Ανάσταση!


Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μπαίνω σε μια «λειτουργία» (κατά το αγγλικό operating mode) διαφορετική από τη συνηθισμένη. Προσπαθώ να είμαι αρκετά πιο ήρεμος και αυτοσυγκρατημένος γιατί κινδυνεύω να γίνω κακός και να πληγώσω ανθρώπους που είναι σημαντικοί στη ζωή μου.

Αυτή η περίοδος είναι που όλα τα τηλεοπτικά κανάλια παίζουν διάφορες γλυκανάλατες θρησκευτικές ταινίες, με αποκορύφωση το “Ιησούς ο Ναζωραίος” του Τζεφιρέλι, μια σειρά που πρέπει να έχω δει 10 φορές όταν ήμουν μικρότερος και που τώρα, γνωρίζοντας καλύτερα τη Βίβλο, μου φέρνει αναγούλα.

break-the-cycle

Βλέπετε, όποιος έχει διαβάσει έστω και ελάχιστα τη Βίβλο γνωρίζει πως η ζωή του Χριστού δεν μπορεί να παρουσιαστεί σαν μια ιστορία διότι το κάθε Ευαγγέλιο γράφει τα δικά του. Στα περισσότερα θέματα που αφορούν τη ζωή του Ιησού τα Ευαγγέλια διαφωνούν σε τέτοιο βαθμό μεταξύ τους που δεν είναι καθόλου εύκολο να δεχθείς πως όλα είναι αληθινά και πρέπει, αν είσαι λογικός, να δεχθείς πως κάποιο από αυτά είτε κάνει λάθος, είτε, αν είναι αλάνθαστα όπως μας λέει η εκκλησία, ψεύδεται.

Τα περισσότερα σημεία τα έχω αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Σήμερα θα ασχοληθώ με τα “μικροπροβλήματα» που έχει η ιστορία της ανάστασης και θα αναφερθώ σε αυτά με περισσότερες λεπτομέρειες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τα Πάθη του Ιησού

Σήμερα θα ασχοληθώ με τα “μικροπροβλήματα που έχει η ιστορία της ανάστασης και θα αναφερθώ σε αυτά με περισσότερες λεπτομέρειες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τα συνοπτικά ευαγγέλια (Μάρκος, Λουκάς, Ματθαίος) μας λένε πως ο Τελευταίος Δείπνος έγινε τη παραμονή του Εβραϊκού Πάσχα. Αντιθέτως ο Ιωάννης λέει πως έγινε μια μέρα πριν. Μπορεί να μην ακούγεται σημαντική σαν διαφορά αλλά πρέπει να έχουμε υπ’ όψη πως η εκκλησία μας λέει πως οι Ευαγγελιστές ήταν θεόπνευστοι και συνεπώς (;) αλάνθαστοι. Άρα τέτοιες διαφορές δεν δικαιολογούνται.

Τα τελευταία λόγια του Ιησού επίσης παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Στο κατά Ματθαίον διαβάζουμε (σε νεο-ελληνική μετάφραση):
Kαι γύρω στις τρεις η ώρα, αναφώνησε ο Iησούς με δυνατή φωνή και είπε: Hλί, Hλί, λαμά σαβαχθανί; Που σημαίνει: Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες; Kι όταν το άκουσαν αυτό μερικοί από αυτούς που στέκονταν εκεί, έλεγαν: Tον Hλία φωνάζει αυτός.  Tότε ένας από αυτούς έτρεξε αμέσως, πήρε ένα σφουγγάρι, το γέμισε με ξίδι, κι αφού το τοποθέτησε σε ένα καλάμι, του το έδινε να πιει. Kαι οι υπόλοιποι έλεγαν: Ασε να δούμε αν θα έρθει ο Hλίας να τον σώσει. O Iησούς, όμως, αφού έκραξε ξανά με δυνατή φωνή, άφησε το πνεύμα. (27:46-50)

Αντιθέτως, στο κατά Λουκάν διαβάζουμε:
Tότε ο Iησούς είπε με δυνατή φωνή: Πατέρα, στα χέρια σου εναποθέτω το πνεύμα μου. Kαι μόλις είπε τα λόγια αυτά, εξέπνευσε. (23:46)

Ο δε Ιωάννης λέει:
Kι όταν ο Iησούς γεύτηκε το ξίδι, είπε: Tετέλεσται! κι αφού έγειρε το κεφάλι του, παρέδωσε το πνεύμα του.

Και πάλι οι διαφορές είναι μεγάλες και ο μόνος τρόπος να τις ξεπεράσεις είναι να τις συνδέσεις μεταξύ τους και να καταλήξεις σε ένα αρκετά μεγάλο μονόλογο για κάποιον που υποφέρει καρφωμένος σε ένα σταυρό.

Η τύχη του Ιούδα

Αρκετές διαφορές υπάρχουν στη Βίβλο σχετικά με τον Ιούδα και την κατάληξή του, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Έχουμε δύο ιστορίες. Στη μία κρεμιέται ενώ στην άλλη πέφτει στο έδαφος όπου και εκρήγνυται το στομάχι του. Τώρα πως ακριβώς έγινε αυτό δεν ξέρω, αλλά αν πιστεύετε στην παρθένο σύλληψη, τότε αυτό είναι πολύ μικρό θέμα, ανάξιο συζήτησης.

Η ανάσταση

Μιας και οι ιστορίες της ανάστασης στο κάθε ευαγγέλιο είναι μακροσκελείς, προκειμένου να αποφύγουμε περεταίρω βαρεμάρα που ξέρω πως μπορεί να προκαλέσει το θέμα, θα κάνω περιλήψεις. Το νόημα πάντως παραμένει το ίδιο και βεβαίως, όποιος πιστεύει πως έχω παραποιήσει οτιδήποτε δεν έχει παρά να ανοίξει μια βίβλο και να τη διαβάσει και να μην αρκεστεί στον Τζεφιρέλι.

Κατά Μάρκον

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία, η μητέρα του Ιάκωβου και η Σαλώμη περπατάνε προς τον τάφο και τις απασχολεί το πως θα μπορέσουν να μετακινήσουν το βράχο που έχει κλείσει τον τάφο προκειμένου να φτάσουν το σώμα του Ιησού. Φτάνοντας όμως εκεί ανακαλύπτουν πως η πέτρα έχει μετακινηθεί και όταν μπαίνουν μέσα βλέπουν έναν (1) άγγελο να κάθεται πάνω στον τάφο. Αυτός τους δείχνει πως το σώμα του Ιησού λείπει και τους λέει να πάνε στη Γαλιλαία για να τον βρουν και να ενημερώσουν τους μαθητές του για την ανάσταση. Οι γυναίκες, δικαιολογημένα αρκετά τρομαγμένες, φεύγουν τρέχοντας και δεν λένε κουβέντα σε κανέναν!
Σε αυτό το σημείο ο Μάρκος σταματάει και δεν κάνει καμία περεταίρω αναφορά σε κάποια εμφάνιση του Ιησού.

Κατά Ματθαίον

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή μαζί με την άλλη Μαρία, χωρίς τη Σαλώμη, πάνε στον τάφο. Τότε μεγάλος σεισμός γίνεται, η γη τρέμει (έτσι κάνει στους σεισμούς), ένας άγγελος κατεβαίνει από τον ουρανό και κάθεται πάνω στην πέτρα την οποία μόλις μετακίνησε. Αυτή τη φορά υπάρχουν φρουροί στον τάφο οι οποίοι τρομάζουν και χρειάζονται νέα αλλαξιά ρούχα (αυτό το τελευταίο είναι δικό μου, αλλά ξέρω τί θα πάθαινα εγώ αν ήμουν παρών). Ο άγγελος λέει στις γυναίκες λίγο έως πολύ τα ίδια που είπε και στο Κατά Μάρκον, οι γυναίκες τρομάζουν (εδώ συμφωνούν όλα τα ευαγγέλια) και φεύγουν τρέχοντας. Καθώς τρέχουν όμως ποιόν συναντούν, τον Ιησού ο οποίος τους λέει να ηρεμήσουν πριν πάθουν καρδιακό και τους λέει ότι ακριβώς είπε και ο άγγελος (δεν είχαν συνεννοηθεί προφανώς).
Σε αυτό το σημείο η σκηνή κόβεται και παρακολουθούμε τους φρουρούς που τρέχουν να ενημερώσουν τους ιερείς, οι οποίοι τους δίνουν χρήματα για να πουν πως το σώμα του Ιησού εκλάπη από τους μαθητές του.
Εν τω μεταξύ, ο Ιησούς εμφανίζεται στους μαθητές του στη Γαλιλαία οι οποίοι είναι ελαφρώς άπιστοι αλλά όχι πολύ. Στο τέλος τους λέει να πάν και να κηρύξουν το λόγο του.
Σε αυτό το σημείο τελειώνει και ο Ματθαίος.

Κατά Λουκάν

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία, η μητέρα του Ιάκωβου και οι υπόλοιπες γυναίκες (δεν ξέρουμε ποιές είναι), πάνε στον τάφο. Εκεί βρίσκουν το τάφο ανοιχτό. Κοιτάζουν μέσα, πουθενά ο Ιησούς. Έξω από το τάφο τους περιμένουν δύο (2!) άγγελοι, όχι ένας, οι οποίοι τους λένε πως ο Ιησούς αναστήθηκε. Αυτές φεύγουν τρέχοντας να πουν τα νέα στους μαθητές του, χωρίς αυτή τη φορά οι άγγελοι να τις έχουν προτρέψει. Οι μαθητές το μαθαίνουν αλλά ο Πέτρος δεν πιστεύει και φεύγει τρέχοντας για τον τάφο. Τον βρίσκει άδειο και μένει με ανοιχτό το στόμα.
Η σκηνή κόβεται στον Κλεόπα και ένα άλλο άτομο που μένει ανώνυμο. Καθώς περπατούν συναντούν τον Ιησού ο οποίος κόβει βόλτες και δεν τον αναγνωρίζουν. Του λένε όσα έγιναν με τις γυναίκες, τον τάφο κτλ και αυτός τους λέει πως κακώς δεν πιστεύουν στις προφητείες. Σταματάνε να φάνε και τότε τον αναγνωρίζουν λίγο πριν εξαφανιστεί.
Τρέχουν πίσω στους μαθητές και ανταλλάσουν εμπειρίες (όλα αυτά στην Ιερουσαλήμ και όχι στη Γαλιλαία) και ξαφνικά εμφανίζεται ο Ιησούς. Τρομάζουν όλοι αλλά ο Ιησούς τους καθησυχάζει δείχνοντάς τους τις πληγές από τα καρφιά (αυτό εμένα μάλλον δεν θα με ηρεμούσε καθόλου). Τους ρωτάει αν έχουν τίποτα φαγώσιμο, μιας και τρεις μέρες νεκρός «τον είχε κόψει» η πείνα, και κάθεται και τρώει ένα ψάρι. Τους κάνει ένα σύντομο κήρυγμα και μετά ανεβαίνει στον ουρανό.
Σε αυτό το σημείο τελειώνει και ο Λουκάς

Κατά Ιωάννην

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή, μόνη της, πάει στον τάφο όπου βρίσκει την είσοδο ανοιχτή. Φεύγει τρέχοντας και βρίσκει τον Πέτρο και τον “Αγαπημένο Μαθητή” (Αγαπούλης από εδώ και πέρα) που δεν διευκρινίζεται ποιός είναι. Τους λέει τί είδε και οι δύο τους (Πέτρος και Αγαπούλης) φεύγουν τρέχοντας για τον τάφο. Ο Πέτρος είναι πιο γρήγορος και φτάνει πρώτος. Βρίσκει τον τάφο άδειο και όταν φτάνει και ο Αγαπούλης, βλέπει ακριβώς το ίδιο. Φεύγουν για το σπίτι τους.
Η Μαρία Μαγδαληνή κλαίει έξω από τον τάφο μόνη, όταν ξαφνικά βλέπει δύο αγγέλους μέσα στον τάφο. Από πίσω της έρχεται ο Ιησούς, αλλά δεν τον αναγνωρίζει, νομίζει πως είναι ο κηπουρός και τον ρωτάει αν μετακίνησε το σώμα. Αυτός της λέει “Μαρία” και τότε αυτή τον αναγνωρίζει. “Μη με ακουμπήσεις” της λέει, “τρέχα στους μαθητές μου και πες τους τα καλά τα νέα.” Αυτή πάει και τα λέει (ο Ιωάννης δεν μας λέει σε ποιά πόλη βρίσκονται). Αργότερα το βράδυ εμφανίζεται και ο Ιησούς ο οποίος τους δείχνει τα σημάδια, και τους δίνει και το άγιο πνεύμα προκειμένου να μπορέσουν να κηρύξουν. Τότε έχουμε την ιστορία με τον άπιστο Θωμά και ο Ιησούς λέει πως αυτοί που πιστεύουν χωρίς αποδείξεις είναι ευλογημένοι ενώ οι σκεπτικιστές (για εμένα μίλαγε) θα “τη φάνε”.
Σε αυτό το σημείο τελειώνει και ο Ιωάννης.

Πολύ πράγμα!

Από το παραπάνω κομμάτι προκύπτουν κάποιες ερωτήσεις:

  • Πόσες και ποιές γυναίκες πήγαν στον τάφο;
  • Ο βράχος ήταν στην είσοδο και μετακινήθηκε ή ήταν ήδη εκτός θέσης;
  • Ποιός μετακίνησε το βράχο;
  • Πόσοι άγγελοι ήταν εκεί; Ήταν μέσα ή έξω από το τάφο; Κατέβηκαν από τον ουρανό ή εμφανίστηκαν ξαφνικά;
  • Ποιός είναι ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον Ιησού;
  • Πότε και σε ποιά πόλη εμφανίστηκε ο Ιησούς στους μαθητές του;

Αυτά τα ολίγα. Πάντως από τα ευαγγέλια δεν θα βγάλετε άκρη. Αν είναι πραγματικά θεόπνευστα τότε ο θεός παίζει μαζί μας και μας ζητάει να πιστέψουμε σε όποιο από τα ευαγγέλια θέλουμε χωρίς ερωτήσεις. Γιατί αν αρχίσουμε να ρωτάμε, σωθήκαμε…

Η σημασία της Ανάστασης

Πρόσφατα είδα το “κήρυγμα” που έβγαλε ο Jerry DeWitt σε μια συγκέντρωση άθεων. Ο Jerry ήταν μέχρι πριν από ένα χρόνο περίπου παππάς σε μια πόλη του νότου των ΗΠΑ. Ήταν παππάς βαθιά μέσα στη “ζώνη της βίβλου” όπως λέγεται η περιοχή. Μια μέρα ανακάλυψε πως είχε χάσει την πίστη του και από τότε έχασε το σπίτι του, τη γυναίκα του, τη δουλειά του, τους φίλους του και όλη του την περιουσία. Βρήκε όμως νέους φίλους, και σταδιακά έχει αρχίσει να στέκεται ξανά στα πόδια του. Πλέον είναι ο αντιπρόσωπος των ιερέων που χάνουν την πίστη τους και είναι περιζήτητος σε όλη την Αμερική.

Στο λόγο που έβγαλε λοιπόν εξηγεί γιατί η ιδέα της ανάστασης είναι τόσο σημαντική για τον άνθρωπο και πρέπει να συμφωνήσω μαζί του.

Η ζωή είναι εξαιρετικά δύσκολη και άδικη. Πολλές φορές είναι τόσο άδικη που δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. Σαν να μην έφταναν αυτά, μια μέρα θα πεθάνουμε. Είναι λογικό λοιπόν να φτιάξουμε στο μυαλό μας και ένα παράδεισο όπου θα ανταμιφθούμε για το καλό που έχουμε κάνει στη ζωή μας αλλά δεν ήταν αρκετό για να ζήσουμε όμορφα, αλλά και την ανάσταση που ουσιαστικά μας δίνει μια νέα ευκαιρία για τη ζωή που τόσο μας δυσκόλεψε.

Αλλά, γνωρίζοντας πως ούτε παράδεισος υπάρχει, ούτε η ανάσταση θα έρθει με τί μένουμε; Ο Jerry λέει αυτό που έχω πει και εγώ πολλές φορές. Μένουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μένουμε με την οικογένειά μας, τους φίλους μας και την αγάπη που δίνουμε και δεχόμαστε. Αυτά και η απίστευτη ομορφιά της φύσης και της ζωής πρέπει να είναι αρκετά για να ξεπεράσουμε οποιοδήποτε κενό δημιουργείται από την κατανόηση πως τίποτα από αυτά που υπόσχεται η θρησκεία δεν είναι αληθινά.

Προσωπική μου άποψη είναι πως δεν χρειάζεσαι παραμύθια για να νιώθεις καλύτερα. Το βρίσκω εξαιρετικά παράλογο να κάνουμε απίστευτη έρευνα για να πάρουμε καινούργιο αυτοκίνητο και για τη θρησκεία να πιστεύουμε τυφλά ότι μάθαμε όταν ήμασταν παιδιά. Κάπου πρέπει να το ξανασκεφτούμε.

Πολλοί με ρωτάνε, ως άθεος, τί κάνω το Πάσχα. Τί να κάνω; Τρώω το αρνί μας, τη μαγειρίτσα, πίνω μερικές μπύρες παραπάνω, ακούω τα κλαρίνα, με Ιώβια υπομονή, και περνάω όμορφες στιγμές με την οικογένειά μου. Όχι επειδή ο Ιησούς αναστήθηκε, αλλά γιατί τους αγαπάω πολύ και η ζωή είναι σύντομη.

Πηγές και επιπλέον πληροφορίες

Advertisements

Tagged: , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: