Ο μύθος της (νέο)φιλελεύθερης Ελλάδας


Κάθε φορά που σκέφτομαι να γράψω ένα πολιτικού περιεχομένου κείμενο αλλάζω γνώμη πάνω από 10 φορές. Είμαι διστακτικός γιατί στην Ελλάδα όχι μόνο είμαστε όλοι ειδικοί στην πολιτική και άλλους πολλούς τομείς, είμαστε και απόλυτα σίγουροι για το δίκιο μας, το οποίο συνήθως μας πνίγει και όταν πέσουμε πάνω σε μια αντίθετη άποψη τότε, συχνά, αντιδρούμε έντονα. Εγώ όμως δεν ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τέτοιου είδους συγκρούσεις, κυρίως επειδή δεν είμαι ειδικός αλλά και επειδή δεν συνοδεύονται από επιχειρήματα αλλά από βρυχηθμούς, κατάρες και χειρονομίες. Σε ένα βαθμό φοβάμαι πως και αυτό το άρθρο θα δημιουργήσει τέτοιες αντιδράσεις. Θα μου πείτε γιατί το γράφω αφού δεν μου αρέσουν τα αποτελέσματα και η ερώτηση θα είναι σωστή. Το πρόβλημα με εμένα είναι πως, πιο πολύ και από τις ακραίες αντιδράσεις, ενοχλούμαι από τις συνέπειες που έχουν αυτές, δηλαδή τη διάθεση των αντιδρώντων να με “τρομάξουν” ώστε να μη τολμάω να εκφράσω τη διαφορετική μου άποψη. Και επειδή, όχι μόνο δεν είμαι φασίστας, αλλά κυρίως επειδή θεωρώ πως η ελευθερία του λόγου είναι ίσως το πιο σημαντικό αγαθό που μας έχει δώσει η δημοκρατία, για αυτό και μπαίνω στη διαδικασία να το γράψω.
Άλλος λόγος είναι πως απλώς γουστάρω και αν σε κάποιον δεν αρέσει ας μη το διαβάσει ρε παιδί μου!

Τα τελευταία 4 χρόνια λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, ίσως τη δυσκολότερη της σύγχρονης ιστορίας της. Το κράτος έχει χρεοκοπήσει, έχουμε αναγκαστεί να δανειστούμε από το ΔΝΤ και την ΕΕ για να μη κηρύξουμε στάση πληρωμών και, προκειμένου να προχωρήσει ο δανεισμός, μας ζητάν να κάνουμε αλλαγές στην οικονομία μας. Οι αλλαγές αυτές είναι εξαιρετικά οδυνηρές για δύο κυρίως λόγους: 1) γιατί γίνονται απότομα και όλες μαζί (μιας και δεν έγινε καμία από τις αλλαγές που ζητούσε το μνημόνιο 1 γίνονται όλες τώρα), 2) γιατί μας χτυπάνε απ’ ευθείας στο βιοτικό επίπεδο χαμηλώνοντάς το στην πραγματική του θέση (υψηλό βιοτικό επίπεδο με δανεικά δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικό).

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Πρωτίστως οι δανειστές μας ενδιαφέρονται να πάρουν τα δανεικά πίσω και όχι να ορίσουν τί αλλαγές θα κάνουμε στην οικονομία. Αν τους λέγαμε και τους πείθαμε πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω διότι εμείς θα παίξουμε το διαγαλαξιακό ΛΟΤΤΟ και οι φίλοι μας από τον Αστερισμό της Ανδρομέδας ή τον πλανήτη Σείριο μας έχουν υποσχεθεί πως θα το κερδίσουμε, δεν θα τους άκουγες να παραπονιούνται καθόλου. Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρει τί θα κάνουμε για να δώσουμε τα χρήματα, αρκεί να τα δώσουμε.
Επειδή όμως δεν γίνονται θαύματα, τουλάχιστον δεν γίνονται θαύματα που να μην αφήνουν καμία αμφιβολία για τη φύση τους, οι δανειστές μας επιμένουν να δουν αλλαγές στην οικονομία μας με στόχο να μπορέσει να παράξει αυτά τα χρήματα για να πάρουν πίσω τα δανεικά. Πώς θα γίνει αυτό; Υπάρχουν αρκετοί τρόποι, αντικρουόμενοι και μη. Η Ελληνική κυβέρνηση, αρχικά με ΓΑΠ και μετά με τον Αντώνη Σαμαρά, πήρε την απόφαση να μην κόψει από το δημόσιο, που ήταν και είναι το βασικό πρόβλημα (όχι μόνο το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά τα έξοδα του κράτους συνολικά), αλλά να αυξήσει τη φορολογία επί δικαίων και αδίκων. Τεράστιο λάθος διότι απλώς κατέστρεψε τη μηχανή που παράγει τον πλούτο σε αυτή τη χώρα, που δεν είναι άλλη από τον ιδιωτικό τομέα. Με αυτό το τρόπο λοιπόν και δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά και δημιούργησε νέα.
Όταν ο κόμπος έφτασε στο χτένι και τα χρήματα δεν “βγαίνανε” γιατί η αγορά “έκατσε” και έπρεπε να κόψει και από το δημόσιο, τότε οι κινήσεις αυτές ήρθαν να επιβαρύνουν ένα ιδιωτικό τομέα που χαροπαλεύει και δεν μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς.

Τώρα που άλλαξαν όλα και οι “καλές” εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτή, ψάχνουμε να βρούμε τί φταίει και έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ακούονται λοιπόν διάφορα και ένα από τα πιο δημοφιλή είναι τα περί Φιλελεύθερης οικονομίας. Ότι δηλαδή είναι η (νέο)φιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούμε που μας έχει φέρει σε αυτό το σημείο, πως η (νέο)φιλελεύθερη οικονομία είναι κακιά και πως αυτή φταίει για όλα τα δεινά.

Αλλά, αν θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενα όντα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: πράγματι η Ελλάδα έχει φιλελεύθερη πολιτική και οικονομία και πώς είναι μια φιλελεύθερη οικονομία;

Μια φιλελεύθερη λοιπόν οικονομία θα είχε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

  • Η αγορά εργασίας θα ήταν ανοικτή
  • Το κράτος μικρό και σε αριθμό υπαλλήλων αλλά και σε παρεμβάσεις.
  • Γραφειοκρατία ελάχιστη. Δυστυχώς μηδενική γραφειοκρατία δεν νομίζω πως είναι εφικτό, αλλά η ψηφιοποίηση των υπηρεσιών (web services) μας δίνει τη δυνατότητα σημαντικής μείωσης διαδικασιών.
  • Ιδιωτική οικονομία. Τα χρήματα διανέμονται στην αγορά για ανταγωνιστικές επενδύσεις
  • Μειωμένη φορολογία. Σε σχέση με τη φορολογία που έχουμε στην Ελλάδα δηλαδή, όχι μηδενική.
  • Δυνατότητα επιλογής φορέα ασφάλισης. Ιδιωτικό ή κρατικό, ή και τα δύο
  • Συντάξεις δίκαιες, ανάλογα των ενσήμων και του χρόνου προσφοράς, χωρίς εξαιρέσεις, όχι απαραίτητα κρατικές.
  • Κοινωνικό κράτος που θα λειτουργεί σαν επιχείρηση, θα παράγει κέρδη και όχι χρέη και δεν θα δανείζεται αλλά θα επενδύει τα κέρδη σε υπηρεσίες για τον πολίτη
  • Κρατική και ιδιωτική εκπαίδευση μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και προσανατολισμούς.
  • Διαχωρισμός των εξουσιών, πχ δικαιοσύνη ανεξάρτητη του κράτους
  • Ανεξάρτητοι πολίτες, όχι ενωμένοι με ομφάλιο λώρο με το κράτος.

Η οικονομία της Ελλάδας από το 1981 και μέχρι σήμερα μπορεί να περιγραφεί, πάνω κάτω, από τα παρακάτω σημεία:

  • Έχει μεγάλο έως τεράστιο, για το δικό της μέγεθος, κράτος
  • Έχει πολλά επαγγέλματα που είναι κλειστά (με ακριβές άδειες, με γεωγραφικούς περιορισμούς, με πληθυσμιακούς περιορισμούς και άλλες πρωτότυπες μεθόδους)
  • Έχει εκτεταμένη γραφειοκρατία. Αυτό ίσως είναι ευφημισμός μιας και η γραφειοκρατία της είναι τόσο μεγάλη που είναι απορίας άξιο πως κινείται οτιδήποτε.
  • Κρατικοδίαιτη οικονομία. Τα χρήματα τα χειρίζεται το διεφθαρμένο κράτος με τα γνωστά αποτελέσματα
  • Έχει υψηλή άμεση και έμμεση φορολογία. Από τα παράβολα που πρέπει να πληρώσεις προκειμένου απλώς να μπεις σε μια δημόσια υπηρεσία, μέχρι το 80% προκαταβολής φόρου.
  • Έχει υποχρεωτική κρατική ασφάλιση
  • Έχει πλούσιες συντάξεις σε άτομα που είναι 45 και φτωχές σε άλλους που είναι 65.
  • Το κράτος συντηρείται μέσω δανείων (εκδόσεις ομολόγων, κα)
  • Εκπαίδευση κυρίως δημόσια και συνεχή εμπόδια στην ιδιωτική
  • Δικαιοσύνη σιαμαία με το κράτος
  • Όταν κάτι δεν πάει καλά, όλοι ζητούν να μάθουν “μα που είναι το κράτος”

Τα παραπάνω, και αρκετά περισσότερα, συμβαίνουν ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα και σε καμία περίπτωση δεν δείχνουν μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, διακυβέρνηση ή προδιάθεση. Όλες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί μέχρι σήμερα, ειδικά από την κυβέρνηση Σαμαρά, είναι μακριά από αυτές τις λογικές. Αν μη τί άλλο δεν θα δυσκολευόμασταν να χαρακτηρίσουμε την Ελλάδα μια αριστερή χώρα με αριστερές κυβερνήσεις και αριστερό λαό.

Το αστείο είναι πως σε συζητήσεις με αριστερούς το μόνο που μπορούν να προτείνουν σαν επιχείρημα “αθωότητας” της παράταξής τους είναι πως δεν έχει κυβερνήσει και συνεπώς δεν έχει ευθύνες. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, και ειδικά όταν είσαι στη Βουλή, δεν λες απλώς «όχι» σε ότι διαφωνείς, αλλά προσφέρεις και εναλλακτικές λύσεις βασισμένες σε λογικά επιχειρήματα. Προσοχή εδώ οι αριστεροί. Λογικά επιχειρήματα δεν είναι “διαφωνώ με την χ πολιτική και προτείνω εναλλακτικά τη πολιτική του κόμματός μου”. Εναλλακτική πολιτική είναι να λες και που θα βρεις τα χρήματα να εφαρμόσεις τη πολιτική του κόμματός σου. Αυτό ακριβώς είναι που δεν κάνει η αριστερά εδώ και χρόνια, προτείνει ότι θέλει αλλά δεν λέει πως θα το εφαρμόσει.

Ειδικά o ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που υπόσχεται να φέρει πίσω τα πάντα χωρίς όμως να λέει που θα βρει το χρήμα. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ πως η επιλογή «τυπώνω χρήμα και λύνω τα προβλήματά μου» ανήκει στη χώρα του Πήτερ Παν και όχι σε μια χώρα αυτού του πλανήτη.

Συνεπώς αδυνατώ να καταλάβω γιατί η βασική και συνηθέστερη “βρισιά” που ακούω όταν κάποιοι μιλάνε για την οικονομία είναι πως η Χ πολιτική είναι φιλελεύθερη και άρα κακιά. Αφού μέχρι σήμερα δεν την έχουμε εφαρμόσει πουθενά, πως ξέρουμε πως είναι λάθος; Από τις εμπειρίες που έχουν οι άλλες χώρες; Αν όμως αυτό το επιχείρημα ισχύει, τότε δεν θα έπρεπε να συζητάμε καθόλου για Σοσιαλισμό και Κομουνισμό μιας και όπου έχει εφαρμοστεί, όπως προτείνουν να γίνει οι αριστεροί φίλοι έτσι για να δούμε και αυτό πως είναι, έχει αποτύχει. Και δεν έχει αποτύχει απλώς, έχει καταστρέψει την οικονομία των χωρών, έχει φτωχύνει τους πολίτες και, το κυριότερο, έχει καταστρέψει το μυαλό τους και τη διάθεσή τους για δημιουργία, μιας και η λογική “ο κάθε ένας παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του” είναι ότι πιο ισοπεδωτικό έχει ειπωθεί ποτέ. Αλλά αυτό επιδιώκει η αριστερά, την πραγματική ισοπέδωση της κοινωνίας σε ένα επίπεδο το οποίο η ίδια θεωρεί δίκαιο. Είπαμε όμως, αυτή η λογική απέτυχε.

Συνεπώς από πουθενά δεν προκύπτει πως η Ελλάδα ήταν, είναι ή θα είναι στο άμεσο μέλλον μια χώρα με φιλελεύθερη πολιτική. Αντιθέτως αβίαστα προκύπτει πως η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αριστερές κυβερνήσεις, ακόμα και αν οι ίδιες δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως τέτοιες. Είναι προφανές πως σε αυτή τη χώρα οι πολιτικοί δεν τολμούν να πουν σε ποιό πολιτικό χώρο πραγματικά ανήκουν.

Τί γίνεται τώρα; Τί επιλογές έχουμε;

Από τα κόμματα της Βουλής φοβάμαι πως κανένα δεν μπορεί να βοηθήσει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν ανθρώπους που δημιούργησαν τη κατάσταση και δεν έχουν μάθει να σκέφτονται σωστά. Νέα στελέχη έχουν ελάχιστα οπότε μάλλον δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η αριστερά, και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και σε υποσχέσεις και σε στελέχη. Παράλληλα έχει τόσο αλλοπρόσαλλο κόσμο μέσα του που, ακόμα και αν ήξερε ο ηγέτης του πως να ηγηθεί, πάλι σαν μεθυσμένο θα προχωρούσε.
Η ΧΑ δεν έχει πολιτικές εξόδου από την κρίση. Αντιθέτως, από αυτά που διάβασα στο πρόγραμμά της, έχει μόνο πολιτικές απομονωτισμού από τις χώρες που είναι φίλια προσκείμενες στο Ισραήλ. Βλέπω να μας κάνει μια χώρα παρία μέσα στην Ευρώπη.

Το μόνο που μένει είναι να σκεφτούμε λογικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τί συμφέρει τα παιδιά μας και όχι εμάς, γιατί σε αυτά θα λογοδοτήσουμε, και να ψηφίσουμε το κόμμα που μας εμπνέει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Οι εκλογές δεν αργούν τόσο όσο νομίζουμε και θα είναι και αυτές κρίσιμες. Ας είμαστε ψύχραιμοι και λογικοί όταν θα ψηφίσουμε.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , ,

2 thoughts on “Ο μύθος της (νέο)φιλελεύθερης Ελλάδας

  1. Andreas Teschner Αύγουστος 2, 2013 στο 18:46 Reply

    Wow, Theodore! I didn’t know you could do that. I find this a very logical and reasonable approach, and swimming against the (Greek Main-stream) quite a laudable effort. The first paragraph unfortunately really shows in what a shitty situation people like you are currently in, and illustrates one of the subliminal reasons, why we had to leave.
    Bravo!!!

    Μου αρέσει!

  2. Kostas Labropoulos Ιανουαρίου 12, 2015 στο 00:02 Reply

    οτι πιο λογικο εχω διαβασει μεσα σε αυτη τη ζουγκλα του διαδικτυου, Ειναι αποριας αξιο που τοσο αυτονοητα πραγματα τα αγνοει το 80% των Ελληνων!!! 8/10 γνωστους μου θεωρουν εγκυρη οτι βλακεια διαβαζουν στο defence.net η makeleio, ακομα και αν αυτη περιλαμβανει ανασταση εθναρχων απο τον αλλο κοσμο, η ξεμαρμαρωμα μαρμαρωμενων Βασιλιαδων! ενω αγνοουν σημαντικα θεματα οπως αυτα στο αρθρο!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: