Οδηγώντας μηχανή στο χιονιά!


Το ήξερα πως θα είχε άσχημο καιρό από χθες. Αλλά είμαι έμπειρος. Οδηγώ μηχανή πολλά χρόνια σε όλες τις συνθήκες οπότε δεν φοβήθηκα. Προβληματίστηκα όμως.

Το πρωί έβαλα:

Δύο ζευγάρια κάλτσες, που δυστυχώς είναι λίγο παλιές και δεν ζεσταίνουν όσο πρέπει αλλά σε μερικές μέρες έρχονται οι καλές χοντρές και μάλλινες οπότε θα είμαι καλύτερα.

Ένα κολεγιακό πάνω από το κοντομάνικο και κάτω από το δερμάτινο μπουφάν. Συνήθως, ακόμα και το χειμώνα, φοράω μόνο ένα κοντομάνικο μέσα από το μπουφάν. Τις περισσότερες φορές αρκεί μιας και το δερμάτινο με την επένδυση είναι εξαιρετικά ζεστό. Αλλά όλα έχουν το όριό τους και όταν οι θερμοκρασίες είναι κάτω από 5 βαθμούς τότε χρειάζεσαι κάτι παραπάνω.

Κάτω από το τζιν, που είναι το πλέον ακατάλληλο ρούχο για μηχανή, έβαλα το εσωθερμικό μου κολάν (που η γυναίκα μου λέει πως με κάνει σέξι, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες). Χάρη σε αυτό το κολάν μπορώ να πάω πολλά χιλιόμετρα πριν κρυώσουν τα πόδια μου. Αλλά ούτως ή άλλως, η θερμοκρασία του σώματος φεύγει κυρίως από τον κορμό και όταν τον έχεις προστατέψει τα πόδια δεν είναι μεγάλο θέμα.

Αυτό που είναι μεγάλο θέμα είναι τα άκρα και κυρίως τα δάχτυλα των χεριών.

Έτσι λοιπόν ντυμένος, χωρίς γάντια και κράνος, βγήκα στο κρύο για να προετοιμάσω τη μηχανή. Η εμπειρία μου, μου έχει δείξει πως η προετοιμασία με κρυώνει και μετά, ότι και αν φοράω, δεν ξαναζεσταίνομαι. Αντιθέτως κρυώνω περισσότερο.

Οπότε ξεσκεπάζω τη μηχανή, τακτοποιώ τη κουκούλα, βάζω το tank-bag, ταΐζω τα σκυλιά και τα γατιά. Φυσάει μανιωδώς και η βροχή είναι παγωμένη. Το ξέρω γιατί όντας ελαφρώς καραφλός νιώθω τις σταγόνες αμέσως μόλις χτυπήσουν. Ξαναμπαίνω μέσα να ζεσταθώ. Μόνο έτσι γίνεται δουλειά.

Βγάζω τις μπότες μου για να μπει πιο εύκολα το αδιάβροχο παντελόνι και τις ξαναβάζω. Πάνω από το δερμάτινο βάζω το αδιάβροχο μπουφάν γιατί καλό το δέρμα αλλά δεν είναι αδιάβροχο και με αρκετή βροχή περνάει νερό μέσα από τις ραφές.

Ζεστός πλέον, βάζω ακουστικά (αν δεν ακούω το βιβλίο μου στη διαδρομή τη θεωρώ χαμένο χρόνο), τη κουκούλα full-face, από αυτές που φοράνε οι ληστές τραπεζών και που με κάνει εξαιρετικά ανεπηθύμητο μέχρι να την βγάλω και να δούνε όλοι το αγγελικό μου πρόσωπο, τα ισοθερμικά γάντια και πάνω από αυτά βάζω τα δερμάτινα γάντια. Πετάω και τη τσάντα με το laptop στην πλάτη και είμαι έτοιμος.

Τί έχω ξεχάσει; Πάντα κάτι ξεχνάω οπότε το σκέφτομαι λίγο παραπάνω. Φαίνεται όμως πως δεν ξέχασα τίποτα και έτσι βγαίνω στο κρύο. Σηκώνω τον καβάλο του πλαστικού παντελονιού για να μην πιέσω τη ραφή και σκιστεί και περάσει νερό στα πλέον ακατάλληλα μέρη, και κάθομαι στο παγωμένο κάθισμα. Ευτυχώς δεν νιώθω το κρύο, ακόμα.

Ξεκινάω, με το βιβλίο μου να παίζει στα αυτιά μου και βγαίνω στον κεντρικό δρόμο. Αρκετό νερό αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να μου δημιουργήσει πρόβλημα. Οι θερμαινόμενες χειρολαβές ζεσταίνουν στο φουλ. Είναι τόσο ζεστές που αν τις ανοίξω άλλη εποχή του χρόνου τα χέρια μου ζεματάν και δεν μπορώ να τις κρατήσω. Σήμερα ίσα που τις νιώθω.

Άντε να ζεσταθεί η μηχανή και τα λάστιχα λίγο μέχρι να μπορέσω να νιώσω ασφαλής στις στροφές.

Αέρας αρχίζει να κυκλοφορεί μέσα στο κράνος αλλά λίγο. Παρ’ όλα αυτά, η μύτη μου που είναι το μόνο εκτεθειμένο σημείο και δεν είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι μου λένε, αρχίζει να κρυώνει.

Σταδιακά τα χιλιόμετρα φεύγουν και από τους βρεγμένους επαρχιακούς δρόμους βγαίνω στην Αττική Οδό. Στα διόδια δεν μπορώ με τίποτα να πιάσω την κάρτα του epass. Το γάντι μου είναι πολύ χοντρό για να καταλάβω τι πιάνω. Αναγκάζομαι να βγάλω και τα δύο γάντια από το δεξί μου χέρι και μόλις επιστρέφω τη κάρτα στη θέση της αμέσως τα φοράω και ελπίζω να μην έχει κρυώσει το χέρι μου πάρα πολύ.

Η διαφορά πάντως είναι αισθητή. Λίγα χιλιόμετρα μετά και το δεξί χέρι είναι πιο κρύο από το αριστερό. Τα δάχτυλα των ποδιών και αυτά κρυώνουν αρκετά αλλά δεν είναι πρόβλημα.

Μεγάλη προσοχή στα αυτοκίνητα. Οι οδηγοί είναι επιφυλακτικοί αλλά δεν περιμένουν μηχανές με τέτοιο καιρό. Αν σε κανονικές συνθήκες κάποιοι δεν κοιτάζουν, τώρα θα είναι στο τρίτο όνειρο. Είναι σίγουρο πως αρκετοί θα έχουν βγάλει το κινητό και προσπαθούν να βγάλουν φωτογραφίες του χιονιά. Είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου, με τη γλώσσα να εξέχει λίγο στο πλάι, συγκεντρωμένοι στο τοπίο, με το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο προτεταμένο να κρατούν το κινητό με τη κάμερα προς τα εμπρός και να φωνάζουν: «ΕΛΑ ΚΟΥΛΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣ; ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΧΑΜΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΑΚΟΥΩ ΕΓΩ. ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΛΙΓΟ…που είναι το γαμημένο το κουμπί…ΕΛΑ ΚΟΥΛΑ, ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΛΛΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΕ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗ ΧΑΛΑΣΕ…ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΚΑΙ ΑΛΛΗ…ε που να ξέρω τί έχει στο μυαλό του και βγήκε με μηχανή με αυτό το καιρό. Άχυρα θα έχει μάλλον.»

Με τα 120χλμ την ώρα που ταξιδεύω οι νιφάδες έρχονται με τέτοια ταχύτητα στο πρόσωπό μου που μοιάζει σαν να με έχει σημαδέψει κάποιος. Κολάνε παντού πάνω μου, από τα γόνατα μέχρι το κράνος.

Η επιμονή μου στη μηχανή επιβραβεύεται όταν φτάνω στην Εθνική που είναι για άλλη μια φορά αισχρά μποτιλιαρισμένη. Δεν κουνάει φύλο, μόνο οι νιφάδες που πέφτουν κουρτίνα. Ευτυχώς δεν το έχει στρώσει γιατί η μηχανή και το χιόνι δεν συνυπάρχουν εύκολα, αλλά οι νιφάδες κολλάνε στη ζελατίνα του κράνους και αν δεν τις καθαρίζω συχνά αρχίζω να βλέπω λιγότερα. Στις συνθήκες αυτές η μειωμένη ορατότητα είναι μεγάλο πρόβλημα.

Ανάμεσα από τα αυτοκίνητα η κατάσταση είναι καλύτερη. Όχι γιατί με ζεσταίνουν αλλά έχω χαμηλότερη ταχύτητα και έτσι δεν κρυώνω το ίδιο. Είμαι όμως ακόμα πιο συγκεντρωμένος γιατί σε τέτοιες καταστάσεις οι οδηγοί αποφασίζουν να αλλάξουν λωρίδα για να κερδίσουν 2 δευτερόλεπτα. Πάλι είναι σαν να τους βλέπω μπροστά μου, με το ένα χέρι να μιλάν στο κινητό το άλλο να σκαλίζουν τη μύτη και το τιμόνι στο γόνατο:»Άσε με ρε Κούλα και έχω μπλέξει εδώ! Δεν κουνιέται τίποτα σου λέω. Και σαν να μην έφτανε ο μαλάκας που με έκλεισε, η διπλανή λορίδα κουνιέται και εγώ κοιτάω. Περίμενε να κάνω μια καταδρομική βουτιά να αλλάξω και εγώ, τί, μαλάκας είμαι να μείνω εδώ!» Πετάει το μπαλάκι που έβγαλε από τη μύτη λίγο βιαστηκα και καταλήγει στο ταμπλώ, βάζει σημείωση στο μυαλό του να το καθαρίσει αργότερα και στο πρώτο κενό κάνει απότομα δεξιά. «Έλα ρε Κούλα, καλά ο κόσμος είναι τρελός, κάνω δεξιά να αλλάξω λορίδα σαν άνθρωπος και από το πουθενά πετάγεται μια μηχανή που πάει με 200. Πως δεν το χτύπησα το μαλάκα να τον σκοτώσω και να τρέχω.»

Αφήνω απόσταση από τη μοναδική άλλη μηχανή που είδα σήμερα και προπορεύεται. Δεν είναι κατάλληλη μέρα να δοκιμάσω τη λειτουργία των ABS μου. Άλλη μέρα οι δοκιμές.

Στο φανάρι μπροστά στο γραφείο κάνω την πρώτη στάση μετά από περίπου 30 λεπτά ασταμάτητης διαδρομής. Το γόνατό μου δεν θέλει να συνεργαστεί. Το φαντάζομαι να λέει: «Με έχεις παγώσει, με έχεις και διπλωμένο και χωρίς προειδοποίηση θέλεις να τεντωθώ και να στηρίξω τη μηχανή; Θα το σκεφτώ και θα σου πω.» Αλλά τί περιθώρια υπάρχουν; Ή πέφτω ή στέκομαι. Δεν θα πέσω σήμερα.

Η διαδρομή τελείωσε αλλά το κρύο μένει. Τα χέρια πονάνε και τα δάχτυλα των ποδιών κρυώνουν. Υποπτεύομαι πως δεν θα ζεσταθούν πριν πάω σπίτι.

Αλλά αφού έφτασα είμαι χαρούμενος. Άλλη μια μέρα που κυκλοφορήσαμε στην Αθήνα χωρίς ατύχημα.

Ώρα να μαζέψω ενέργεια για να είμαι έτοιμος για την επιστροφή.

Να πάρει! Ξέχασα το memory stick μου…

Thanks to my friend Manolis!

Thanks to my friend Manolis!

Advertisements

Tagged:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: