Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2013

Γιατί πιστεύουμε σε θεούς

Πάνω που έλεγα να αφήσω λίγο το blog για να ασχοληθώ με άλλα πιο σημαντικά θέματα, έρχεται αυτό το βίντεο και δεν μπορώ παρά να το μοιραστώ.

Ο ψυχολόγος Andy Thomson, σε μια παρουσίασή του το 2009.

Σε αυτή τη παρουσίαση εξηγεί γιατί η θρησκεία είναι παραπροϊόν μηχανισμών που έχουν εξελιχθεί για να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε και δίνει και πολλά επιστημονικά στοιχεία για αυτό που λέει.

Ένας συνδυασμός από μηχανισμούς όπως το να θεωρούμε το μυαλό ξεχωριστό από το σώμα, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε το θάνατο, η εμπάθεια που μας χαρακτηρίζει και πολλά άλλα, μας οδήγησαν στη δημιουργία του θεού κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση.

Αυτό που είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι πως, όπως λέει, αυτές οι εξηγήσεις σύντομα θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για εκπαιδευτικούς λόγους και τότε, η αντίδραση των θρησκευτικών οργανώσεων θα είναι έντονη.

Έχει δικιο.

Το βίντεο είναι 45′ αλλά αξίζει.

Advertisements

Τα ενεργειακά πεδία της Ακρόπολης και άλλα

Πριν από αρκετό καιρό είχα γράψει ένα άρθρο σχετικά με τα μαγνητικά πεδία της Ακρόπολης των Αθηνών και για το εάν τα πουλιά πετούν πάνω από το βράχο.

imagesΣυνήθως δεν γυρνάω σε θέματα που έχω ήδη καλύψει αλλά σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια “επέκταση” του θέματος των μαγικών δυνατοτήτων της Ακρόπολης πέρα από τα απλά μαγνητικά πεδία.

Έβλεπα λοιπόν τα στατιστικά του blog και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι το άρθρο για τα μαγνητικά πεδία της Ακρόπολης δεχόταν επισκέψεις συστηματικά. Είναι προφανές πως η Ακρόπολη εξάπτει τη φαντασία μας και για αυτό το λόγο έψαξα και εγώ στο google για το ίδιο θέμα. Εκτός από το δικό μου blog  στα αποτελέσματα βρήκα και ένα εκτενές άρθρο σχετικά με το μνημείο το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Η αλήθεια είναι πως από το όνομα του blog και μόνο κατάλαβα πως θα είχα “θέμα” με το κείμενο, το οποίο ξεκινά με πολλές αρχαιολογικές πληροφορίες τις οποίες δεν μπορώ να κρίνω μιας και δεν έχω τις γνώσεις για να το κάνω.

Αλλά διαβάζοντας παρακάτω βρήκα πολλά “όμορφα”. Δεν μου αρέσει να είμαι είρωνας, ούτε και να το παίζω γνώστης και μύστης και ότι άλλο θέλετε. Απλώς προσπαθώ να σκέφτομαι κριτικά και να χρησιμοποιώ το μυαλό μου για να κρίνω αυτά που διαβάζω.

Βλέπω λοιπόν το άρθρο να αναφέρει τα εξής:

“Σύγχρονοι Αμερικανοί επιστήμονες έχουν παραδεχθεί πως, ακόμα με σύγχρονα μέσα και μηχανήματα, είναι αδύνατον να μπορέσουν να ξαναφτιάξουν το ίδιο κατασκεύασμα με τις ίδιες λεπτομέρειες και τα ίδια μυστικά.”

Ποιοί επιστήμονες είπαν αυτά τα πράγματα; από που ήρθαν αυτοί οι επιστήμονες και που μπορούμε να βρούμε τα συμπεράσματά τους;

“Ενώ οι πρόγονοι μας κατασκεύασαν μέσα σε εννέα χρόνια τα μεγαλουργήματα της Ακρόπολης οι σημερινοί Έλληνες χρειάζονται τριάντα χρόνια για την αναστήλωση μόνο του Παρθενώνα.”

Είναι δυνατόν να λέμε πως η αναστήλωση πρέπει να πάρει λιγότερο από 9 χρόνια διότι είμαστε τεχνολογικά ανώτεροι; Έτσι εύκολη είναι η αναστήλωση ενός μνημείου σαν το Παρθενώνα; Επιπλέον, δεν γίνεται να αφήνουμε να εννοηθεί πως θα έπρεπε να αναστηλώσουμε το μνημείο συντομότερα λόγω της τεχνολογίας μας και στην προηγούμενη παράγραφο να ισχυριζόμαστε πως οι αρχαίοι είχαν καλύτερη τεχνολογία. Δεν γίνεται να συμβαίνουν και τα δύο.

“Ο Παρθενώνας της Ακρόπολης των Αθηνών, είναι κατασκευασμένος από Πεντελικό μάρμαρο, η θεμελίωση είναι από πωρόλιθο, ο βράχος είναι από ασβεστόλιθο, το σχήμα του, η δόμηση το ύψος και το σχήμα των κιόνων συνιστούν μια πολύμορφη ηλεκτρική μηχανή με ασύλληπτα ενεργειακά αποτελέσματα, άγνωστα ακόμη σ’ εμάς.”

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πως προκύπτει ο ισχυρισμός πως τα υλικά κατασκευής με τα οποία έχει χτιστεί ο Παρθενώνας τον κάνουν μια ηλεκτρική μηχανή. Πού φαίνεται σε αρχαιολογικά ευρήματα αυτή η απίστευτη δυνατότητα; Δεν θα έπρεπε κάπου να αναφέρονται αυτές οι ιδιότητες του μνημείου, κάποιος να έχει αναφέρει κάτι. Αλλά ακόμα και αν υπάρχει κάτι γραμμένο αλλά δεν το έχουμε βρει ακόμα, δεν θα έπρεπε να έχουμε βρει στοιχεία στον Παρθενώνα τον ίδιο; Κάποιο χάλκινο καλώδιο, κάποια υποδοχή σε τοίχο ή πάτωμα για τη διαχείριση του ηλεκτρικού φορτίου; Κάτι τέλος πάντων!

Και αφού, εν τέλη, το ίδιο το άρθρο παραδέχεται πως τα “ενεργειακά αποτελέσματα είναι άγνωστα σε εμάς”, πως ξέρουμε πως υπάρχουν; Δεν μπορώ να καταλάβω.

Ίσως είναι δικό μου το λάθος, ίσως δεν μπορώ να δω κάτι που ο συγγραφέας βλέπει. Αλλά αν έχει κάποιες πηγές που εγώ δεν ξέρω ας μας τις δώσει. Είμαι έτοιμος να αναθεωρήσω τα πάντα αν μου προσφερθούν ικανοποιητικές αποδείξεις.

Το άρθρο συνεχίζει και κάνει πραγματικά απίστευτους ισχιρισμούς που δεν βασίζονται πουθενά. Διαβάστε και μόνοι σας.

Μακάρι η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας να είχαν τις ιδιότητες που αναφέρει το άρθρο. Θα ήταν ακόμα πιο ενδιαφέροντα μνημεία από ότι είναι σήμερα.

Από την άλλη, νιώθω πως όλη αυτή η παραφιλολογία για τις δήθεν ιδιότητες του Παρθενώνα το μόνο που κάνει είναι να αφαιρεί από τη μοναδική ομορφιά του αρχαίου αυτού μνημείου. Αντί να ασχολούμαστε με ενεργειακά πεδία και ακτίνες χ, θα έπρεπε να κοιτάζουμε την ομορφιά και την αρχιτεκτονική αρτιότητα και παράλληλα να θαυμάζουμε τις ικανότητες των αρχαίων προγόνων μας για πράγματα τα οποία πραγματικά έχουν κάνει και όχι για φανταστικά.

Ο Παρθενώνας είναι μοναδικός και υπέροχος. Δεν χρειάζεται να του προσδώσουμε ιδιότητες που θα θέλαμε να έχει. Είναι καταπληκτικός έτσι όπως είναι.

Τα θαύματα και ο παιδικός καρκίνος

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να ακούς ανθρώπους που πιστεύουν στο θεό να μιλάν για τις αποδείξεις που διαθέτουν σχετικά με την ύπαρξή του. Έχουν βέβαια πολλά επιχειρήματα, αλλά ακόμα και αν τα αντιμετωπίσεις, ισχυρίζονται πως τελικά το μόνο που χρειάζονται είναι πίστη. Χαίρομαι για αυτούς. Η ζωή τους είναι εξαιρετικά απλή και εύκολη μιας και το να πιστεύεις κάτι βασισμένος στη πίστη σημαίνει πως προσφέρεις πλήρη αφοσίωση στο θεό χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη για την ύπαρξή του.

247404_10150217784493377_2715656_n

Η πίστη είναι που τους οδηγεί να αποδέχονται και τα διάφορα θαύματα που αναφέρει η Βίβλος. Ας μην ξεχνάμε πως ο θεός έφτιαξε τον κόσμο σε 6 ημέρες και ακόμα και αν κάποιοι ισχυρίζονται πως αυτή είναι μια απλή μεταφορά προκειμένου να δείξει στους απλούς ανθρώπους πως φτιάχτηκε ο κόσμος, ένα μεγάλο μέρος του Χριστιανικού κόσμου δεν παύει να το πιστεύει «κατά λέξη». Η ιστορία της Γένεσης είναι λοιπόν το πρώτο θαύμα και μετά ακολούθησαν πολλά άλλα.

Όσο πιο πίσω κοιτάξουμε στη Βίβλο τόσο πιο πολλά θαύματα βρίσκουμε. Οι 10 πληγές του Φαραώ, η θάλασσα που χωρίστηκε στα δύο για να πνίξει τους κακούς Αιγύπτιους, οι τρομπέτες της Ιεριχούς και πολλά άλλα.

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς κάνει πολλά θαύματα μόνος του. Ανασταίνει 2 άτομα και τον εαυτό του, περπατάει στο νερό, αλλάζει το νερό σε κρασί (αν και κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν είναι στα υπέρ) και όταν πεθαίνει στο σταυρό όλοι οι άγιοι της πόλης σηκώνονται από τον τάφο και περπατάνε. Προφανώς εκείνη την εποχή η ανάσταση νεκρών θα πρέπει να ήταν συνηθισμένο θέαμα διότι δεν υπάρχει καμιά αναφορά από κανέναν ιστορικό της εποχής για μια στρατιά ζόμπι που σηκώθηκαν από τους τάφους και περπατούσαν στα σοκάκια της πόλης. Φαντάζομαι θα ήταν κάτι όπως το να αναφέρει ένας μοντέρνος ιστορικός πως υπάρχουν πολλά αδέσποτα γατιά στους δρόμους της Αθήνας. Δεν θα ενδιαφέρει κανέναν.

Όσο όμως πιο πολύ προχωράμε στο μέλλον και πλησιάζουμε την σημερινή εποχή τόσο λιγότερα θαύματα βλέπουμε. Βέβαια, σε θρησκευτικά sites βλέπω συνεχώς θαύματα, μερικά από αυτά εξαιρετικά εντυπωσιακά, όπως η ίαση ανθρώπων από καρκίνο και άλλα παρόμοια. Δεν θα αναφερθώ στις περιπτώσεις όπου βλέπουμε το πρόσωπο της Παναγίας σε ένα κομμάτι ψημένο ψωμί, το έχω αναλύσει σε παλαιότερο άρθρο οπότε δεν θα ασχοληθώ ξανά με τα ίδια.

Φτάνοντας λοιπόν στη σημερινή εποχή βλέπουμε μια τρομακτική έλλειψη θαυμάτων ακόμα και από «άγιους ανθρώπους». Όταν βέβαια μιλάω για θαύματα αναφέρομαι σε αυτά τα γεγονότα που είναι ξεκάθαρο πως έχει πραγματικά επέλθει κάποια σημαντική αλλαγή η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί από την επιστήμη. Για παράδειγμα, η προσωρινή ανάνηψη από τον καρκίνο είναι συνηθισμένο φαινόμενο μιας και αρκετοί άνθρωποι περνάν περιόδους όπου ο καρκίνος δείχνει να υποχωρεί, πριν επιστρέψει.

390334_10150413108788377_1524208859_n

Ακόμα και σε μέρη όπου τα θαύματα πωλούνται «με το κιλό» όπως στη Λούρδη της Γαλλίας και στην Τήνο, δεν έχουμε δει κανένα πραγματικό θαύμα που να μη μπορεί να εξηγηθεί με κάποιο άλλο τρόπο πέραν του ότι ο θεός αποφάσισε να ακυρώσει τις δικές του επιλογές, να αντιστρέψει τους νόμους της φύσης και να γιατρέψει ένα άτομο, γιατί δεν χωράει αμφισβήτηση πως δεν γιατρεύονται όλοι όσοι πάνε στη Λούρδη ή μπουσουλάνε στη Τήνο. Οπότε και ο θεός κάνει επιλογές βάση κάποιων άγνωστων σε εμένα κριτηρίων.

Αλλά ακόμα και αν δεχθούμε πως η επιστήμη δεν μπορεί να καταλάβει τα πάντα και πως κάποια θαύματα μας «ξεφεύγουν», υπάρχει μια απλή λύση που ο θεός βέβαια γνωρίζει μιας και είναι παντογνώστης, και η οποία θα έσβηνε οποιαδήποτε αμφιβολία μιας και δια παντός! Να ξαναμεγαλώσει ένα κομμένο μέλος! Ένας άνθρωπος που του λείπει το χέρι, ή το πόδι ή οτιδήποτε άλλο, να το ξαναποκτήσει. Αυτό θα ήταν τρανή απόδειξη μιας και η επιστήμη δεν έχει καταφέρει κάτι παρόμοιο μέχρι σήμερα.

555749_10151149075243377_715969390_n

Αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Καταλαβαίνω το ότι ο θεός δεν θέλει να κάνει επίδειξη δύναμης προκειμένου να ικανοποιήσω εγώ την περιέργειά μου. Οπότε έχω ακόμα μία πρόταση: να σταματήσει τον περιττό πόνο. Για πιο πράγμα μιλάω; Να σας πω.

Ο θεός, εδώ και χιλιάδες χρόνια, φροντίζει να υποφέρουν πλάσματα που δεν έχουν αμαρτήσει όπως τα παιδιά και τα ζώα. Ας μη σταθώ στα ζώα σε αυτό το άρθρο, ας δούμε τα παιδιά.

Χιλιάδες μικρά παιδιά πάσχουν από παιδικό καρκίνο και άλλες φριχτές αρρώστιες αλλά όταν αυτά ή οι απελπισμένοι γονείς τους προσεύχονται και παρακαλούν να γλυτώσουν από αυτό το μαρτύριο, ο θεός κάνει πως δεν ακούει.

Ο θεός επίσης δεν ακούει όταν μεγάλες φυσικές καταστροφές, που ο ίδιος έχει προκαλέσει μιας και προφανώς τίποτα δεν γίνεται χωρίς την άδεια του, σκοτώνουν μικρά και μεγάλα παιδιά αδιακρίτως.

Γιατί συμβαίνει αυτό το πράγμα; Γιατί τα παιδιά που είναι αθώα μιας και μόλις τώρα ξεκίνησαν τη ζωή τους και δεν έχουν προλάβει ούτε να αμαρτήσουν αλλά ούτε και να καταλάβουν τί εστί θεός, Χριστός και όλα τα συναφή, τιμωρούνται;

Μήπως τα βαρύνει το προπατορικό αμάρτημα; Μα πριν δε μου λέγατε πως η ιστορία της Γένεσης είναι μεταφορική και δεν πρέπει να την παίρνουμε της μετρητοίς! Αν βέβαια δεχθούμε, όπως μας λέει η εκκλησία, πως ο Χριστός πέθανε για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας, μεταξύ αυτών και το περιβόητο προπατορικό αμάρτημα (που έγινε όταν η Εύα άκουσε το φίδι να μιλάει και έφαγε το φρούτο της γνώσης που είχε απαγορεύσει ο θεός), τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως ο Χριστός πέθανε για μια μεταφορά!

Αυτό μπορεί να μην ενοχλεί τους θρησκευόμενους αλλά ολόκληρη η παραπάνω ιστορία εμένα με κάνει να γελάω και να κλαίω ταυτόχρονα.

Πραγματικά, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως τα παιδιά υποφέρουν διότι ένα φίδι που μιλάει κατάφερε να αλλάξει τη γνώμη μιας γυναίκας και την έκανε να φάει ένα φρούτο;

Αλλά αν δεν είναι αυτός ο λόγος, μήπως ο θεός προσπαθεί να περάσει ένα μήνυμα στους υπόλοιπους μέσα από αυτούς τους παιδικούς θανάτους; Τί φριχτή σκέψη! Να πρέπει να πεθάνουν αθώα παιδάκια προκειμένου ο θεός να με πείσει πως δεν πρέπει να κάνω σεξ πριν το γάμο, να φοράω τα καλά μου όταν πηγαίνω στην εκκλησία, ή να πιστεύω στην ύπαρξή του. Θα ήθελα να δω κάποιον που το πιστεύει αυτό να το λέει σε έναν γονιό που κάθετε δίπλα στο νεκροκρέβατο του παιδιού του. Πραγματικά θα ήθελα να το δω. Απίστευτα ανήθικο!

Από την άλλη, η απάντηση «άγνωσται αι βουλαί του κυρίου» δεν με καλύπτει καθόλου. Υποτίθεται μας έδωσε ένα βιβλίο που λέει πως να φερόμαστε στους σκλάβους, από τί κλωστές να είναι φτιαγμένα τα ρούχα μας και ποιόν να βάζουμε στο κρεβάτι μας. Δεν θα μπορούσε να γράψει και μια παράγραφο που να λέει πως «αν κάνεις μαλακίες θα την πληρώσει το παιδί σου»; Με αυτό τον τρόπο θα γνωρίζαμε και δεν θα επικαλούμασταν τη «μυστήρια θέλησή του», ειδικά όταν σε όλα τα άλλα θέματα ισχυριζόμαστε πως ξέρουμε τί θέλει!

Πώς εξηγείται λοιπόν όλος αυτός ο πόνος των αθώων; Αν ο θεός είναι πανάγαθος και παντοδύναμος τότε θα έπρεπε να σταματήσει αυτόν τον ανούσιο πόνο. Αν δεν τον σταματά τότε είτε δεν είναι πανάγαθος, είτε δεν είναι παντοδύναμος, είτε δεν είναι τίποτα από τα δύο. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι ο θεός που μας παρουσιάζουν.

Αλλά για περίμενε! Τελικά έγινε το θαύμα και ένας άνθρωπος απέκτησε ξανά το κομμένο χέρι του. Τρανός ο ύψιστος!

Bionic-Hand-TransplantΟυπς…βιάστηκα λίγο. Το χέρι είναι τεχνητό, θα το προσθέσουν οι γιατροί και το έφτιαξαν επιστήμονες. Μέχρι που θα δίνει και μια μορφή αίσθησης αφής.

Αυτό μάλιστα, είναι ένα θαύμα!

I believe I can fly

Σήμερα διάβαζα πως ο τεράστιος Michael Jordan έγινε 50 χρονών. Το θυμάμαι σαν χθες που ήμουν ξύπνιος μέχρι τα χαράματα για να παρακολουθήσω κάθε έναν από τους τελικούς με τη Utah Jazz σε εκείνη την ιστορική σειρά αγώνων. Καθόμουν στο δωμάτιό μου, με μια μικρή φορητή τηλεόραση, γιατί αν έβαζα τη μεγάλη στο καθιστικό θα ενοχλούσα τους υπόλοιπους, και απολάμβανα τους Bulls και τον θρυλικό MJ να κάνουν τα μαγικά τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα αισθήματα που μου δημιουργούνταν βλέποντας αυτούς τους μεγάλους παίκτες ζωντανά. Ένιωθα πως ήταν τιμή μου που είχα τη δυνατότητα να τους απολαύσω και παράλληλα ήθελα όσο τίποτε άλλο να γίνω σαν αυτούς. I wanna be like Mike, ήταν το σύνθημα της εποχής.

Need I say more?

Need I say more?

Ποιό παιδί δεν ήθελε να γίνει σαν τον Michael Jordan; Ποιό παιδί δεν ήθελε να σηκωθεί από το παρκέ με τη μπάλα στο χέρι και να κάνει τα απίστευτα πράγματα που έκανε ο Jordan, πριν την καρφώσει στο καλάθι; Ακόμα και να μη σου άρεσε το μπάσκετ ήξερες τον Michael Jordan. Ήταν πιο γνωστός από τον Ιησού και το Βούδα μαζί!

Την επόμενη κιόλας μέρα μετά τους τελικούς και τη νίκη των Bulls είχα αποφασίσει πως θα γινόμουν και εγώ Michael Jordan. Θα έβρισκα τρόπο να εκπαιδεύσω το σώμα μου να κάνει τα απίστευτα που έβλεπα στην τηλεόραση.

Δεν πέτυχα πολλά βέβαια, κυρίως γιατί δεν προσπάθησα τόσο πολύ. Η αρχική ορμή έσβησε γρήγορα μιας και 8-10 ώρες την ημέρα τις αφιέρωνα στην οικογενειακή επιχείρηση και όταν είχα χρόνο να παίξω μπάσκετ ή να κάνω προπόνηση, είτε ήμουν πολύ κουρασμένος είτε δεν είχα παρέα.

Σήμερα, στα 41 μου, ξέρω πια πως όσο και αν προσπαθούσα, ότι προπονητικό πρόγραμμα και να ακολουθούσα, δεν θα έφτανα ποτέ σε αυτό το επίπεδο και αυτό είναι και το θέμα με το οποίο θέλω να ασχοληθώ σήμερα.

Μας λέν συνεχώς πως δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να πετύχουμε αρκεί να το θέλουμε αρκετά και να προσπαθήσουμε πολύ. Αυτό δεν είναι αλήθεια, δεν είναι  όμως  και ψέμα. Είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που για κάποιους ισχύει και για κάποιους όχι.

Να εξηγήσω.

Ο Michael Jordan και ο κάθε επιτυχημένος αθλητής, τραγουδιστής, καλλιτέχνης, γενικά ο κάθε άνθρωπος που είναι κορυφή στο χώρο του, έφτασε εκεί μέσα από ένα συνδυασμό σκληρής δουλειάς (προπόνησης) και σωστού DNA.

Αν λοιπόν η Celine Dion δεν είχε τις φωνητικές χορδές που έχει, αλλά είχε τις δικές μου τότε θα της ζητούσαν να τραγουδήσει μόνο για να διώχνει τις κατσαρίδες.

Αν ο Einstein δεν είχε το μυαλό που είχε αλλά  το δικό μου, τότε δεν θα είχε παρουσιάσει τη Θεωρία της Σχετικότητας αλλά θα έγραφε ένα blog σαν το δικό μου.

Το ίδιο και ο Michael Jordan. Αν ήταν σαν εμένα θα δυσκολευόταν να πηδήξει ανοιχτή εφημερίδα.

Μη με παρεξηγείτε, όλοι οι παραπάνω, αλλά και πολλοί άλλοι, κουράστηκαν, σπούδασαν, προπονήθηκαν μέχρι εξάντλησης για να πετύχουν. Αλλά αν δεν είχαν και τα σωστά γονίδια για αυτή τη δουλειά, όση προπόνηση και πρακτική αν έκαναν, δεν θα έφταναν ποτέ σε αυτό το επίπεδο.

Αυτό που εδώ λέω “γονίδια”, συνήθως το λέμε “ταλέντο”.

Αν ο Michael Jordan δεν είχε ανακαλύψει το ταλέντο του στο μπάσκετ σήμερα μπορεί να ήταν ένας πωλητής αυτοκινήτων. Μπορεί να ήταν καλός πωλητής αλλά μάλλον δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα.

Που θέλω να καταλήξω;

Πολύ συχνά λέμε στα παιδιά μας πως μπορούν να πετύχουν  ότι  θέλουν και είναι αλήθεια πως ακούγεται πολύ όμορφο. Με μια πρόταση δίνουμε στα παιδιά μας ώθηση, αυτοπεποίθηση και διάθεση για να προσπαθήσουν. Μπορεί ο γιος μου μια μέρα να γίνει σαν τον Michael Jordan, δε μπορώ να το αποκλείσω. Αλλά οι πιθανότητες είναι πως μάλλον όχι διότι έχει πάρει τα γονίδιά μου (αν είμαι ο πατέρας του, όπως ισχυρίζεται Η Σύζυγος).

Σκεφτείτε  το λίγο διαφορετικά. Κάθε χρόνο εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο παίρνουν μια μπάλα μπάσκετ και αρχίζουν από μικρά να παίζουν. Από αυτά, μερικές χιλιάδες κάνουν για πολλά χρόνια σωστή και σκληρή προπόνηση. Κι όμως, από όλα αυτά τα παιδιά, ζήτημα είναι αν κάθε χρόνο ξεχωρίζουν 4-5 που φτάνουν στο υψηλότερο επίπεδο, ένας Cobe Bryant ή ένας Lebron James. Αν όλα τα παιδιά κάνουν την ίδια προπόνηση (πάνω κάτω), γιατί δεν έχουν την ίδια κατάληξη, σε τι διαφοροποιούνται (εξαιρώ τους εξωγενείς παράγοντες όπως οικογένεια, τύχη, κτλ); Στα γονίδια!

Στις περιπτώσεις λοιπόν, στις οποίες βάζουμε στόχους και σπρώχνουμε τα παιδιά μας, πολλές φορές αγνοούμε την κληρονομικότητα και παρουσιάζουμε μια κατάσταση αρκετά ωραιοποιημένη. Είναι αλήθεια πως μου αρέσει πολύ η ιδέα πως ο γιος μου μπορεί να πετύχει οτιδήποτε αποφασίσει να κάνει στη ζωή του, το όνειρο του κάθε γονιού είναι να δει τα παιδιά του επιτυχημένα και ευτυχισμένα. Αλλά όταν του λέω πως μπορεί να πετύχει τα πάντα κάνω το σωστό; Μήπως θα έπρεπε να το χειριζόμαστε διαφορετικά το ζήτημα;

Αν εγώ πω στη κόρη μου αύριο πως μπορεί να τραγουδήσει σαν την Celine Dion αρκεί να εξασκηθεί αρκετά, δεν θα λέω όλη την αλήθεια. Η εξάσκηση, όσο σκληρή και αποφασιστική και αν είναι, θα την πάει έως ένα σημείο. Από εκεί και πέρα θα πρέπει να έχει τα γονίδια για να τραγουδήσει με τέτοια φωνή. Αν λοιπόν καταλάβει μια μέρα πως δεν θα φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο ότι και αν κάνει, θα έχουν συμβεί τα παρακάτω:

  • Θα την έχω σπρώξει να βάλει ένα στόχο που δεν ήταν ποτέ εφικτός
  • Θα έχει χάσει χρόνο (δεν θα είναι χαμένος όλος ο χρόνος, αλλά ίσως θα μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει καλύτερα)
  • Θα απογοητευτεί αποτυγχάνοντας
  • Θα της έχω παρουσιάσει μια πραγματικότητα που δεν είναι 100% σωστή. Προσπαθώ να πω πως θα της έχω πει ψέματα χωρίς όμως να το έχω κάνει. Είναι μια μέση κατάσταση όπου μπορεί να μη λες ψέματα αλλά δεν λες και αλήθεια.

Αντιθέτως, αν συμπεριλάμβανα στην αξιολόγηση των δυνατοτήτων της κόρης μου και τις εμπειρίες που έχω από τη δική μου ζωή, της μητέρας της και όσων περισσότερων συγγενών μπορώ να θυμηθώ, ίσως να είχα δημιουργήσει μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για τις δυνατότητές της και να την είχα οδηγήσει καλύτερα.

Αυτό είναι πάντα ένα άγχος που έχω με τα παιδιά μου, αν τους προσφέρω το καλύτερο δυνατό.

Η άποψή μου λοιπόν είναι πως αν δεν είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί τους και αγνοήσω τη δύναμη που έχουν τα γονίδια στη ζωή μας, τότε μάλλον δεν θα τα βοηθήσω όσο πρέπει. Μπορεί η κόρη μου να γίνει μια καλή συγγραφέας αύριο, αλλά αν σπρώχνω οποιοδήποτε όνειρο έχει με την ίδια δύναμη και το επιχείρημα πως “μπορεί να κάνει ότι θέλει αρκεί να προσπαθήσει πολύ”, τότε μάλλον δεν έχω κάνει καλά τη δουλειά μου.

Δεν λέω βέβαια να τους κόψουμε τα φτερά ούτε και να μη πιστεύουμε στις δυνατότητες των παιδιών μας. Δεν μπορώ να αποκλείσω πως η κόρη μου θα έχει πάρει τα γονίδια κάποιου συγγενή που δεν γνωρίζω και αύριο να γίνει ακόμα μεγαλύτερη από τη Celine Dion! Γιατί όχι;

Αυτό που λέω είναι πως πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά μας να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους (και όχι τα δικά μας) αλλά να είμαστε προσγειωμένοι και να προσπαθούμε να διακρίνουμε τις πραγματικές τους δυνατότητες. Αν το κάνουμε αυτό τότε μακροπρόθεσμα θα μας ευχαριστήσουν.

Ο ψυχολόγος και διδάκτωρ του Harvard, Steven Pinker, στο βιβλίο του “The Blank Slate”, γράφει πόσο λάθος είναι να πιστεύουμε πως ο χαρακτήρας μας δεν επηρεάζεται από τα γονίδιά μας, πως όλοι έχουμε γεννηθεί εντελώς “καθαροί” και σχηματιζόμαστε μόνο από τις εμπειρίες μας.

Αν αυτό ισχύει για τον εγκέφαλο και την προσωπικότητά μας, πόσο μάλλον θα ισχύει για το σώμα μας και τις δυνατότητες που έχει.

Τελικά δεν έγινα ποτέ Michael Jordan, Arnold Schwarzenegger, ή Βαλάντης. Προσπάθησα όμως να βρω το σημείο στο οποίο εγώ υπερέχω και να πατήσω πάνω του προκειμένου να πετύχω τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Κάτι τέτοιο πρέπει να κάνουμε και για τα παιδιά μας

Πηγές

Εκπαιδεύοντας τα παιδιά

Έχω δύο παιδιά, ένα αγοράκι (5) και ένα κοριτσάκι (3). Καταλαβαίνετε λοιπόν πως οι ερωτήσεις που δέχομαι έρχονται σαν χείμαρρος και σταματάν μόνο όταν πάνε για ύπνο, ή για να είμαι πιο ακριβής, όταν κοιμούνται, μιας και ο γιός μου θέλει να μου κάνει ερωτήσεις πριν κοιμηθεί.

Υπάρχουν στιγμές που είτε είμαι κουρασμένος, είτε μου έχουν σπάσει τα νεύρα διότι φέρονται σαν… παιδιά, και το τελευταίο που θέλω είναι να απαντήσω σε  ακόμα μια ερώτηση. Μπορεί να τους αρνηθώ άλλα πράγματα, για παράδειγμα να τους πω “δεν ήσασταν καλά παιδιά και δεν θα παίξω μαζί σας μέχρι να μαζέψετε τα παιχνίδια σας”, ή κάτι παρόμοιο. Προσπαθώ απεγνωσμένα να τα κάνω όσο μπορώ σωστά, ότι και αν σημαίνει αυτό.

Ερώτηση όμως δεν μπορώ να αρνηθώ.

  • “Από τί είναι φτιαγμένο το γυαλί;”
  • “Πώς φτιάχνεται ένα δέντρο;”
  • “Πώς γίνεται το παστίτσιο;”
  • “Από που παίρνουμε το γάλα;”
  • “Υπάρχουν εξωγήινοι;” (είδαμε το ΕΤ)
  • “Πώς φτιάχνονται οι κουρτίνες;”
  • “Πώς γίνονται τα μωρά;” (ναι απάντησα και σε αυτή)

…και πολλές άλλες.

Για εμένα δεν έχει πολύ σημασία αν η ερώτηση είναι “έξυπνη” ή “χαζή”. Ούτως ή άλλως δεν πιστεύω πως υπάρχουν χαζές ερωτήσεις. Αν ένα παιδί κάνει ξανά και ξανά την ίδια ερώτηση αυτό σημαίνει ότι  είτε εσύ δεν την απάντησες σωστά και ευνόητα τις προηγούμενες φορές, είτε θέλει να σου σπάσει τα νεύρα, ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο.

Ανεξαρτήτως λοιπόν των ερωτήσεων, πιστεύω πως είναι εξαιρετικά σημαντικό να προκαλούμε τα παιδιά να κάνουν ερωτήσεις. Είναι ο καλύτερος τρόπος να “ακονίσουν” το μυαλό τους και να μάθουν να το χρησιμοποιούν. Είναι επίσης σημαντικό να τους λέμε “δεν ξέρω” όταν αυτό συμβαίνει και αμέσως μετά να προσθέσουμε “αλλά μπορώ να μάθω“.

Οι γονείς σίγουρα ξέρουμε πολλά περισσότερα από τα παιδιά μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τα ξέρουμε όλα, και αυτό νομίζω πως είναι σημαντικό να το γνωρίζουν τα παιδιά.

Αυτό που επίσης είναι σημαντικό είναι πως, αν έχουμε απαντήσει σε κάποια ερώτηση ήδη, ή στην ερώτηση που μας κάνουν μπορούν να βρουν μόνα τους την απάντηση, να μη βιαστούμε να τους απαντήσουμε. Αν έχουμε απαντήσει στην ερώτηση “πως φτιάχνεται το δέντρο”, όταν ερωτηθούμε “πως φτιάχνεται ο θάμνος” η απάντηση δεν έχει μεγάλη διαφορά, αν εξαιρέσουμε τις λεπτομέρειες που δεν χρειάζεται να ξέρει ακόμα το παιδί . Σε αυτήν την περίπτωση η καλύτερη απάντηση είναι “εσύ πώς νομίζεις;” και να τα αφήσουμε να “δημιουργήσουν” ακόμα και αν κάνουν λάθος.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν αντί για πραγματικές απαντήσεις τους δίνουμε μία και μοναδική: “έτσι το έφτιαξε ο θεός”. Όταν δίνουμε αυτή την απάντηση τότε μηδενίζουμε και ισοπεδώνουμε τα πάντα. Τα πετάμε σε ένα κουβά που λέγεται “θεός” από όπου δεν πρόκειται να πάρεις άλλη απάντηση. Αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, το παιδί καταλαβαίνει σύντομα πως αν σε όλα η απάντηση είναι ίδια, τότε δεν έχει νόημα να κάνει ερωτήσεις. Και βέβαια τότε αρχίζει ο αργός θάνατος του νου.

Νομίζω πως το παρακάτω βίντεο δείχνει ξεκάθαρα αυτό που εννοώ.

Μια θρησκευτική εμπειρία

Σαν σήμερα, 14 Φεβρουαρίου 1990, το Voyager έφυγε από το ηλιακό μας σύστημα. Ξεπέρασε και τη τροχιά του Πλούτωνα και πλέον δεν ήταν στη γειτονιά μας. Έφυγε για άλλα, μεγαλύτερα ταξίδια.

Μετά από προτροπή του γνωστού αστρονόμου Carl Sagan, μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον επιστημονικό και όχι μόνο χώρο, οι τεχνικοί του Voyager τον γυρίσανε προς τη Γη και πήρε μια τελευταία φωτογραφία του πλανήτη μας. Η απόσταση; Μόλις 6,4 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακρυά.

Πάνω σε αυτή τη φωτογραφία βασίστηκε το βιβλίο που έγραψε αργότερα ο Sagan «Pale Blue Dot» απόσπασμα του οποίου ακούμε στο παρακάτω βίντεο.

Για εμένα, που είμαι άθεος, αυτά τα λόγια είναι ότι πιο κοντινό σε μια θρησκευτική εμπειρία! Όχι γιατί ο Sagan είναι ο θεός μου, αλλά γιατί κατάφερε, με αυτές τις λέξεις, να μας δείξει ταυτοχρόνως το μεγαλείο αλλά και την ασημαντότητα του ανθρώπου.

Με εξαίρεση τον Martin Luther King, δεν έχω βρει κάποια θρησκευόμενη προσωπικότητα που να μπορεί να με εμπνεύσει σε τέτοιο βαθμό.

Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every «superstar,» every «supreme leader,» every saint and sinner in the history of our species lived there–on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds.

Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves.

The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand.

It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

— Carl Sagan (1934-1996)

Αυθαίρετα συμπεράσματα και UFOs

Ένα ακόμα βίντεο με υποτιθέμενα UFO κάνει τη γύρα του στα Γιουτούμπια. Το UFO αυτό είναι σφαιρικό, μοιάζει να είναι συνδεδεμένο με τον Ήλιο με μια ένωση και ξαφνικά εκτοξεύεται στο διάστημα και εξαφανίζεται.

Ορίστε και το βίντεο.

Τρομακτικό ε; Αν δεχθούμε τις ερμηνείες των διαφόρων τότε έχουμε τα εξής:

  • Ένα διαστημόπλοιο που είναι συνδεδεμένο με τον Ήλιο
  • Μάλλον ανεφοδιάζεται με καύσιμα.
  • Φεύγει από τον ήλιο με την ταχύτητα του φωτός.

Αυτή είναι η ενδιαφέρουσα θεωρία. Ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο πλησιάζει τον ήλιο μας, συνδέεται μαζί του, ανεφοδιάζεται και φεύγει για άλλα μέρη.

Οφείλω να ομολογήσω πως αυτή η ερμηνεία των φωτογραφιών είναι η πιο ρομαντική και μυστηριώδης. Αν συνυπολογίσουμε πως η πλειοψηφία του κόσμου δεν μπορεί να ερμηνεύσει αυτά τα φαινόμενα τότε καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο δημοφιλείς αυτές οι ερμηνείες.

Πριν δούμε όμως την πραγματική ερμηνεία του φαινόμενου, ας δούμε λιγάκι τη θεωρία του UFO με κριτική σκέψη.

Στο βίντεο, που είναι μια συρραφή φωτογραφιών, φαίνεται αυτό το σφαιρικό αντικείμενο και μιας και το βλέπουμε σε σχέση με τον ήλιο μπορούμε να κάνουμε μια αρκετά καλή υπόθεση για το μέγεθός του. Μοιάζει λοιπόν να είναι περίπου 10 φορές μεγαλύτερο από τον πλανήτη Γη! Μιλάμε για τεράστιο μέγεθος αντικειμένου το οποίο αν όντως ήταν τόσο κοντά σε εμάς θα έπρεπε να νιώσουμε τη βαρύτητά του, το λιγότερο.

Αλλά δεν είναι μόνο η βαρύτητα του που θα γινόταν αισθητή, θα το βλέπαμε κιόλας! Μιλάμε για τεράστιο αντικείμενο και σαν να μην έφτανε αυτό είναι και τεχνητό αντικείμενο!

Ας δούμε λοιπόν που μας οδηγεί αυτή η θεωρία και σε τι συμπεράσματα μπορούμε να καταλήξουμε:

  • Μια εξωγήινη φυλή έχει τεχνολογία που της επιτρέπει να συνδέει τα διαστημόπλοιά της απ’ ευθείας με τον ήλιο
  • Τραβάει ενέργεια από τον ήλιο μέσω αυτής της σύνδεσης.
  • Αυτή η σύνδεση είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά
  • Τα διαστημόπλοια που φτιάχνουν είναι μεγαλύτερα από πλανήτες.
  • Τα τεράστια αυτά διαστημόπλοια μπορούν να επιταχύνουν σε τρομακτικές ταχύτητες παρά το μέγεθός τους.

Παράλληλα υπάρχει και η επιστημονική εξήγηση η οποία λέει πως πρόκειται για μια προεξοχή, ένα χαρακτηριστικό που περιέχει ψυχρότερο και πυκνότερο πλάσμα από την κορώνα που το περιβάλει που έχει θερμοκρασία 3,5 εκατομμύρια βαθμούς F.

Τί είναι λοιπόν πιο πιθανό; Να υπάρχει ένα διαστημόπλοιο με όλα τα χαρακτηριστικά που ανέφερα παραπάνω, ή μια προεξοχή πλάσματος στον ήλιο;

Το έχω ξαναπεί, όσο πιο πολύπλοκη γίνεται η εξήγηση που δίνουμε σε ένα φαινόμενο τόσο πιο απίθανη γίνεται. Να το δούμε αυτό στην πράξη;

Συμφωνώ με αυτούς που λένε πως υπάρχει εξωγήινη ζωή στο σύμπαν. Το δέχομαι και ξεκινάω με πιθανότητα 100% πως υπάρχει ζωή.

Όταν υποθέτουμε πως η ζωή αυτή έχει αναπτύξει πολιτισμό και δεν είναι μικρόβια ή απλές μορφές ζωής, τότε οι πιθανότητες μειώνονται. Αν υποθέσουμε πως η ζωή αυτή είναι τόσο ανεπτυγμένη ώστε να κάνει διαπλανητικά ταξίδια τότε οι πιθανότητες μειώνονται ακόμα περισσότερο. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τη δυνατότητα δημιουργίας ενός διαστημόπλοιου με τα χαρακτηριστικά που αναφέρω παραπάνω, τότε οι πιθανότητες να συμβαίνει αυτό μειώνονται δραματικά.

Είμαι ο πρώτος που θα χαιρόταν να έβλεπε αποδείξεις για εξωγήινη ζωή. Πραγματικά θα κατουριόμουν πάνω μου. Αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν προκύψει ξεκάθαρες αποδείξεις. Είναι λοιπόν καλύτερα να σκεφτόμαστε κριτικά και να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας πριν καταλήξουμε σε συμπεράσματα που είναι εξαιρετικά απίθανα.

Πηγή

Η αφέλεια πάει σύννεφο

Έχω βαρεθεί να βλέπω στο Facebook και σε διάφορα email φωτογραφίες άτυχων παιδιών που πάσχουν από κάτι δυσάρεστο και ο αποστολέας να με ενημερώνει πως, αν το προωθήσω ή κάνω like στο Facebook, η Microsoft, η Google και δεν ξέρω ποια άλλη εταιρία, θα δώσει χρήματα στην οικογένεια.

Ακόμα και αν οι φωτογραφίες που βλέπουμε ήταν ακριβείς, που δεν είναι, καμία εταιρία δεν θα δώσει ένα ακαθόριστο ποσό χρημάτων σε οποιονδήποτε έχει ανάγκη.

Πρόσφατα και για άλλη μια φορά είδα την παρακάτω φωτογραφία στον τοίχο ενός φίλου.

cancerbaby

Το κείμενο που τη συνοδεύει μας λέει: “Το μωράκι αυτό πάσχει από καρκίνο. Κάνοντας κοινοποίηση το facebook δίνει 3 λεπτά για να το βοηθήσει. Τουλάχιστον έτσι άκουσα. Ας κάνουμε κοινοποίηση όλοι μας. Αξίζει να ζήσει αυτό το αγγελούδι….”

Αυτή τη φωτογραφία την έχω δει τα τελευταία χρόνια δεκάδες φορές, πάντα είναι η ίδια, λες και το παιδί δεν έχει μεγαλώσει, και πάντα κάποιος μας προτρέπει να την προωθήσουμε διότι η οικογένεια του παιδιού θα πάρει χρήματα.

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα μια και καλή. ΚΑΜΙΑ εταιρία δεν κάνει φιλανθρωπίες με αυτή τη μέθοδο. Όλες οι μεγάλες εταιρίες, ειδικά αυτές που αναφέρονται σε παρόμοια μηνύματα, έχουν μετόχους που απαιτούν να γίνεται σωστός προϋπολογισμός και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να υπολογιστεί ένα ποσό που προκύπτει από τις κοινοποιήσεις του Facebook. Ακόμα δυσκολότερο θα ήταν να μετρήσουν τα email που έχουν σταλεί με το ίδιο μήνυμα, γιατί εντάξει το Facebook μπορεί να μετρήσει τα πάντα, αλλά το email δεν είναι μια κεντρική υπηρεσία που ελέγχεται από κάποιον. Είναι εκατομμύρια διακομιστές, σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο και κανείς δεν έχει έλεγχο πάνω τους.

Αλλά ακόμα και αν υποθέσουμε πως υπάρχει τρόπος να μετρηθούν τα email που στέλνονται, δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε πως μια εταιρία μοιράζει χρήματα τυχαία.

Έχουμε όμως και μια φωτογραφία με ένα άτυχο παιδάκι. Ένα παιδάκι που η περιγραφή μας λέει πως πάσχει από καρκίνο. Αληθεύει;

Όχι! Πρόκειται για ένα ψέμα του οποίου στόχος είναι να μας ευαισθητοποιήσει και να αρχίσουμε να προωθούμε ότι βρίσκουμε.

Το συγκεκριμένο παιδί είναι από το Βιετνάμ. Η φωτογραφία πάρθηκε το 2005 στο ορφανοτροφείο όπου φιλοξενούνταν. Λίγο αργότερα υιοθετήθηκε από μια οικογένεια Αμερικάνων και σήμερα, 7 χρόνια μεγαλύτερο, ζει πλέον στη Καλιφόρνια.

Ο όγκος που έχει στο πρόσωπό του δεν είναι καρκίνος αλλά “αιμαγγείωμα”. Πρόκειται για μια ανώμαλη αύξηση των αιμοφόρων αγγείων στο δέρμα που σαν συνέπεια έχει όγκους σαν αυτόν που βλέπουμε στη φωτογραφία. Ο όγκος αυτός είναι θεραπεύσιμος και στο συγκεκριμένο παιδί έχει αφαιρεθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Που τις βρήκα όλες αυτές τις πληροφορίες; Δεν είναι  δύσκολο. Αρκεί να μην έχεις διάθεση να καταπιείς ότι σερβίρεται αμάσητο και να ασχοληθείς για 10 λεπτά. Τόσο μου πήρε να μάθω. Πώς ξέρετε πως δεν σας λέω ψέματα; Δείτε τις πηγές μου. Αν και τότε δεν με πιστεύετε μπορείτε να κάνετε τη δική σας έρευνα. Απλώς μην σταματάτε σε αυτό που ταιριάζει με τα πιστεύω σας. Συνεχίστε και ψάξτε να βρείτε αυτόν που διαφωνεί. Μήπως τα επιχειρήματά του είναι λογικά;

3-11-2012 11-37-41 AM 1-28-2012 6-14-58 PM 2-18-2012 9-30-45 PM

Τέλος, κάποιος μπορεί να πει «δεν τρέχει και τίποτα να κοινοποιήσω αυτή τη φωτογραφία, δεν κοστίζει τίποτα και αν όντως κάποιος έχει διάθεση να δώσει χρήματα τότε θα έχω κάνει κάτι καλό«. Δεν είναι έτσι όμως τα πράγματα. Όταν τη κοινοποιούμε απλώς κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας πως «και σήμερα κάναμε μια καλή πράξη» και νιώθουμε καλύτερα. Στη πραγματικότητα δεν έχουμε κάνει τίποτα και όταν θα έρθει η ώρα να κάνουμε κάτι πραγματικά σωστό ίσως να σκεφτούμε πως δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω μιας και εγώ βοηθάω ήδη.

Δεν είναι σωστό να πράτουμε χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτα. Δεν είναι σωστό να μοιράζουμε ψευδείς πληροφορίες. Όταν θα έρθει η ώρα να μοιράσουμε μια πραγματικά πολύτιμη πληροφορία τότε αυτή θα χαθεί στο κυκεώνα της βλακείας και της προχειρότητας.

Και τότε θα είναι αργά.

Πηγές

Όταν μας λείπουν τα μεγάλα μυαλά

Ο Christopher Hitchens ήταν ένα πραγματικά μοναδικό μυαλό και μας λείπει το πνεύμα του πολύ. Ευτυχώς φεύγοντας άφησε πολλά πίσω του. Τα παρακάτω είναι ένα μικρό δείγμα.

«Life in heaven seems to be rather dutiful. Endless praise, endless prayers, endless worship, endless subjection, endless tedium, you’d think that the lord himself after the first 5 billion years would have had enough of the songs and praise. No, it has to go on for ever.»

 

Η Ελληνική δικαιοσύνη και το παραλλήρημα ενός νεοέλληνα

(ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΣΥΝΗΘΙΖΩ. Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ)

imagesΕίχα να πάω για τρέξιμο πολλές μέρες. Λίγο η διάθεση λίγο η κούραση, δεν έβγαινα από το σπίτι. Αλλά μιας και χθες μπορούσα, ντύθηκα και βγήκα έξω.

Τρέχοντας λοιπόν σκεφτόμουν πως πρέπει να τρέχω πιο συχνά μπας και βγάλω από πάνω μου λίγο από το άγχος που κουβαλάω. Αυτή την περίοδο έχω τόσα στο μυαλό μου που είναι εντυπωσιακό που δεν έχουν αντίκτυπο στην υγεία μου ακόμα.

Αυτό που ίσως με αγχώνει και με θυμώνει περισσότερο είναι που ενώ πιστεύω πραγματικά στην Ελληνική δικαιοσύνη και δημοκρατία, αντιλαμβάνομαι από πρώτο χέρι πως το σύστημα είναι στρεβλωμένο από όλες τις μεριές.

Να εξηγήσω.

Χρόνια πριν ένας εφοριακός ήρθε στην εταιρία μας, έκανε έλεγχο και δικαίως ή αδίκως μας έβαλε κάποια πρόστιμα. Ο πατέρας μου μου έλεγε πως ήταν άδικα αλλά εγώ δεν ήμουν εδώ και δεν έχω άποψη. Το θέμα μου όμως δεν είναι το πρόστιμο.

Στην Ελλάδα λοιπόν έχεις δικαίωμα να πας στα φορολογικά δικαστήρια αν διαφωνείς με την εφορία και αυτό κάναμε σαν εταιρία. Η υπόθεση, όπως συνήθως έκανε μερικά χρόνια να εκδικασθεί και τελικά η δίκη έγινε πριν μερικούς μήνες, καταμεσής της κρίσης και όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας.

Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε ή όχι, την απόφαση θα τη μάθουμε σύντομα. Αν χάσουμε όμως έχουμε το δικαίωμα να πάμε στο εφετείο, σωστά; Εεεεεεμμ, ναι και όχι. Σύμφωνα με έναν νόμο που ψηφίστηκε πολύ πριν τη κρίση έχουμε βέβαια το δικαίωμα να κάνουμε έφεση, αλλά για να δικαστεί η έφεση πρέπει να πληρώσουμε το 50% των αμφισβητούμενων χρημάτων. Με άλλα λόγια, αν κάποιος αμφισβητεί 100.000€ τότε για να πάει στο εφετείο πρέπει να πληρώσει 50.000€. Το πρόβλημα με αυτόν τον νόμο είναι προφανές, εξαιρεί τους φτωχότερους που δεν μπορούν να πληρώσουν το μισό ποσό.

Αν λοιπόν χάσουμε δεν θα μπορέσουμε να πάμε στο εφετείο ανεξαρτήτως αν έχουμε δίκιο ή άδικο και αυτομάτως χάνουμε το δικαίωμα να έχουμε πρόσβαση στη δικαιοσύνη!

Αυτό είναι που με τρελαίνει!

Τί επιλογές έχω λοιπόν ως επιχειρηματίας;

  • Να πάω στο δικαστήριο με ένα καλάσνικοφ και να θερίσω δίκαιους και άδικους.
  • Να φτιάξω ένα πανό και να αρχίσω να φωνάζω έξω από το δικαστήριο ή τη βουλή και όποιος ακούσει.
  • Να ασκήσω τα δημοκρατικά μου καθήκοντα και να περιμένω.

Δυστυχώς η δημοκρατία αργεί, αλλά εγώ δεν πιστεύω στη βία και ας λέει η κα Λιάνα Καννέλη πως η βία είναι η μαμή της επανάστασης. Μπορεί αυτό να είναι αλήθεια αλλά πρέπει να αντιληφθούμε ένα σημαντικό σημείο. Πριν αρχίσει η βίαιη επανάσταση είχαν γίνει συζητήσεις και η κατάσταση προχώρησε στη βία επειδή ο λαός είχε να αντιμετωπίσει ένα αυταρχικό καθεστώς και όχι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Κάποιοι θα πουν πως δεν έχουμε δημοκρατία και άλλα παρόμοια, αλλά όπως και αν το δούμε έχουμε δημοκρατία. Όλοι ψηφίζουμε στις εκλογές και όποιος δεν ψηφίζει δεν έχει δικαίωμα να παραπονιέται. Το πρόβλημα αρχίζει βέβαια με την επιλογή της ψήφου διότι, στην Ελλάδα, δεν ψηφίζουμε με κριτήριο τι είναι καλό για τα παιδιά μας, αλλά τι είναι καλό για την τσέπη μας. Τώρα όμως που άδειασε η τσέπη μας τί θα πούμε στα παιδιά μας;

Αυτό που λέω είναι πως πιστεύω στη δημοκρατία, ακόμα και σε αυτή τη στραβή και κουτσή που έχουμε εδώ, αλλά αν αύριο έρθει κάποιος πολιτικός και μου πει ψήφισέ με και θα καταργήσω αυτόν τον άδικο νόμο, δεν θα τον πιστέψω. Έχει αποδειχθεί περίτρανα πως οι πολιτικοί είναι ψεύτες. Μπορεί κάποιοι να μην είναι και να τους ενοχλεί που τους τσουβαλιάζω με τόση ευκολία, αλλά που ήταν αυτοί οι τίμιοι όταν περνούσε ή συμφωνούσε το κόμμα τους σε νόμους που μοναδικό σκοπό είχαν να τακτοποιήσουν ημετέρους; Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος μέσα στη βουλή που να μην έχει κάνει τέτοια συμφωνία με το διάβολο. Άρα λοιπόν δεν υπάρχουν αθώοι, είναι όλοι ένοχοι οπότε ας μην ενοχλούνται με το τσουβάλιασμα. Οι ηθικές αρχές δεν είναι πλαστελίνη να τις αλλάζεις ανάλογα με τις πιέσεις. Ή έχεις ή δεν έχεις.

Πώς προχωράω εγώ λοιπόν αν η απόφαση του δικαστηρίου είναι αρνητική; Έχω τη δυνατότητα να πληρώσω αυτά που ζητάν; Ίσως μερικά χρόνια πριν, και εδώ έρχεται και δένει όμορφα η καθυστέρηση των δικαστηρίων που έριξε την απόφαση μέσα στη κρίση όπως είπα νωρίτερα, να μπορούσα.

Η μόνη λύση που έχω είναι να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά αλλά παράλληλα να προετοιμάζομαι για να γυρίσω σελίδα. Έχω δύο παιδιά που οφείλω να μεγαλώσω όσο καλύτερα μπορώ. Ευτυχώς η ζωή δεν τελειώνει με μια δουλειά οπότε αν χρειαστεί θα βρω άλλη, ή θα φτιάξω άλλη. Αλλά και πάλι οι συγκυρίες είναι άθλιες και δεν το κρύβω πως είμαι πολύ τρομαγμένος. Αυτή είναι και η βασική πηγή του άγχους που με τρώει, το τι θα πω στα παιδιά μου.

Άλλοι θα μου πουν “ορίστε που μας έφερε η Τρόικα και το ΔΝΤ μαζί με τη κυβέρνηση και όλους τους προδότες, κτλ”. αυτή η συμπεριφορά είναι απλώς μια αποποίηση ευθυνών, τίποτα παραπάνω και θα σας πω γιατί.

Το ΔΝΤ και η Τρόικα δεν ήρθαν στα καλά καθούμενα και μας ανάγκασαν να πάρουμε τα χρήματά τους. Το ΠΑΣΟΚ είδε πως δεν μπορούσε να δανειστεί για να πληρώσει τους λογαριασμούς του κράτους και ζήτησε βοήθεια. Η ΕΕ δεν είχε μηχανισμό βοήθειας γιατί είχε προβλέψει πως δεν πρέπει να υπάρχει, και έτσι ζήτησε να εμπλακεί και το ΔΝΤ το οποίο κάνει αυτή τη δουλειά. Οι δυο τους λοιπόν ήρθαν και μας είπαν πως αν θέλουμε τα χρήματα που ζητάμε, θα πρέπει να αλλάξουμε τακτική διότι αν συνεχίσουμε έτσι όπως είμαστε απλώς δεν θα έχει νόημα το δάνειο.

Μια παρένθεση εδώ, δεν φταίει μόνο το ΠΑΣΟΚ για αυτήν την κατάσταση, αλλά και όλα τα προηγούμενα κοινοβουλευτικά σχήματα. Ακόμα και η αριστερά που αποκαλεί την ΕΕ “διάβολο” αλλά δεν διστάζει να χορέψει μαζί του.

Κλείνει η παρένθεση.

Οι πολιτικοί μας όμως δεν ήθελαν να κόψουν τον δημόσιο τομέα που είναι τεράστιος. Στο κάτω-κάτω, το δημόσιο είναι ο βασικός τους πελάτης. Οπότε έκαναν κάτι απίστευτο, έκοψαν αρχικά συντάξεις! Από φτωχούς συνταξιούχους που δεν έχουν άλλη πηγή εισοδήματος κτλ, μην μπω σε λεπτομέρειες.

Έπρεπε να περάσουν 3 χρόνια για να αρχίσουν να κόβουν από το δημόσιο αλλά εν τω μεταξύ η οικονομία έχει γονατίσει με τις ηλίθιες επιλογές και τους λάθος χειρισμούς. Πλέον ισορροπούμε σε τεντωμένο σχοινί και κανείς δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις.

Έρχεται και ο ΣΥΡΙΖΑ και μας λέει πως θα τα ανατρέψει όλα και οι μισθοί του δημοσίου (δεν έχει πει κουβέντα για τον ιδιωτικό τομέα) θα επανέρθουν στα προηγούμενα επίπεδα και άλλα παρόμοια. Αλλά ποτέ δεν μας λέει πως θα γίνει αυτό. Μας φέρνει σαν παράδειγμα την Αργεντινή ενώ ταυτοχρόνως η Αργεντινή, που σαν χώρα δεν έχει σχέση με εμάς μιας και ΕΧΕΙ παραγωγή, καίγεται και η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, πάλι.

Μας λένε για την Ισλανδία και πως κατάφερε αυτή να ξεφύγει αφήνοντας τις τράπεζες (τον μεγάλο διάβολο) να χρεοκοπήσουν, αλλά δεν μας λένε πως στην Ισλανδία το πρόβλημα ξεκίνησε από τις τράπεζες, ενώ εδώ ξεκίνησε από το κράτος. Με αυτή τη λογική εμείς θα έπρεπε να αφήσουμε το κράτος να χρεοκοπήσει. Θα έπρεπε;

Δεν αγαπώ τις τράπεζες. Σαν επιχειρηματία δεν με έχουν βοηθήσει ποτέ και, επειδή οι έλληνες πολιτικοί είναι γατούλες (προσπαθώ απεγνωσμένα να είμαι ευγενικός), οι τράπεζες είναι στην Ελλάδα κράτος εν κράτη. Αλλά δεν φταίνε αυτές.

Ε, ποιός φταίει λοιπόν;

Εμείς φταίμε. Φταίμε γιατί όλα τα χρόνια της χλιδής ψηφίζαμε τους ίδιους με λάθος κριτήρια. Φταίμε γιατί δεν υψώσαμε τη φωνή μας όταν βλέπαμε κάτι λάθος και όταν κερδίζαμε χρήματα απλώς βουλιάζαμε πιο βαθιά στον καναπέ μας. Φταίμε γιατί μας άρεσε η ιδέα να βολέψουμε το παιδί μας στο δημόσιο χωρίς να αναρωτηθούμε από που θα έρχεται ο μισθός ενός ακόμα ανθρώπου. Φταίμε γιατί βλέπαμε τη ρεμούλα και τη κλεψιά παντού γύρω μας αλλά αντί να αντιδράσουμε είχαμε ηρωποιήσει τους κλέφτες. Φταίμε γιατί είχαμε χαλαρώσει, θέλαμε 15 αθλητικές εφημερίδες στην καθησιά μας, να βγαίνουμε στις καφετέριες και να πηγαίνουμε στα μπουζούκια κάθε βράδυ. Φταίμε γιατί δεν φωνάζαμε.

Η δημοκρατία θέλει δουλειά και επαγρύπνηση. Δεν σημαίνει ότι επειδή την έχεις μπορείς να χαλαρώσεις. Είδαμε πόσο γρήγορα καταλύθηκαν θεσμοί και άλλαξαν νοοτροπίες . Η ψήφος έγινε εμπόρευμα και οι πολιτικοί πωλητές. Μη με παρεξηγείτε, δεν έχω κάτι εναντίων των πωλητών και εγώ τέτοιος είμαι. Αλλά πολιτικός και πωλητής μαζί δεν γίνεται και όταν γίνει τα αποτελέσματα είναι άσχημα.

Τί κάνουμε λοιπόν; Αντάρτικο; Επανάσταση; Εναντίον ποιανού, των βουλευτών; Μα δικό μας δημιούργημα είναι. Εμείς τους κάναμε πωλητές όταν προθυμοποιηθήκαμε να πουλήσουμε την ψήφο μας για μια θέση στο δημόσιο. Εναντίον του πολιτεύματος; Μα, μπορεί η δημοκρατία να μην είναι η τέλεια λύση, αλλά καλύτερη δεν έχω βρει. Εναντίον του καπιταλισμού; Ούτε αυτό είναι τέλειο σύστημα, αλλά ο Σοσιαλισμός και ειδικά ο Κομουνισμός έχουν πεθάνει προ πολλού. Αν θέλουμε ένα ζόμπι τότε να μη ξαφνιαστούμε αν μας δαγκώσει τον κώλο. Ο Κουμουνισμός είναι ένα σύστημα όπου ο κάθε ένας παράγει με βάση τις δυνατότητές του και αμοίβεται με βάση τις ανάγκες του. Αυτό είναι ότι πιο άδικο έχω ακούσει! Γιατί εγώ να πληρώνομαι το ίδιο με κάποιον λιγότερο ικανό και γιατί κάποιος άλλος πιο ικανός από εμένα να πληρώνεται τα ίδια ενώ δουλεύει περισσότερο; Ο Κουμουνισμός είναι το τέλος της αξιοκρατίας και της επιχειρηματικότητας.

Ένα πράγμα πρέπει να κάνουμε. Να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Να δούμε τα λάθη μας με ειλικρίνεια και να τα διορθώσουμε. Ξέρω, οι Έλληνες έχουμε γιγαντιαίο εγωισμό μιας και δώσαμε τα φώτα μας σε όλο το κόσμο, εφεύραμε τη φυσική, τη χημεία, την ιατρική, τη δημοκρατία (που τόσο λίγο σεβόμαστε), την Αννίτα Πάνια και άλλα πολλά, οπότε όλοι μας χρωστάνε και για αυτό το λόγο πρέπει να μας πληρώνουν εσαεί.

Έλα μου όμως που οι άλλοι δεν το βλέπουν έτσι.

Αν δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας τότε δεν έχουμε ελπίδα να βγούμε από το βούρκο και όσο επιμένουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους τόσο πιο πολύ κλείνουμε τα μάτια.

Αυτός είναι και ο λόγος που μας ενόχλησε η δήλωση του Πάγκαλου πως “μαζί τα φάγαμε”. Ναι, μαζί τα φάγαμε. Όταν έτρωγαν οι μεγάλοι προμηθευτές του δημοσίου, εμάς προσλαμβάναν για να δουλέψουμε, σε σάπια ποδάρια στηριζόμενοι. Όταν κλέβαμε τους φόρους και τις εισφορές κόβαμε κομμάτια από το σπίτι μας. Τώρα που έπεσε μας φταίνε άλλοι και μεταξύ τους οι μετανάστες.

Στις παλιές καλές ημέρες που το χρήμα έρεε οι μετανάστες ήταν χρήσιμοι γιατί έκαναν δουλειές που εμείς δεν καταδεχόμασταν. Τώρα είναι βάρος και πρέπει να φύγουν.

Έρχεται και η Χρυσή Αυγή και αγγίζει τα πιο πρωτόγονα αισθήματά μας. Αλλά μας μπερδεύει και δεν βλέπουμε πως είναι ένα Εθνικό-Σοσιαλιστικό κόμμα. Δηλαδή Σοσιαλιστικό (που εγώ έχω απορρίψει) και εθνικιστικό μαζί. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν να είναι κάποιος Χριστιανός και εθνικιστής μαζί. Πώς στο διάολο γίνεται μπορεί να μου πει κάποιος;

Τι μας μένει λοιπόν; Δουλειά, υπομονή και ότι μυαλό μας έχει περισέψει. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την αλλαγή γιατί είναι αναπόφευκτη και κάποια στιγμή θα κληθούμε να την αντιμετωπίσουμε.

Δεν περιμένω να αλλάξει ο νόμος που ανέφερα στην αρχή, τουλάχιστον όχι τώρα και είναι πολύ πιθανό, αν αλλάξει κάποτε, να είναι πολύ αργά για εμάς. Θα έχουμε κληθεί να αλλάξουμε, ότι και αν σημαίνει αυτό.

Ελπίζω μονάχα να είναι χαρούμενα τα παιδιά μου και να μπορώ να τους προσφέρω. Χαίρομαι που έχω την οικογένειά μου δίπλα μου και ξέρω πως θα με υποστηρίξει. Δεν μιλάω μόνο για τη στενή οικογένεια αλλά και για τη μακρινή, ακόμα και για τους φίλους στο FB. Μια καλή κουβέντα οι περισσότεροι θα την πουν και αυτό βοηθάει.

Ακόμα και αυτοί που διαφωνούν μαζί μου χρήσιμοι είναι. Όλα τα χρόνια που περάσανε ήμασταν σιωπηλοί. Ας φωνάξουμε λίγο τώρα, ακόμα και αν φωνάζει ο κάθε ένας για τα δικά του πιστεύω.

Η δική μου η γενιά μάλλον θα υποφέρει. Ελπίζω να κάνω λάθος αλλά ο λογαριασμός πάντα έρχεται και όσο καθυστερεί τόσο μεγαλώνει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι. Κάτι πρέπει να κάνω για να βγάλω το άγχος από πάνω μου γιατί θα με σκοτώσει. Οπότε, όσοι φτάσατε ως εδώ και δεν βαρεθήκατε ελπίζω να άξιζε τον κόπο. Όσοι δεν φτάσατε, δεν σας κρατάω κακία αλλά δεν το ξέρετε αυτό γιατί δεν θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές.

Μπορεί το Ισλάμ να γίνει χειρότερο;

Έχω ξαναγράψει για το Ισλάμ. Είναι μια θρησκεία που θεωρεί τις γυναίκες αντικείμενα που ανήκουν στο σύζυγο, τον πατέρα ή τον άντρα της οικογένειας.
Πολύ συχνά δυστυχώς βλέπουμε αυτή τη νοοτροπία όταν ο αδερφός σκοτώνει την αδερφή για να σώσει τη «τιμή» της οικογένειας.
Απίστευτες λογικές που βασίζονται σε καποιους στίχους του Κορανίου που ερμηνεύονται όπως θέλει ο κάθε ένας.
Είδαμε λοιπόν τελευταία πως οι γυναίκες που πηγαίνουν στη πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου κινδυνεύουν να βιαστούν από τον όχλο.
Οι γυναίκες αυτές πηγαίνουν εκεί μόνες τους ή με παρέα για να διαμαρτυρηθούν και να βοηθήσουν τη χώρα τους να αλλάξει σελίδα, αλλά οι άντρες που τις βλέπουν ασυνόδευτες αμέσως καταλήγουν στο συμπέρασμα πως είναι ασεβείς και πως αξίζουν ότι πάθουν. Και φροντίζουν να το πάθουν.

Σαν να μην έφτανε αυτή η εξοργιστική λογική του όχλου, έρχονται και οι καταπληκτικοί ιερείς τους, οι ιμάμηδες και ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Δείτε το βίντεο.

Αν μη τί άλλο, το Ισλάμ μα δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο και είναι τρομακτικό.

Ο Jo Nesbo σχετικά με τη θρησκεία

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω το βιβλίο The Redeemer του Jo Nesbo, ενός Νορβηγού συγγραφέα. Ο ήρωας, ο ντετέκτιβ Harry Hole, μιλάει με ένα ιερέα σχετικά με τη πίστη του στο θεό και αναφέρει:

«Έχω προβλήματα με μια θρησκεία η οποία λέει πως η πίστη είναι αρκετή για ένα εισητήριο στον παράδεισο. Με άλλα λόγια, πως το ιδανικό είναι η δυνατότητά σου να χειραγωγήσεις τη δική σου κοινή λογική προκειμένου να αποδεχθείς κάτι που το μυαλό σου απορρίπτει. Είναι το ίδιο μοντέλο  πνευματικής υποταγής που διαχρονικά χρησιμοποιούν οι δικτατορίες, η έννοια μιας υψηλότερης λογικής χωρίς την υποχρέωση να φέρεις το βάρος της απόδειξης.»

(δική μου μετάφραση από τα Αγγλικά, μιας και δεν ξέρω Νορβηγικά)

Με άλλα λόγια, πιστεύω σε κάτι υψηλότερο χωρίς να νιώθω πως χρειάζεται να αποδείξω την ύπαρξη αυτού του υψηλότερου, το οποίο και, υποτίθεται, καθοδηγεί τη ζωή και τις αποφάσεις μου.

Πάντα μου άρεσε ο Harry Hole σαν χαρακτήρας και ο Jo Nesbo σαν συγγραφέας. Τώρα έχω έναν ακόμα λόγο.

Image

Η περηφάνια του γονιού

Τις τελευταίες μέρες έχω ασχοληθεί πολύ με τη σύλληψη των ληστών στο Βελβεντό και έχω αμελήσει τα “κυρίως καθήκοντά μου”, αλλά νιώθω πως είναι ένα θέμα που δείχνει πολλές από τις ανωμαλίες της Ελληνικής κοινωνίας. Τέτοια θέματα πρέπει να τα βγάζουμε προς τα έξω και να τα συζητάμε διότι μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε  το μέγεθός τους  και να τα διορθώσουμε.

Η μητέρα λοιπόν ενός από τους συλληφθέντες, η κα Νάσιουτζικ, δήλωσε πως είναι περήφανη για τα καμώματα του γιού της, ενός εκ των ληστών, διότι είναι επαναστάτης και όπως είπε “…αγωνίζεται ενάντια σε μία παράνομη και σάπια κοινωνία και άνομη και θα τον υπερασπιστώ μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μου.”

Καταλαβαίνω την ανάγκη μιας μητέρας να υπερασπιστεί το γιό της. Πατέρας είμαι και θα υπερασπιστώ και τα δύο παιδιά μου ότι και αν κάνουν. Το τονίζω, ΟΤΙ και αν κάνουν. Αλλά δεν θα τα επιβραβεύσω. Μέρος της δουλειά μου ως γονιός είναι να τα μεγαλώσω με αρχές και η βασικότερη αυτών είναι ο σεβασμός προς τους συμπολίτες μας. Ο σεβασμός στις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας, στις ανησυχίες και τα προβλήματά τους.

Αν ο γιός μου ή η κόρη μου αύριο πάρουν ένα όπλο και ληστέψουν μια τράπεζα δεν θα είναι ήρωες. Εγκληματίες θα είναι. Θα συνεχίσουν να είναι παιδιά μου και θα τους σταθώ μέχρι να πεθάνω, αυτή είναι η δουλειά του γονιού ούτως ή άλλως, αλλά θα οφείλω να τους εξηγήσω που κατά τη γνώμη μου έκαναν λάθος και θα κάνω και αυτοκριτική προκειμένου να βρω που έκανα λάθος εγώ. Γιατί δεν μπορεί οι δικές μου αξίες να είναι ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και το παιδί μου να έχει αντίθετη συμπεριφορά.

Η  επιστήμη μας λέει πως μεγαλύτερη σημασία έχουν οι παρέες των παιδιών μας στη δημιουργία του χαρακτήρα παρά εμείς οι γονείς. Αλλά ακόμα και έτσι, ακόμα και αν η ευθύνη μας είναι μικρότερη, δεν μηδενίστηκε  ξαφνικά. Άρα κάπου απέτυχα και εγώ.

Η κα Νάσιουτζικ που είναι μορφωμένο άτομο, συγγραφέας (πολύ θα ήθελα να ήμουν και εγώ) και γενικά σεβαστό πρόσωπο στην κοινωνία, μας λέει πως είναι περήφανη που ο γιός της πολέμησε αυτή την ίδια κοινωνία. Την ίδια κοινωνία που δείχνει σεβασμό σε αυτή την κυρία, την ίδια κοινωνία στην οποία πουλάει τα βιβλία της, την οποία χρησιμοποιεί για να βρίσκεται στο επίπεδο που είναι σήμερα, να βγάζει λεφτά για να σπουδάσει το γιο της ο οποίος θα επαναστατήσει ενάντια σε αυτή την κοινωνία.

Δεν ξέρω, ίσως να μη τα καταλαβαίνω καλά, ίσως να μην είμαι αρκετά ώριμος για τέτοια θέματα, αλλά εγώ βλέπω ένα πρόβλημα στα παραπάνω. Δεν γίνεται να βασίζεσαι σε μια κοινωνία και ταυτοχρόνως να την πολεμάς. Δεν βλέπω πως μπορεί να γίνει αυτό, αλλά δέχομαι πως μπορεί να κάνω λάθος και με κάποια φιλοσοφική φόρμουλα να μπορεί κάτι τέτοιο να  εκλογικευτεί.

Αλλά πάλι είμαι εκτός θέματος.

Προσωπικά δεν θα ήμουν περήφανος για το παιδί μου αν έκανε κάτι παρόμοιο.

Θέλετε να σας δώσω ένα παράδειγμα παιδιού που κάνει τους γονείς του περήφανους; Ευχαρίστως.

Jack Andraka

  • 15χρονος ερασιτέχνης ερευνητής που εκτός από παιδί είναι και εφευρέτης. Ανακάλυψε  μια νέα μέθοδο εντοπισμού του παγκρεατικού καρκίνου. Η μέθοδος είναι πιο γρήγορη, πιο εύκολη, πιο οικονομική.

Υπάρχουν πολλά ακόμα παιδιά σαν τον Jack, αλλά στο δικό μου μυαλό στέκεται ξεχωριστά ένας συγγενής μου του οποίου το όνομα δεν θα αναφέρω για ευνόητους λόγους.

Παιδί ακόμα έπαθε καρκίνο του εγκεφάλου. Έκανε πολλαπλές επεμβάσεις για να γιατρευτεί τελικά, αλλά τα σημάδια της δοκιμασίας δεν κρύβονται. Μεγάλωσε, παντρεύτηκε μια άξια γυναίκα και έκανε ένα παιδί. Αυτή την περίοδο της κρίσης, δεν κρύβεται πίσω από επιδόματα αναπηρίας και δικαιολογίες. Όταν η μικρή επιχείρησή του έπαψε να προσφέρει τα απαραίτητα έπιασε δουλειά σε μεγάλη βιομηχανία, στη νυχτερινή βάρδια σε εξαιρετικά επικίνδυνες και ανθυγιεινές συνθήκες. Δεν παραπονιέται. Δεν μιλάει. Μόνο δουλεύει και προσπαθεί.

Η μάνα του και η οικογένειά του είναι περήφανοι για αυτόν και καλά κάνουν.

Καλά κάνει και η κα Νάσιουτζικ και στηρίζει το γιο της, αλλά θα ήθελα να μου πει αν σκοπεύει να του τραβήξει λίγο το αυτί. Το παιδί της δεν πολεμάει μια σάπια κοινωνία, είναι ληστής, απαγωγέας και τρομοκράτης.

Δεν θα του βάλει τις φωνές;

Η τύχη, η γκρίνια και η ζωή

Στην εταιρία μας φτιάχνουμε καλλυντικά. Ο νόμος προβλέπει πως για κάθε παρτίδα προϊόντος που φτιάχνουμε πρέπει να κρατάμε και αντιδείγματα. Ο λόγος είναι πως αν κάποιος πελάτης αγοράσει προϊόν και παραπονεθεί πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα θα πρέπει να μπορούμε να πάρουμε το αντιδείγμα της ίδιας παρτίδας και να δούμε αν και σε αυτό έχει παρουσιαστεί το ίδιο πρόβλημα. Αν έχει παρουσιαστεί τότε είναι δικό μας λάθος κατά την παραγωγή. Αν δεν έχει παρουσιαστεί, τότε υπάρχει κάποια άλλη εξωγενής αιτία.

Τα αντιδείγματα είμαστε υποχρεωμένοι να τα κρατάμε για 2 χρόνια. Μετά από αυτά τα 2 χρόνια μπορούμε να τα κάνουμε ότι θέλουμε. Έτσι λοιπόν προϊόντα που έχουν μακρινή ημερομηνία λήξεως μπορούν να πωληθούν και άλλα που έχουν λήξει καταστρέφονται.

Πριν από μερικές ημέρες κάναμε το καθιερωμένο ξεκαθάρισμα στα αντιδείγματα και όλα όσα ήταν πάνω από δύο ετών τα βγάλαμε στην άκρη. Μέχρι να τελειώσουμε είχαμε μαζέψει μια παλέτα με καλλυντικά διαφόρων ειδών που δεν είχαν λήξει και μπορούσαμε να τα διαθέσουμε όπως θέλαμε.

Όμως, τα τελευταία χρόνια έχουμε συνυπολογίσει το κόστος της διατήρησης των αντιδειγμάτων και το έχουμε μεταφέρει στον πελάτη που σημαίνει πως έχουμε πληρωθεί για αυτά τα προϊόντα. Σκεφτήκαμε λοιπόν, αντί να τα πουλήσουμε και να κυνηγήσουμε ένα μικρό κέρδος, να τα χαρίσουμε κάπου που να πιάσουν τόπο.

Είχαμε μαζέψει σαμπουάν, αφρόλουτρα, κρέμες μαλλιών, απολυμαντικά ζελέ, κρέμες για συγκάματα και εγκαύματα, λοσιόν καθαρισμού δέρματος και πολλά άλλα κατάλληλα για την περιποίηση του σώματος.

Μετά από αρκετή σκέψη και ψάξιμο καταλήξαμε και πήραμε τηλέφωνο το Δήμο Αθηναίων και τους προτείναμε να τα δωρίσουμε στο Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου (ΚΥΑΔΑ).

Στο τηλέφωνο οι υπάλληλοι του ΚΥΑΔΑ εκτός από εξαιρετικά ευγενικοί ήταν και πολύ ευγνώμονες και έτσι κλείσαμε ραντεβού για την επόμενη ημέρα στο Κέντρο που είναι στην οδό Σοφοκλέους. Τα πράγματα τα πήγα εγώ διότι, εκτός από Διευθύνων Σύμβουλος είμαι και εργάτης, πωλητής, λογιστής, υπεύθυνος παραγγελιών και βέβαια μεταφορέας και οδηγός. Μόνο καφέ δεν φτιάχνω, ίσως γιατί δεν τον πίνω.

imagesΌταν έφτασα εκεί συνέβη κάτι που δεν το περίμενα. Βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο.

Έξω από το κέντρο υπήρχαν ήδη αρκετά άτομα που περίμεναν να ανοίξουν οι πόρτες. Όταν πλησίασα για να βρω κάποιον να μου ανοίξει για να βάλω το φορτηγό μέσα και τους πλησίασα η μυρωδιά ήταν απίστευτα έντονη!

Κάπου μέσα στο μυαλό μου πάντα ήξερα πως οι άστεγοι προφανώς δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν μπάνιο. Αυτό που δεν είχα αντιληφθεί είναι πόσο άσχημα μπορεί να μυρίζει ένας άνθρωπος που έχει καιρό να κάνει μπάνιο. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ και ακολούθησαν και άλλα.

Από μακριά, κάθε φορά που έβλεπα κάποιον άστεγο δεν έβλεπα λεπτομέρειες. Από κοντά όμως βλέπεις τις συνέπειες της ζωής που κάνουν σε κάθε σημείο του σώματός τους. Από τα μαλλιά μέχρι τα δάχτυλα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και δεν θα περιγράψω αυτά που είδα. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι να φύγω ήμουν σε κατάσταση σοκ. Η ζωή μου είναι προστατευμένη από τέτοιες εικόνες που συνήθως βλέπω στην τηλεόραση από τον καναπέ μου. Για πρώτη φορά ερχόμουν αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και το σοκ ήταν μεγάλο.

Σκέφτηκα πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υπομονετικά και ήρεμα έμπαιναν στο Κέντρο είχαν όνειρα, ελπίδες, οικογένειες και ένιωσα ένα απίστευτο σφίξιμο. Ένοιωσα πως η δωρεά που κάναμε ήταν σταγόνα στον ωκεανό της ανθρώπινης μιζέριας που έβλεπα μπροστά μου και πως δεν βοηθούσα καθόλου.

images-1Ο υπεύθυνος του κέντρου με υποδέχθηκε και με καθοδήγησε αλλά εγώ ήμουν πραγματικά σε αφασία. Ο συνηθισμένος εαυτός μου που δεν χάνει ευκαιρία να κάνει πλάκα και να γνωρίσει ανθρώπους είχε αντικατασταθεί από έναν άλλο που έμοιαζε αποσβολωμένος και εντελώς αμήχανος.

Σιγά-σιγά οι υπάλληλοι του κέντρου ετοίμαζαν το συσσίτιο και όλα έμπαιναν σε μια σειρά. Όλοι ήταν φιλικοί και ευγενικοί και συνεχώς με ευχαριστούσαν για τη δωρεά.

Οι άνθρωποι που είχαν μαζευτεί εκεί ήταν κυρίως μεγάλοι σε ηλικία Έλληνες και ξένοι μαζί. Όλοι όμως είχαν τον κεφάλι ψηλά και τα μάτια καθαρά. Με κοιτούσαν με βλέμμα σταθερό ακόμα και όταν εγώ δεν τολμούσα να τους κοιτάξω στα μάτια. Είχαν περηφάνια και σίγουρα δεν είχαν παραιτηθεί από  τη ζωή.

Φεύγοντας και αφού με είχαν ευχαριστήσει όλοι, διάφορα πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου.

Πρώτο ήταν το πόσο τυχερός είμαι που όχι μόνο έχω δουλειά, αλλά και σπίτι, χρήματα να πληρώνω τους λογαριασμούς μου και να μου περισσεύει και κάτι λίγο, την οικογένειά μου δίπλα μου και μια σιγουριά πως ακόμα και αν κάτι πάει στραβά θα έχω βοήθεια και μάλλον θα ορθοποδήσω πάλι.

Έχω τη δυνατότητα να γυρίσω σπίτι μου μετά από μια κουραστική μέρα και να κάνω ένα μπάνιο να βγει η βρώμα της ημέρας από πάνω μου, να καθίσω στον καναπέ μου και να παίξω με τα παιδιά μου. Δεν χρειάζεται να ψάξω για παγκάκι, να ψάξω στους κάδους για κάτι φαγώσιμο, ή να περάσω μια νύχτα στο κρύο και την ανασφάλεια.

Κατέληξα ανεπιφύλακτα στο συμπέρασμα πως είμαι εξαιρετικά τυχερός, πιο τυχερός από ότι νόμιζα και πως η γκρίνια που έχω καμιά φορά για τις δυσκολίες της ζωής είναι όχι απλώς αδικαιολόγητη αλλά υβριστική και χυδαία. Δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι όταν έχω όλα αυτά στη ζωή μου. Μπορεί οικονομικά να μην είμαι πλούσιος και σε σύγκριση με αρκετούς να είμαι  φτωχός, αλλά στην πραγματικότητα έχω περισσότερα από όσα χρειάζομαι και αυτό με κάνει έναν από τους λίγους τυχερούς σε αυτή τη ζωή.

Από εκείνη την ημέρα έχω μια άλλη άποψη για τον κόσμο γύρω μου. Η επαγγελματική μου ζωή δεν έχει γίνει πιο εύκολη, η προσωπική μου ζωή έχει τα πάνω της και τα κάτω της, αλλά πλέον έχω καταλάβει πόσο τυχερός είμαι!

Πλέον δεν παραπονιέμαι τόσο εύκολα, δεν γκρινιάζω τόσο πολύ και όταν κουράζομαι και σκέφτομαι πως έχω φτάσει στο τέρμα της αντοχής μου θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους στο κέντρο που περπατούσαν με το κεφάλι ψηλά.

Τότε συνέρχομαι. Ας μην είμαι αχάριστος. Είμαι όχι μόνο τυχερός αλλά και ευτυχισμένος, αν και λίγη γκρίνια μου έχει μείνει. Λίγη όμως.

Ο πλανήτης Άρης, η NASA και το φαινόμενο της Παρειδωλίας

Η φαντασία του ανθρώπου δεν έχει όρια. Ούτε και η βλακεία φοβάμαι. Όταν αυτά τα δύο συνδυάζονται τότε έχουμε απίθανα αποτελέσματα.

Βρήκα λοιπόν στα Γιουτούμπια το παρακάτω video. Είναι από μόνο του μια εντυπωσιακή έρευνα για το πως δουλεύει το μυαλό των ανθρώπων.

Ο δημιουργός του video μας λέει πως στις φωτογραφίες του πλανήτη Άρη που μας δίνει η NASA υπάρχουν κρυμμένες εικόνες και μας δίνει οδηγίες για το πως να τις δούμε.

Να κάνω μια παρένθεση εδώ και να πω πως καταλαβαίνω τη δυσπιστία πολλών ανθρώπων όταν κάποια “αρχή” μας δίνει πληροφορίες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι πληροφορίες που έχουν δοθεί ήταν παραποιημένες ή εντελώς ψεύτικες. Συνεπώς ένας βαθμός δυσπιστίας είναι λογικό να υπάρχει και μάλιστα το θεωρώ υγιές. Εγώ είμαι αυτός που λέει να αμφισβητούμε τα πάντα και να τα κοιτάζουμε όλα με κριτικό μάτι.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει αυτομάτως να πιστεύουμε πως όλα είναι ψέματα. Η χρήση κριτικής σκέψης είναι σημαντική για να καταλήξουμε σε σωστά συμπεράσματα.

Ας επιστρέψουμε τώρα στο video του φίλου μας Robert Peternell.

Ο δημιουργός του λοιπόν έχει πάρει δορυφορικές φωτογραφίες του Άρη που έχει δώσει η NASA στο κοινό και μας λέει πως έχουν παραποιηθεί ψηφιακά προκειμένου να κρυφτούν σημαντικά στοιχεία. Μας λέει επίσης πως θα μας δείξει πως γίνεται η παραποίηση και με ποιό τρόπο μπορείς να το αποκαλύψεις.

Τί κάνει για να προσφέρει αποδείξεις για τον ισχυρισμό του; Τίποτα. Το μόνο που κάνει είναι να παίρνει τις φωτογραφίες αυτές και να τις επεξεργάζεται ψηφιακά μέσω Photoshop(?). Με άλλα λόγια κάνει ακριβώς αυτό που υποτίθεται κάνουν οι κακοί επιστήμονες της NASA.

Αντί να μας δείξει πως κρύβονται τα στοιχεία, ξεκινάει μια σειρά από αλλαγές στη φωτογραφία και όταν τις τελειώνει μας λέει με ένα τόνο θριάμβου για τα καταπληκτικά πράγματα που ανακάλυψε. Κάνει δηλαδή αυτό που κατηγορεί τη NASA πως κάνει, παραποιεί τις φωτογραφίες όχι για να κρύψει κάτι αλλά για να δει αυτό που θέλει σε αυτές!

images

Το πρόσωπο στον Άρη σε χαμηλή ανάλυση

Αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι όταν κάνει το ίδιο όχι με πραγματικές δορυφορικές φωτογραφίες, αλλά με καλλιτεχνικές απεικονίσεις του Άρη που είχαν δημιουργηθεί τη δεκαετία του 90! Ακόμα και σε αυτές τις “φωτογραφίες” που ο ίδιος παραδέχεται πως είναι από τη δεκαετία του ’90 και που δείχνουν αστροναύτες στον Άρη, που ούτε καν σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να στείλουμε, ακόμα και σε αυτές βλέπει σχήματα ζώων.

Το φαινόμενο που εξηγεί γιατί βλέπουμε μορφές ζώων και πρόσωπα ανθρώπων σε τυχαίους σχηματισμούς ή ερεθίσματα, λέγεται Παρειδωλία. Πρόκειται για ένα απολύτως φυσιολογικό ψυχολογικό φαινόμενο που μας ακολουθεί από τότε που ήμασταν πρωτόγονοι και εξελικτικά εξηγείται πολύ απλά.

Όταν ο προϊστορικός άνθρωπος ζούσε στη φύση έπρεπε να προσέχει για θηρευτές που ήθελαν να τον φάν. Όταν λοιπόν, για παράδειγμα, περπατούσε στη σαβάνα και άκουγε ένα θρόισμα στα χόρτα δίπλα του, είχε δύο επιλογές: 1) να υποθέσει πως πρόκειται για τον αέρα και να το αγνοήσει, 2) να υποθέσει πως είναι λιοντάρι και να πάρει μέτρα για να σώσει τη ζωή του.

Αν υπέθετε το πρώτο και είχε δίκιο τότε δεν θα είχε αρνητικές συνέπειες. Αν όμως είχε άδικο θα μπορούσε να χάσει τη ζωή του. Αντιθέτως αν υπέθετε το δεύτερο και είχε δίκιο θα είχε περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης, ενώ αν είχε άδικο δεν θα είχε σοβαρές αρνητικές συνέπειες.

Συνεπώς, μετά από χρόνια εξέλιξης και “εκπαίδευσης” του μυαλού μας, η τάση μας να βλέπουμε και να υποθέτουμε πως κάτι υπάρχει εκεί που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα (Παρειδωλία) έγινε, όπως λένε, hard wired, δηλαδή μέρος του βασικού προγράμματος του εγκεφάλου μας.

images-1

Το πρόσωπο στον Άρη σε υψηλή ανάλυση. Δεν είναι πλέον πρόσωπο.

Αυτός είναι ο λόγος που βλέπουμε σχέδια στα σύννεφα, πρόσωπα στις φυλλωσιές, τη Παναγία σε ένα κομμάτι ψημένο ψωμί και που συνδέουμε τυχαία γεγονότα και συμπεραίνουμε πως υπάρχει μια κρυμμένη συνωμοσία. Το μυαλό μας ψάχνει πάντα να βρει σχέδια και προσπαθεί να συνδυάσει πληροφορίες που δεν συνδυάζονται.

Για να γυρίσουμε όμως στο video του φίλου μας, αφού πειράζει τη φωτογραφία, όσο νομίζει πως είναι απαραίτητο, αρχίζει και μας δείχνει σχήματα ζώων στην επιφάνεια του πλανήτη. Κλασική περίπτωση Παρειδωλίας!

Αργότερα προχωράει και μας δείχνει σχηματισμούς που λείπουν από άλλες μεταγενέστερες φωτογραφίες χωρίς να αναρωτηθεί αν υπάρχει κάποιος λόγος που η φωτογραφία είναι λίγο διαφορετική. Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω στο γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό και αυτό έχει ως συνέπεια το ότι  δεν μπορώ να αποκλείσω κατηγορηματικά πως η NASA δεν κάνει κάτι πονηρό.

Αλλά τί είναι πιο πιθανό; Η NASA να μας δίνει φωτογραφίες που είναι πειραγμένες ώστε να κρύψουν μυστικά, αλλά είναι τόσο ερασιτεχνική δουλειά ώστε ένας απλός χρήστης του Photoshop μπορεί μέσα σε 5 λεπτά να ανακαλύψει την αλήθεια, ή υπάρχει μια πιο απλή εξήγηση όπως το φαινόμενο Παρειδωλία;

Γνώμη μου είναι πως η τάση μας να βλέπουμε σχήματα με νόημα εκεί που δεν υπάρχουν μαζί με τη δυσπιστία που έχουμε στις κυβερνήσεις και τις υπηρεσίες τους μας οδηγούν σε συμπεράσματα που είναι λανθασμένα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν αρνούμαστε τη πιθανότητα πως υπάρχει μια πιο απλή εξήγηση από τη δική μας και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να την επιβεβαιώσουμε είτε αγνοώντας άλλα στοιχεία είτε επιλέγοντας αυτά που υποστηρίζουν τη κοσμοθεωρία μας.

Είπαμε να έχουμε ανοιχτό μυαλό σε πολλές πιθανότητες, αλλά όχι τόσο ανοιχτό ώστε να πέσει απ’ έξω!

Πηγές