναι να χαθεί το παιδί του. Να το πάρει κάποιος και να το κρατήσει για να το κακοποιήσει ή και να το σκοτώσει.

Οι άνθρωποι που κάνουν τέτοια πράγματα θεωρούνται ότι κατώτερο και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν χαίρουν ούτε το βασικό δικαίωμα της αθωότητας. Θεωρούνται από όλους εκ προοιμίου ένοχοι.

Η αντίδραση αυτή είναι κατανοητή, ειδικά αν σκεφτούμε πως ο απόλυτος στόχος του πλάσματος που λέγεται άνθρωπος είναι να διαιωνίσει τα γονίδιά του. Η επίτευξη αυτού του στόχου προσωποποιείται στα παιδιά μας και αυτά ξαφνικά γίνονται το κέντρο της δικής μας ζωής. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τουλάχιστον, γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Όταν λοιπόν ακούμε ιστορίες σαν αυτή που έμαθε η αδερφή μου, τότε έρχεται το ένστικτό μας, το Σύστημα 1 (για περισσότερα για Σύστημα 1 & 2, δείτε το άρθρο εδώ) και μας κατευθύνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πάρουμε τέτοιο ρίσκο.

Το Σύστημα 1 του μυαλού μας δεν εξετάζει ποσοστά και πιθανότητες. Απλώς κρατάει αυτό που θυμάται και αποφασίζει πάνω σε αυτό. Το μυαλό της αδερφής μου λοιπόν θυμόταν την ιστορία που μου είπε και βάση αυτής της ανάμνησης αποφάσισε.

Αλλά επειδή θέλω να είμαι ψύχραιμος και λογικός, πρέπει να βάλω το Σύστημα 2, το λογικό μέρος του μυαλού μου, να αποφασίσει για αυτά τα πράγματα και όχι το Σύστημα 1. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζομαι στοιχεία.

Έτσι λοιπόν άρχισα να ψάχνω και δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω στοιχεία για την Ελλάδα. Ίσως δεν έψαξα αρκετά ή στα σωστά μέρη, αλλά αυτό που χρειαζόμουν δεν βρέθηκε. Βρήκα στοιχεία όμως για τις ΗΠΑ και είναι πολύ ενδιαφέροντα καθώς μας δίνουν μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που θα περίμενε η πλειοψηφία.

Πριν από αρκετά χρόνια, όταν στις ΗΠΑ γίνονταν φασαρία για απαγωγές παιδιών, η κυβέρνηση ζήτησε να ερευνηθεί το ζήτημα και να δοθεί μια αναφορά. Έτσι δημιουργήθηκε η NISMART (National Incidence Studies of Missing Children στην οποία βρίσκουμε τα παρακάτω αποτελέσματα για το 1999:

  • Η έρευνα έλεγξε εξαφανίσεις παιδιών κάτω των 18 ετών και βρήκε πως αυτές ήταν 797.500 άτομα.
  • Τα περισσότερα έφυγαν μόνα τους από το σπίτι.
  • 200.000 ήταν περίπου οι οικογενειακές απαγωγές, όπου πχ ο σύζυγος κράτησε το παιδί περισσότερο από όσο του επέτρεπε το δικαστήριο.
  • 58.200 ήταν οι μη-οικογενειακές απαγωγές, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν αυτό που φανταζόμαστε. Σε αυτή την κατηγορία μπαίνουν και περιπτώσεις όπου ο νεαρός δεν αφήνει την κοπέλα του να βγει από το αυτοκίνητο.

Για να καταλήξει στον αριθμό που ήθελε να βρει, η έρευνα όρισε ποια είναι η “τυπική απαγωγή” ως: άγνωστος ή ελαφρώς γνωστός απάγει παιδί για τουλάχιστον 1 νύχτα και/ή το μεταφέρει 50 μίλια μακριά, για λύτρα, ή να το κρατήσει, ή να το σκοτώσει.

Το 1999 οι τυπικές απαγωγές ήταν 115 και αν υπολογίσουμε μόνο παιδιά από 14 ετών και κάτω τότε ήταν 90 άτομα.

Ας δούμε λοιπόν πιο αναλυτικά τα νούμερα ώστε να τα καταλάβουμε καλύτερα μιας και το ανθρώπινο μυαλό δεν είναι φτιαγμένο για στατιστικές και έτσι θέλει λίγη προσπάθεια.

  • Στις ΗΠΑ υπήρχαν εκείνη τη περίοδο 70.000.000 παιδιά. Οι 115 περιπτώσεις τυπικής απαγωγής που είδαμε μας δίνουν ένα ποσοστό της τάξεως του 0,00016% ή 1 προς 608.696.
  • Αν πάρουμε τα παιδιά από 14 ετών και κάτω τότε έχουμε ποσοστό 0,00015% ή 1 προς 655.555.

Σας φαίνονται ακατανόητα τα ποσοστά; Ας προσπαθήσουμε να τα συγκρίνουμε με άλλα παρόμοια.

  • Το 2003 πέθαναν από πνιγμό σε πισίνα 285 παιδιά. Αυτό μας δίνει 1 προς 245.614, δηλαδή 2,5 φορές πιο πιθανό από την τυπική απαγωγή.
  • Την ίδια χρονιά, στις ΗΠΑ πάλι, πέθαναν 2.408 παιδιά σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, 1 προς 29.070, δηλαδή 26 φορές πιο πιθανό από την τυπική απαγωγή!

Μπορείτε τώρα να δείτε το πραγματικό μέγεθος της απαγωγής; Αλλά ας συνεχίσουμε.

  • Από τις 115 περιπτώσεις απαγωγής, το 57% των παιδιών επεστράφησαν ζωντανά, 40% σκοτώθηκαν και 4% δεν βρέθηκαν ποτέ (τα νούμερα είναι πάνω από 100% λόγο στρογγυλοποιήσεων)
  • 9 στις 10 τυπικές απαγωγές λύνονται μέσα σε 24 ώρες.
  • Ο χειρότερος εφιάλτης ενός γονιού δεν είναι να απαχθεί το παιδί του, αλλά να απαχθεί και να μην ξαναβρεθεί. Αυτό συμβαίνει σε 50 παιδιά το χρόνο το οποίο μεταφράζεται σε ποσοστό 0,00007% ή 1 προς 1,4 εκατομμύρια!

Σε τί συμπεράσματα καταλήγουμε λοιπόν;

  • Η συντριπτική πλειοψηφία των ανήλικων δεν απάγεται ποτέ.
  • Η συντριπτική πλειοψηφία δεν απάγεται από άγνωστο άτομο.
  • Οι τυπικές απαγωγές είναι πολύ λίγες.
  • Αν προκύψει τυπική απαγωγή είναι πιο πιθανόν να επιστρέψει το παιδί μέσα σε 1 ημέρα.

Έχω ξαναπεί πως έχω μαντικές ιδιότητες και αυτό είναι αλήθεια. Ήδη, καθώς κάθομαι εδώ και γράφω αυτές τις γραμμές έχω όραμα με τις απαντήσεις που θα δεχθώ και μια από αυτές είναι: “και τί μας λες, να σταματήσουμε να προστατεύουμε τα παιδιά μας;”. Προφανώς και όχι. Και εγώ γονιός είμαι και καταλαβαίνω όλους όσους δυσανασχετούν. Αυτό που λέω δεν είναι να παρατήσουμε το παιδί στη τύχη του, αλλά να αξιολογήσουμε τους κινδύνους σωστά και να μοιράσουμε τις δυνάμεις μας σωστά. Οι κίνδυνοι να σκοτωθεί ένα παιδί σε αυτοκινητιστικό είναι 26 φορές υψηλότεροι από το να απαχθεί, αλλά μέχρι και σήμερα βλέπω πάρα πολλά παιδιά χωρίς ζώνη ακόμα και σε μπροστινές θέσεις. Τους ίδιους γονείς όμως τους τρομάζει η ιδέα το παιδί να πάει μέχρι το ψιλικατζίδικο μόνο του. Εδώ υπάρχει μια σοβαρή αντίφαση και αυτή προσπαθώ να τονίσω.

Παράλληλα έχουμε ομάδες γονιών που πιέζουν τις κυβερνήσεις να ρίξουν χρήματα για να ελεγχθεί καλύτερα ο κίνδυνος απαγωγής με λίστες παιδεραστών και άλλα μέτρα τα οποία εκτός από κοστοβόρα είναι και έως ένα βαθμό φασιστικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις μου λένε διάφοροι: “αν σωθεί έστω και μια ζωή τότε τα χρήματα ήταν καλώς ξοδεμένα”. ΟΚ, συμφωνώ. Αλλά για σκεφτείτε αν αυτά τα χρήματα πήγαιναν κάπου αλλού και δεν σώζαμε μία ζωή αλλά 10 ή 100; Δεν θα ήταν καλύτερη χρήση των χρημάτων αυτών;

Είναι όλα τα παραπάνω αρκετά για να αλλάξουν την άποψη της αδερφής μου; Ίσως όχι. Το Σύστημα 1 είναι δυνατό και δεν αλλάζει γνώμη χωρίς το Σύστημα 2 και αρκετή θέληση και όταν πρόκειται για τα παιδιά μας πολλοί από εμάς αρνούμαστε να χρησιμοποιήσουμε τη λογική.

Αλλά αν δεν είμαστε λογικοί απέναντι στα παιδιά μας, που θα είμαστε; Τί παράδειγμα δίνουμε;

Μήπως να το ξανασκεφτούμε;

amberalert

ΥΓ: Τα στοιχεία είναι για τις ΗΠΑ αλλά δεν μπορώ να βρω λόγο γιατί τα στατιστικά να είναι πολύ διαφορετικά στην Ελλάδα. Αντιθέτως παρόμοια νούμερα βλέπουμε και σε άλλες χώρες, αλλά δεν είναι πάντα ευθέως συγκρίσιμα μιας και μετράνε διαφορετικές ηλικίες και έχουν άλλους ορσιμούς για την τυπική απαγωγή. Αλλά ακόμα και έτσι τα νούμερα παραμένουν πολύ κοντά. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ενώ δεν έχω νούμερα για Ελλάδα, είμαι αρκετά σίγουρος πως δεν θα έχουν σημαντική διαφορά. Αν κάποιος έχει τέτοια στοιχεία θα με ενδιάφερε πολύ να τα έβλεπα.

Πηγες:

Τηλεκίνηση;

Το βίντεο είναι ένας πανέξυπνος τρόπος για να διαφημιστεί η νέα ταινία Carrie. Για όσους δεν έχουν δει την πρωτότυπη ταινία αλλά ούτε έχουν διαβάσει και το ομώνυμο βιβλίο του Stephen King, το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Κατά τ’ άλλα, το βίντεο αυτό είναι και ένας τρόπος να δούμε πόσο εύκολο είναι α πιστέψουμε σε κάτι ειδικά όταν έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια με σκοπό να μας εξαπατήσουν.

Οι εκφράσεις των «θυμάτων» είναι όλα τα λεφτά και δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να κάνει τον «βαρυκόκκαλο κύριο» να αφήσει το ντόνατ του!

Αποκάλυψη! – Ποιοί φταίνε για την κατάσταση στην Ελλάδα

Πρόσφατα άρχισα να αναρωτιέμαι ποιοί τελικά φταίνε για την κατάσταση στην Ελλάδα, την γνωστή οικονομική και την όχι τόσο γνωστή κοινωνική, όπου οι θεσμοί έχουν διαλυθεί και οι αρχές που ορίζουν τη συμπεριφορά μας έχουν κονιορτοποιηθεί.

Μετά από αιματηρή έρευνα (δάγκωνα τα νύχια μου διαβάζοντας μερικά αποκαλυπτικά site και κάποια στιγμή δάγκωσα λίγο πιο δυνατά) κατέληξα στην παρακάτω λίστα.

Σε αυτό το σημείο οφείλω να ξεκαθαρίσω πως η σωστή έρευνα δεν γίνεται ψάχνοντας σε αρχεία, διασταυρώνοντας στοιχεία και επιβεβαιώνοντας πληροφορίες. Όχι, αυτή η μέθοδος είναι σίγουρο πως θα μας στείλει ακριβώς εκεί που θέλουν οι δυνάμεις που μας ελέγχουν μιας και ποτέ δεν καταλήγουμε στα συμπεράσματα  που θέλουμε.

Αν πρέπει λοιπόν να επιβεβαιώσουμε τις υποψίες μας και να βρούμε μόνο τα στοιχεία που ταιριάζουν με τις θεωρίες μας, θα πρέπει να ψάξουμε αποκλειστικά από τον υπολογιστή μας, μόνο για site τα οποία είναι αφιερωμένα στο να αποκαλύπτουν την αλήθεια και να διαβάζουμε άρθρα που έχουν στον τίτλο τις λέξεις ΣΟΚ, ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ και ΤΑ ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ το οποίο αποτελεί κωδικό για τους μυημένους ώστε να μην το πιάσουν τα Κέντρα του εξωτερικού τα οποία θέλουν να μας ελέγξουν. Όχι παίζουμε!

Αυτά λοιπόν που ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ σήμερα είναι κόλπα προχωρημένα και να τα χρησιμοποιήσετε με φειδώ διότι απότομη έκθεση σε αυτές τις πληροφορίες μπορεί να προκαλέσει ταχυκαρδίες, ισχυρούς πονοκεφάλους (η παγίδα που έχει στηθεί για να μη διαβάζουμε την αλήθεια), ακατάσχετη διάρροια (πως να διαβάσεις αν τρέχεις στη τουαλέτα) και κάκωση μηνίσκου (καθώς πέφτεις στα γόνατα με φόρα υπό το βάρος των αποκαλύψεων).

Μπορεί η λίστα αυτή να είναι ελλιπής αλλά μερικά μυστικά είναι πολύ βαθιά κρυμμένα. Προφανώς η λίστα δεν έχει φτιαχτεί με σειρά προτεραιότητας μιας και ο κάθε ένας από αυτούς παίζει το δικό του ρόλο και αν έχετε να προσθέσετε κάτι κάντε το ελεύθερα, απλώς να ξέρετε πως αν δεν απαντήσω, τότε κάποιο από τα παρακάτω ονόματα, ή όλα, είναι το σωστό και η ζωή μου κινδυνεύει!

Να λοιπόν ποιοί φταίνε για την κατάσταση στην Ελλάδα:

Μην είστε λοιπόν πρόβατα! Ξυπνήστε και δείτε την αλήθεια. Αντισταθείτε, ψάξτε, πιστέψτε!

Μη μου ζητάτε αποδείξεις, αν είχα θα ήμουν νεκρός, αλλά το μέγεθος της συνωμοσίας είναι προφανές και αν δεν το βλέπετε είναι επειδή είστε παρωπιδιστές και οι εχθροί μας έχουν ήδη πετύχει το στόχο τους μέσω……των αεροψεκασμών!

Αλλά για τους πιο σκεπτικιστές, για εσάς που καπνίζετε αυτό που σας δίνουν δωρεάν, θα σας δώσω ένα παράδειγμα για το πως πρέπει να σκέφτεστε.

Γιατί νομίζετε πως όλοι οι παραπάνω στοχεύουν την Ελλάδα και τους Έλληνες; Γιατί είμαστε ο επίλεκτος λαός και αν μας αφήσουν ελεύθερους θα κατακτήσουμε τον κόσμο όλο. Πώς θα γίνει αυτό; Μα είναι απλά τα πράγματα:

Οι Έλληνες καταγόμαστε από το Σείριο. Ήρθαμε στη Γη να της προσφέρουμε τις γνώσεις μας αλλά οι κακοί εξωγήινοι που μας μισούν, οι Ερπετόμορφοι, θέλουν να μας σταματήσουν. Για αυτό το λόγο έφτιαξαν τη Σελήνη η οποία είναι εξωγήινη βάση και εντελώς κούφια. Από εκεί μας παρακολουθούν και οργανώνονται με τα τσιράκια τους στη Γη, τις ομάδες που ανέφερα παραπάνω, και με τα chemtrails μας κοιμίζουν ώστε να μη φανεί το μεγαλείο μας. Παράλληλα μας βάζουν τσιπάκια που έχουν το χάραγμα του Εξαποδό για να βλέπουν τί κάνουμε και να ελέγχουν τις κινήσεις μας και τις σκέψεις μας.
Υπάρχουν όμως και καλές δυνάμεις που επικοινωνούν μαζί μας αποκλειστικά μέσω των cropcircles και προσπαθούν να μας αφυπνίσουν ώστε να δούμε την αλήθεια.

Μα καλά, τίποτα δεν ξέρετε, όλα εγώ πρέπει να τα πω;

Αν εσείς λοιπόν δεν μπορείτε αποδείξετε πως αυτά που λέω δεν συμβαίνουν τότε είναι προφανές πως συμβαίνουν. Αλλά ακόμα και αν στη πιο απίστευτη περίπτωση εγώ κάνω λάθος, και μου φέρετε χειροπιαστές αποδείξεις πως όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν, τότε θα τα απαρνηθώ όλα και θα πάω στο Άγιο Όρος να μονάσω. Μέχρι τότε, ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

και ΔΓΙΑΙΔΩΣΤΑΙ!

Αλλη μια απόδειξη!

Αλλη μια απόδειξη!

Ομοιοπαθητικοί γιατροί εν δράση!

Πολλοί από εσάς μπορεί να αναρωτιέστε πως είναι να σε «κουράρει» ομοιοπαθητικός γιατρός. Η αλήθεια είναι πως δεν έχει μεγάλη διαφορά από ένα κανονικό γιατρό που ξέρει τί κάνει, αν εξαιρέσουμε πως ο γιατρός θα σου δώσει φάρμακα που κάνουν τη διαφορά και μπορεί να σου σώσουν τη ζωή, ενώ ο ομοιοπαθητικός σου δίνει κάποια ούσια διαλυμένη σε νερό ή ζάχαρη αρκετές δισεκατομμύρια φορές ώστε όχι μόνο να μην υπάρχει η ουσία μέσα στο διάλυμμα αλλά να μπορούμε άνετα να το θεωρήσουμε απλό νερό για πότισμα της μαριχουάνας που έχουμε κρυφά στο μπαλκόνι και την οποία θα πρέπει να πάρουμε σε μεγάλες δόσεις προκειμένου να πιστούμε πως η ομοιοπαθητική δουλεύει.

Δείτε το παρακάτω βίντεο για να καταλάβετε. Είναι κάτι σαν τη σειρά ER μόνο που οι μέθοδοι θεραπείας λειτουργούν μόνο σε ένα παράλληλο σύπαν όπου οι νόμοι της φυσικής παύουν να ισχύουν και η χημεία έχει τόση σημασία όσο και η πρόβλεψη του μέλλοντος στα εντόσθια των ζώων.

Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά και οι γνώσεις μου στους υπολογιστές δεν φτάνουν μέχρι την εισαγωγή υπότιτλων, αλλά όσοι ξέρετε Αγγλικά θα το διασκεδάσετε.

Όταν η υποκρισία αποκτά τιμή

Τί φωνάζω τόσο καιρό; Για ποιό πράγμα δεν έχω σταματήσει να γράφω και ας με λένε γραφικό ή βαρετό (που είναι για εμένα η μεγαλύτερη βρισιά);
Αν είστε ένας από τους 17 αναγνώστες μου θα ξέρετε πως μιλάω συνέχεια για την επιχείρηση που λέγεται εκκλησία και το προϊόν της, τη θρησκεία.

Τον τελευταίο καιρό και ειδικά από τότε που άρχισε η κρίση μαθαίνουμε για τις αγαθοεργίες που κάνει η εκκλησία, τη βοήθεια που δίνει στους άπορους και ακόμα και εγώ χαίρομαι να βλέπω λίγα από τα εκατομμύρια που έχει η εκκλησία να πηγαίνουν σε αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη.

Αλλά δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που έχουμε ακούσει τα στελέχη της επιχείρησης να μας λένε πως η εκκλησία δεν έχει χρήματα και πως καλώς δεν φορολογείται διότι τότε θα έπρεπε να σταματήσει τις αγαθοεργίες, κάτι που ακούγεται σαν καλυμμένη απειλή, αλλά θα το αφήσω να «πέσει» τώρα. Αν λοιπόν δεχθούμε τα λεγόμενά τους, η εκκλησία έχει οικονομικό πρόβλημα, παρόλο που έχει εξαιρεθεί η περιουσία της από όλους τους έκτακτους φόρους που έχουν πέσει στο κεφάλι μας.

Έλα μου όμως που υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια βγαίνει προς τα έξω έστω και άθελα.

Στα εγκαίνια του νέου ναού του Αγίου Μάρκου (στην Κύπρο αν δεν κάνω λάθος) δόθηκαν στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου άμφια αξίας 1.900€ σαν δώρο. Ο Πάτερ Παρασκευάς που τα αγόρασε είπε πως κοστίζουν “μόνο” 1.900€ δίνοντας έμφαση στη λέξη αυτή (δείτε εδώ).

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τα άμφια των παππάδων μοιάζουν με ένα πολύ κακοραμμένο φόρεμα. Από τον λαιμό μέχρι τον αστράγαλο δεν είναι άλλο παρά μια σωλήνα υφάσματος με μανίκια. Ούτε τέχνη έχει μπει στο τελικό προϊόν, ούτε ο Christian Dior έφτιαξε  το πατρόν, ούτε κάτι άλλο εντυπωσιακό. Ένα κομμάτι ύφασμα ελαφρώς χοντροκομμένο.

Κάποιος μπορεί να μου πει “μα τα άμφια του αρχιεπίσκοπου είναι στολισμένα με ….διάφορα εξαπτέρυγα” ούτε ξέρω πως λέγονται, “και είναι λογικό να είναι ακριβότερα”. ΟΚ, να το δεχθώ αυτό. Ας πούμε πως ένα κομμάτι υφάσματος από 2 έως 6 τετραγωνικά μέτρα, ανάλογα με τη διάμετρο του Παναγιότατου, κοστίζει 50€/τμ που είναι μια καλή τιμή. Αν σε αυτό υπολογίσουμε και το κόστος του να το κόψεις σε σχήμα σωλήνα και να του ράψεις άλλους δύο σωλήνες για τα χέρια σε 100€ και πολλά λέω, τότε το συνολικό κόστος δεν πλησιάζει καν τα 1.900€.

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί υποτίθεται πως ο Χριστός είχε γεννηθεί σε σταύλο, έζησε φτωχικά και είχε ένα χιτώνιο, άντε 2-3 να κάνει τις μπουγάδες, εκτός και αν υποθέσουμε πως με κάποιο άγιο και μαγικό τρόπο ο Χριστός δεν λερώνονταν καθόλου και έτσι χρειαζόταν ένα μόνο χιτώνιο.

Πώς από ένα φτωχό και σεμνό Χριστό καταλήγουμε σε άμφια των 1.900€ και επίδειξη πλούτου στην εκκλησία; Ο Πάτερ Παρασκευάς απαντά και σε αυτό λέγοντας: “ο Χριστός μπορεί να γεννήθηκε σε μία φάτνη, αλλά εμείς κηρύττουμε για ένα Χριστό εσταυρωμένο, ένα Χριστό δοξασμένο, μεγαλόπρεπο, ένα Θεό αναστημένο, ένα Θεό της δόξας.”

Καταλάβατε τώρα; Είναι πλέον ξεκάθαρο στο μυαλό σας; Δεν έχει σημασία τί κηρύττει ο Χριστός, δεν έχει σημασία πόσες ανάγκες έχει το “ποίμνιο” της εκκλησίας. Οι παππάδες ζούνε τη ζωή που θέλουν επιλέγοντας να λατρέψουν έναν υπέρλαμπρο θεό και όχι ένα σεμνό σωτήρα. Έτσι λοιπόν η δική τους ζωή είναι το ίδιο υπέρλαμπρη.

Νομίζω πως το παράδειγμα του παππά που δικαιολογεί με αυτό το τρόπο την επίδειξη πλούτου της εκκλησίας και των στελεχών της είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα εκλογίκευσης. Ουσιαστικά μας λένε πως επειδή θέλουν να ζήσουν μέσα στο χρήμα επιλέγουν να βλέπουν το θεό τους πλούσιο και τρανό. Καλά κάνουν, αυτό θα έκανα και εγώ αν ήμουν παππάς και πουλούσα αέρα και φρούδες ελπίδες.

Οι πιστοί όμως το βλέπουν αυτό; Οι πιστοί που κάθε μέρα τρέχουν στις εκκλησίες βλέπουν με ποιό τρόπο τους κοροϊδεύουν και πώς τους εμπαίζουν ακόμα και ερμηνεύοντας τις γραφές όπως οι ίδιοι θέλουν προκειμένου να δικαιολογήσουν τον άνετο βίο τους, όταν στην κοινωνία την οποία υποτίθεται πρέπει να σώσουν πνευματικά τουλάχιστον, οι άνθρωποι δυσκολεύονται να μαζέψουν χρήματα για τα βασικά έξοδα, πόσο μάλλον για άμφια των 1.900€;

Το βλέπουν; Μπαααααααααα….

Οι πολιτικές πεποιθήσεις στην Ελλάδα

Οι 17 αναγνώστες που διαβάζουν αυτό το blog ξέρουν πως πολύ συχνά ασχολούμαι με τη θρησκεία και πολύ σπάνια με την πολιτική.

Σήμερα όμως θα κάνω μια εξαίρεση και θα συνδυάσω αυτά τα δύο μιας και πρόσφατα συνειδητοποίησα πόσα κοινά έχουν μεταξύ τους.
Στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, η θρησκεία του καθενός επιλέγεται από ένα κυρίως παράγοντα: τί πιστεύουν οι γονείς του. Αν οι γονείς κάποιου είναι Μουσουλμάνοι θα προσκυνά και αυτός προς τη Μέκκα. Αν είναι Χριστιανοί τότε θα τρώει κάθε Κυριακή το κρέας και το αίμα του σωτήρα του.

Δεν ξέρω τί συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά εδώ στην Ελλάδα το ίδιο συμβαίνει και με τις πολιτικές πεποιθήσεις. Είναι οικογενειακό ζήτημα. Τί ψηφίζει ο μπαμπάς; ΚΚΕ; Ε, και ο μικρός/μικρή αριστερός/η θα γίνει. Σε αυτό το θέμα η μαμά δεν έχει τόση σημασία μιας και στην Ελλάδα η ψήφος στις γυναίκες δόθηκε κατά την δεκαετία του ’50, οπότε  οι παραδοσιακές πολιτικές αρχές πάνε κυριολεκτικά από πάππου προς πάππου.

Αυτή η τάση, (προσοχή, αυτό είναι μια αίσθηση που έχω και δεν είναι βασισμένη σε έρευνα, όπως θα ήταν το σωστό) μου θυμίζει πολύ έντονα τη θρησκεία. Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό τα επιχειρήματα όλων των πολιτικών πλευρών, αλλά κυρίως των δύο άκρων και παρατηρώ πως δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιείται η λογική ή όχι. Το επιχείρημα μπορεί να είναι “σάλτα και γαμήσου” ή “ο Κέϊνς μας λέει πως…” αλλά και τα δύο θεωρούνται χρησιμοποιήσιμα! Θα μου πει κάποιος πως το πρώτο επιχείρημα θα το δώσει κάποιος που δεν έχει πραγματικά επιχειρήματα και θα συμφωνήσω, αλλά εδώ βρίσκεται η ουσία του θέματός μου. Έτσι ακριβώς λειτουργεί και η θρησκεία. Έχεις δεν έχεις επιχειρήματα, είτε βρίζεις είτε απαγγέλεις τη βίβλο, η άποψή σου είναι μία και αυτή δεν αλλάζει όσα λογικά επιχειρήματα και αν βρεθούν απέναντί σου. Από τη στιγμή που η άποψή σου έχει παγιωθεί δεν αλλάζει.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρευνες έχουν δείξει πως όταν άτομα που έχουν την ίδια άποψη για ένα θέμα συγκεντρωθούν και το συζητήσουν, τότε όλοι φεύγουν από τη συγκέντρωση με ακόμα πιο ακραίες απόψεις από αυτές με τις οποίες μπήκαν στη συγκέντρωση! Ο κάθε ένας όχι μόνο ζητάει επιβεβαίωση των πιστεύω του, αλλά αν βρει κάποιον άλλο με πιο ακραίες απόψεις από τις δικές του, θεωρεί πως ο άλλος ξέρει περισσότερα και προκειμένου να μπει σε αυτό το γκρουπ υιοθετεί τις ίδιες ακραίες απόψεις.

Αλλά αν είναι έτσι, αν τελικά τις πολιτικές πεποιθήσεις τις “κληρονομούμε” με θρησκευτική ευλάβεια και τις εκτρέφουμε στις κατά τόπους “πολιτικές εκκλησίες”, τότε θα χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια να τις αλλάξουμε από ότι νομίζουμε.

Δεν προσπαθώ να μεταφέρω ψήφους από το ένα κόμμα στο άλλο. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως όταν οι πολιτικές πεποιθήσεις αποκτούνται μέσω μιας πολιτική κατήχησης και όχι με αξιολόγηση της κάθε πρότασης με λογικά κριτήρια, τότε είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις αλλάξεις. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις ένα θέμα είναι με μια πολιτική λογική, αλλά για ένα άλλο θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις μια διαφορετική λογική που πιθανώς να είναι πολιτικά τοποθετημένη στην απέναντι όχθη. Η ασφαλέστερη μέθοδος για να παίρνεις πολιτικές αποφάσεις είναι να πάρεις τα καλά του κάθε συστήματος και όχι να ακολουθείς ένα στα τυφλά και όπου σε βγάλει απλώς και μόνο επειδή είσαι αγκυλωμένος.

Όταν δεν μπορείς να  αλλάξεις τις ιδέες σου, δεν μπορείς και να προσαρμοστείς στις νέες ανάγκες της κοινωνίας που μπορεί να ξεπερνούν τις δικές σου παρωχημένες ιδέες για το πως πρέπει να διοικείται μια χώρα. Όταν δεν μπορείς να προσαρμοστείς έγκαιρα τότε είναι θέμα χρόνου να …πεθάνεις. Μιλάω βέβαια για πολιτικό θάνατο όπου θα καταλήξεις να υπερασπίζεσαι, για παράδειγμα, τη Σταλινική πολιτική της κολεκτιβοποίησης και των γκουλάγκ και δεν θα μπορείς να δεις που οδηγεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Όταν πεθάνεις πολιτικά θα είναι θέμα χρόνου να πεθάνεις και οικονομικά και να χρεοκοπήσεις, καλή ώρα σαν την Ελλάδα.

Με ποιό τρόπο αλλάζεις πολιτικές απόψεις όταν τις βρίσκεις τόσο δυνατές και εδραιωμένες; Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Γίνεται σταδιακά μέσω της παιδείας με τη διδασκαλία της κριτικής σκέψης.

Αλλά στην Ελλάδα η παιδεία, ειδικά η τριτοβάθμια, είναι τόσο κομματικοποιημένη που δεν πρόκειται να επιτραπεί κάτι τέτοιο. Άρα ποιές λύσεις έχουν μείνει;

Δεν ξέρω. Το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι τόσο σύνθετο που δεν ξέρω αν έχουμε το χρόνο να το λύσουμε κομμάτι-κομμάτι ή απλώς ο ασθενής θα πεθάνει ώστε να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Όπως και να έχει, όποια διαδικασία και αν ακολουθήσουμε, το μόνο σίγουρο είναι ο πόνος.

Υπομονή.

Ο παραλογισμός του φόβου

«50.000 παιδόφιλοι βρίσκονται ανά πάσα στιγμή στο Διαδίκτυο και ψάχνουν παιδάκια.» Τάδε έφη ο κύριος Alberto Gonzales Γενικός Εισαγγελέας υπό του George Bush Junior.

Το νούμερο είναι τεράστιο και τρομακτικό ειδικά αν είσαι γονιός όπως εγώ (έτσι μου λέει η γυναίκα μου, τί ξέρω εγώ;). Αλλά είναι αληθινό; Όταν ρωτήθηκε ο Γκονζάλες για τον αριθμό είπε πως του τον έδωσε το FBI και κατονόμασε τον πράκτορα. Όταν ρωτήθηκε ο πράκτορας είπε πως είναι ένα νούμερο που του φαίνεται λογικό, αλλά δεν ξέρει που το έμαθε, δεν θυμόταν.

Πριν καταλήξουμε σε συμπέρασμα ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τον αριθμό αυτόν. 50.000 παιδόφιλοι. 50.000, δεν είναι λίγο στρογγυλό; Θα μου πεις, ναι είναι αλλά δεν περιμένεις ένας εισαγγελέας να σου πει 50.237. Ίσως όχι, αλλά χωρίς άλλα στοιχεία τα οποία να επιβεβαιώνουν το νούμερο αυτό, εμένα μου φαίνεται βολικά στρογγυλό. Μου θυμίζει έναν αριθμό που θα δώσει κάποιος αν κληθεί να μαντέψει.
Αλλά ας πούμε πως είναι στρογγυλοποιημένος αριθμός και αυτό από μόνο του δεν είναι ικανό στοιχείο για να τον απορρίψουμε.

Από ποια έρευνα προέκυψε; Δεν νομίζω πως οι παιδόφιλοι είναι ιδιαίτερα ειλικρινείς στις τηλεφωνικές έρευνες ώστε να μιλήσουν για τα παράνομα σεξουαλικά τους γούστα. Μάλλον λοιπόν δεν ήταν τέτοιου είδους έρευνα.

Όπως και αν το δούμε, ο αριθμός μοιάζει φτιαχτός, λίγο “γεματούλης”, αλλά ούτε εγώ έχω έρευνα στα χέρια μου οπότε δεν μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα. Μου μοιάζει ψεύτικος ο αριθμός, αλλά δεν μπορώ να εκτιμήσω πόσοι είναι πραγματικά οι παιδόφιλοι που σερφάρουν με σκοπό να βρουν το επόμενο θύμα. Πιο λογικό είναι να πούμε πως είναι μικρότερος αριθμός, πχ 10.000. Ε; Αλλά όταν ο πρώτος αριθμός, το 50.000, είναι φτιαχτό νούμερο, τότε με ποια λογική το 10.000 είναι πιο ρεαλιστικό; Γιατί να μην είναι το 60.000, ή το 5.000, ή το 5;

Το παραπάνω παράδειγμα είναι μια περίπτωση στην οποία τα νούμερα μας προκαλούν φόβο αλλά με μια απλή εξέταση ανακαλύπτουμε πως δεν βασίζονται σε μια αξιόπιστη έρευνα.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 δύο αεροπλάνα έπεσαν πάνω στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη. Η εικόνα ήταν τρομακτική και την είδαν εκατομμύρια άτομα.

Το αμέσως επόμενο διάστημα οι κρατήσεις θέσεων σε αεροπλάνα μειώθηκαν σημαντικά. Ήταν μια αναμενόμενη αντίδραση στις απίστευτες εικόνες που μπήκαν μέσα στο σπίτι μας από την τηλεόραση. Οι άνθρωποι άρχισαν να προτιμούν το αυτοκίνητό τους αντί για το αεροπλάνο (κυρίως στην Αμερική, δεν ξέρω αν υπήρχε και παρόμοια τάση στην Ευρώπη αλλά είναι λογικό να υπήρχε έστω και μειωμένη).

Το πρόβλημα όμως είναι πως στατιστικά το αεροπλάνο είναι πολύ πιο ασφαλές μέσο για να ταξιδέψεις από το αυτοκίνητο. Η στατιστική δείχνει πως είναι περίπου 22 φορές πιο πιθανό να έχεις ένα θανατηφόρο ατύχημα με αυτοκίνητο αντί με αεροπλάνο.
Έτσι λοιπόν, όταν μετρήθηκε αυτή η αύξηση στις μετακινήσεις με αυτοκίνητο, ήταν εύκολο να μετρηθεί και η αύξηση στους θανάτους που προέκυπταν από αυτή την αύξηση. Οι αριθμοί έδειξαν πως η αύξηση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα περίπου 1.000 θανάτους περισσότερους από ότι τα προηγούμενα έτη. Άρα λόγο της αλλαγής από αεροπλάνο σε αυτοκίνητο πέθανε το 1/3 των ανθρώπων που πέθανε κατά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους. Αλλά κανείς δεν το πήρε είδηση. Κανείς δεν κατάλαβε για ποιό λόγο υπήρξε αυτή η αύξηση στους θανάτους και σίγουρα όχι οι συγγενείς των θυμάτων.
Το συμπέρασμα είναι πως η φοβία για τις πτήσεις που δημιουργήθηκε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου οδήγησε πολλούς ανθρώπους στην παράλογη επιλογή του να πάρουν αυτοκίνητο και είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση των θανάτων από τροχαίο.

Τα παραπάνω παραδείγματα είναι πολύ λίγα μπροστά στο τί πραγματικά συμβαίνει γύρω μας. Η κουλτούρα του φόβου που καλλιεργείται για διάφορους λόγους (θα τους δούμε παρακάτω) είναι πολύ έντονη. Ενώ πριν από μερικά χρόνια τα παιδιά παίζανε στις αλάνες μέχρι και μετά το ηλιοβασίλεμα, σήμερα τα παιδιά βγαίνουν έξω με άγχος και επιστασία, αν βγούνε.  Ο φόβος του απαγωγέα μας έχει παγώσει παρόλο που οι απαγωγές παιδιών είναι εξαιρετικά λίγες και συνήθως γίνονται από συγγενή ή γνωστά άτομα (76%) και όχι αγνώστους. Τα παιδιά καταλήγουν να περνούν περισσότερο χρόνο στο σπίτι με αποτέλεσμα, ο καθιστικός τρόπος ζωής, να συνεισφέρει στα προβλήματα παχυσαρκίας που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια. Αλλά αυτό δεν το καταλαβαίνουμε διότι χρονικά τα δύο γεγονότα (ο εγκλεισμός και τα συμπτώματά του) δεν είναι κοντά.

Τί συμβαίνει όμως; Γιατί ο φόβος μας οδηγεί σε παράλογες αποφάσεις; Γιατί είμαστε τόσο επιρρεπείς;

Ένας λόγος είναι πως ο φόβος “πουλάει”. Μας τρομάζουν για την ασφάλεια των παιδιών μας και αγοράζουμε λογισμικό παρακολούθησης των κινήσεών τους στο διαδίκτυο. Μας τρομάζουν για τα ζιζανιοκτόνα και αγοράζουμε τα ακριβότερα “φυσικά προϊόντα” (για αυτό το θέμα θα μιλήσουμε άλλη φορά).
Ο φόβος λοιπόν είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο marketing και χρησιμοποιείται συνεχώς.

Ο άλλος λόγος είναι πως ο φόβος είναι μια απολύτως φυσική αντίδραση που εξελίχθηκε στο πρωτόγονο μυαλό μας για να μας προστατεύει και να μας βοηθήσει να επιβιώσουμε.
-Βλέπω μια σκιά πίσω από το δέντρο! Τί είναι; Ένα λιοντάρι! Τρέχα να σωθείς!
Αν δεν είχαμε το φόβο δεν θα επιβιώναμε. Ο φόβος στο μυαλό μας δουλεύει στιγμιαία, σχεδόν αυτόματα. Δεν έχουμε πολύ χρόνο να σκεφτούμε τί ακριβώς μπορεί να είναι η σκιά που βλέπουμε. Μόλις τη δούμε το μυαλό μας, μας δίνει αμέσως εντολή να την αποφύγουμε. Κάθε καθυστέρηση μπορεί να αποβεί μοιραία.
Οι ψυχολόγοι αποκαλούν αυτό το μηχανισμό Σύστημα 1. Το Σύστημα 1 είναι το “ένστικτο”, ας μου επιτραπεί η έκφραση, αυτό που μας λέει τί να κάνουμε χωρίς να το σκεφτούμε. Αυτό που μας αναγκάζει να βάλουμε τα χέρια μπροστά όταν πέφτουμε, ακόμα και όταν είναι εξαιρετικά πιθανό να τα σπάσουμε, προκειμένου να προστατέψουμε το κεφάλι μας. Αυτή τη κίνηση δεν τη σκεφτόμαστε, απλώς γίνεται.

Αντιθέτως, το Σύστημα 2 είναι αυτό που σκέφτεται λογικά και αναλύει καταστάσεις. Αυτό παίρνει τα στοιχεία από το Σύστημα 1 και αναλύει τη κατάσταση προκειμένου να φτάσει σε ένα συμπέρασμα το οποίο μπορεί και να είναι διαφορετικό από αυτό στο οποίο έφτασε το Σύστημα 1. Το πρόβλημα ξεκινά επειδή το Σύστημα 2 είναι αργό και καμιά φορά δεν εμπλέκεται καθόλου στις αποφάσεις μας. Κοιμάται.

Σε αυτές τις περιπτώσεις οι αποφάσεις παίρνονται όλες με το Σύστημα 1 το οποίο είναι μεν χρήσιμο αλλά στη βιασύνη του και με δεδομένο το γεγονός πως η ζωή μας έχει αλλάξει πολύ και δεν ζούμε πλέον στη σαβάνα, δεν προσφέρει αυτά που θα έπρεπε. Βλέπετε, το Σύστημα 1 εξελίχθηκε όταν ήμασταν πρωτόγονοι, μπορεί και όταν ήμασταν ακόμα ζώα, αλλά οι αλλαγές στη ζωή μας ήρθαν πιο γρήγορα από ότι κινείται η Εξέλιξη και έτσι το Σύστημα 1 έχει μείνει πίσω.

Όταν λοιπόν μιλάει ο φόβος, μιλάει το Σύστημα 1 το οποίο παίρνει γρήγορες αποφάσεις και δεν τις πολυσκέφτεται.

Τί μπορούμε να κάνουμε εμείς;

Ότι λέω κάθε φορά. Σκέψη, ψυχραιμία και λογική. Προφανώς δεν μιλάω για τις περιπτώσεις όπου πρέπει να γλυτώσουμε από κάποιον με μαχαίρι, αν και σε αυτή τη περίπτωση η ψυχραιμία είναι πιο σημαντική από τον πανικό.
Είναι απαραίτητο κάθε φορά που έχουμε να πάρουμε μια σημαντική απόφαση να εξετάζουμε τις επιλογές μας με προσοχή, να μαθαίνουμε όσα περισσότερα μπορούμε για το θέμα, να μη συμβουλευόμαστε μόνο πηγές που συμφωνούν με την ιδέα που έχουμε αλλά να ακούμε και την άλλη άποψη, να τα ζυγίσουμε όλα δίκαια και τότε μόνο θα μπορούμε να πούμε πως έχουμε πάρει την πιο σωστή απόφαση που θα μπορούσαμε, πάντα με δεδομένο τις πληροφορίες που έχουμε διαθέσιμες.

Ειδικά όταν αυτές οι αποφάσεις αφορούν τα παιδιά μας ή εμάς, το μυαλό μας πρέπει να είναι καθαρό και ο φόβος να μη μας επηρεάζει.

Δύσκολο.

Πηγές:

9 σημαντικά πράγματα

Για τον Tim Minchin έχω ξαναγράψει. Ταλαντούχος μουσικός και κωμικός, φωνακλάς άθεος σαν εμένα, μόνο που αυτόν τον παρακολουθούν χιλιάδες ενώ εμένα 17, στις καλές ημέρες. Έχουμε βέβαια και άλλες διαφορές όπως η πυκνότητα τριχών στο κεφάλι και η ποσότητα και ποιότητα μουσικού ταλέντου. Αλλά έχουμε και μερικά κοινά και ένα από αυτά είναι πως συμφωνούμε σχετικά με το νόημα της ζωής.

Δείτε το λόγο που εκφωνεί στο UWA από όπου αποφοίτησε και δώστε προσοχή στα 9 σημεία που ζητάει από τους φοιτητές να προσέξουν στη ζωή τους. Το video είναι 18 λεπτά αλλά δείτε το μέχρι το 11. Στο 6:30 περίπου δίνει ένα εξαιρετικό ορισμό της επιστήμης.

Καλή διασκέδαση.

Η ομοιοπαθητική γιατρεύει τα πάντα

Χθες έγραφα πως μια έρευνα έχει δείξει πως όταν κάποιοι έχουν δυνατά πιστεύω για κάποιο θέμα τότε ότι επιχειρήματα και αν τους δώσεις, ότι αποδείξεις και αν τους παρουσιάσεις, έχουν την τάση να τις αγνοούν και να προσκολλούνται με μεγαλύτερη δύναμη στα πιστεύω τους.

Είναι λοιπόν πολύ πιθανό να έχει συμβεί το ίδιο και με τους ομοιοπαθητικούς οι οποίοι δέχονται επίθεση από την επιστήμη και δη την ιατρική η οποία βέβαια είναι το εργαλείο των μεγάλων φαρμακευτικών που πουλάνε θανατηφόρα σκουπίδια, που ξεγελούν τον κόσμο, που προκαλούν μιζέρια και στενοχώρια, που μας κάνουν πειραματόζωα, που…που…που, όρεξη να έχω να γράφω και εσείς να διαβάζετε. Αν θέλετε τη γνώμη μου για την ομοιοπαθητική δείτε εδώ και αν θέλετε να πάρετε μια γρήγορη γεύση δείτε το βίντεο στο τέλος.

Έτσι λοιπόν είμαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω τις νέες κατακτήσεις της ομοιοπαθητικής. Τα νέα σκευάσματα που υπόσχονται νέα επίπεδα ανακούφισης από σημαντικές παθήσεις. Στο site του John Benneth μπορείτε να μάθετε πως η ομοιοπαθητική δίνει λύνει στα παρακάτω (τα νούμερα είναι ετήσια κρούσματα στην Αμερική):

  • 14.000 ατυχήματα στην εργασία: Δίνοντας aconitum napellum θα μπορούσε να μειωθεί το σοκ. Αν το ήξερα νωρίτερα θα είχα γλυτώσει το χτύπημα του μεγάλου ποδοδάχτυλου σε αυτή την καταραμένη παλέτα που άφησαν μέσα στη μέση σίγουρα σαν παγίδα για εμένα! Κάτι για τις συνωμοσίες εναντίον μου γιατί δεν έχει η ομοιοπαθητική;
  • 20.000 δηλητηριάσεις  από το βακτήριο E Coli: Μία δόση Pyrogenium αρκεί να λύσει αυτό το πρόβλημα και η γυναίκα μου θα είχε γλυτώσει αρκετές ώρες καθισιού στη τουαλέτα (αν και δεν είμαι σίγουρος τί είχε ακριβώς, απλώς είχε φάει εκείνα τα οικολογικά λαχανάκια Βρυξελλών).
  • 30.000 παιδιά κακοποιούνται το χρόνο από τους γονείς τους. Το Magnesium muriaticum θα μπορούσε να βοηθήσει. Δεν διευκρινίζεται ποιός πρέπει να ακολουθήσει την ομοιοπαθητική θεραπεία, οι γονείς ή το παιδί, αλλά ας το πάρουν και οι δύο να είμαστε σίγουροι.
  • 60.000 άτομα δηλητηριάζονται από τοξικά χημικά: Δεν μας δίνει συγκεκριμένο σκεύασμα αλλά γενικά η ομοιοπαθητική βοηθάει και αυτές τις περιπτώσεις. Τώρα τί εννοεί με τη λέξη χημικά δεν είναι ξεκάθαρο μιας και όλος ο κόσμος γύρω μας είναι προϊόν της χημείας και όλα μπορούν να είναι τοξικά. ΟΛΑ!
  • 85.000 τραυματισμοί από όπλα και από αυτούς οι 38.000 οδηγήθηκαν στο θάνατο: εδώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια ευρεία γκάμα σκευασμάτων όπως edum pelustre , aconitum napellum και arnica Montana. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα έχει όρεξη να πυροβολήσει το πόδι του με τη κυνηγετική καραμπίνα, ας πάρει ένα από τα παραπάνω και η όρεξη θα του περάσει. Αν λειτουργούσε αποτρεπτικά για την όρεξη για σοκολάτα σήμερα θα έβλεπα τους κοιλιακούς μου.
  • 100.000 άτομα αρρωσταίνουν από μικρόβια σχετικά με τη δουλειά τους: πάρτε Tuberculinum, Am-c. ARS. Bar-c. Bell. CALC. Caust. Chin. Cina Hep. Iod. Kali-c. Lach. Lyc. Merc. Nit-ac. Nux-v. Phos. Puls. Rhus-t. Sil. SULPH και θα δείτε! Δεν έχω ιδέα τί είναι τα παραπάνω, απλώς αντιγράφω.
  • 100.000 άτομα πεθαίνουν από αρρώστιες σχετικές με τη δουλειά τους: και εδώ η ομοιοπαθητική έχει τη λύση αλλά δεν μας λέει τί να πάρουμε. Σε αυτό το σημείο αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως η καλύτερη λύση είναι απλώς να αλλάξεις δουλειά.

και τέλος, το καλύτερο από όλα

  • 150.000 παιδιά εξαφανίζονται κάθε χρόνο: Η ομοιοπαθητική το λύνει και αυτό με Absin. Cimic. OP. Phos. Plb. Rhus-t. Staph. Stram., Falco-p, και Magnesium muriaticum. Απίστευτο και όμως αληθινό, αλλά πάλι δεν διευκρινίζει ποιός πρέπει να κάνει αυτή τη θεραπεία, το παιδί που εξαφανίζεται, οι γονείς που πιθανόν να το σπρώχνουν με την κακοποίηση (εμ, δεν πήραν το φάρμακο που είπαμε και να!), οι πιθανοί απαγωγείς, όλοι οι παραπάνω;

Δεν ξέρω εσάς αλλά τέτοιες βλακείες εμένα με θυμώνουν πολύ, πάρα πολύ. Το να ισχυριστεί κάποιος πως με ζάχαρη και νερό μπορεί να θεραπεύσει το κρύωμα είναι ένα θέμα. Η επιστήμη είναι ξεκάθαρη, αλλά τέλος πάντων.

Αλλά το να ισχυριστεί πως με την ομοιοπαθητική θα μειώσει την παιδική κακοποίηση, ή πως θα μειώσει τις εξαφανίσεις παιδιών…ε, νομίζω πως αν κάπου έπρεπε να έχουμε τραβήξει μια γραμμή, το σημείο θα ήταν πολύ πιο πίσω από αυτά που μαθαίνουμε από τον John Benneth. Αν μη τί άλλο ίσως θα έπρεπε άμεσα να κληθεί ο συγκεκριμένος κύριος να αποδείξει τα λεγόμενά του. Αν δεν μπορέσει τότε να γίνει γνωστό πως είναι τσαρλατάνος για να το μάθουν και οι ανυποψίαστοι.

Γιατί άλλο είναι να πατάς στο φαινόμενο του πλασέμπο για να πουλήσεις νερό και άλλο είναι να παίζεις με ανθρώπινες ζωές  σε αυτό το επίπεδο. Κάπου πρέπει να σταματήσει.

Πηγές: