Ένας δράκος ζει στο γκαράζ μου! – A dragon lives in my garage


(For the English translation scroll down)

Απόσπασμα από το βιβλίο «The Demon Haunted World: Science as a Candle in the Dark» του Carl Sagan.

Image“Ένας δράκος που φτύνει φωτιά ζει στο γκαράζ μου”. Ας υποθέσουμε ότι κάνω σοβαρά ένα τέτοιο ισχυρισμό. Σίγουρα θα θέλετε να το ελέγξουμε, να τον δείτε και μόνοι σας. Έχουν υπάρξει αμέτρητες ιστορίες δράκων ανά τους αιώνες, αλλά καμία πραγματική απόδειξη. Τι ευκαιρία!

«Δείξε μου,» λέτε. Σας οδηγώ στο γκαράζ μου. Κοιτάτε μέσα και βλέπετε μια σκάλα, άδεια κουτιά, ένα παλιό τρίκυκλο – αλλά κανένα δράκο.

«Πού είναι το δράκος;» ρωτάτε.

«Ω, είναι ακριβώς εδώ,» απαντώ, κουνώντας αόριστα τα χέρια μου. «Έχω παραμελήσει να αναφέρω ότι είναι ένας αόρατος δράκος».

Εσείς προτείνετε να απλώσουμε αλεύρι στο δάπεδο του γκαράζ για να δούμε τα χνάρια του δράκου.

«Καλή ιδέα,» λέω, «αλλά αυτό δράκος αιωρείται στον αέρα.»

Στη συνέχεια, θέλετε να χρησιμοποιήσετε ένα υπέρυθρο αισθητήρα για την ανίχνευση της αόρατης φωτιάς.

«Καλή ιδέα, αλλά η αόρατη φωτιά είναι επίσης χωρίς θερμότητα».

Θα ρίξουμε μπογιά με σπρεϊ στο δράκο για να φανεί.

«Καλή ιδέα, αλλά είναι ένας άυλος δράκος και το χρώμα δεν θα κολλήσει.»

Και ούτω καθεξής. Αντιπαραθέτω σε κάθε φυσικό έλεγχο που προτείνετε, μια ειδική εξήγηση του γιατί δεν θα λειτουργήσει.

Τώρα, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα αόρατο, άυλο, αιωρούμενο δράκο που φτύνει φωτιά χωρίς θερμότητα και σε κανένα δράκο; Εάν δεν υπάρχει κανένας τρόπος να διαψευσθεί ο ισχυρισμός μου, δεν υπάρχει πείραμα που θα μπορούσε να γίνει, τι σημαίνει να λέμε ότι ο δράκος μου υπάρχει; Η ανικανότητά σας να ακυρώσετε την υπόθεσή μου δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα με το τα την αποδείξετε αληθινή. Οι ισχυρισμοί που δεν μπορούν να εξεταστούν, οι ισχυρισμοί που δεν διαψεύδονται, είναι άνευ αξίας, ανεξαρτήτως της αξίας που μπορεί να έχουν στο να μας εμπνεύσουν ή να μας καταπλήξουν.

Αυτό που σας ζητώ να κάνετε είναι να πιστέψετε, ελλείψη αποδεικτικών στοιχείων, στα λόγια μου.

Το μόνο πράγμα που έχετε πραγματικά μάθει από την επιμονή μου ότι υπάρχει ένας δράκος στο γκαράζ μου, είναι ότι κάτι περίεργο συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου. Μπορεί να αναρωτιέστε, εάν δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, τι με έπεισε. Η πιθανότητα ότι ήταν ένα όνειρο ή μια ψευδαίσθηση θα περάσει σίγουρα από το μυαλό σας. Αλλά τότε γιατί το παίρνω τόσο σοβαρά; Ίσως χρειάζομαι βοήθεια. Τουλάχιστον, ίσως έχω υποτιμήσει σοβαρά την ανθρώπινη δυνατότητα για λάθος.

Φανταστείτε ότι, παρά το ότι καμία από τις δοκιμές δεν είναι επιτυχείς, επιθυμείτε να είστε σχολαστικά ανοιχτόμυαλος. Έτσι δεν απορρίπτετε ξεκάθαρα την ιδέα ότι υπάρχει ένας δράκος που φτύνει φωτιές στο γκαράζ μου. Τη βάζετε απλώς σε αναμονή. Τα υπάρχοντα στοιχεία είναι έντονα εναντίον της, αλλά αν νέα στοιχεία προκύψουν, τότε είστε έτοιμοι να τα εξετάσετε και να δείτε αν σας πείθουν.

Σίγουρα είναι άδικο εκ μέρους μου να είμαι προσβεβλημένος που δεν με πιστέψατε, ή να σας επικρίνω για έλλειψη φαντασίας, απλά και μόνο επειδή είπατε «δεν υπάρχουν αποδείξεις».

Φανταστείτε ότι τα πράγματα είχαν πάει αλλιώς. Ο δράκος είναι αόρατος, αλλά ίχνη δημιουργούνται στο αλεύρι, καθώς κοιτάτε. Ο υπέρυθρος ανιχνευτής σας εντοπίζει κάτι. Η μπογιά σπρέι αποκαλύπτει μια οδοντωτή κορυφογραμμή που αιωρείται στον αέρα μπροστά σας. Δεν έχει σημασία πόσο δύσπιστος μπορεί να είστε για την ύπαρξη των δράκων – πόσο μάλλον αόρατων δράκων – θα πρέπει τώρα να αναγνωρίσετε ότι υπάρχει κάτι εδώ, και ότι με μια πρώτη ματιά αυτό το κάτι είναι σύμφωνο με ένα αόρατο δράκο.

Τώρα, ένα άλλο σενάριο: ας υποθέσουμε ότι δεν είμαι μόνο εγώ. Ας υποθέσουμε ότι πολλά άτομα που γνωρίζετε, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που είστε σίγουρος ότι δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο, σας λένε όλα ότι έχουν δράκους στο γκαράζ τους, αλλά σε κάθε περίπτωση τα στοιχεία είναι ανύπαρκτα. Όλοι μας παραδεχόμαστε πως έχουμε προβληματιστεί που έχουμε καταληφθεί από τόσο παράξενες ιδέες που δεν υποστηρίζονται από αποδείξεις. Κανένας από μας δεν είναι τρελός. Κάνουμε εικασίες για το τι θα σήμαινε αν αόρατοι δράκοι πραγματικά κρύβονταν στα γκαράζ σε όλο τον κόσμο, με εμάς τους ανθρώπους μόλις τώρα να το μαθαίνουμε. Θα προτιμούσα να μην είναι αλήθεια. Αλλά ίσως όλοι αυτοί οι αρχαίοι ευρωπαϊκοι και κινεζικοι μύθοι για δράκους να μην είναι καθόλου μύθοι…

Με ικανοποίηση μαθαίνετε πως πατημασιές στο αλεύρι, σε μέγεθος ποδιού δράκου, έχουν τώρα αναφερθεί. Αλλά ποτέ δεν δημιουργούνται όταν ένας σκεπτικιστής κοιτάζει. Μια εναλλακτική εξήγηση εμφανίζεται: σε προσεκτική εξέταση είναι σαφές ότι τα αποτυπώματα θα μπορούσαν να είναι πλαστά. Ένας άλλος κάτοχος δράκου εμφανίζεται με ένα καμένο δάχτυλο και το αποδίδει σε μια σπάνια εμφάνιση της πύρινης ανάσας του δράκου. Αλλά και πάλι, υπάρχουν άλλες εξηγήσεις. Καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι για κάποιον να κάψει τα δάχτυλά του, εκτός από την ανάσα των αόρατων δράκων.

Τέτοιου είδους «αποδείξεις» – ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικές τις θεωρούν οι υποστηρικτές των δράκων – απέχουν πολύ από το να είναι ξεκάθαρες. Για άλλη μια φορά, η μόνη λογική προσέγγιση είναι, διστακτικά, να απορρίψετε την ύπαρξη δράκου, να είστε ανοικτοι σε μελλοντικά δεδομένα, και να αναρωτιέστε για πιο λόγο τόσοι πολλοί φαινομενικά λογικοί και νηφάλιοι άνθρωποι μοιράζονται την ίδια παράξενη παραίσθηση.

English Translation

Excerpt from «The Demon Haunted World: Science as the Candle in the Dark» by Carl Sagan.

Image‘A fire-breathing dragon lives in my garage.’ Suppose (I’m following a group therapy approach by the psychologist Richard Franklin) I seriously make such an assertion to you.

Surely you’d want to check it out, see for yourself. There have been innumerable stories of dragons over the centuries, but no real evidence. What an opportunity!

‘Show me,’ you say. I lead you to my garage. You look inside and see a ladder, empty paint cans, an old tricycle – but no dragon.

‘Where’s the dragon?’ you ask.

‘Oh, she’s right here,’ I reply, waving vaguely. ‘I neglected to mention that she’s an invisible dragon.’

You propose spreading flour on the floor of the garage to capture the dragon’s footprints.

‘Good idea,’ I say, ‘but this dragon floats in the air.’

Then you’ll use an infrared sensor to detect the invisible fire.

‘Good idea, but the invisible fire is also heatless.’

You’ll spray-paint the dragon and make her visible.

‘Good idea, except she’s an incorporeal dragon and the paint won’t stick.’

An so on. I counter every physical test you propose with a special explanation of why it won’t work.

Now, what’s the difference between an invisible, incorporeal, floating dragon who spits heatless fire and no dragon at all? If there’s no way to disprove my contention, no conceivable experiment that would count against it, what does it mean to say that my dragon exists? Your inability to invalidate my hypothesis is not at all the same thing as proving it true. Claims that cannot be tested, assertions immune to disproof are veridically worthless, whatever value they may have in inspiring us or in exciting our sense of wonder. What

I’m asking you to do comes down to believing, in the absence of evidence, on my say-so.

The only thing you’ve really learned from my insistence that there’s a dragon in my garage is that something funny is going on inside my head. You’d wonder, if no physical tests apply, what convinced me. The possibility that it was a dream or a hallucination would certainly enter your mind. But then why am I taking it so seriously? Maybe I need help. At the least, maybe I’ve seriously underestimated human fallibility.

Imagine that, despite none of the tests being successful, you wish to be scrupulously open-minded. So you don’t outright reject the notion that there’s a fire-breathing dragon in my garage. You merely put it on hold. Present evidence is strongly against it, but if a new body of data emerges you’re prepared to examine it and see if it convinces you. Surely it’s unfair of me to be offended at not being believed; or to criticize you for being stodgy and unimaginative, merely because you rendered the Scottish verdict of ‘not proved’.

Imagine that things had gone otherwise. The dragon is invisible, all right, but footprints are being made in the flour as you watch. Your infrared detector reads off-scale. The spray paint reveals a jagged crest bobbing in the air before you. No matter how sceptical you might have been about the existence of dragons – to say nothing about invisible ones – you must now acknowledge that there’s something here, and that in a preliminary way it’s consistent with an invisible, fire-breathing dragon.

Now another scenario: suppose it’s not just me. Suppose that several people of your acquaintance, including people who you’re pretty sure don’t know each other, all tell you they have dragons in their garages, but in every case the evidence is maddeningly elusive: All of us admit we’re disturbed at being gripped by so odd a conviction so ill-supported by the physical evidence. None of us is a lunatic. We speculate about what it would mean if invisible dragons were really hiding out in garages all over the world, with us humans just catching on. I’d rather it not be true, I tell you. But maybe all those ancient European and Chinese myths about dragons weren’t myths at all . . .

Gratifyingly, some dragon-size footprints in the flour are now reported. But they’re never made when a sceptic is looking. An alternative explanation presents itself: on close examination it seems clear that the footprints could have been faked. Another dragon enthusiast shows up with a burned finger and attributes it to a rare physical manifestation of the dragon’s fiery breath. But again, other possibilities exist. We understand that there are other ways to burn fingers besides the breath of invisible dragons. Such ‘evidence’ – no matter how important the dragon advocates consider it – is far from compelling. Once again, the only sensible approach is tentatively to reject the dragon hypothesis, to be open to future physical data, and to wonder what the cause might be that so many apparently sane and sober people share the same strange delusion.

Advertisements

Tagged: , , , ,

4 thoughts on “Ένας δράκος ζει στο γκαράζ μου! – A dragon lives in my garage

  1. Αγωνιστής Σεπτεμβρίου 8, 2015 στο 13:59 Reply

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, τουλάχιστον σε ότι αφορά γεγονότα που πράγματι δεν υπάρχει καμία απόδειξη. Ας μου επιτραπεί, όμως, να κάνω μια επέκταση σε ένα σημείο του:

    «Φανταστείτε ότι τα πράγματα είχαν πάει αλλιώς. Ο δράκος είναι αόρατος, αλλά ίχνη δημιουργούνται στο αλεύρι, καθώς κοιτάτε. Ο υπέρυθρος ανιχνευτής σας εντοπίζει κάτι. Η μπογιά σπρέι αποκαλύπτει μια οδοντωτή κορυφογραμμή που αιωρείται στον αέρα μπροστά σας. Δεν έχει σημασία πόσο δύσπιστος μπορεί να είστε για την ύπαρξη των δράκων – πόσο μάλλον αόρατων δράκων – θα πρέπει τώρα να αναγνωρίσετε ότι υπάρχει κάτι εδώ, και ότι με μια πρώτη ματιά αυτό το κάτι είναι σύμφωνο με ένα αόρατο δράκο».

    Ας υποθέσουμε τώρα ότι, αρνούμενοι να δεχτείτε ότι μπορεί και να έχω δίκιο, προσπαθείτε με τη λογική να ερμηνεύσετε τα όσα είδατε. «Δεν υπάρχουν ίχνη», ισχυρίζεστε. «Φύσηξε αέρας και σκόρπισε το αλεύρι». Ή πάλι: «αυτό που μοιάζει με δόντια είναι η σκιά από τα κάγκελα του φράχτη».

    Δεν έχετε, όμως, παρατηρήσει ορισμένες λεπτομέρειες, όπως ότι δεν φυσάει, ή ότι ο φράχτης μου δεν έχει κάγκελα. Όταν το επισημαίνω, δημιουργείτε μια καινούρια θεωρία: «δεν ήταν τα κάγκελα του φράχτη, αλλά πάντως ήταν κάποιο αντικείμενο» ή «δεν ήταν ο αέρας αλλά κάποιος πέρασε και πάτησε στο αλεύρι όταν δεν βλέπαμε». Συνήθως συμπληρώνετε τους ισχυρισμούς αυτούς με τη φράση «θα το ψάξω και θα σου πω». Βέβαια είναι αδύνατο να ψάξετε τους πάντες για να βρείτε στοιχεία, αλλά αν έχετε το κουράγιο μπορεί και να το προσπαθήσετε.

    Μέσα σας, βέβαια, ξέρετε ότι αυτά είναι απλές υποθέσεις, και αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχω δίκιο, παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία μου δεν είναι πλήρη. Άλλωστε, πολλές επιστημονικές θεωρίες που δέχεστε μέχρι τώρα ως αλάθητες κάνουν λογικά άλματα λόγω έλλειψης στοιχείων. Καθώς το συνειδητοποιείτε αυτο, η βεβαιότητα για το ότι μπορείτε σκεπτόμενοι λογικά να αποδείξετε τα πάντα αρχίζει να καταρρέει.

    Φυσικά κάτι τέτοιο θέλει μεγάλο ψυχικό σθένος για να το αντέξει κανεις. Εάν το έχετε, διαπιστώνετε ότι μπροστά σας ανοίγεται ένας κόσμος που ποτέ δεν είχατε φανταστεί. Ένας κόσμος που αυτά που θεωρούσατε «παραμυθάκια για παιδιά» μπορεί να συμβαίνουν πραγματικά.

    Αν, όμως, φοβάστε να παραδεχτείτε ότι έτσι έχουν τα πράγματα, περνάτε στην επίθεση: με κατηγορείτε ότι έστησα την ιστορία του δράκου για προσωπικό όφελος, άρα λέω ψέματα. Προσπαθείτε να με μειώσετε στους άλλους: «κοίτα τον ανόητο, νομίζει ότι έχει ένα δράκο στο γκαράζ του! Είναι δυνατόν να μη σκέφτεται καθόλου;». Φυσικά αυτά δεν είναι επιχειρήματα, και αυτό που κάνετε δεν είναι πλέον ορθολογισμός. Έχετε ξεχάσει ότι πρέπει να μπορούμε να αποδείξουμε τα όσα λέμε, και όχι απλώς να κάνουμε επίθεση στον αντίπαλο, αφήνοντας τα πιστεύω μας να υπερισχύσουν των αποδείξεων. Έχει, όμως, σημασία αυτό για σας; Μάλλον όχι. Αρκεί που δεν καταστράφηκε η εύθραυστη πραγματικότητά σας.

    Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κρίση του κοινού.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Greek Skeptic Σεπτεμβρίου 8, 2015 στο 21:33 Reply

      Το παραπάνω κείμενο θα είχε νόημα αν ήμουν εκ γενετής άθεος. Αυτό όμως δεν συνέβηκε. Αντιθέτως, μέχρι τα 30κάτι μου πίστευα στην ύπαρξη του θεού, προσευχόμουν, πήγαινα στην εκκλησία και έκανα ότι έκαναν οι άλλοι Χριστιανοί.
      Συνεπώς, τον κόσμο που περιγράφετε πως θα ανακαλύψω, τον έζησα στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Δεν μου είναι άγνωστος.
      Αντιθέτως, όταν άρχισα να ασχολούμαι με λεπτομέρεια με τη θρησκεία, τότε άρχισα να βλέπω προβλήματα με τη δική μου πίστη.
      Η διαδικασία της αλλαγής μου από πιστό σε άθεο δεν έγινε σε μια μέρα και δεν έγινε ανώδυνα. Τη πάλεψα την αθεϊα πολύ, αλλά από ένα σημείο και μετά, η έλλειψη αποδείξεων και η ανικανότητα της θρησκείας να με πείσει πως αυτό που λέει έχουν βάση, με έκανε να αλλάξω. Αυτά σε προσωπικό επίπεδο μιας και δεν μπορώ να μιλήσω για λογαριασμό όλων των άθεων.
      Προσωπικά λοιπόν δεν παιρνώ στην επίθεση, εκτός και αν «επίθεση» είναι η ανταλλαγή λογικών επιχειρημάτων.
      Θεωριτικά λοιπόν κάποιος θα μπορούσε να μου αλλάξει τη γνώμη και να ξαναγίνω πιστός. Πολλοί έχουν προσπαθήσει. Κανείς δεν τα κατάφερε όχι γιατί έχω στεγανά, αλλά γιατί μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί επιχείρημα να με μεταπείσει. Αν εσείς έχετε ένα είμαι ανοικτός να ακούσω και αν είναι καλό, γιατί όχι και να πειστώ.
      Βλέπετε, αντιθέτως με αυτό που γράφετε, το πρόβλημά μου δεν είναι πως η θρησκεία δίνει ατελείς απαντήσεις, όπως σωστά λέτε, και η επιστήμη το ίδιο κάνει. Αλλά πως όσο γνωρίζω τον κόσμο γύρω μου, τόσο λιγότερο χρειάζομαι ένα οποιοδήποτε θεό προκειμένου να τον εξηγήσω.
      Πριν κλείσω, να αναφερθώ στο σχολιό σας περί στοιχείων που ο άθεος δεν μπορεί να δώσει. Στη πραγματικότητα ο άθεος δεν έχει κάνει κάποιο ισχυρισμό. Ο άθεος λέει πως κατά πάσα πιθανότητα δεν υπάρχει θεός αλλά αφήνει ένα μικρό παράθυρο για αλλαγή θέσης. Αντιθέτως η θρησκεία όχι μόνο λέει πως υπάρχει θεός αλλά και πως όλα αυτά που αναφέρονται στα ιερά βιβλία είναι αλήθεια. Ο πιστός είναι λοιπόν αυτός που πρέπει να δώσει στοιχεία και όχι το αντίθετο.
      Σχετικά με το παράδειγμα του δράκου, αν όντως φαίνεται η «κορυφογραμή» του δράκου και μερικά άλλα στοιχεία, σίγουρα θα έχει γίνει ένα σημαντικό βήμα προς το να παραδεχθώ πως υπάρχει δράκος. Όσο πιο πολλά στοιχεία δώσετε τόσο πιο κοντά στη βεβαιότητα φτάνουμε. Και μη ξεχνάμε, όπως και στην ιστορία με το δράκο, εγώ ζητάω στοιχεία και εσείς πρέπει να τα δώσετε για τους λόγους που προαναφέραμε.
      Τέλος, όταν λέμε στοιχεία δεν μιλάμε για αόριστα και γενικά πράγματα, αλλά συγκεκριμένα στοιχεία που θα μπορούν να επιβεβαιωθούν με επιστημονικό τρόπο. Αν τα στοιχεία βασίζονται στη πίστη τότε έχουμε ένα κυκλικό επιχείρημα με το οποίο προσπαθείτε να αποδείξετε το θεό χρησιμοποιόντας τις πράξεις του. Αυτό δεν είναι επιστημονικό επιχείρημα μιας και δεν μπορείτε να αποδώσετε πράξεις σε ένα πλάσμα που δεν έχετε αποδείξει πως υπάρχει.
      Ελπίζω να σας κάλυψα.

      Μου αρέσει!

      • Αγωνιστής Σεπτεμβρίου 8, 2015 στο 23:07

        Η πρόθεσή μου δεν ήταν να μιλήσω για κάποιν προσωπικά, αλλά να θίξω ένα γενικότρο πρόβλημα που έχουν πολλοί άθεοι, δηλαδή το ότι αρνούνται όσες αποδείξεις δεν ταιριάζουν με τη θεωρία τους ότι δεν υπάρχει Θεός.

        Μιας όμως και μου περιγράφεις προσωπικά γεγονότα, θα προσπαθήσω, βασιζόμενος στα κριτήρια που εσύ δίνεις (αυτά που αναφέρεις στο «Τα «εργαλεία της δουλειάς»»), να σου αποδείξω γιατί κατέληξες σε λάθος αποτελέσματα, παρά την όποια μελέτη έκανες.

        Ήδη από την αρχή, το γεγονός ότι εσύ, από την έρευνα που έκανες, κατέληξες στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει Θεός, έρχεται σε σύγκρουση με το γεγονός ότι πολλοί άλλοι κάνοντας παρόμοια έρευνα κατέληξαν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα (ενώ ήταν άθεοι πίστεψαν στο Θεό). Άρα κάποιος (είτε εσύ είτε αυτοί) δεν έκανε σωστή έρευνα.

        Με αυτόν τον τρόπο τίθεται σε αμφισβήτηση το κριτήριο 3 (Μήπως ο ισχυρισμός έχει επαληθευτεί από κάποιον άλλο), καθώς υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα στοιχεία τα οποία δεν είναι σε θέση να επαληθευθούν.

        Ισχυρίζεσαι ότι απαντάς με λογικά επιχειρήματα, αλλά δεν χάνεις την ευκαιρία να υποτημίσεις τους αντίθετους προς την άποψή σου. Αυτό, όμως, δεν είναι λογική, αλλά λασπολογία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα γράφεις άρθρα μόνο για να χλευάσεις, χωρίς να προσφέρεις κανένα επιχείρημα, καθώς άλλωστε δεν αντικρούεις κάτι. Απλά χλευάζεις.

        Εδώ καταστρατηγείς το κριτήριο 8 (Αυτός που κάνει τον ισχυρισμό προσφέρει και θετικές ενδείξεις ή μόνο αρνητικές), αφού δεν αποδεικνύεις τίποτα αλλά μόνο προσβάλλεις τον αντίπαλο και τις θέσεις του, όπως και το κριτήριο 2 (Μήπως η πηγή έχει κάνει και άλλους παρόμοιους ισχυρισμούς). αφού έχεις πολλές φορές στραφεί κατά της πίστης στο Θεό, χωρίς όμως αποδείξεις.

        Εφόσον παραδέχεσαι ότι η επιστήμη, όπως κατά τη γνώμη σου και η θρησκεία, δεν δίνει επαρκείς απαντήσεις, γιατί επιλέγεις να δεχτείς τα όσα λέει; Δεν έχεις τρόπο να πιστοποιήσεις την εγκυρότητά τους, και μάλιστα αυτά συχνά ανατρέπονται. Άρα πρόκειται για πίστη, απλά όχι στο Θεό αλλά στην επιστήμη και στην προσωπική σου ικανότητα αντίληψης.

        Έτσι, όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις την πίστη των άλλων ως ανοησία επειδή δεν έχουν στοιχεια που να πείθουν εσένα προσωπικά, παραβλέπεις τόσο το κριτήριο 7 (Αυτός που κάνει τον ισχυρισμό ακολουθεί τους κανόνες της επιστήμης, ή όχι), καθώς η μη ύπαρξη του Θεού δεν επαληθεύεται επιστημονικά, όσο και το κριτήριο 10 (Μήπως τα προσωπικά πιστεύω του ατόμου επηρεάζουν τους ισχυρισμούς του) αφού στηρίζεσαι στην προσωπική σου άποψη και στα πιστεύω σου (ή μη) για να βγάλεις τα συμπεράσματά σου.

        Το γεγονός ότι η μη ύπαρξη Θεού δημιουργεί πολλά ερωτήματα για τον τρόπο και το λόγο ύπαρξης του κόσμου και του ανθρώπου έρχεται σε σύγκρουση με το κριτήριο 9 (Ο νέος ισχυρισμός εξηγεί τον ίδιο αριθμό φαινομένων με τον παλιό ή λιγότερα), αφού με τον νέο ισχυρισμό δημιουργήθηκαν ερωτήματα που πριν δεν υπήρχαν, ενώ τα παλιά δεν απαντήθηκαν (είπαμε ότι η επιστήμη δεν είναι επαρκής για να δώσει απαντήσεις). Επίσης υπάρχει ζήτημα με το κριτήριο 4 (Ο ισχυρισμός αυτός ταιριάζει με τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας), καθώς, ακόμα και αν δεχτούμε ότι η θεωρία αυτή εξηγεί εν μέρει τον τρόπο ύπαρξης, δεν υπάρχει πλέον λόγος ύπαρξης, κάτι που δεν συνάδει με τον τρόπο που ο κόσμος λειτουργεί (δηλαδή τα πάντα έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης και συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του κόσμου).

        Παραβλέπεις επίσης να αφήσεις κάποιο παραθυράκι αμφιβολίας για τα όσα λες (δεν μπορεί από τη μία να πιστεύεις ότι υπάρχει έστω και κάποια μικρή πιθανότητα κάτι να είναι αλήθεια και ταυτόχρονα να προσβάλλεις και να ειρωνεύεσαι αυτόν που πιστεύει ότι είναι αλήθεια), όπως επίσης και «Το Ξυράφι του Όκαμ», καθώς η προσπάθεια εύρεσης ξεχωριστών εξηγήσεων αμφιβόλου ποιότητας για κάθε γεγονός που δεν ερμηνεύεται επιστημονικά είναι σαφώς πιο πολύπλοκη από την άποψη ότι υπάρχει Θεός που γνωρίζει καλύτερα από εμάς και που δεν δεσμεύεται από το φυσικό κόσμο.

        Τελικά η άποψη ότι δεν υπάρχει Θεός παραβιάζει επτά από τα δέκα κριτήρια που θέτεις, όπως επίσης και ορισμένα από τα επιπλέον που αναφέρεις. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να έχεις αμφιβολίες (και μάλιστα αρκετές) για την άποψη αυτή, όταν μάλιστα καταδικάζεις άλλες για πολύ λιγότερα;

        Θέλω να ελπίζω ότι οι παρατηρήσεις αυτές θα σε βοηθήσουν.

        Μου αρέσει!

  2. anapodesstrofes Σεπτεμβρίου 8, 2015 στο 19:29 Reply

    Βρίσκω το άρθρο ενδιαφέρον, αλλά το σχόλιο του «Αγωνιστή» εξαιρετικά ενδιαφέρον… Μακάρι όλα τα σχόλια να είναι τόσο διεισδυτικά και να έχουν τέτοιο επίπεδο σεβασμού προς τον σχολιαστή και τον αρθρογράφο…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: