Μια «χουντική δημοκρατία»


Μόλις χθες ήμουν στην προπόνηση ποδοσφαίρου του γιου μου και, ως είθισται, καθόμασταν δίπλα οι πατεράδες και θαυμάζαμε τα νέα μεγάλα ταλέντα που θα ρίξουν τη σκιά τους στον Μέσσι και θα μας δώσουν αρκετά χρήματα για να περάσουμε ήρεμα γερατειά.

Σε τέτοιες συναθροίσεις συνήθως δεν μιλάω για πολιτική ή άλλα ζητήματα με τα οποία καταπιάνομαι σε αυτό το μπλογκ. Οι συζητήσεις περιορίζονται, προς μεγάλη μου ικανοποίηση, μιας και αυτός είναι ένας χώρος που θέλω να χαλαρώνω για μία ώρα, σε ποδοσφαιρικά θέματα όπως το τέταρτο αστέρι του Θρύλου, την κατάντια του ΠΑΟ, την ΑΕΚ, την κατάντια του ΠΑΟ, τη Β’ Εθνική για την οποία δεν ξέρω τίποτα,  την κατάντια του ΠΑΟ και άλλα αμιγώς αθλητικά θέματα.

Ξαφνικά όμως, σε μια στιγμή όπου η συζήτηση ήταν έτοιμη να γυρίσει πίσω στην κατάντια του ΠΑΟ, κάποιος πετάχτηκε και ανέφερε τη γνωστή πλέον έρευνα που δείχνει πως το 30% των Ελλήνων πιστεύουν πως θα ήμασταν καλύτερα με τη Χούντα των συνταγματαρχών.

Ο διπλανός μου λοιπόν περιέγραψε εν συντομία τα αποτελέσματα της έρευνας και έμεινα με ανοιχτό το στόμα όταν διαπίστωσα πως και οι άλλοι δύο γονείς έδειχναν να συμφωνούν με το αποτέλεσμα της έρευνας!

Τότε αποφάσισα να μη κρυφτώ πίσω από το κανόνα που λέει πως δεν συζητάω πολιτικά θέματα στην προπόνηση και ελαφρώς θυμωμένος που δεν συζητούσαμε την κατάντια του ΠΑΟ, ξεκίνησα να μιλάω με λίγο πιο έντονο ύφος από ότι συνηθίζω:

Ο κόσμος δεν ξέρει τί ήταν η χούντα. Δεν θυμάται και νομίζει πως ήταν καλύτερα. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει ο κόσμος είναι να αποδίδει μοντέρνα χαρακτηριστικά σε μια παλαιότερη περίοδο. Δηλαδή, ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει για σκάνδαλα και καταχρήσεις από πολιτικούς και μη, και νομίζει πως επειδή στη χούντα δεν ακούγονταν σημαίνει πως δεν γίνονταν. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβαινε είναι πως στην επταετία της χούντας η Ελλάδα έζεχνε από σκάνδαλα και απάτες, απλώς κανείς δεν μιλούσε γιατί όποιος μιλούσε κατέληγε σε ένα κελί με συνοπτικές διαδικασίες.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν οι συνταγματάρχες ήταν να διπλασιάσουν την αμοιβή του πρωθυπουργού  από 23.600 σε 45.000 δρχ,, των υπουργών και υφυπουργών από 22.400 σε 35.000 δρχ. και θεσμοθέτησαν για πρώτη φορά τα εκτός έδρας έξοδα.

Σαν να μην έφταναν αυτά φρόντισαν να τεθούν στο απυρόβλητο αλλάζοντας τα περί ασυλίας και παραγραφής και φρόντισαν ώστε να παραγράφονται σχεδόν άμεσα όλα τα αδικήματα για τα οποία κανείς δεν είχε το θάρρος να τους κατηγορήσει.

“Ναι” μου λέει ο ένας πατέρας, “αλλά η γιαγιά μου μου λέει πως το χωριό της απέκτησε ρεύμα και νέο δρόμο με γεφύρι στην εποχή της χούντας, ενώ τόσα χρόνια μόνο υποσχέσεις δεχόταν.”

Δεν θα αμφισβητήσω τη γιαγιά σου, αλλά το θέμα δεν είναι μόνο αν το απέκτησε, αλλά και πόσο κόστισε, ποιοί λαδώθηκαν, ποιοί ανέλαβαν το έργο και τελικά πόσο πλήρωσαν. Κατά τη διάρκεια της χούντας έγιναν τοποθετήσεις ημετέρων μπροστά στις οποίες ωχριούν τα ρουσφέτια των σημερινών πολιτικών.

“Μπορεί”, λέει ο άλλος πατέρας, “αλλά οι άνθρωποι είχαν κάτι καλύτερο να περιμένουν. Ήξεραν πως τα παιδιά τους θα έβρισκαν κάτι όταν αυτοί θα πέθαιναν. Εμείς τί αφήνουμε στα παιδιά μας;”

Δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου. Οι σημερινές κυβερνήσεις έχουν πάρει μόνο εισπρακτικά μέτρα και καθόλου αναπτυξιακά. Μοιάζει να πιστεύουν πως εισπράττοντας θα λυθεί το θέμα και όλα θα επανέρθουν στα παλιά. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πολιτικοί μας είναι άθλιοι και δεν έχουν κάτι να προσφέρουν.
Αλλά η χούντα δεν θα μπορούσε να είναι το αντίπαλο δέος! Τώρα τουλάχιστον μπορείς να επιλέξεις τους πολιτικούς που πιστεύεις πως θα μπορέσουν να κάνουν μια αλλαγή. Στη χούντα δεν γίνονταν εκλογές. Οι αρχηγοί αποφάσιζαν ποιός θα τους διαδεχθεί και πότε. Ο λαός δεν είχε λόγο.

“Και τώρα τί έχουμε, μια χουντική δημοκρατία. Αυτοί αποφασίζουν τί θέλουν να κάνουν και μας το επιβάλλουν” είπε ο πρώτος.

Η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο πολίτευμα αλλά μάλλον το καλύτερο από τα διαθέσιμα. Στην αρχαία Αθήνα ψήφιζαν όλοι οι πολίτες για τους νόμους. Αυτό ήταν η απόλυτη δημοκρατία, με όλη την έννοια της λέξης. Σήμερα αυτό είναι, αν όχι αδύνατο, σίγουρα εξαιρετικά δύσκολο και τρομακτικά χρονοβόρο. Αν θέλαμε να ψήφιζε ο κάθε πολίτης για τον κάθε νόμο που πρέπει να περάσει το κράτος τότε θα έπρεπε όλοι μας να ενημερωνόμαστε με μεγάλη λεπτομέρεια για το κάθε τί, να έχουμε γνώσεις για το κάθε τί και να κάνουμε εκλογές σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση για θέματα που δεν μας αφορούν όλους. Κάθε άλλη ενασχόληση μας, από εργασία μέχρι το να συζητάμε για την κατάντια του ΠΑΟ, θα εξαφανίζονταν και το μόνο που θα κάναμε θα ήταν να διαβάζουμε νομοσχέδια.

Αντιθέτως, με το πολίτευμα που έχουμε δώσαμε το δικαίωμα σε κάποιους πολιτικούς, που ψηφίζουμε μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια, να παίρνουν αποφάσεις για εμάς. Είναι προφανές πως αυτό το σύστημα έχει προβλήματα και τρύπες που τις ζούμε καθημερινά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη χούντα, ούτε και θα μπορούσε. Έχουμε δημοκρατία και ας μην το αναγνωρίζουμε. Γιατί πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να τη χάσουμε για να την εκτιμήσουμε;

Το γεγονός πως κάποιες οικογένειες βγάζουν πολιτικούς και εμείς τους ψηφίζουμε γιατί μας αρέσει το όνομα, δεν δείχνει πως έχουμε χούντα, δείχνει απλώς πόσο ανώριμοι πολιτικά είμαστε. Αυτή η ανωριμότητα φαίνεται και στο γεγονός πως για όλη τη κατάσταση που ζούμε σήμερα ρίχνουμε το φταίξιμο στους πολιτικούς. Ξεχνάμε όμως πως εμείς τους ψηφίζαμε γνωρίζοντας πόσο διεφθαρμένοι ήταν και με αυτό το τρόπο επιβραβεύαμε τη διαφθορά τους. Ξεχνάμε πως εμείς ήμασταν που δεν κόβαμε αποδείξεις και εμείς που δεν τις ζητούσαμε για να γλυτώσουμε το ΦΠΑ. Ξεχνάμε πως εμείς δίναμε φακελάκια και εμείς τα παίρναμε. Ξεχνάμε πως χτίζαμε σπίτια στα “καμένα” και μετά παραπονιόμασταν πως δεν υπάρχει σχέδιο πυρόσβεσης και κτηματολόγιο. Ξεχνάμε πως την ψήφο μας τη δίναμε σε αυτόν που εξυπηρετούσε τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά μας και δεν μας ενδιέφερε τί θα κληρονομούσαν τα παιδιά μας γιατί πιστεύαμε πως αυτή τη ζωή θα τη ζούσαμε για πάντα. Ακόμα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν πως αν το 2010 δεν είχαμε ζητήσει οικονομική βοήθεια από τους κακούς ξένους, σήμερα δεν θα είχαν κοπεί οι μισθοί, θα πηγαίναμε ακόμα στον Πανταζή και θα πετάγαμε τα γαρύφαλλα με τα καλάθια.

Αυτό δεν είναι πρόβλημα πολιτεύματος και ούτε έχει ελλείψεις η δημοκρατία μας. Το μυαλό μας έχει πρόβλημα και οι προτεραιότητες που θέτουμε.

Δεν έχουμε χουντική δημοκρατία, δημοκρατική χούντα ούτε όλα τα άλλα τα περίεργα που επιλέγουμε σαν ονόματα για να κρύψουμε τις δικές μας αδυναμίες και ελλείψεις. Έχουμε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, με όλα τα καλά και τα κακά που αυτή συνεπάγεται και αν συνεχίσουμε να αναπολούμε τη χούντα λες και ήταν μια ιδανική στιγμή τότε είναι θέμα χρόνου κάποιος να έρθει και να πραγματοποιήσει αυτή την ευχή μας. Αυτό θέλουμε;

Ευτυχώς τότε βγήκαν τα μικρά για διάλειμμα για νερό και το θέμα τσάκισε. Δεν είχα και άλλα επιχειρήματα και δεν ξέρω αν τους άγγιξα καθόλου. Το ξέρουν οι ίδιοι. Προσωπικά ήμουν χαρούμενος που το θέμα επέστρεψε στην κατάντια του ΠΑΟ και άνοιξα το πακετάκι τσιπς που με περίμενε εδώ και ώρα.

Πηγές

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm

Advertisements

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: