Εκπαιδεύοντας τα παιδιά


Έχω δύο παιδιά, ένα αγοράκι (5) και ένα κοριτσάκι (3). Καταλαβαίνετε λοιπόν πως οι ερωτήσεις που δέχομαι έρχονται σαν χείμαρρος και σταματάν μόνο όταν πάνε για ύπνο, ή για να είμαι πιο ακριβής, όταν κοιμούνται, μιας και ο γιός μου θέλει να μου κάνει ερωτήσεις πριν κοιμηθεί.

Υπάρχουν στιγμές που είτε είμαι κουρασμένος, είτε μου έχουν σπάσει τα νεύρα διότι φέρονται σαν… παιδιά, και το τελευταίο που θέλω είναι να απαντήσω σε  ακόμα μια ερώτηση. Μπορεί να τους αρνηθώ άλλα πράγματα, για παράδειγμα να τους πω “δεν ήσασταν καλά παιδιά και δεν θα παίξω μαζί σας μέχρι να μαζέψετε τα παιχνίδια σας”, ή κάτι παρόμοιο. Προσπαθώ απεγνωσμένα να τα κάνω όσο μπορώ σωστά, ότι και αν σημαίνει αυτό.

Ερώτηση όμως δεν μπορώ να αρνηθώ.

  • “Από τί είναι φτιαγμένο το γυαλί;”
  • “Πώς φτιάχνεται ένα δέντρο;”
  • “Πώς γίνεται το παστίτσιο;”
  • “Από που παίρνουμε το γάλα;”
  • “Υπάρχουν εξωγήινοι;” (είδαμε το ΕΤ)
  • “Πώς φτιάχνονται οι κουρτίνες;”
  • “Πώς γίνονται τα μωρά;” (ναι απάντησα και σε αυτή)

…και πολλές άλλες.

Για εμένα δεν έχει πολύ σημασία αν η ερώτηση είναι “έξυπνη” ή “χαζή”. Ούτως ή άλλως δεν πιστεύω πως υπάρχουν χαζές ερωτήσεις. Αν ένα παιδί κάνει ξανά και ξανά την ίδια ερώτηση αυτό σημαίνει ότι  είτε εσύ δεν την απάντησες σωστά και ευνόητα τις προηγούμενες φορές, είτε θέλει να σου σπάσει τα νεύρα, ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο.

Ανεξαρτήτως λοιπόν των ερωτήσεων, πιστεύω πως είναι εξαιρετικά σημαντικό να προκαλούμε τα παιδιά να κάνουν ερωτήσεις. Είναι ο καλύτερος τρόπος να “ακονίσουν” το μυαλό τους και να μάθουν να το χρησιμοποιούν. Είναι επίσης σημαντικό να τους λέμε “δεν ξέρω” όταν αυτό συμβαίνει και αμέσως μετά να προσθέσουμε “αλλά μπορώ να μάθω“.

Οι γονείς σίγουρα ξέρουμε πολλά περισσότερα από τα παιδιά μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τα ξέρουμε όλα, και αυτό νομίζω πως είναι σημαντικό να το γνωρίζουν τα παιδιά.

Αυτό που επίσης είναι σημαντικό είναι πως, αν έχουμε απαντήσει σε κάποια ερώτηση ήδη, ή στην ερώτηση που μας κάνουν μπορούν να βρουν μόνα τους την απάντηση, να μη βιαστούμε να τους απαντήσουμε. Αν έχουμε απαντήσει στην ερώτηση “πως φτιάχνεται το δέντρο”, όταν ερωτηθούμε “πως φτιάχνεται ο θάμνος” η απάντηση δεν έχει μεγάλη διαφορά, αν εξαιρέσουμε τις λεπτομέρειες που δεν χρειάζεται να ξέρει ακόμα το παιδί . Σε αυτήν την περίπτωση η καλύτερη απάντηση είναι “εσύ πώς νομίζεις;” και να τα αφήσουμε να “δημιουργήσουν” ακόμα και αν κάνουν λάθος.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν αντί για πραγματικές απαντήσεις τους δίνουμε μία και μοναδική: “έτσι το έφτιαξε ο θεός”. Όταν δίνουμε αυτή την απάντηση τότε μηδενίζουμε και ισοπεδώνουμε τα πάντα. Τα πετάμε σε ένα κουβά που λέγεται “θεός” από όπου δεν πρόκειται να πάρεις άλλη απάντηση. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, το παιδί καταλαβαίνει σύντομα πως αν σε όλα η απάντηση είναι ίδια, τότε δεν έχει νόημα να κάνει ερωτήσεις. Και βέβαια τότε αρχίζει ο αργός θάνατος του νου.

Νομίζω πως το παρακάτω βίντεο δείχνει ξεκάθαρα αυτό που εννοώ.

Advertisements

Tagged: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: