Το όραμα της Αγίας Τερέζας


Σήμερα η δασκάλα της ανηψιάς μου της έδωσε ένα ποίημα που έπρεπε να μάθει για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Η μικρή Κατερίνα, μόλις 4 χρονών, πρέπει να πει το παρακάτω:

«Ταράχτηκε η παρθένος, σκίρτησε δειλά,

πως να χωρέσει ο νούς της ετούτη τη χαρά

ο Γαβριήλ την ησυχάζει, νιώθει τη ταραχή,

αλλά την ίδια ώρα έχει εξαφανιστεί»

Όχι, μαντέψατε λάθος. Δεν θα αναφερθώ στο μύθος της παρθενίας της Μαρίας, ούτε στις αντικρουόμενες ιστορίες της σύλληψης του Ιησού στα Ευαγγέλια.

Απλώς το παραπάνω ποίημα μου θύμισε το όραμα που είχε δει η Αγία Τερέζα που, αν δεν κάνω λάθος, είναι αγία μόνο για τη Καθολική εκκλησία.

Παραθέτω το κείμενο στα Αγγλικά, όπως το βρήκα.

I saw an angel beside me toward the left side, in bodily form. He was not very large, but small, very beautiful, his face so blazing with light that he seemed to be one of the very highest angels, who appear all on fire. They must be those they call Cherubim. I saw in his hands a long dart of gold, and at the end of the iron there seemed to me to be a little fire. This I thought he thrust through my heart several times, and that it reached my very entrails. As he withdrew it, I thought it brought them with it, and left me all burning with a great love of God. So great was the pain, that it made me give those moans; and so utter the sweetness that this sharpest of pains gave me, that there was no wanting it to stop, nor is there any contenting of the soul with less than God. (St. Teresa, Life, Chapter 19).

Μετάφραση (δική μου, δείξτε επιείκεια λοιπόν):

«Είδα έναν άγγελο δίπλα μου στα αριστερά, σε ανθρώπινη μορφή. Δεν ήταν πολύ μεγάλος, αλλά μικρός, πολύ όμορφος, το πρόσωπό του ήταν φωτεινό ώστε έμοιαζε με έναν από τους υψηλότερους αγγέλους, που μοιάζουν σαν να έχουν πάρει φωτιά. Πρέπει να είναι αυτοί που αποκαλούνται Χαρουβίμ. Είδα στα χέρια του ένα χρυσό βέλος, στην άκρη του σίδερου έμοιαζε να υπάρχει μια μικρή φωτιά. Αυτό μου φάνηκε πως το έβαλε μέσα στη καρδιά μου πολλές φορές και έφτασε στα εντόσθιά μου. Καθώς το τράβηξε νόμιζα πως τα πήρε μαζί του (σ.σ. τα εντόσθιά της), και με άφησε να καίγομαι από την αγάπη μου για το θεό. Τόσο μεγάλος ήταν ο πόνος, που με έκανε να βογγήξω, και τόσο απόλυτη η γλυκήτητα που μου έδωσε αυτός ο δυνατός πόνος, ώστε δεν ήθελα να σταματήσει, ούτε και η ψυχή θα μπορούσε να χαρεί με κάτι λιγότερο από το Θεό.»

Μη μου πείτε πως θέλετε να το ερμηνεύσω. Μη μου πείτε πως δεν φαντάζεστε τί πραγματικά έγινε.

Δεν ξέρω αν η Τερέζα ήταν άγια, αλλά σίγουρα διασκέδαζε!

Advertisements

Tagged: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: