Monthly Archives: Απρίλιος 2013

Η δύναμη της προσευχής

Το λέω και το ξαναλέω, όταν κάνεις ένα ισχυρισμό θα πρέπει να είσαι σε θέση να τον υποστηρίξεις. Αν δεν μπορείς να το κάνεις τότε ο ισχυρισμός σου, στη καλύτερη των περιπτώσεων, δεν πρέπει να ληφθεί και πολύ σοβαρά, στη χειρότερη, πρέπει να απορριφθεί.

Αν ισχυριστώ πως μπορώ να πετάω, θα πρέπει να μπορώ και να το αποδείξω. Ο πιο εύκολος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να απογειωθώ και να αρχίσω να κάνω ελιγμούς στον αέρα. Θα μπορούσα επίσης να πηδήξω από ένα ψηλό σημείο και να μη με τραβήξει η βαρύτητα κάτω αλλά να της αντισταθώ.
Αλλά δεν φτάνει αυτό. Θα πρέπει να είμαι έτοιμος να με ψάξουν για τυχόν σκοινιά ή άλλους μηχανισμούς οι οποίοι θα με κάνουν να μοιάζω με Iπτάμενο Kαραφλό Γαύρο, αλλά στην πραγματικότητα να μην είμαι παρά μόνο Kαραφλός Γαύρος. Θα πρέπει με άλλα λόγια να μπορέσω να πείσω για τους ισχυρισμούς μου ακόμα και τον πιο σκεπτικιστή πριν γίνει αποδεκτό το γεγονός πως έχω γίνει  κάτι σαν τον Superman και αψηφώ τον νόμο της βαρύτητας.

Το επόμενο βήμα είναι να δούμε γιατί συμβαίνει αυτό και με ποιό μηχανισμό εγώ αψηφώ τη βαρύτητα, αλλά αυτό χρειάζεται  πολύ μεγάλη έρευνα η οποία μπορεί να πάρει  πολύ καιρό πριν δώσει αποτελέσματα.

Σήμερα, ανέβασα το ακόλουθο σχόλιο στο FB:

What does “I’ll pray for you” means.

“I want some credit for caring, without actually having to do anything that takes any effort or that actually works.”

Σε απλή μετάφραση, αμφισβητώ την αξία της προσευχής καθώς και την αποτελεσματικότητά της.
Μια φίλη, η Βάσω, έγραψε σαν σχόλιο αν μπορώ να αποδείξω αυτό που γράφω παραπάνω, πως δηλαδή η προσευχή δεν δουλεύει.

Από μια άποψη έχει δίκιο, αφού έκανα ένα ισχυρισμό θα πρέπει να είμαι σε θέση να τον αποδείξω. Αλλά, αυτή η περίπτωση δεν είναι σαν αυτή που περιέγραψα παραπάνω. Ο ισχυρισμός που έκανα είναι πως η προσευχή, που οι πιστοί λένε πως είναι αποτελεσματική, τελικά δεν είναι. Με άλλα λόγια, ο δικός μου ισχυρισμός είναι πως κάτι δεν υπάρχει και αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, έως αδύνατο να αποδειχθεί. Αντιθέτως, όσοι ισχυρίζονται πως η προσευχή λειτουργεί, αυτοί θα πρέπει να μας το αποδείξουν ακολουθώντας μια μέθοδο παρόμοια με αυτή που περιγράφω για την περίπτωση που θα πετούσα σαν πεταλουδίτσα.

Αλλά το αρχικό σχόλιο έγινε από εμένα και μιας και δεν είμαι τύπος που κάνει ισχυρισμούς ελαφρά την καρδίαν, αποφάσισα να δεχθώ τη πρόκληση της Βάσως, που εκτιμώ ιδιαιτέρως ούτως ή άλλως, και θα παρουσιάσω μια, τη πιο σημαντική και σωστή κατά τη γνώμη μου, έρευνα που έχει γίνει πάνω στο θέμα.
Ναι, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έχουν γίνει έρευνες για να φανεί αν η προσευχή είναι αποτελεσματική. Παρόλο που αρκετοί ισχυρίζονται πως ο θεός δεν ανήκει στον “φυσικό” κόσμο, ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων, οι πράξεις του, αν υπάρχουν, έχουν συνέπειες που μπορούμε να διακρίνουμε στην καθημερινότητά μας. Ή τουλάχιστον έτσι μας λέν και για αυτό το λόγο γίνονται οι προσευχές. Όταν κάποιος προσεύχεται ώστε να γίνει καλά ένας δικός του άνθρωπος, τότε η θαυματουργή ίαση θα είναι ένα φαινόμενο που θα παρατηρηθεί από τους γύρω του και θα μπορεί να καταγραφεί. Το ίδιο ισχύει και σε περιπτώσεις που η προσευχή γίνεται για κάτι πιο τετριμμένο, όπως το να κερδίσει κάποιος το λαχείο, ή να πεθάνει η γάτα του γείτονα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί ο θεός να είναι στο υπερπέραν, αλλά το αποτέλεσμα της προσευχής θα είναι χειροπιαστό. Στο κάτω-κάτω, οι άνθρωποι ζούμε στον φυσικό κόσμο και όλα όσα ζητάμε από το θεό έχουν άμεση σχέση με αυτό το κόσμο και όχι τον επόμενο. Κανείς δεν προσεύχεται για να έχει 42 και όχι 40 παρθένες στον παράδεισο (αν και αυτό εμένα δεν μου ακούγεται ως παράδεισος, αλλά τί ξέρω εγώ ο άθεος).

Συνεπώς μπορούμε να ελέγξουμε την αποτελεσματικότητα της προσευχής. Δεν έχουμε παρά να βάλουμε κάποιους πιστούς να προσευχηθούν για κάτι και μετά να δούμε αν αυτό το κάτι έγινε.

Η έρευνα που θα δούμε είναι μια από τις διάφορες που έχουν γίνει, αλλά έχει κάποια χαρακτηριστικά τα οποία την κάνουν να ξεχωρίζει και για αυτό την επιλέγω. Διεξήχθη   από το Templeton Foundation, ένα φιλανθρωπικό οργανισμό του οποίου ο στόχος είναι να “επιταχύνει την πρόοδο των ανακαλύψεων στον πνευματικό κόσμο”. Ουσιαστικά είναι μια οργάνωση που βασικός της στόχος, αν όχι ο μοναδικός είναι να προωθήσει τη θεωρία του Ιδιοφυούς Σχεδιασμού (Intelligent Design) και τον Χριστιανισμό στα σχολεία και όχι μόνο.
Άρα, και μόνο το γεγονός πως αυτή η έρευνα έγινε από έναν οργανισμό που σκοπός του ήταν να δείξει πως η προσευχή λειτουργεί και όχι το αντίθετο, δίνει μια επιπλέον βαρύτητα στα αποτελέσματά της.
Παράλληλα, η έρευνα αυτή, σε αντίθεση με πολλές άλλες, διεξήχθη ακολουθώντας πολύ σωστές μεθόδους  και τα αποτελέσματά της θεωρούνται αξιόπιστα. Για να δούμε λοιπόν τη μεθοδολογία της έρευνας αυτής.

Επιλέχθηκαν 1802 άτομα που είχαν κάνει την ίδια χειρουργική επέμβαση, οι οποίοι πίστευαν πως η προσευχή έχει αποτελέσματα και χωρίστηκαν σε τρείς ομάδες:

  1. Ασθενείς που θα λάμβαναν προσευχές αλλά δεν θα το γνώριζαν
  2. Ασθενείς που θα λάμβαναν προσευχές και θα το γνώριζαν
  3. Ασθενείς που δεν θα λάμβαναν προσευχές (το control group)

Τρεις ομάδες πιστών θα προσεύχονταν για τα παραπάνω άτομα. Οι δύο ομάδες ήταν Καθολικοί και η μία Προτεστάντες και όλοι ήταν από θρησκευόμενες πολιτείες. Να σημειώσουμε πως δεν γνώριζαν τα άτομα για τα οποία θα προσεύχονταν. Η προσευχή ήταν να πάει καλά η επέμβαση και να αναρρώσει γρήγορα ο ασθενής.

Τα αποτελέσματα ήταν τα αναμενόμενα, αν είσαι σκεπτικιστής. Δεν βρέθηκε καμία διαφορά μεταξύ της ομάδας 1 και της ομάδας 3. Αυτό που είχε ενδιαφέρον είναι πως οι ασθενής της ομάδας 2, που γνώριζαν πως ήταν αποδέκτες προσευχών, είχαν περισσότερα προβλήματα κατά τη διάρκεια της επέμβασης από ότι οι άλλες δύο ομάδες!
Μια εξήγηση για αυτό είναι πως η γνώση πως κάποιοι προσεύχονται για αυτούς τους δημιούργησε ,…ψυχοσωματικά προβλήματα. Δεν ξέρω…

Αν μη τί άλλο, η έρευνα αυτή έδειξε πως η προσευχή δεν είχε κανένα απολύτως αποτέλεσμα και θα μπορούσε επίσης  να ερμηνευτεί πως τελικά το να προσεύχεσαι για κάποιον κάνει κακό στην υγεία του! Φανταστείτε οι ασθενείς της ομάδας 2 να έκαναν μήνυση στους προσεύχοντες!

Πέρα από αυτή την έρευνα, υπάρχουν και άλλες, αρκετές που δείχνουν τα ίδια αποτελέσματα και κάποιες που δείχνουν το αντίθετο. Το πρόβλημα είναι πως οι έρευνες που δείχνουν πως η προσευχή έχει αποτέλεσμα είναι διάτρητες όσον αφορά στη μεθοδολογία τους και συνεπώς δεν είναι αξιόπιστες.

Το Templeton Foundation αναγκάστηκε να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα της έρευνας, προκειμένου να μη χάσει τη φήμη του αξιόπιστου ερευνητικού κέντρου, λέγοντας πως αυτή δεν είχε σκοπό να αποδείξει την ύπαρξη ή όχι του θεού. Μπορεί να είναι έτσι, αλλά αναρωτιέμαι τί θα έλεγαν αν τελικά η έρευνα έδειχνε θετικά αποτελέσματα.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε είναι πως μέχρι σήμερα δεν έχει φανεί ότι η προσευχή  έχει αποτέλεσμα ειδικά θετικό, γιατί αρνητικό έχει φανεί! Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως αποκλείεται να βοηθάει. Αλλά αν όσες έρευνες έχουν γίνει και είναι αξιόπιστες, δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση, οφείλουμε να δεχθούμε με μικρή επιφύλαξη, πως η προσευχή είναι απλώς λόγια και τίποτε άλλο.

Δείτε το και από μια άλλη γωνία. Το να προσεύχεσαι είναι σαν να λες στο θεό πως, ενώ είσαι κατ’ ομολογία αμαρτωλός, θέλεις να αλλάξει το σύμπαν με τέτοιο τρόπο ώστε να ευνοήσει εσένα. Δεν ξέρω εσείς, αλλά αν ήμουν θεός μάλλον δεν θα έδινα σημασία.

Νομίζω πως ο Rowan Attcinson το είπε πολύ σωστά: “Να συνεχίσετε να προσεύχεστε. Μπορεί να μην έχει αποτέλεσμα αλλά σας βοηθάει να κοιμηθείτε.”

Πηγές

Carl Sagan on religions

Carl Sagan on religions

Ο Θεός σε αγαπάει τόσο…

72194_10151570729820155_795684174_n

Wake up!

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που μου ζητάνε επιτακτικά να ξυπνήσω και να δω τον κόσμο μέσα από τα δικά τους γυαλιά και οσο δεν αποδέχομαι τη δική τους προτιμώμενη συνωμοσία, κοιμάμαι.

Wake Up λοιπόν!

Οι θρησκείες και τα γουρούνια

Είναι η εποχή της νηστείας της προσευχής και, αν πιστέψεις τα κανάλια, της κατάνυξης. Για αυτούς που πιστεύουν δηλαδή γιατί αν η ζωή σου δεν ελέγχεται από την πίστη σου σε έναν ουράνιο πατερούλη που θα σε στείλει σε αιώνια βασανιστήρια αν δεν τον λατρεύεις, τότε δεν έχεις λόγο να νηστέψεις.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα σε αρκετές από τις υπάρχουσες θρησκείες είναι το μίσος τους προς συγκεκριμένα ζώα και ειδικά στο χοιρινό.

Ο Christopher Hitchens, μέσα στο βιβλίο του “God is not Great: How religion poisons everything.” μας δίνει την δική του άποψη γιατί ο παράδεισος μισεί το χοιρινό. Όπως πάντα απολαυστικός!

Όταν πεθάνω

Το έχω πει βέβαια στην γυναίκα μου και φαντάζομαι πως μέχρι τότε (ελπίζω να αργήσει αυτή η ώρα μιας και δεν έχω τελειώσει ακόμα το House of Cards), θα ξέρουν και τα παιδιά μου τί είδους κηδεία θέλω. Αλλά και αυτό το μπλογκ μπορεί  να υπάρχει μέχρι τότε οπότε το να γράψω κάτι εδώ δεν είναι απαραίτητα κακό. Ούτως ή άλλως, ειδικά στα παιδιά μου, προσπαθώ να εξηγήσω πως ο θάνατος δεν είναι κάτι κακό, αλλά σίγουρα αυτοί που μένουν πίσω λυπούνται πολύ. Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής και χωρίς αυτόν η ζωή μας θα ήταν τόσο διαφορετική που δεν θα μπορούσαμε να το φανταστούμε. Δεν θα μπω σε πολλές εξηγήσεις για αυτό το θέμα μιας και προσπαθώ να πω κάτι άλλο.

Όταν λοιπόν πεθάνω, στη σεμνή και μικρή τελετή που θα γίνει, ελπίζω μακριά από οποιαδήποτε εκκλησία και το τσίρκο της, αν είναι παπάς παρών να έχει έρθει για τους τεθλιμμένους συγγενείς (ελπίζω κάποιος να στενοχωρηθεί έστω και λίγο!) και όχι για να με κηδέψει. Αυτός δεν χρειάζεται να μιλήσει καθόλου μιας και το να πιστεύεις σε ένα φανταστικό υπερφυσικό ον δεν σε κάνει ειδικό σε τίποτα.

Ο φυσικός Aaron Freeman (ναι, είναι εβραίος και εγώ μέρος μιας γιγαντιαίας συνωμοσίας, το παραδέχομαι) έχει πει το πιο σωστό σχετικά με το τί θα ήθελε να ειπωθεί στη κηδεία του. Το συμμερίζομαι απόλυτα. Ελπίζω το ίδιο να γίνει και στη δική μου.

Θες ένας φυσικός να μιλήσει στη κηδεία σου. Θες ο φυσικός να μιλήσει στην οικογένειά σου που πενθεί σχετικά με τη διατήρηση της ενέργειας, ώστε να καταλάβουν πως η ενέργειά σου δεν έχει πεθάνει. Θες ο φυσικός να θυμίσει στη μητέρα σου που κλαίει για τον πρώτο νόμο της θερμοδυναμικής, ότι η ενέργεια δεν δημιουργείται στο σύμπαν ούτε και καταστρέφεται. Θες η μητέρα σου να ξέρει πως όλη η ενέργειά σου, κάθε δόνηση κάθε μονάδα θερμοκρασίας, κάθε κύμα και κάθε σωματίδιο που αποτελούσε το αγαπημένο της παιδί παραμένει μαζί της στο κόσμο. Θες ο φυσικός να πει στον πατέρα σου που κλαίει πως μεταξύ των ενεργειών του κόσμου, έδωσε ότι πήρες.

Σε κάποιο σημείο να ελπίζεις πως ο φυσικός θα κατέβει από το βήμα και θα περπατήσει προς τη θλιμμένη σύζυγο και να της/του πει πως όλα τα φωτόνια που ανακλάστηκαν από το πρόσωπό σου, όλα τα σωματίδια των οποίων το μονοπάτι διεκόπη από το χαμόγελό σου, από ένα άγγιγμα στα μαλλιά σου, εκατοντάδες τρισεκατομμύρια σωματίδια, έχουν πάρει το δικό τους δρόμο, το μονοπάτι τους για πάντα αλλαγμένο από εσένα. Και καθώς η χήρα σου βρίσκεται στην αγκαλιά της οικογένειάς της, ας της πει ο φυσικός πως όλα τα φωτόνια που ανακλάστηκαν από εσένα μαζεύτηκαν από τους συλλέκτες φωτός που είναι τα μάτια της, ότι η ενέργεια αυτών των φωτονίων που δημιουργήθηκε μέσα στους ηλεκτρομαγνητικούς αστερισμούς των νευρώνων της θα υπάρχει για πάντα.

Και ο φυσικός θα θυμίσει σε όλους όσους έχουν μαζευτεί πόσο μέρος της ενέργειάς μας μετατρέπεται σε θερμότητα. Μπορεί να υπάρχουν και μερικοί που θα κάνουν αέρα με βεντάλιες καθώς το λέει. Και θα τους πει πως η θερμότητα που δημιούργησες στη ζωή σου είναι ακόμα εδώ, μέρος αυτού στο οποίο όλοι ανήκουμε, ακόμα και καθώς εμείς που θρηνούμε συνεχίζουμε να ζεσταίνουμε τις ζωές μας.

Και θα θες ο φυσικός να εξηγήσει σε αυτούς που σε αγάπησαν πως δεν χρειάζονται πίστη, δεν θα πρέπει να έχουν πίστη. Να τους πει πως μπορούν να μετρήσουν με ακρίβεια, πως οι επιστήμονες έχουν μετρήσει ακριβώς τη διατήρηση της ενέργειας και τη βρήκαν ίδια, επαληθεύσιμη και σταθερή παντού στο σύμπαν. Μπορείς να ελπίζεις πως η οικογένειά σου θα εξετάσει τις αποδείξεις και θα ικανοποιηθεί πως η επιστήμη είναι σωστή και θα παρηγορηθούν γνωρίζοντας πως η ενέργειά σου είναι ακόμα μαζί τους. Ο νόμος της διατήρησης της ενέργειας μας λέει πως ούτε ένα κομμάτι σου δεν χάθηκε, απλώς είσαι λιγότερο οργανωμένος. Αμήν.

Ανάσταση!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή μπαίνω σε μια «λειτουργία» (κατά το αγγλικό operating mode) διαφορετική από τη συνηθισμένη. Προσπαθώ να είμαι αρκετά πιο ήρεμος και αυτοσυγκρατημένος γιατί κινδυνεύω να γίνω κακός και να πληγώσω ανθρώπους που είναι σημαντικοί στη ζωή μου.

Αυτή η περίοδος είναι που όλα τα τηλεοπτικά κανάλια παίζουν διάφορες γλυκανάλατες θρησκευτικές ταινίες, με αποκορύφωση το “Ιησούς ο Ναζωραίος” του Τζεφιρέλι, μια σειρά που πρέπει να έχω δει 10 φορές όταν ήμουν μικρότερος και που τώρα, γνωρίζοντας καλύτερα τη Βίβλο, μου φέρνει αναγούλα.

break-the-cycle

Βλέπετε, όποιος έχει διαβάσει έστω και ελάχιστα τη Βίβλο γνωρίζει πως η ζωή του Χριστού δεν μπορεί να παρουσιαστεί σαν μια ιστορία διότι το κάθε Ευαγγέλιο γράφει τα δικά του. Στα περισσότερα θέματα που αφορούν τη ζωή του Ιησού τα Ευαγγέλια διαφωνούν σε τέτοιο βαθμό μεταξύ τους που δεν είναι καθόλου εύκολο να δεχθείς πως όλα είναι αληθινά και πρέπει, αν είσαι λογικός, να δεχθείς πως κάποιο από αυτά είτε κάνει λάθος, είτε, αν είναι αλάνθαστα όπως μας λέει η εκκλησία, ψεύδεται.

Τα περισσότερα σημεία τα έχω αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Σήμερα θα ασχοληθώ με τα “μικροπροβλήματα» που έχει η ιστορία της ανάστασης και θα αναφερθώ σε αυτά με περισσότερες λεπτομέρειες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τα Πάθη του Ιησού

Σήμερα θα ασχοληθώ με τα “μικροπροβλήματα που έχει η ιστορία της ανάστασης και θα αναφερθώ σε αυτά με περισσότερες λεπτομέρειες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τα συνοπτικά ευαγγέλια (Μάρκος, Λουκάς, Ματθαίος) μας λένε πως ο Τελευταίος Δείπνος έγινε τη παραμονή του Εβραϊκού Πάσχα. Αντιθέτως ο Ιωάννης λέει πως έγινε μια μέρα πριν. Μπορεί να μην ακούγεται σημαντική σαν διαφορά αλλά πρέπει να έχουμε υπ’ όψη πως η εκκλησία μας λέει πως οι Ευαγγελιστές ήταν θεόπνευστοι και συνεπώς (;) αλάνθαστοι. Άρα τέτοιες διαφορές δεν δικαιολογούνται.

Τα τελευταία λόγια του Ιησού επίσης παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Στο κατά Ματθαίον διαβάζουμε (σε νεο-ελληνική μετάφραση):
Kαι γύρω στις τρεις η ώρα, αναφώνησε ο Iησούς με δυνατή φωνή και είπε: Hλί, Hλί, λαμά σαβαχθανί; Που σημαίνει: Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες; Kι όταν το άκουσαν αυτό μερικοί από αυτούς που στέκονταν εκεί, έλεγαν: Tον Hλία φωνάζει αυτός.  Tότε ένας από αυτούς έτρεξε αμέσως, πήρε ένα σφουγγάρι, το γέμισε με ξίδι, κι αφού το τοποθέτησε σε ένα καλάμι, του το έδινε να πιει. Kαι οι υπόλοιποι έλεγαν: Ασε να δούμε αν θα έρθει ο Hλίας να τον σώσει. O Iησούς, όμως, αφού έκραξε ξανά με δυνατή φωνή, άφησε το πνεύμα. (27:46-50)

Αντιθέτως, στο κατά Λουκάν διαβάζουμε:
Tότε ο Iησούς είπε με δυνατή φωνή: Πατέρα, στα χέρια σου εναποθέτω το πνεύμα μου. Kαι μόλις είπε τα λόγια αυτά, εξέπνευσε. (23:46)

Ο δε Ιωάννης λέει:
Kι όταν ο Iησούς γεύτηκε το ξίδι, είπε: Tετέλεσται! κι αφού έγειρε το κεφάλι του, παρέδωσε το πνεύμα του.

Και πάλι οι διαφορές είναι μεγάλες και ο μόνος τρόπος να τις ξεπεράσεις είναι να τις συνδέσεις μεταξύ τους και να καταλήξεις σε ένα αρκετά μεγάλο μονόλογο για κάποιον που υποφέρει καρφωμένος σε ένα σταυρό.

Η τύχη του Ιούδα

Αρκετές διαφορές υπάρχουν στη Βίβλο σχετικά με τον Ιούδα και την κατάληξή του, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Έχουμε δύο ιστορίες. Στη μία κρεμιέται ενώ στην άλλη πέφτει στο έδαφος όπου και εκρήγνυται το στομάχι του. Τώρα πως ακριβώς έγινε αυτό δεν ξέρω, αλλά αν πιστεύετε στην παρθένο σύλληψη, τότε αυτό είναι πολύ μικρό θέμα, ανάξιο συζήτησης.

Η ανάσταση

Μιας και οι ιστορίες της ανάστασης στο κάθε ευαγγέλιο είναι μακροσκελείς, προκειμένου να αποφύγουμε περεταίρω βαρεμάρα που ξέρω πως μπορεί να προκαλέσει το θέμα, θα κάνω περιλήψεις. Το νόημα πάντως παραμένει το ίδιο και βεβαίως, όποιος πιστεύει πως έχω παραποιήσει οτιδήποτε δεν έχει παρά να ανοίξει μια βίβλο και να τη διαβάσει και να μην αρκεστεί στον Τζεφιρέλι.

Κατά Μάρκον

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία, η μητέρα του Ιάκωβου και η Σαλώμη περπατάνε προς τον τάφο και τις απασχολεί το πως θα μπορέσουν να μετακινήσουν το βράχο που έχει κλείσει τον τάφο προκειμένου να φτάσουν το σώμα του Ιησού. Φτάνοντας όμως εκεί ανακαλύπτουν πως η πέτρα έχει μετακινηθεί και όταν μπαίνουν μέσα βλέπουν έναν (1) άγγελο να κάθεται πάνω στον τάφο. Αυτός τους δείχνει πως το σώμα του Ιησού λείπει και τους λέει να πάνε στη Γαλιλαία για να τον βρουν και να ενημερώσουν τους μαθητές του για την ανάσταση. Οι γυναίκες, δικαιολογημένα αρκετά τρομαγμένες, φεύγουν τρέχοντας και δεν λένε κουβέντα σε κανέναν!
Σε αυτό το σημείο ο Μάρκος σταματάει και δεν κάνει καμία περεταίρω αναφορά σε κάποια εμφάνιση του Ιησού.

Κατά Ματθαίον

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή μαζί με την άλλη Μαρία, χωρίς τη Σαλώμη, πάνε στον τάφο. Τότε μεγάλος σεισμός γίνεται, η γη τρέμει (έτσι κάνει στους σεισμούς), ένας άγγελος κατεβαίνει από τον ουρανό και κάθεται πάνω στην πέτρα την οποία μόλις μετακίνησε. Αυτή τη φορά υπάρχουν φρουροί στον τάφο οι οποίοι τρομάζουν και χρειάζονται νέα αλλαξιά ρούχα (αυτό το τελευταίο είναι δικό μου, αλλά ξέρω τί θα πάθαινα εγώ αν ήμουν παρών). Ο άγγελος λέει στις γυναίκες λίγο έως πολύ τα ίδια που είπε και στο Κατά Μάρκον, οι γυναίκες τρομάζουν (εδώ συμφωνούν όλα τα ευαγγέλια) και φεύγουν τρέχοντας. Καθώς τρέχουν όμως ποιόν συναντούν, τον Ιησού ο οποίος τους λέει να ηρεμήσουν πριν πάθουν καρδιακό και τους λέει ότι ακριβώς είπε και ο άγγελος (δεν είχαν συνεννοηθεί προφανώς).
Σε αυτό το σημείο η σκηνή κόβεται και παρακολουθούμε τους φρουρούς που τρέχουν να ενημερώσουν τους ιερείς, οι οποίοι τους δίνουν χρήματα για να πουν πως το σώμα του Ιησού εκλάπη από τους μαθητές του.
Εν τω μεταξύ, ο Ιησούς εμφανίζεται στους μαθητές του στη Γαλιλαία οι οποίοι είναι ελαφρώς άπιστοι αλλά όχι πολύ. Στο τέλος τους λέει να πάν και να κηρύξουν το λόγο του.
Σε αυτό το σημείο τελειώνει και ο Ματθαίος.

Κατά Λουκάν

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή, η Μαρία, η μητέρα του Ιάκωβου και οι υπόλοιπες γυναίκες (δεν ξέρουμε ποιές είναι), πάνε στον τάφο. Εκεί βρίσκουν το τάφο ανοιχτό. Κοιτάζουν μέσα, πουθενά ο Ιησούς. Έξω από το τάφο τους περιμένουν δύο (2!) άγγελοι, όχι ένας, οι οποίοι τους λένε πως ο Ιησούς αναστήθηκε. Αυτές φεύγουν τρέχοντας να πουν τα νέα στους μαθητές του, χωρίς αυτή τη φορά οι άγγελοι να τις έχουν προτρέψει. Οι μαθητές το μαθαίνουν αλλά ο Πέτρος δεν πιστεύει και φεύγει τρέχοντας για τον τάφο. Τον βρίσκει άδειο και μένει με ανοιχτό το στόμα.
Η σκηνή κόβεται στον Κλεόπα και ένα άλλο άτομο που μένει ανώνυμο. Καθώς περπατούν συναντούν τον Ιησού ο οποίος κόβει βόλτες και δεν τον αναγνωρίζουν. Του λένε όσα έγιναν με τις γυναίκες, τον τάφο κτλ και αυτός τους λέει πως κακώς δεν πιστεύουν στις προφητείες. Σταματάνε να φάνε και τότε τον αναγνωρίζουν λίγο πριν εξαφανιστεί.
Τρέχουν πίσω στους μαθητές και ανταλλάσουν εμπειρίες (όλα αυτά στην Ιερουσαλήμ και όχι στη Γαλιλαία) και ξαφνικά εμφανίζεται ο Ιησούς. Τρομάζουν όλοι αλλά ο Ιησούς τους καθησυχάζει δείχνοντάς τους τις πληγές από τα καρφιά (αυτό εμένα μάλλον δεν θα με ηρεμούσε καθόλου). Τους ρωτάει αν έχουν τίποτα φαγώσιμο, μιας και τρεις μέρες νεκρός «τον είχε κόψει» η πείνα, και κάθεται και τρώει ένα ψάρι. Τους κάνει ένα σύντομο κήρυγμα και μετά ανεβαίνει στον ουρανό.
Σε αυτό το σημείο τελειώνει και ο Λουκάς

Κατά Ιωάννην

Είναι Κυριακή πρωί. Η Μαρία Μαγδαληνή, μόνη της, πάει στον τάφο όπου βρίσκει την είσοδο ανοιχτή. Φεύγει τρέχοντας και βρίσκει τον Πέτρο και τον “Αγαπημένο Μαθητή” (Αγαπούλης από εδώ και πέρα) που δεν διευκρινίζεται ποιός είναι. Τους λέει τί είδε και οι δύο τους (Πέτρος και Αγαπούλης) φεύγουν τρέχοντας για τον τάφο. Ο Πέτρος είναι πιο γρήγορος και φτάνει πρώτος. Βρίσκει τον τάφο άδειο και όταν φτάνει και ο Αγαπούλης, βλέπει ακριβώς το ίδιο. Φεύγουν για το σπίτι τους.
Η Μαρία Μαγδαληνή κλαίει έξω από τον τάφο μόνη, όταν ξαφνικά βλέπει δύο αγγέλους μέσα στον τάφο. Από πίσω της έρχεται ο Ιησούς, αλλά δεν τον αναγνωρίζει, νομίζει πως είναι ο κηπουρός και τον ρωτάει αν μετακίνησε το σώμα. Αυτός της λέει “Μαρία” και τότε αυτή τον αναγνωρίζει. “Μη με ακουμπήσεις” της λέει, “τρέχα στους μαθητές μου και πες τους τα καλά τα νέα.” Αυτή πάει και τα λέει (ο Ιωάννης δεν μας λέει σε ποιά πόλη βρίσκονται). Αργότερα το βράδυ εμφανίζεται και ο Ιησούς ο οποίος τους δείχνει τα σημάδια, και τους δίνει και το άγιο πνεύμα προκειμένου να μπορέσουν να κηρύξουν. Τότε έχουμε την ιστορία με τον άπιστο Θωμά και ο Ιησούς λέει πως αυτοί που πιστεύουν χωρίς αποδείξεις είναι ευλογημένοι ενώ οι σκεπτικιστές (για εμένα μίλαγε) θα “τη φάνε”.
Σε αυτό το σημείο τελειώνει και ο Ιωάννης.

Πολύ πράγμα!

Από το παραπάνω κομμάτι προκύπτουν κάποιες ερωτήσεις:

  • Πόσες και ποιές γυναίκες πήγαν στον τάφο;
  • Ο βράχος ήταν στην είσοδο και μετακινήθηκε ή ήταν ήδη εκτός θέσης;
  • Ποιός μετακίνησε το βράχο;
  • Πόσοι άγγελοι ήταν εκεί; Ήταν μέσα ή έξω από το τάφο; Κατέβηκαν από τον ουρανό ή εμφανίστηκαν ξαφνικά;
  • Ποιός είναι ο πρώτος άνθρωπος που είδε τον Ιησού;
  • Πότε και σε ποιά πόλη εμφανίστηκε ο Ιησούς στους μαθητές του;

Αυτά τα ολίγα. Πάντως από τα ευαγγέλια δεν θα βγάλετε άκρη. Αν είναι πραγματικά θεόπνευστα τότε ο θεός παίζει μαζί μας και μας ζητάει να πιστέψουμε σε όποιο από τα ευαγγέλια θέλουμε χωρίς ερωτήσεις. Γιατί αν αρχίσουμε να ρωτάμε, σωθήκαμε…

Η σημασία της Ανάστασης

Πρόσφατα είδα το “κήρυγμα” που έβγαλε ο Jerry DeWitt σε μια συγκέντρωση άθεων. Ο Jerry ήταν μέχρι πριν από ένα χρόνο περίπου παππάς σε μια πόλη του νότου των ΗΠΑ. Ήταν παππάς βαθιά μέσα στη “ζώνη της βίβλου” όπως λέγεται η περιοχή. Μια μέρα ανακάλυψε πως είχε χάσει την πίστη του και από τότε έχασε το σπίτι του, τη γυναίκα του, τη δουλειά του, τους φίλους του και όλη του την περιουσία. Βρήκε όμως νέους φίλους, και σταδιακά έχει αρχίσει να στέκεται ξανά στα πόδια του. Πλέον είναι ο αντιπρόσωπος των ιερέων που χάνουν την πίστη τους και είναι περιζήτητος σε όλη την Αμερική.

Στο λόγο που έβγαλε λοιπόν εξηγεί γιατί η ιδέα της ανάστασης είναι τόσο σημαντική για τον άνθρωπο και πρέπει να συμφωνήσω μαζί του.

Η ζωή είναι εξαιρετικά δύσκολη και άδικη. Πολλές φορές είναι τόσο άδικη που δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. Σαν να μην έφταναν αυτά, μια μέρα θα πεθάνουμε. Είναι λογικό λοιπόν να φτιάξουμε στο μυαλό μας και ένα παράδεισο όπου θα ανταμιφθούμε για το καλό που έχουμε κάνει στη ζωή μας αλλά δεν ήταν αρκετό για να ζήσουμε όμορφα, αλλά και την ανάσταση που ουσιαστικά μας δίνει μια νέα ευκαιρία για τη ζωή που τόσο μας δυσκόλεψε.

Αλλά, γνωρίζοντας πως ούτε παράδεισος υπάρχει, ούτε η ανάσταση θα έρθει με τί μένουμε; Ο Jerry λέει αυτό που έχω πει και εγώ πολλές φορές. Μένουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μένουμε με την οικογένειά μας, τους φίλους μας και την αγάπη που δίνουμε και δεχόμαστε. Αυτά και η απίστευτη ομορφιά της φύσης και της ζωής πρέπει να είναι αρκετά για να ξεπεράσουμε οποιοδήποτε κενό δημιουργείται από την κατανόηση πως τίποτα από αυτά που υπόσχεται η θρησκεία δεν είναι αληθινά.

Προσωπική μου άποψη είναι πως δεν χρειάζεσαι παραμύθια για να νιώθεις καλύτερα. Το βρίσκω εξαιρετικά παράλογο να κάνουμε απίστευτη έρευνα για να πάρουμε καινούργιο αυτοκίνητο και για τη θρησκεία να πιστεύουμε τυφλά ότι μάθαμε όταν ήμασταν παιδιά. Κάπου πρέπει να το ξανασκεφτούμε.

Πολλοί με ρωτάνε, ως άθεος, τί κάνω το Πάσχα. Τί να κάνω; Τρώω το αρνί μας, τη μαγειρίτσα, πίνω μερικές μπύρες παραπάνω, ακούω τα κλαρίνα, με Ιώβια υπομονή, και περνάω όμορφες στιγμές με την οικογένειά μου. Όχι επειδή ο Ιησούς αναστήθηκε, αλλά γιατί τους αγαπάω πολύ και η ζωή είναι σύντομη.

Πηγές και επιπλέον πληροφορίες

Το φαινόμενο της παρειδωλίας – συνέχεια

Πριν από μερικούς μήνες είχα γράψει ένα άρθρο για το φαινόμενο της παρειδωλίας το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ.

Σήμερα θα σας δείξω μερικές φωτογραφίες σχετικά με το πόσο εύκολο είναι να δεις πρόσωπα σε απλά αντικείμενα. Το φαινόμενο της παρειδωλίας σε όλο του το μεγαλείο.

enhanced-buzz-12738-1366461475-3 enhanced-buzz-12757-1366460020-5 enhanced-buzz-12808-1366463512-14 enhanced-buzz-13222-1366470640-2 enhanced-buzz-30529-1366471366-12 enhanced-buzz-30865-1366470072-1 enhanced-buzz-31243-1366619302-10 para1 para2 para3

Μια «χουντική δημοκρατία»

Μόλις χθες ήμουν στην προπόνηση ποδοσφαίρου του γιου μου και, ως είθισται, καθόμασταν δίπλα οι πατεράδες και θαυμάζαμε τα νέα μεγάλα ταλέντα που θα ρίξουν τη σκιά τους στον Μέσσι και θα μας δώσουν αρκετά χρήματα για να περάσουμε ήρεμα γερατειά.

Σε τέτοιες συναθροίσεις συνήθως δεν μιλάω για πολιτική ή άλλα ζητήματα με τα οποία καταπιάνομαι σε αυτό το μπλογκ. Οι συζητήσεις περιορίζονται, προς μεγάλη μου ικανοποίηση, μιας και αυτός είναι ένας χώρος που θέλω να χαλαρώνω για μία ώρα, σε ποδοσφαιρικά θέματα όπως το τέταρτο αστέρι του Θρύλου, την κατάντια του ΠΑΟ, την ΑΕΚ, την κατάντια του ΠΑΟ, τη Β’ Εθνική για την οποία δεν ξέρω τίποτα,  την κατάντια του ΠΑΟ και άλλα αμιγώς αθλητικά θέματα.

Ξαφνικά όμως, σε μια στιγμή όπου η συζήτηση ήταν έτοιμη να γυρίσει πίσω στην κατάντια του ΠΑΟ, κάποιος πετάχτηκε και ανέφερε τη γνωστή πλέον έρευνα που δείχνει πως το 30% των Ελλήνων πιστεύουν πως θα ήμασταν καλύτερα με τη Χούντα των συνταγματαρχών.

Ο διπλανός μου λοιπόν περιέγραψε εν συντομία τα αποτελέσματα της έρευνας και έμεινα με ανοιχτό το στόμα όταν διαπίστωσα πως και οι άλλοι δύο γονείς έδειχναν να συμφωνούν με το αποτέλεσμα της έρευνας!

Τότε αποφάσισα να μη κρυφτώ πίσω από το κανόνα που λέει πως δεν συζητάω πολιτικά θέματα στην προπόνηση και ελαφρώς θυμωμένος που δεν συζητούσαμε την κατάντια του ΠΑΟ, ξεκίνησα να μιλάω με λίγο πιο έντονο ύφος από ότι συνηθίζω:

Ο κόσμος δεν ξέρει τί ήταν η χούντα. Δεν θυμάται και νομίζει πως ήταν καλύτερα. Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει ο κόσμος είναι να αποδίδει μοντέρνα χαρακτηριστικά σε μια παλαιότερη περίοδο. Δηλαδή, ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει για σκάνδαλα και καταχρήσεις από πολιτικούς και μη, και νομίζει πως επειδή στη χούντα δεν ακούγονταν σημαίνει πως δεν γίνονταν. Στην πραγματικότητα αυτό που συνέβαινε είναι πως στην επταετία της χούντας η Ελλάδα έζεχνε από σκάνδαλα και απάτες, απλώς κανείς δεν μιλούσε γιατί όποιος μιλούσε κατέληγε σε ένα κελί με συνοπτικές διαδικασίες.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν οι συνταγματάρχες ήταν να διπλασιάσουν την αμοιβή του πρωθυπουργού  από 23.600 σε 45.000 δρχ,, των υπουργών και υφυπουργών από 22.400 σε 35.000 δρχ. και θεσμοθέτησαν για πρώτη φορά τα εκτός έδρας έξοδα.

Σαν να μην έφταναν αυτά φρόντισαν να τεθούν στο απυρόβλητο αλλάζοντας τα περί ασυλίας και παραγραφής και φρόντισαν ώστε να παραγράφονται σχεδόν άμεσα όλα τα αδικήματα για τα οποία κανείς δεν είχε το θάρρος να τους κατηγορήσει.

“Ναι” μου λέει ο ένας πατέρας, “αλλά η γιαγιά μου μου λέει πως το χωριό της απέκτησε ρεύμα και νέο δρόμο με γεφύρι στην εποχή της χούντας, ενώ τόσα χρόνια μόνο υποσχέσεις δεχόταν.”

Δεν θα αμφισβητήσω τη γιαγιά σου, αλλά το θέμα δεν είναι μόνο αν το απέκτησε, αλλά και πόσο κόστισε, ποιοί λαδώθηκαν, ποιοί ανέλαβαν το έργο και τελικά πόσο πλήρωσαν. Κατά τη διάρκεια της χούντας έγιναν τοποθετήσεις ημετέρων μπροστά στις οποίες ωχριούν τα ρουσφέτια των σημερινών πολιτικών.

“Μπορεί”, λέει ο άλλος πατέρας, “αλλά οι άνθρωποι είχαν κάτι καλύτερο να περιμένουν. Ήξεραν πως τα παιδιά τους θα έβρισκαν κάτι όταν αυτοί θα πέθαιναν. Εμείς τί αφήνουμε στα παιδιά μας;”

Δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου. Οι σημερινές κυβερνήσεις έχουν πάρει μόνο εισπρακτικά μέτρα και καθόλου αναπτυξιακά. Μοιάζει να πιστεύουν πως εισπράττοντας θα λυθεί το θέμα και όλα θα επανέρθουν στα παλιά. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πολιτικοί μας είναι άθλιοι και δεν έχουν κάτι να προσφέρουν.
Αλλά η χούντα δεν θα μπορούσε να είναι το αντίπαλο δέος! Τώρα τουλάχιστον μπορείς να επιλέξεις τους πολιτικούς που πιστεύεις πως θα μπορέσουν να κάνουν μια αλλαγή. Στη χούντα δεν γίνονταν εκλογές. Οι αρχηγοί αποφάσιζαν ποιός θα τους διαδεχθεί και πότε. Ο λαός δεν είχε λόγο.

“Και τώρα τί έχουμε, μια χουντική δημοκρατία. Αυτοί αποφασίζουν τί θέλουν να κάνουν και μας το επιβάλλουν” είπε ο πρώτος.

Η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο πολίτευμα αλλά μάλλον το καλύτερο από τα διαθέσιμα. Στην αρχαία Αθήνα ψήφιζαν όλοι οι πολίτες για τους νόμους. Αυτό ήταν η απόλυτη δημοκρατία, με όλη την έννοια της λέξης. Σήμερα αυτό είναι, αν όχι αδύνατο, σίγουρα εξαιρετικά δύσκολο και τρομακτικά χρονοβόρο. Αν θέλαμε να ψήφιζε ο κάθε πολίτης για τον κάθε νόμο που πρέπει να περάσει το κράτος τότε θα έπρεπε όλοι μας να ενημερωνόμαστε με μεγάλη λεπτομέρεια για το κάθε τί, να έχουμε γνώσεις για το κάθε τί και να κάνουμε εκλογές σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση για θέματα που δεν μας αφορούν όλους. Κάθε άλλη ενασχόληση μας, από εργασία μέχρι το να συζητάμε για την κατάντια του ΠΑΟ, θα εξαφανίζονταν και το μόνο που θα κάναμε θα ήταν να διαβάζουμε νομοσχέδια.

Αντιθέτως, με το πολίτευμα που έχουμε δώσαμε το δικαίωμα σε κάποιους πολιτικούς, που ψηφίζουμε μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια, να παίρνουν αποφάσεις για εμάς. Είναι προφανές πως αυτό το σύστημα έχει προβλήματα και τρύπες που τις ζούμε καθημερινά, αλλά δεν έχει καμία σχέση με τη χούντα, ούτε και θα μπορούσε. Έχουμε δημοκρατία και ας μην το αναγνωρίζουμε. Γιατί πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να τη χάσουμε για να την εκτιμήσουμε;

Το γεγονός πως κάποιες οικογένειες βγάζουν πολιτικούς και εμείς τους ψηφίζουμε γιατί μας αρέσει το όνομα, δεν δείχνει πως έχουμε χούντα, δείχνει απλώς πόσο ανώριμοι πολιτικά είμαστε. Αυτή η ανωριμότητα φαίνεται και στο γεγονός πως για όλη τη κατάσταση που ζούμε σήμερα ρίχνουμε το φταίξιμο στους πολιτικούς. Ξεχνάμε όμως πως εμείς τους ψηφίζαμε γνωρίζοντας πόσο διεφθαρμένοι ήταν και με αυτό το τρόπο επιβραβεύαμε τη διαφθορά τους. Ξεχνάμε πως εμείς ήμασταν που δεν κόβαμε αποδείξεις και εμείς που δεν τις ζητούσαμε για να γλυτώσουμε το ΦΠΑ. Ξεχνάμε πως εμείς δίναμε φακελάκια και εμείς τα παίρναμε. Ξεχνάμε πως χτίζαμε σπίτια στα “καμένα” και μετά παραπονιόμασταν πως δεν υπάρχει σχέδιο πυρόσβεσης και κτηματολόγιο. Ξεχνάμε πως την ψήφο μας τη δίναμε σε αυτόν που εξυπηρετούσε τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά μας και δεν μας ενδιέφερε τί θα κληρονομούσαν τα παιδιά μας γιατί πιστεύαμε πως αυτή τη ζωή θα τη ζούσαμε για πάντα. Ακόμα και σήμερα κάποιοι πιστεύουν πως αν το 2010 δεν είχαμε ζητήσει οικονομική βοήθεια από τους κακούς ξένους, σήμερα δεν θα είχαν κοπεί οι μισθοί, θα πηγαίναμε ακόμα στον Πανταζή και θα πετάγαμε τα γαρύφαλλα με τα καλάθια.

Αυτό δεν είναι πρόβλημα πολιτεύματος και ούτε έχει ελλείψεις η δημοκρατία μας. Το μυαλό μας έχει πρόβλημα και οι προτεραιότητες που θέτουμε.

Δεν έχουμε χουντική δημοκρατία, δημοκρατική χούντα ούτε όλα τα άλλα τα περίεργα που επιλέγουμε σαν ονόματα για να κρύψουμε τις δικές μας αδυναμίες και ελλείψεις. Έχουμε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, με όλα τα καλά και τα κακά που αυτή συνεπάγεται και αν συνεχίσουμε να αναπολούμε τη χούντα λες και ήταν μια ιδανική στιγμή τότε είναι θέμα χρόνου κάποιος να έρθει και να πραγματοποιήσει αυτή την ευχή μας. Αυτό θέλουμε;

Ευτυχώς τότε βγήκαν τα μικρά για διάλειμμα για νερό και το θέμα τσάκισε. Δεν είχα και άλλα επιχειρήματα και δεν ξέρω αν τους άγγιξα καθόλου. Το ξέρουν οι ίδιοι. Προσωπικά ήμουν χαρούμενος που το θέμα επέστρεψε στην κατάντια του ΠΑΟ και άνοιξα το πακετάκι τσιπς που με περίμενε εδώ και ώρα.

Πηγές

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm

Η μεγαλύτερη συνωμοσία από όλες

Υπάρχουν στιγμές που λες «δεν έχω τί να γράψω» και πραγματικά δυσκολεύεσαι να σκεφτείς ένα θέμα που να έχει έστω και λίγο ενδιαφέρον.

Υπάρχουν όμως και άλλες στιγμές που δεν χρειάζεται να γράψεις κάτι, μια φωτογραφία τα λέει όλα. Αυτή λοιπόν είναι και επίσημα η νέα αγαπημένη μου συνωμοσία. Μέχρι τώρα ήταν οι αεροψεκασμοί, αλλά πλέον αυτοί ξεπεράστηκαν, ή λειτούργησαν (εξαρτάται πως το βλέπετε), και πλέον έχουμε κάτι καλύτερο, πιο ολοκληρωμένο, πιο πιστευτό και με τόνους αποδείξεις.

934092_584061921614823_72235173_n

 

Ο κύριος που βλέπετε στη παραπάνω φωτογραφία είναι ο Sean Lock ένας Άγγλος κωμικός και βεβαια δεν πιστεύει αυτά που λέει. Ευτυχώς υπάρχουν και αρκετοι με σωστό sense of humor.

Ο Θεός του καλού και του κακού

Συνήθως προσπαθώ σε αυτό το μπλογκ να διατηρώ ένα κάποιο επίπεδο, όχι το υψηλότερο ομολογουμένως, αλλά δεν μου αρέσει ούτε να κοροϊδεύω τα διάφορα που πέφτουν στα χέρια μου, όσο αστεία και αν είναι και μερικά είναι σε επίπεδο Μελ Μπρουκς,  ούτε όμως και να είμαι πολύ “τετράγωνος” και το μόνο που να ζητάω να είναι “αποδείξεις, αποδείξεις, αποδείξεις”.

Μια τέτοια συνεχής αντιμετώπιση γίνεται σύντομα προβλέψιμη και το χειρότερο, βαρετή. Οπότε, ακόμα και αν υπάρχει ένα ζήτημα αποδείξεων για μια ιστορία, και συνήθως υπάρχει, καμιά φορά προσπαθώ να διατηρήσω μια άλλη οπτική γωνία ώστε να κερδίσουμε κάτι παραπάνω και να μην αρχίσουμε να κόβουμε τις φλέβες μας με κουτάλι, επαναλαμβάνοντας με κάθε βασανιστικά αργή κίνηση, τη λέξη “αποδείξεις” ξανά και ξανά μέχρι να πάθουμε εγκεφαλικό.

Οι ιστορίες με τις οποίες θα ασχοληθούμε σήμερα είναι τέτοιες και έχουν και μια έντονα θρησκευτική χροιά.

Στη πρώτη μαθαίνουμε για ένα θαύμα που έγινε στην Αίγυπτο.

Κι όμως συμβαίνουν θαύματα! Ένας Μουσουλμάνος στην Αίγυπτο σκότωσε τη γυναίκα του και την έθαψε με τα δύο κοριτσάκια τους, το ένα ήταν μωρό και το άλλο 8 ετών.

Τα κορίτσια τα έθαψε ζωντανά!! Στην συνέχεια κατήγγειλε στην αστυνομία ότι τα κορίτσια είχαν σκοτωθεί από έναν θείο τους. Ύστερα από 15 μέρες πέθανε ένα άλλο μέλος από το σόι τους. Οι συγγενείς του αποφάσισαν να τοποθετήσουν το νεκρό στον τάφο όπου βρισκόταν η γυναίκα και τα δύο του παιδιά. 

Όταν άνοιξαν τον τάφο για την κηδεία, οι παρευρισκόμενοι δεν πίστευαν στα μάτια και στα αυτιά τους: Βρήκαν κάτω από το χώμα τα δύο κοριτσάκια ΖΩΝΤΑΝΑ!!! Το εκπληκτικό γεγονός διαδόθηκε σαν αστραπή σ’ όλη τη χώρα και ο πατέρας των παιδιών ετοιμάστηκε για τη θανατική ποινή. Όπως ήταν φυσικό, οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή πάνω στο μεγαλύτερο παιδί προκειμένου να τους διαφωτίσει για το πώς επέζησαν.

Ένας άνδρας, ο οποίος φορούσε λευκά ρούχα που έλαμπαν σαν τον ήλιο, με χέρια ματωμένα από πληγές, ερχόταν και μας έδινε φαγητό, ήταν η απάντηση της μικρής. Ακόμη, ο άνθρωπος αυτός ξυπνούσε και τη μαμά μου για να περιποιηθεί την αδελφή μου.

Το εθνικό αιγυπτιακό κανάλι, το οποίο πήρε τη συνέντευξη, μετάδωσε μέσω της (μουσουλμάνας) δημοσιογράφου: «Ο άνδρας αυτός δε μπορεί να ήταν άλλος από τον ΙΗΣΟΥ, διότι κανείς άλλος δεν κάνει τέτοιου είδους πράγματα!».

Μπορεί μεν οι μουσουλμάνοι να δέχονται ότι ο «ISA» (Ιησούς) τα έκανε όλα αυτά, αλλά οι πληγές δείχνουν ότι πραγματικά σταυρώθηκε, όπως επίσης είναι ξεκάθαρο ότι ο Ιησούς ΖΕΙ. Εξάλλου, κανείς δε διανοήθηκε να μη βασιστεί στα λόγια του κοριτσιού, γιατί ούτε αυτή ούτε η αδελφούλα του θα ήταν δυνατό να επιζήσουν αν δε συνέβαινε ένα πραγματικό θαύμα.

Οι ηγέτες των μουσουλμάνων βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα αδιέξοδο, καθώς ούτε την αυθεντικότητα του θαύματος μπορούν να αμφισβητήσουν ούτε και να περιορίσουν την έκταση που πήρε η δημοσιότητα της όλης ιστορίας.” (πηγή)

Όπως είπα στην εισαγωγή, σε αυτή τη περίπτωση δεν θα σταθώ στην παντελή έλλειψη αποδείξεων ούτε και στις αδυναμίες της ιστορίας. Θα προσπαθήσω να δω μέσα από τις γραμμές και, θεωρώντας πως αυτή η ιστορία είναι καθ’ όλα αληθινή, να δω τί μπορώ να καταλάβω για τον θεό.

Η ιστορία είναι λοιπόν τραγική. Δύο παιδάκια θαμμένα ζωντανά, μια ιστορία βγαλμένη από τους εφιάλτες μου, όχι τους χειρότερους όμως. Ο θεός λοιπόν επέλεξε να βοηθήσει αυτά τα κορίτσια και καλά έκανε. Ταυτοχρόνως όμως αφήνει χιλιάδες άλλα παιδάκια να βασανίζονται και να πεθαίνουν με φριχτούς τρόπους σε όλο τον κόσμο. Με ποιά κριτήρια επιλέγει να σώσει αυτά τα δύο και να αφήσει χιλιάδες να βασανίζονται; Κανείς δεν ξέρει γιατί ο θεός είναι “μυστήριος”. ΟΚ, μπορώ να το δεχθώ αυτό, αλλά τότε δεν θα πρέπει να μας λένε οι αντιπρόσωποι του πως ξέρουν τί θέλει και τί περιμένει από εμάς.

Τέλος πάντων, καλό θα ήταν ο θεός να αποκτήσει πιο συγκεκριμένα κριτήρια σχετικά με το για ποιούς και πότε κάνει θαύματα. Αν, ας πούμε, έλεγε πως κάνω θαύματα μόνο κάθε Τρίτη και Πέμπτη από τον Ισημερινό και κάτω και κάθε Δευτέρα και Παρασκευή από τον Ισημερινό και πάνω η ζωή όλων μας θα ήταν πιο εύκολη. Σε αυτή την περίπτωση ο θεός δεν θα χρειαζόταν να απορρίπτει προσευχές που ζητούν θαύματα μιας και θα γνωρίζαμε πως σήμερα δεν είναι η μέρα μας και δεν θα την κάναμε. Συν της άλλης, αυτή η οργάνωση θα μας επέτρεπε να ξεκαθαρίζουμε ποιά θαύματα είναι πραγματικά και ποιά όχι. Αν δηλαδή εμφανίζονταν κάποιος και έλεγε πως εκ θαύματος εμφανίστηκε η εικόνα της Παναγίας στα μακαρόνια του, θα ξέραμε αν ήταν αληθινό θαύμα ή όχι απλώς κοιτώντας τί μέρα είναι. Τί πιο απλό;

Η δεύτερη ιστορία μας έρχεται από την Ελλάδα (περήφανη πατρίδα) και μάλιστα από το Βόλο και μαθαίνουμε πως:

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, μια παρέα νεαρών κοριτσιών κοροιδεύαν τα Θεία λέγοντας ανάποδα το ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ. 

Κάποια στιγμή και εν μέσω γέλωτος, ένα απ΄τα κορίτσια άρχισε να τραυλίζει. Όλοι νομίσαν ότι έκανε πλάκα, πλην όμως στην συνέχεια γύρισαν τα μάτια του και πέφτονας κάτω άρχισε να αφρίζει, με αποτέλεσμα να διακομισθεί στο νοσοκομείο.

ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΤΕΛΑΒΕ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΠΑΡΕΑ.

Με λύπη πλροφορηθήκαμε το γεγονός, κι ευχόμαστε ο καλός Θεός να απαλάξει την άτυχη κοπέλα από κάθε κακό.

Στεκόμαστε όμως στο γεγονός, και συμβουλεύουμε πάντες ιδιαιτέρως τους νέους, να μην εμπαίζουν τα Θεία αλλά να προσφέρουν ΔΟΞΗ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΘΕΟ ΜΗ ΟΡΓΙΖΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟΝ.

Για κάθε νεώτερο θα σας ενημερώσουμε.” (πηγή) (οι υπογραμμίσεις και τα κεφαλαία είναι του αρχικού συγγραφέα)

Κατ’ αρχήν θεωρώ σημαντικό πως οι πληροφορίες είναι “έγκυρες”. Φαντάσου σε μια τόσο σημαντική ιστορία να μην ήταν έγκυρες. Τί πανικός θα δημιουργούνταν!

Σε αυτή την ιστορία έχουμε μια πολύ ξεκάθαρη περίπτωση προσβολής των θείων. Τα κορίτσια έλεγαν ανάποδα το Πάτερ Ημών και ένα από αυτά, μια δεκατετράχρονη, δαιμονίστηκε. Μια σωστή τιμωρία γιατί ο θεός είναι γνωστό πως δεν δέχεται τέτοια πράγματα. Μάλιστα είναι εξαιρετικά πιθανό το μποτιλιάρισμα στους κεντρικούς δρόμους των μεγάλων πόλεων να οφείλεται στο γεγονός πως οι οδηγοί “κατεβάζουν καντήλια” συνεχώς, ειδικά οι θρήσκοι. Σωστή τιμωρία κατά τη γνώμη μου.

Βέβαια, δεν είναι ξεκάθαρο γιατί το να πεις το Πάτερ Ημών ανάποδα είναι αμαρτία. Θα ήθελα επίσης να ξέρω τί εννοεί ο συγγραφέας με τη λέξη “ανάποδα”. Εννοεί τη σειρά των λέξεων ανάποδα ή τη σειρά των γραμμάτων ανάποδα; Το πρώτο γίνεται αλλά βάζω ότι στοίχημα θέλετε πως αν δεν έχετε το Πάτερ Ημών γραμμένο μπροστά σας δεν θα μπορέσετε να το κάνετε. Παράδειγμα: “Αμήν. Πονηρού του από ημάς ρύσαι αλλά, πειρασμόν εις ημάς εισενέγκης μη και, ημών οφειλέταις τοις αφίεμεν ημείς και ως, ημών οφελείματα τα ημίν άφες και…”

Δεν είναι καθόλου εύκολο αλλά το έκανε ένα 14χρονο και τώρα νιώθω λίγο βλάκας που δυσκολεύομαι τόσο. Ούτε καν θα προσπαθήσω να πω το πάτερ ημών αντιστρέφοντας τα γράμματα. Ο εγωισμός μου δεν έχει συνέλθει ακόμα από το προηγούμενο χτύπημα, δεν θα αντέξει και ένα νέο. Αλλά κάτι νεαρά κορίτσια το βρήκαν αυτό διασκεδαστικό; Τέλος πάντων.

Έτσι λοιπόν, μερικά κορίτσια που ήταν λεκτικά προικισμένα, είπαν το πάτερ ημών ανάποδα και αντί ο θεός να τα επιβραβεύσει που κατάφεραν ένα τόσο δύσκολο έργο, τη μία τη δαιμόνισε και τις άλλες τις τρόμαξε, πριν πάνε όλες μαζί στο νοσοκομείο. Και όλα αυτά στο άντρο της ακολασίας, το Βόλο!

Τέλος, ίσως το πιο σημαντικό σημείο από όλα, θα μας κρατήσει ενήμερους για τις εξελίξεις! Διαβάζοντας αυτό μου ξεφεύγει μια βαθιά ανάσα ανακούφισης και επιτέλους καταλαβαίνω πως το βράδυ θα κοιμηθώ ήσυχα.

Και τώρα έρχεται το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει από αυτές τις ιστορίες. Δέχομαι πως κάποιος αφιέρωσε χρόνο για να τις φανταστεί. Δέχομαι πως κάποιοι τις αναπαράγουν σαν να είναι αλήθεια και πως κάποιοι άλλοι (δείτε τα σχόλια) τις πιστεύουν χωρίς καμία σκέψη. Όλα αυτά τα δέχομαι. Αυτό που θα ήθελα να μου απαντήσει κάποιος είναι, όταν τα έγραφαν αυτά τα παραμύθια, δεν μπορούσαν να δουν πως περισσότερο ζημιά θα έκαναν και λιγότερο θα βοηθούσαν τον έργο του σωτήρος Ιησού Χριστού;

Στην τελική, ο Χριστός τους ζήτησε να λένε ψέματα για να προωθήσουν το έργο του; Έτσι νιώθουν αυτοί οι άνθρωποι την αγάπη προς τον Κύριο;

Δε μας παρατάνε λέω εγώ!

«The Commodore» by Patrick O’Brian

Μερικά βιβλία ξεχωρίζουν και μερικά αποσπάσματά τους είναι μοναδικά. Νομίζω πως το παρακάτω είναι τέτοιο και ενώ συνήθως τα ανεβάζω στο Facebook, σε αυτή τη περίπτωση το κείμενο είναι πολύ μεγάλο για να το διαβάσει κάποιος εκεί όπου οι σύντομες ατάκες είναι το πιο δημοφιλές ανάγνωσμα.

Απολαύστε λοιπόν λίγο Patrick O’Brian.

“Stephen had been put to sleep in his usual room, far from children and noise, away in that corner of the house which looked down to the orchard and the bowling-green, and in spite of his long absence it was so familiar to him that when he woke at about three he made his way to the window almost as quickly as if dawn had already broken, opened it and walked out onto the balcony. The moon had set: there was barely a star to be seen. The still air was delightfully fresh with falling dew, and a late nightingale, in an indifferent voice, was uttering a routine jug-jug far down in Jack’s plantations; closer at hand and more agreeable by far, nightjars churred in the orchard, two of them, or perhaps three, the sound rising and falling, intertwining so that the source could not be made out for sure. There were few birds that he preferred to nightjars, but it was not they that had brought him out of bed: he stood leaning on the balcony rail and presently Jack Aubrey, in a summer-house by the bowling-green, began again, playing very gently in the darkness, improvising wholly for himself, dreaming away on his violin with a mastery that Stephen had never heard equalled, though they had played together for years and years.

Like many other sailors Jack Aubrey had long dreamed of lying in his warm bed all night long; yet although he could now do so with a clear conscience he often rose at unChristian hours, particularly if he were moved by strong emotion, and crept from his bedroom in a watch-coat, to walk about the house or into the stables or to pace the bowling-green. Sometimes he took his fiddle with him. He was in fact a better player than Stephen, and now that he was using his precious Guarnieri rather than a robust sea-going fiddle the difference was still more evident: but the Guarnieri did not account for the whole of it, nor anything like. Jack certainly concealed his excellence when they were playing together, keeping to Stephen’s mediocre level: this had become perfectly clear when Stephen’s hands were at last recovered from the thumb-screws and other implements applied by French counter-intelligence officers in Minorca; but on reflexion Stephen thought it had been the case much earlier, since quite apart from his delicacy at that period, Jack hated showing away.

Now, in the warm night, there was no one to be comforted, kept in countenance, no one could scorn him for virtuosity, and he could let himself go entirely; and as the grave and subtle music wound on and on, Stephen once more contemplated on the apparent contradiction between the big, cheerful, florid sea-officer whom most people liked on sight but who would have never been described as subtle or capable of subtlety by any one of them (except perhaps his surviving opponents in battle) and the intricate, reflective music he was now creating. So utterly unlike his limited vocabulary in words, at times verging upon the inarticulate.

‘My hands have now regained the moderate ability they possessed before I was captured,’ observed Maturin, ‘but his have gone on to a point I never thought he could reach: his hands and his mind. I am amazed. In his own way he is the secret man of the world.” 
― Patrick O’Brian, The Commodore

77424

Η μάχη της επιβίωσης

Καμιά φορά δεν καταλαβαίνουμε εμείς οι άνθρωποι πόσο δύσκολη είναι η ζωή για τα ζώα στη φύση. Είμαστε αρκετά προστατευμένοι και έχουμε τα τελευταία χρόνια χαλαρώσει αρκετά, ειδικά οι κάτοικοι στις ανεπτυγμένες χώρες.

Στη φύση όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Κάθε μέρα που ξεκινάει το λιοντάρι πρέπει να τρέξει πιο γρήγορα από τη γαζέλα για να φάει και η γαζέλα πιο γρήγορα από το λιοντάρι για να επιβιώσει. Στη φύση τα ζώα μάχονται συνέχεια και ποτέ δεν πεθαίνουν από γηρατιά. Όλα τελειώνουν στα σαγόνια ενός κυνηγού.

Στο παρακάτω βίντεο βλέπουμε τη μάχη μεταξύ μιας σμέρνας και ενός θαλάσσιου φιδιού. Ένα σπάνιο και εντυπωσιακό βίντεο που δείχνει μια μάχη που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα δούμε ποτέ. Δείτε το μέχρι το τέλος, είναι μόνο 2,5 λεπτά.

Περί γάμου ομοφυλόφιλων

Δεν σκοπεύω να πω πολλά για το θέμα, είναι νομίζω αρκετά ξεκάθαρο. Αρχή μου είναι να μην ενδιαφέρομαι για το τί κάνουν δύο ενήλικες στη κρεβατοκάμαρά τους, εφόσον και οι δύο (ή περισσότεροι) συμφωνούν.

Όλες οι αντιρρήσεις για τους γάμους ομοφυλόφιλων, καθώς και όλα όσα τραβούν αυτοί οι άνθρωποι, δεν βασίζονται σε πραγματικά λογικά επιχειρήματα. Όλα ξεκινούν από τη θρησκεία ή οποία θεωρεί την ομοφυλοφιλία ως μέγιστο έγκλημα κατά του θεού. Είναι απίστευτο το κόλλημα του Γιαχβέ με τις σεξουαλικές μας προτιμήσεις. Θα έλεγε κανείς πως έχει πιο σημαντικά πράγματα να κάνει, αλλά όπως φαίνεται στο Top 10 του είναι που βάζουμε ή τί βάζουμε στο πουλί μας.

Και ξαφνικά έρχεται ο Maurice Williamson και με το δικό του εντυπωσιακό λόγο βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ποιός είναι ο κος Williamson; Είναι βουλευτής σε ένα κόμμα της Νέας Ζηλανδίας, τίποτε παραπάνω. Αλλά ταυτοχρόνος είναι ένας έξυπνος και ανοιχτόμυαλος άνθρωπος που μιλάει σωστά και λογικά…και διασκεδαστικά.

Κατά τη συζήτηση στη Βουλή της ΝΖ σχετικά με το νομοσχέδιο που θα νομιμοποιούσε τους γάμους ομοφυλόφιλων, σηκώθηκε από τη θέση του και είπε τα παρακάτω:

Αν μπορέσει κάποιος ας του πάει κόντρα με λογικά επιχειρήματα. Ο λόγος του είναι καταστροφικός για τους ηλίθιους που κυκλοφορούν και σπέρνουν το μίσος για τους ομοφυλόφιλους κρυμμένοι πίσω από κείμενα χιλιάδων ετών που γράφτηκαν από αμόρφωτους νομάδες.

Μήπως να τον φέρουμε για λίγο στην Ελληνική Βουλή; Ή μήπως είναι προτιμότερο να μετακομίσουμε στη Νέα Ζηλανδία;

Η φοβία της γεννετικής τροποποίησης

Πριν από κάμποσο καιρό είχα γράψει ένα άρθρο για τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα (ΓΤΤ). Όπως συνήθως, δεν περίμενα να αλλάξει άποψη ο κόσμος που ειδικά σε αυτό το θέμα δείχνει να έχει μια προσκόλληση στην άρνηση σε “θρησκευτικό” επίπεδο.

Αυτή ακριβώς η διαπίστωση, πως το κόλλημα είναι σαν σε θρησκεία, με έκανε να συνειδητοποιήσω πως τελικά το γεγονός πως στο θέμα των ΓΤΤ δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε γνώμη ουσιαστικά οφείλεται στην πίστη μας πως η φύση είναι ανεξάρτητη από εμάς και δεν θα πρέπει να την αγγίξουμε.

Αν δούμε πίσω στο χρόνο, κάθε φορά που κάποιος έκανε αναφορά σε βιβλία ή ιστορίες για προσπάθεια αλλαγής της φύσης από τον άνθρωπο, τα αποτελέσματα ήταν φρικτά. Μερικά από τα παλαιότερα βιβλία που μπορώ να θυμηθώ πάνω σε αυτό το θέμα είναι το “Frankenstein” της Mary Shelley και “Το Νησί του Δρ Μορώ” του H.G. Wells. Και στις δύο αυτές ιστορίες οι επιστήμονες ξεκινάνε τη προσπάθειά τους με στόχο να πετύχουν κάτι καλό και να βοηθήσουν την κοινωνία. Αλλά τα αποτελέσματα των πειραμάτων τους είναι τόσο απεχθή ώστε στο τέλος σκοτώνονται από τις ίδιες τις δημιουργίες τους.

Από όσο γνωρίζω δεν υπάρχει βιβλίο με παρόμοιο θέμα που να έχει ευτυχές τέλος για τον επιστήμονα και τη δουλειά του.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι το βιβλίο Jurassic Park που έγινε και μια εξαιρετικά επιτυχημένη ταινία. Για όσους δεν το ξέρουν, η ιδέα είναι πως επιστήμονες έχουν πάρει DNA από το αίμα δεινοσαύρων που βρέθηκε σε κουνούπια που τους τσίμπησαν και που με τη σειρά τους παγιδεύτηκαν σε ρετσίνι, έτσι ώστε να διατηρηθεί το DNA που μετέφεραν μέχρι και σήμερα (όπως γνωρίζουμε πλέον, η διαδικασία αυτή δεν είναι εφιτκή).

Τα κομμάτια του DNA που έλλειπαν οι επιστήμονες τα αντικατέστησαν με DNA βατράχου όπου και κρύβεται η έκπληξη του συγγραφέα. Ένας ήρωας του βιβλίου, ο μαθηματικός Ian Malcolm, προειδοποιεί πως η προσπάθεια είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων διότι δεν μπορείς να προβλέψεις το αποτέλεσμα ενός χαοτικού συστήματος ακόμα και όταν ξεκινάς με προκαθορισμένα δεδομένα. Εντάξει, ο συγγραφέας Michael Crichton ήθελε με κάποιο τρόπο να δικαιολογήσει τη κατάρρευση της προσπάθειας αναβίωσης των δεινοσαύρων και να στήσει το σκηνικό για την εξαιρετική καταδίωξη του μικρού αγοριού από τον Velociraptor μέσα στην κουζίνα, που έδειξα στο γιο μου και έμεινε με ανοιχτό το στόμα.

Όλα ωραία, από καλλιτεχνικής άποψης, αλλά ξεχνάμε πως όλη μας η ζωή είναι ουσιαστικά μια κατάσταση σαν αυτή που περιγράφει ο Malcolm. Μια πρόβλεψη για το μέλλον βασισμένη σε προκαθορισμένα δεδομένα. Χωρίς αμφιβολία οι παράγοντες που επηρεάζουν το αποτέλεσμα μιας απόφασής είναι πολλοί και αυξάνονται συνεχώς όσο πιο μακριά στο μέλλον έχουμε τοποθετήσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά αυτό δεν μας σταματά από το να κάνουμε όνειρα και να ελπίζουμε στο καλύτερο. Σε διαφορετική περίπτωση το ανθρώπινο είδος θα είχε ήδη εξαφανιστεί μαζί με τους δεινόσαυρους. Στη ταινία Jurassic Park, αλλά και στα βιβλία που προανέφερα, η καταστροφή, πραγματικά, δεν έρχεται από τον ίδιο τον πειραματισμό με τη φύση, αλλά από κακή οργάνωση και προγραμματισμό, κάτι που μας διαφεύγει γιατί παρασυρόμαστε από την ιστορία. Το τέρας του Φρανκενστάιν είχε ψυχολογικά προβλήματα (διαβάστε το αρχικό βιβλίο και μη σταθείτε στις διάφορες ταινίες), ο Δρ Μορώ χρειάζονταν οπωσδήποτε βελτίωση των τεχνικών του πριν προχωρήσει στη δημιουργία περισσότερων πλασμάτων, και το Jurassic Park απέτυχε διότι είχε προσλάβει προβληματικούς ανθρώπους και δεν είχαν υπολογιστεί κατά τη κατασκευή οι υποπεριπτώσεις που προκύπτουν από την πτώση του ρεύματος. Αν το δούμε λοιπόν εντελώς ψύχραιμα, τότε πρόκειται για μια σειρά από επιχειρηματικά λάθη και όχι η εκδίκηση της φύσης όπως μας αρέσει να πιστεύουμε.

Αλλά τί σχέση έχουν όλα αυτά με τα ΓΤΤ;

Η φοβία μας για τα “παιχνίδια” με τη φύση εμφανίζεται στη ζωή μας μέσα από αυτά τα βιβλία και τις ταινίες, αλλά έχει προέκταση στην καθημερινή μας ζωή. Όπως είπα και στην αρχή, πιστεύουμε πως δεν πρέπει να αγγίζουμε τη φύση γιατί τα αποτελέσματα θα είναι τραγικά.

Στην πραγματικότητα, εδώ και χιλιάδες χρόνια κάνουμε ακριβώς αυτό! Προσπαθούμε να ελέγξουμε τη φύση και το πετυχαίνουμε. Όλα ξεκίνησαν με τους πρώτους αγρότες που επιλέγαν τη σοδιά που θα φυτέψουν την επόμενη σεζόν διαλέγοντας τα καλύτερα δείγματα προϊόντος από τη σοδιά της τρέχουσας σεζόν. Δηλαδή, αν φυτεύανε ντομάτες τότε έπαιρναν την πιο όμορφη, νόστιμη κτλ και φύτευαν ξανά τους δικούς της σπόρους τον επόμενο χρόνο. Ουσιαστικά έβλεπαν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ντομάτας, το φαινότυπο, και έστω και τυφλά, επέλεγαν τα γονίδια που προκαλούν αυτά τα χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα είναι πως οι ντομάτες που έχουμε σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τις άγριες ντομάτες, όχι γιατί τις αλλάξαμε τα τελευταία χρόνια, αλλά γιατί τις αλλάζουμε σιγά-σιγά από την πρώτη μέρα.

Στην πράξη, και τότε και τώρα, επιλέγαμε ποιά γονίδια θέλαμε στην ντομάτα. Και τότε και τώρα τα νέα γονίδια ήταν προϊόν μετάλλαξης. Μια τυχαία αλλαγή σε ένα γονίδιο που δίνει στην ντομάτα, ή το οποιοδήποτε φυσικό προϊόν, ένα άλλο χαρακτηριστικό ή μια άλλη ιδιότητα. Ακόμα και 1000 χρόνια πριν οι ντομάτες που τρώγαμε ήταν προϊόντα μεταλλαγμένα! Αυτό δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια.

Η βασική διαφορά στη γενετική τροποποίηση που γίνονταν παλαιότερα και σε αυτή που γίνεται τώρα είναι πως παλιά οι αγρότες επέλεγαν ότι έβλεπαν χωρίς να ξέρουν γιατί προκύπτουν αυτές οι διαφορές και η διαδικασία ήταν λίγο “αδέξια”. Πλέον οι αλλαγές που γίνονται από τις εταιρίες σαν τη Monsanto (να ορίστε, είπα το όνομα του μεγάλου διαβόλου και όσοι φτάσατε μέχρι εδώ τώρα σίγουρα αρχίζετε να έχετε αρνητικές σκέψεις) είναι αλλαγές ακριβείας και βέβαια τα προϊόντα που προκύπτουν ελέγχονται διεξοδικά.

Προφανώς δεν υπάρχει τίποτα τέλειο σε ότι και αν κάνουμε. Λάθη γίνονται και άπληστοι άνθρωποι υπάρχουν, κανείς δεν το αμφισβητεί. Τη γνώμη μου για το πως πρέπει να διαχειριστούμε τα ΓΓΤ την έχω γράψει, δεν θα επαναληφθώ.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως όταν βλέπουμε ξεκάθαρα πως ένας φόβος μας είναι βασισμένος σε παιδικές φοβίες που δεν αιτιολογούνται με τη λογική, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και όχι απαραίτητα να αποδεχθούμε τη νέα ιδέα, αλλά οπωσδήποτε να ψάξουμε μόνοι μας για να βρούμε ξεκάθαρα επιστημονικά στοιχεία που θα μας οδηγήσουν σε ένα (προσωρινό, όπως πάντα), συμπέρασμα.

Αν μη τί άλλο, δεν είμαστε πια πρωτόγονοι για να φοβόμαστε τις αστραπές και να πέφτουμε στα γόνατα όταν ακούμε τον κεραυνό. Ή μήπως είμαστε;

Πηγές: