Τα δικαιώματα των ζώων


Το θέμα αυτό με τριγυρνάει εδώ και πολλές εβδομάδες αλλά αμφιταλαντεύομαι πολύ. Από τη μία είναι η βαθιά αγάπη που τρέφω προς την πλειοψηφία των ζώων και ο σεβασμός που έχω για την υπόλοιπη φύση. Από την άλλη ο ορθολογιστής μέσα μου, μου λέει πως πρέπει να αντιμετωπίζω τα θέματα με ψυχραιμία και λογική και όχι συναισθηματικά διότι κινδυνεύω να κάνω λάθος. Έτσι λοιπόν το καθυστέρησα αρκετά μέχρι να ωριμάσει μέσα μου.

Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσω από την αρχή είναι η στάση μου σχετικά με τα δικαιώματα των ζώων και μετά να προχωρήσω σε επιμέρους περιπτώσεις και να προσπαθήσω να δικαιολογήσω τη στάση μου.

Από μικρός οι γονείς μου με έχουν μάθει όχι μόνο να μη φοβάμαι τα ζώα, αλλά να τα αγαπώ, ειδικά αυτά που είναι “κοντά μας”. Έχω αδυναμία στα σκυλιά και στα γατιά και όσα έχουν περάσει από τη ζωή μου, με εξαίρεση το πρώτο σκυλί, ήταν ζώα του δρόμου που τα μαζέψαμε για διάφορους λόγους. Ακόμα και σήμερα που στην οικογένεια έχουμε 2 σκυλιά και 2 γατιά, όλα βρέθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο δρόμο και από εκεί κατέληξαν στην αγκαλιά των παιδιών μου όπου και βασανίζονται. Είμαι σίγουρος πως κάποιες στιγμές, αν είχαν λαλιά, θα μας έλεγαν: ή πάρτε τα παιδιά από πάνω μου, ή αφήστε με πίσω στο δρόμο να ηρεμήσω.

images

Προσπαθώ λοιπόν να “εκπαιδεύσω” και τα παιδιά μου με την ίδια λογική που χρησιμοποιώ και εγώ: να αγαπάμε όλα τα πλάσματα της φύσης και αν δεν μπορούμε να τα αγαπήσουμε, γιατί το να αγαπήσουμε μια κατσαρίδα δεν είναι εύκολο, τουλάχιστον πρέπει να τα σεβόμαστε. Κανείς να μη πάρει ποτέ σκυλί στο σπίτι του αν δεν θέλει, αλλά τουλάχιστον να μην κακομεταχειρίζεται τα αδέσποτα.

Θεωρώ επίσης πως ο άνθρωπος που θέλει να δείξει πως έχει ένα ανώτερο ηθικό επίπεδο, και αυτό ισχύει περισσότερο για τους θρήσκους ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν πως την ηθική τη κληρονόμησαν από το θεό και όχι τόσο για τους άθεους των οποίων η ηθική έρχεται με άλλο τρόπο, θα πρέπει να το δείξεις στα πιο αδύναμα πλάσματα: τα παιδιά, τα ζώα και τους ηλικιωμένους. Αν δεν είσαι σωστός σε αυτές τις κατηγορίες τότε καλό θα είναι να επανεξετάσεις τις ηθικές σου αρχές.

Στην αρχή

Κοιτώντας την ιστορία των ανθρώπων στο πλανήτη, βλέπουμε πως τα ζώα τα χρησιμοποιούμε είτε σαν εργαλεία είτε σαν τροφή. Αν δούμε το θέμα από την εξελικτική/βιολογική άποψη, τότε αυτή η συμπεριφορά είναι λογική και φυσιολογική. Ζώα ήμασταν (και είμαστε) και πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια δεν βρισκόμασταν, όπως σήμερα, στην κορυφή της διατροφικής αλυσίδας. Άλλα ζώα, πιο δυνατά μας χρησιμοποιούσαν για τροφή. Καθώς γίναμε πιο έξυπνοι αυτή η ισορροπία άλλαξε, αλλά μέσα μας ο ρόλος των ζώων δεν έχει αλλάξει δραματικά. Τα χρησιμοποιούμε ακόμα, κατά κύριο λόγο, για τροφή.

Προσοχή! Ως εδώ δεν βρίσκω κάτι κακό διότι έτσι είναι στημένη η φύση μέρος της οποίας είμαστε και ας το ξεχνάμε. Πρέπει να φάμε για να επιβιώσουμε και μια καλή πηγή τροφής είναι τα άλλα ζώα. Δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από αυτά που επίσης σκοτώνουν και τρώνε.

Αναπαραγωγή για τροφή

Οι ανάγκες μας βέβαια συνεχώς αυξάνονται και οι παραδοσιακές μορφές αναπαραγωγής και εκμετάλλευσης των ζώων δεν ήταν αρκετές για να μας καλύψουν, με αποτέλεσμα να προχωρήσουμε σε πολλές λύσεις που τελικά προκαλούν απίστευτο πόνο και ταλαιπωρία στα ζώα που ούτως ή άλλως είναι καταδικασμένα στο θάνατο. Σε αυτό το θέμα είμαστε λίγο υποκριτές και θα εξηγήσω. Θέλουμε να φάμε κρέας, και καταλαβαίνουμε πως η λογική του ελεύθερου κοπαδιού από το οποίο θα επιλέγουμε μερικά ζώα που θα θανατώνουμε όταν υπάρχει ανάγκη, δεν λειτουργεί. Οι ζήτηση για κρέας είναι τόσο μεγάλη που η βιομηχανοποίηση ήταν αναπόφευκτη. Αυτή η βιομηχανοποίηση έφερε και συνθήκες που, όπως είπα και πιο πάνω, προκαλούν χωρίς αμφιβολία μεγάλη δυσφορία στα ζώα. Ίσως να είμαι επιεικής στη περιγραφή μου αλλά προσπαθώ να μη παρασυρθώ από τα αισθήματα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως πιστεύω πως οι μέθοδοι αυτοί είναι σωστοί και θα πρέπει να συνεχίσουν να εφαρμόζονται.

Cow_female_black_white
Από την άλλη όμως θέλουμε κρέας φθηνό για να μπορούμε να φάμε όλοι (όσοι θέλουμε τέλος πάντων) και αν ακριβύνει τότε καταριόμαστε θεούς και δαίμονες και ζητάμε λύση από τις κυβερνήσεις. Δεν ξέρω ποιά θα μπορούσε να είναι η μαγική λύση που θα κρατούσε τις τιμές χαμηλά και παράλληλα θα επέτρεπε στα ζώα να ζουν λιγότερο δύσκολη ζωή, αλλά είμαι σίγουρος πως μπορούμε να τις βρούμε. Ίσως να πρέπει να δεχθούμε μια μικρή αύξηση στη τιμή προκειμένου να νιώθουμε πως ηθικά είμαστε δικαιωμένοι. Από την άλλη βέβαια, οι νόμοι της αγοράς είναι αμείλικτοι και όποιος έχει καλύτερη τιμή μάλλον θα πουλήσει καλύτερα (δεν θα αναλύσω εδώ πως δουλεύουν οι αγορές και από τι προκύπτουν οι αλλαγές στις τιμές).
Ναι λοιπόν, η κατάσταση στη βιομηχανία τροφής είναι άσχημη, αλλά στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι διότι εμείς είμαστε που πιέζουμε συνεχώς τους προμηθευτές να έχουν καλύτερες τιμές. Λογικό είναι λοιπόν να υπάρχουν προβλήματα. Αν θέλουμε να είμαστε ηθικά “ανώτεροι” πρέπει να το δείξουμε στην πράξη.

Τα ζώα για διασκέδαση

Το Τσίρκο

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι το τσίρκο. Μικρός είχα πάει αρκετές φορές και θυμάμαι πως περνούσα καλά. Την τελευταία φορά που πήγα όμως το τσίρκο αυτό είχε και ένα νούμερο με σκυλιά των οποίων τη συμπεριφορά γνώριζα καλά μιας και έχω πολλές εμπειρίες από αυτά. Μπορούσα λοιπόν να δω στα μάτια τους το φόβο που είχαν όταν κοίταζαν τους παρουσιαστές και η καρδιά μου τσάκισε διότι κατάλαβα πως αυτό πρέπει να συμβαίνει και με τα άλλα ζώα, απλώς δεν μπορούσα να “διαβάσω” τη συμπεριφορά τους.

tigerssitting
Από τότε όχι μόνο δεν έχω ξαναπάει, όχι μόνο δεν έχουν πάει τα παιδιά μου και ούτε θα πάνε, αλλά είμαι κάθετα αντίθετος σε κάθε μορφή τσίρκου. Είναι απαρχαιωμένα και πρέπει να βγει νόμος να τα απαγορεύει. Δεν προσφέρουν πλέον, αν προσφέρανε ποτέ.

Ο ζωολογικός κήπος

Δεύτερο στο μυαλό μου έρχονται οι ζωολογικοί κήποι. Εδώ τα πράγματα τα βλέπω διαφορετικά. Σε αντίθεση με τα παλαιότερα χρόνια που οι ΖΚ ήταν σιδερένια κλουβιά χωρίς χώρο και αέρα, οι σημερινοί ΖΚ είναι στη συντριπτική πλειοψηφία πολύ διαφορετικοί. Τα ζώα έχουν χώρο να κινηθούν, να απασχοληθούν και να διασκεδάσουν, υποθέτω, γιατί δεν μπορώ να διαβάσω το μυαλό τους, αλλά ούτε και κανείς άλλος μπορεί.

Life-of-Pi-610x250
Πρόσφατα διάβασα το Life of Pi το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα. Ο πατέρας του ήρωα έχει ένα ΖΚ και κάποια στιγμή στο βιβλίο αναφέρει τα εξής:

I have heard nearly as much nonsense about zoos as I have about God and religion. Well-​meaning but misinformed people think animals in the wild are “happy” because they are “free”. These people usually have a large, handsome predator in mind, a lion or a cheetah (the life of a gnu or of an aardvark is rarely exalted). They imagine this wild animal roaming about the savannah on digestive walks after eating a prey that accepted its lot piously, or going for calisthenic runs to stay slim after overindulging. They imagine this animal overseeing its offspring proudly and tenderly, the whole family watching the setting of the sun from the limbs of trees with sighs of pleasure. The life of the wild animal is simple, noble and meaningful, they imagine. Then it is captured by wicked men and thrown into tiny jails. Its “happiness” is dashed. It yearns mightily for “freedom” and does all it can to escape. Being denied its “freedom” for too long, the animal becomes a shadow of itself, its spirit broken. So some people imagine. 

This is not the way it is.

Animals in the wild lead lives of compulsion and necessity within an unforgiving social hierarchy in an environment where the supply of fear is high and the supply of food low and where territory must constantly be defended and parasites forever endured. What is the meaning of freedom in such a context? Animals in the wild are, in practice, free neither in space nor in time, nor in their personal relations. In theory—that is, as a simple physical possibility—an animal could pick up and go, flaunting all the social conventions and boundaries proper to its species. But such an event is less likely to happen than for a member of our own species, say a shopkeeper with all the usual ties—to family, to friends, to society—to drop everything and walk away from his life with only the spare change in his pockets and the clothes on his frame. If a man, boldest and most intelligent of creatures, won’t wander from place to place, a stranger to all, beholden to none, why would an animal, which is by temperament far more conservative? For that is what animals are, conservative, one might even say reactionary. The smallest changes can upset them. They want things to be just so, day after day, month after month. Surprises are highly disagreeable to them. You see this in their spatial relations. An animal inhabits its space, whether in a zoo or in the wild, in the same way chess pieces move about a chessboard—significantly. There is no more happenstance, no more “freedom”, involved in the whereabouts of a lizard or a bear or a deer than in the location of a knight on a chessboard. Both speak of pattern and purpose. In the wild, animals stick to the same paths for the same pressing reasons, season after season. In a zoo, if an animal is not in its normal place in its regular posture at the usual hour, it means something. It may be the reflection of nothing more than a minor change in the environment. A coiled hose left out by a keeper has made a menacing impression. A puddle has formed that bothers the animal. A ladder is making a shadow. But it could mean something more. At its worst, it could be that most dreaded thing to a zoo director: a symptom, a herald of trouble to come, a reason to inspect the dung, to cross-​examine the keeper, to summon the vet. All this because a stork is not standing where it usually stands!

Don’t we say, “There’s no place like home”? That’s certainly what animals feel. Animals are territorial. That is the key to their minds. Only a familiar territory will allow them to fulfill the two relentless imperatives of the wild: the avoidance of enemies and the getting of food and water. A biologically sound zoo enclosure—whether cage, pit, moated island, corral, terrarium, aviary or aquarium—is just another territory, peculiar only in its size and in its proximity to human territory. That it is so much smaller than what it would be in nature stands to reason. Territories in the wild are large not as a matter of taste but of necessity. In a zoo, we do for animals what we have done for ourselves with houses: we bring together in a small space what in the wild is spread out. Whereas before for us the cave was here, the river over there, the hunting grounds a mile that way, the lookout next to it, the berries somewhere else—all of them infested with lions, snakes, ants, leeches and poison ivy—now the river flows through taps at hand’s reach and we can wash next to where we sleep, we can eat where we have cooked, and we can surround the whole with a protective wall and keep it clean and warm. A house is a compressed territory where our basic needs can be fulfilled close by and safely. A sound zoo enclosure is the equivalent for an animal (with the noteworthy absence of a fireplace or the like, present in every human habitation). Finding within it all the places it needs—a lookout, a place for resting, for eating and drinking, for bathing, for grooming, etc.—and finding that there is no need to go hunting, food appearing six days a week, an animal will take possession of its zoo space in the same way it would lay claim to a new space in the wild, exploring it and marking it out in the normal ways of its species, with sprays of urine perhaps. Once this moving-​in ritual is done and the animal has settled, it will not feel like a nervous tenant, and even less like a prisoner, but rather like a landholder, and it will behave in the same way within its enclosure as it would in its territory in the wild, including defending it tooth and nail should it be invaded. Such an enclosure is subjectively neither better nor worse for an animal than its condition in the wild; so long as it fulfills the animal’s needs, a territory, natural or constructed, simply is, without judgment, a given, like the spots on a leopard. One might even argue that if an animal could choose with intelligence, it would opt for living in a zoo, since the major difference between a zoo and the wild is the absence of parasites and enemies and the abundance of food in the first, and their respective abundance and scarcity in the second. Think about it yourself. Would you rather be put up at the Ritz with free room service and unlimited access to a doctor or be homeless without a soul to care for you? But animals are incapable of such discernment. Within the limits of their nature, they make do with what they have.”

Εν συντομία, αυτό που μας λέει είναι πως τα ζώα στη φύση δεν είναι πραγματικά ελεύθερα, όχι με την έννοια που θέλουμε να πιστεύουμε. Δεν είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμή να παρατήσουν τη ζωή που ζούνε και να αρχίσουν μια νέα. Είναι μέλη αυστηρά ιεραρχημένων κοινωνιών, έχουν υποχρεώσεις και κανόνες. Στην πραγματικότητα ένα ζώο είναι τόσο ελεύθερο να τα παρατήσει όλα και να φύγει όσο και ένας άνθρωπος που θα φύγει από το σπίτι του μόνο με τα ρούχα που φορά και ότι χρήματα έχει στη τσέπη του.
Τα ζώα θέλουν και αυτά ασφάλεια και ηρεμία και στη φύση δεν την έχουν. Κανένα ζώο δεν κάθεται ήσυχα για να το φάει κάποιο άλλο. Το στρές είναι ένας μόνιμος παράγοντας που τα επηρεάζει καθημερινά σε μεγάλο βαθμό.

elephant_baltimore_zoo_20121027141733_320_240
Μπορεί στο ΖΚ να έχουν μικρότερο χώρο από ότι στη φύση, αλλά όταν τα ζώα βρίσκονται στη φύση δεν έχουν μεγαλύτερες περιοχές διότι το επιλέγουν, αλλά διότι είναι υποχρεωμένα προκειμένου να έχουν καλύτερες πιθανότητες να βρουν τροφή. Αν μπορούσαν να βρουν τροφή πιο κοντά στη φωλιά τους θα το έκαναν.
Επίσης, τα ελεύθερα ζώα δεν “ασκούνται” με την έννοια που ασκούμαστε εμείς. Τρέχουν για να φάνε ή να μη γίνουν φαγητό. Αλλιώς, αν είναι χορτάτα, απολαμβάνουν ένα διάλειμμα.
Τέλος, τα ελεύθερα ζώα έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός από τους θηρευτές τους, και αρρώστιες, παράσιτα, ελλείψεις τροφής ή νερού. Με άλλα λόγια, η ζωή στη φύση είναι πολύ δύσκολη και αν τα ζώα είχαν τη δυνατότητα να το σκεφτούν διαφορετικά, ο συγγραφέας πιστεύει πως θα επέλεγαν μια ζωή σε ένα ΖΚ.

Οφείλω να ομολογήσω πως τα επιχειρήματα αυτά είναι λογικά. Όσο και να θέλω δεν μπορώ να τα αντικρούσω.

Παράλληλα, ένα άλλο όφελος των ΖΚ είναι πως αναπαράγοντας ζώα που στη φύση έχουν εκλείψει λόγο της δικής μας συμπεριφοράς, μπορούμε αργότερα να τα επανεντάξουμε στο φυσικό τους περιβάλλον και να αυξηθούν οι αριθμοί τους. Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν και στο δικό μας ΖΚ, το Αττικό Πάρκο, έξω από την Αθήνα.

attiko

Τέλος, οι ΖΚ προσφέρουν και εκπαιδευτικού χαρακτήρα υπηρεσίες, όταν η δουλειά γίνεται σωστά και συντονισμένα με σχολεία και άλλες υπηρεσίες.

Όταν πρόκειται για ΖΚ, είμαι θετικός με την προϋπόθεση πως πληρούνται κάποιοι κανόνες.

Τα ζώα συντροφιάς

Όπως είπα, σχεδόν σε όλη μου τη ζωή είχα ζώα μέσα στο σπίτι μου και έτσι έχω άποψη για το θέμα.
Κάποια ζώα δεν είναι κατάλληλα για κατοικίδια, πχ εξωτικά φίδια, τίγρεις, λιοντάρια (μη γελάτε, τα έχουμε δει και αυτά). Κάποια άλλα είναι μια χαρά.

pets
Αυτό που είναι πιο σημαντικό ακόμα είναι πως η απόφαση να πάρεις κατοικίδιο ζώο πρέπει να είναι το ίδιο μελετημένη με την απόφαση να κάνεις παιδί, γιατί, στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον, όπως και το παιδί, έτσι και το ζώο είσαι υποχρεωμένος να το φροντίζεις και να του παρέχεις αυτά που χρειάζεται μέχρι ένας από τους δύο να πεθάνει.
Αν είναι στην πρώτη δυσκολία να το πετάξεις στο δρόμο τότε μη το πάρεις.

Το κυνήγι

Σε αυτό το θέμα δεν είμαι ξεκάθαρος. Αν το κυνήγι γίνεται ανεξέλεγκτα τότε μπορεί να αποτελέσει αιτία καταστροφής της πανίδας. Αν γίνει ελεγχόμενα τότε μπορεί να είναι μια μέθοδος ελέγχου του πληθυσμού ζώων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρόβλημα αν αναπαράγονταν ανεξέλεγκτα.

36539_463743043695282_711280272_n

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει έλεγχος και το κράτος κωφεύει. Παράλληλα οι κυνηγοί δεν ακούν και ταμπουρώνονται πίσω από το νόμο που έχει φτιαχτεί από ψηφοθήρες πολιτικούς, οπότε λύση δεν βρίσκεται. Πρέπει να ψηφίσουμε πιο σωστά την επόμενη φορά αν θέλουμε να αλλάξει κάτι.

Ζώα σε πειράματα

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν περιπτώσεις ζώων σε εργαστήρια που σου σηκώνεται η τρίχα. Ευτυχώς σταδιακά και μετά από πολλά χρόνια και πολλές διαμαρτυρίες, τα περισσότερα από τα φριχτά πειράματα που παλαιότερα γίνονταν έχουν σταματήσει. Είναι πλέον επιθυμητό από τους καταναλωτές τα προϊόντα που αγοράζουν να μην έχουν ελεγχθεί για την ασφάλειά τους σε ζώα. Αυτό πλέον είναι εφικτό μιας και η επιστήμη μας έχει δώσει τη δυνατότητα να γίνονται πειράματα με διαφορετικό τρόπο. Από την άλλη, κάποια πειράματα πρέπει να γίνουν σε ζώα διότι δεν γίνεται διαφορετικά και μερικά από αυτά τα πειράματα είναι πολύ σημαντικά στη καταπολέμηση μιας αρρώστιας πχ. Το ερώτημα είναι αν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να αρρωστήσουμε και να σκοτώσουμε ένα ποντίκι προκειμένου να σώσουμε έναν άνθρωπο. Δεν θα απαντήσω εγώ σε αυτή την ερώτηση, δεν έχω την απάντηση. Ας το σκεφτεί ο κάθε ένας. Αλλά οι επιθέσεις σε εργαστήρια και η απελευθέρωση ζώων που είναι καταδικασμένα να πεθάνουν σύντομα στη φύση διότι έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε ένα εργαστήριο, δεν είναι λογική συμπεριφορά και είναι κατακριτέα.

Συμπέρασμα, αν μπορεί να υπάρξει

Η αλήθεια είναι πως σε κάποιες περιπτώσεις γινόμαστε και υπερβολικοί στη προσπάθειά μας να δείξουμε την ηθική μας ανωτερότητα. Ναι, είναι σωστό να αναγνωρίζουμε πως και τα ζώα έχουν δικαιώματα και να τα υπερασπιζόμαστε. Από την άλλη, οι ακραίες συμπεριφορές δεν ωφελούν κανέναν και σίγουρα όχι τα ζώα που τελικά προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Ας το ξανασκεφτούμε το θέμα λίγο πιο ψύχραιμα, αν μπορούμε.

Ένα πράγμα που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως μεγάλο μέρος της έπαρσής μας και του αισθήματος ανωτερώτητας που έχουμε για τα ζώα δικαιολογείται από τη θρησκεία. Στη Γέννεση μαθαίνουμε πως όλα γύρω μας φτιάχτηκαν για να τα χρησιμοποιούμε όπως θέλουμε. Η γνώμη μου είναι πως αυτό το απόσπασμα έχει κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά από ότι δείχνει. Έχει μειώσει τους φραγμούς μας και μας έχει κάνει να μην έχουμε τύψεις για τις βάρβαρες πράξεις μας προς τα ζώα.

Δεν μπορώ να δικαιολογήσω ηθικά τη κατανάλωση κρέατος, διατροφικά όμως μπορώ. Τελικά μάλλον καταλήγω στο ότι σε μεγάλο βαθμό εξακολουθούμε να είμαστε ζώα (δεν το λέω υποτιμητικά) και ως ζώα η συμπεριφορά μας είναι σε πολλά πράγματα ανάλογη. Ίσως σε μερικά χρόνια, η επιστήμη να φτιάξει σωστά υποκατάστατα του κρέατος. Τότε θα είναι δυνατόν να θεωρήσουμε εντελώς ανήθικη την κατανάλωση πραγματικού κρέατος και να εξαλείψουμε τα προβλήματα που αυτή δημιουργεί. Μέχρι τότε όμως πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , ,

3 thoughts on “Τα δικαιώματα των ζώων

  1. dstilio Μαΐου 22, 2013 στο 17:12 Reply

    Τωρα ανακαλυψα την ιστοσελίδα σου και τα άρθρα σου.
    Αν και σε γενικές γραμμές είναι καλά επέτρεψε μου να διαφωνήσω με κάποια όπως αυτά που γράφεις σε αυτό το άρθρο:

    – έγραψες: «Θέλουμε να φάμε κρέας, και καταλαβαίνουμε πως η λογική του ελεύθερου κοπαδιού από το οποίο θα επιλέγουμε μερικά ζώα που θα θανατώνουμε όταν υπάρχει ανάγκη, δεν λειτουργεί.»
    Διαφωνούμε. Λειτουργεί. Εάν όχι του τελείως ελεύθερου κοπαδιού, τουλάχιστον της ελευθέρας βοσκής. Εφόσον αφαιρέσουμε την μανία για κρέας που δημιούργησε η σύγχρονη βιομηχανία, και το δούμε μόνο διατροφολογικά…οι ανάγκες για πρωτείνες του ανθρώπου μπορούν να καλυφθούν με πολύ λιγότερο κρέας. Εξηγώ:
    Τα αυγά έχουν τρομερή βιολογική αξία. Επίσης τα προϊόντα γάλακτος όπως η πρωτείνη ορού γάλακτος (whey – τη χρησιμοποιούν κατά κόρον οι body-builders) – το παλιό γαλότυρο που ταίζαν τα γουρούνια για να παχύνουν το αποξηραίνουν τώρα και το ονομάζουν whey – έχουν τρομερή αξία για τον οργανισμό μας δίνοντας μας τα απαραίτητα αμινοξέα.
    Φυσικά υπάρχουν και τα όσπρια με μικρότερη βιολογική αξία αλλά σε συνδυασμό μπορούν να καλύψουν πλήρως τις ανάγκες του μέσου ανθρώπου.
    Δε χρειάζεται να καταναλώνουμε τόσο πολύ κρέας (σχεδόν 4 φορές την εβδομάδα σε πολλές δυτικές κοινωνίες).
    Αν ήξερε ο κόσμος πόσο χρήσιμα είναι 2 αυγά και έβλεπε και τις συνθήκες στις οποίες σφαγιάζονται τα ζώα…θα επέλεγε τα 2 αυγά.
    Ρώτα και τους διαιτολόγους. Άνετα μπορείς να αντικαταστήσεις το κρέας με συνδυασμό απο αυγά, πρωτείνη ορού γάλακτος, ψάρια και όσπρια. Με κρέας μπορείς να τρέφεσαι αρκετά πιο αραιά χωρίς να έχεις πρόβλημα υγείας.
    Με αρκετά πιο αραιή κατανάλωση κρέατος λύνονται αρκετά προβλήματα:
    1) οι φιλόζωοι ικανοποιούμαστε από το μη άσκοπο βασανισμό & θανάτωση ζώων στο βωμό του κέρδους
    2) καλύτερη κατανομή ενέργειας. Οι πόροι που χρειάζονται για να παραχθεί ένα κιλό κρέας είναι παράλογα περισσότεροι σε σχέση με τους πόρους για να παραχθούν τα αυγά με την αντίστοιχη βιολογική αξία (περίπου 20 αυγά ή λιγότερο αν θυμάμαι καλά αυτά που έχω διαβάσει). Να στο εξηγήσω διαφορετικά με το γνωστό παράδειγμα του ιχθυοτροφείου γιατί αυτό μου έρχεται τώρα…. Αντί να δίνουμε στον κόσμο 10 κιλά σαρδέλες να χορτάσει…τις αλέθουμε, ξοδεύουμε επιπλέον ενέργεια και τις αναμυγνείουμε με επιπλέον ουσίες για να παράγουμε ένα κιλό σολωμό ιχθυοτροφείου. καθόλου λογικό…

    – έγραψες: «Οι ζήτηση για κρέας είναι τόσο μεγάλη που η βιομηχανοποίηση ήταν αναπόφευκτη.»
    Φαύλος κύκλος. Αν μου επιτρέψεις να παίξω με τις λέξεις και ας μην είμαι συντακτικά σωστός…το σωστό θα ήταν ότι –> η βιομηχανοποίηση είναι πλέον τόσο μεγάλη που έκανε τη ζήτηση για κρέας αναπόφευκτη.
    Είναι και τα «σύνδρομα κατοχής» του δυτικού κόσμου που ευννοεί την υπερ-κατανάλωση κρέατος χωρίς λόγο.

    Άλλαξες θέμα και πήγες από τα σφαγεία στους Ζωολογικούς Κήπους (ΖΚ). Μεγάλο άλμα και συνήθως οι φιλόζωοι όταν συζητούμε για δικαιώματα τα διαχωρίζουμε.

    – έγραψες: «Τα ζώα έχουν χώρο να κινηθούν, να απασχοληθούν και να διασκεδάσουν, υποθέτω, γιατί δεν μπορώ να διαβάσω το μυαλό τους, αλλά ούτε και κανείς άλλος μπορεί.»
    Ακριβώς. Υποθέτεις.
    Αφού κανείς δεν μπορεί να ξέρει…δεν θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε τη φυσική κατάσταση και όχι να δημιουργούμε εμείς μία τεχνητή;

    – έγραψες: «Τα ζώα θέλουν και αυτά ασφάλεια και ηρεμία και στη φύση δεν την έχουν.»
    Μα αφού πιο πάνω είπαμε ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι σκέφτονται…πως βγάλαμε το συμπέρασμα ότι δεν αισθάνονται καλά στη φύση επειδή υπάρχουν κίνδυνοι;
    Μα και στο βιβλίο γράφει οτι οποιαδήποτε αλλαγή στο περιβάλλον τους τους προκαλεί στρες. Ακόμα και κάτι που θα ξεχάσει σε εμφανές σημείο ο επιστάτης του ΖΚ. Άρα στρες τους προκαλεί το οτιδήποτε διαφορετικό. Άρα και στο ΖΚ το στρες υπάρχει. Ούτε εκεί έχουν ηρεμία λοιπόν!!!! Πάντως το στρες της αιχμολοσίας είναι τραγικό. Τα μόνα ζώα που μπορούν να ζήσουν άνετα σε ΖΚ είναι αποδεδειγμένα (μη διαφωνήσουμε σε αυτό) αυτά που έχουν μεγαλώσει εκεί από τη γέννηση τους.
    Ίσως γιατί το στρες είναι κάτι φυσιολογικό και είναι στα ένστικτά τους…
    Πρόσεχε όμως! Επιμένω ότι το επιχείρημα είναι όχι απλά λάθος αλλά και πολύ επικίνδυνο!!!
    Είναι σαν να λέει…επειδή το φυσικό δεν είναι ασφαλές και ήρεμο…ας επιβάλλουμε το αφύσικο (το ΖΚ).

    – έγραψες: «Τρέχουν για να φάνε ή να μη γίνουν φαγητό».
    Τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον ασκούνται και μέσα από το παιχνίδι που περιλαμβάνει είτε πάλη είτε τρέξιμο. Δεν κοιμούνται συνεχώς όταν δεν τρέφονται ή δεν τρώγονται. Υπάρχει και στο ζωικό βασίλειο η έννοια απόλαυση του παιχνιδιού και είδη όπως τα άλογα και οι αντιλόπες παίζουν τρέχοντας μεγάλες αποστάσεις. Μην πάμε μακριά, απλά βγες σε ένα πάρκο και δες τα σκυλιά που θέλουν να τρέξουν για να παιξουν.

    Ιδεολογική προέκταση της αιχμαλοσίας σε ΖΚ:
    σκέψου κάποια στιγμή κάποιος πιο δυνατός από εσένα, πιο ψηλά στην τροφική αλυσίδα, είτε από το ίδιο είδος (άνθρωπο) είτε από άλλο να έρθει και να σου πει…
    «Στη ζωή σου έχεις στρες…χωρίς να σε ρωτήσω αν θέλεις θα σε χώσω σε ένα δωμάτιο που θα έχεις όλες τις ανέσεις χωρίς τις πηγές στρες που αντιμετώπιζες εώς τώρα…αλλά δε θα έχεις την επιλογή να βγεις από αυτό το δωμάτιο όταν θελήσεις».
    Ισως εσύ να είσαι ευχαριστημένος…
    Εμένα όμως που μου άρέσει το στρες του να κινδυνεύω να χτυπήσω καθώς τρέχω στα βουνά για να ξεσκάσω, ισοδυναμεί με το να με βάλεις σε νάρκωση.
    Κάποια ζώα δεν μπορούν να ζήσουν σε αιχμαλωσία. Σε όλα τα είδη. Και κανείς δεν είναι στο μυαλό του άλλου. Για αυτό ας αφήσουμε το δικαίωμα επιλογής. Αν φτιάξεις καταφύγιο σε ένα μέρος και πάνε ζώα και κρυφτούν εκεί μέσα και τα εξημερώσεις και τα κρατήσεις εκεί ας είναι. Ήταν επιλογή τους.

    Στα υπόλοιπα άρθρα συμφωνούμε.
    Συνέχισε την καλή αρθρογραφία! έχεις κάποια διαμάντια εδώ μέσα!

    Μου αρέσει!

    • tmagoula Μαΐου 22, 2013 στο 19:14 Reply

      dstillo σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου. Χαίρομαι που δεν συμφωνείς σε όλα μαζί μου, θα ήταν πολύ βαρετό. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Μου αρέσει!

  2. […] παλαιότερο άρθρο είχα αναφερθεί στο θέμα της βιομηχανοποίησης της […]

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: