Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

Chemtrails, αλήθεια ή μύθος;- Chemtrails, true or myth?

(for the english translation and reference scroll down)

Από μικρός θυμάμαι κοίταζα τον ουρανό και έβλεπα μακριές άσπρες γραμμές σαν στενά, λεπτά σύννεφα. Είχα ρωτήσει τους γονείς μου τί είναι αυτά και μου είχαν πει πως είναι τα ίχνη από τα αεροπλάνα που πετάνε ψηλά. Η μητέρα μου ήταν για αρκετά χρόνια αεροσυνοδός οπότε, στο παιδικό μυαλό μου, ήξερε τα πάντα για τα αεροπλάνα και δεν τίθετο θέμα αμφισβήτησης.

Στην πορεία των χρόνων οι άσπρες γραμμές δεν έφυγαν ποτέ εντελώς. Κάποιες φορές δεν έβλεπα καμία, άλλες πάλι έβλεπα πολλές μαζί, παράλληλες, κάθετες, σε διάφορες γωνίες μεταξύ τους, χοντρές, λεπτές. Μερικές έσβηναν γρήγορα, άλλες έμεναν για ώρες. Δεν έδινα όμως περισσότερη σημασία διότι ήξερα τι ήταν.

Έτσι νόμιζα, αλλά έκανα λάθος.

Πριν από μερικά χρόνια, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ανακάλυψα πως αυτές οι γραμμές δεν είναι αθώα ίχνη αεροπλάνων, αλλά χημικές ουσίες που “φτύνουν” τα αεροπλάνα με σκοπό…. -εδώ είχα μπερδευτεί. Άρχισα να ψάχνω το φαινόμενο στο διαδίκτυο, την πηγή της αλήθειας, αλλά όσο έψαχνα τόσο οι  απόψεις για το θέμα διέφεραν.

Φαινόταν πως όλοι όσοι έγραφαν γι’αυτά τα ίχνη συμφωνούσαν πως ήταν χημικά με κακούς σκοπούς, αλλά δεν συμφωνούσαν σχετικά με την αιτία ύπαρξής τους. Άλλοι έλεγαν πως ήταν μια προσπάθεια ελέγχου του καιρού έτσι ώστε να μειωθούν οι βροχές σε διάφορα σημεία της γης με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα φυτά προκειμένου κάποια χώρα να αποδυναμωθεί. Άλλοι έλεγαν πως ήταν μια προσπάθεια να μας σκοτώσουν όλους προκειμένου να μειωθεί ο πληθυσμός της γης. Άλλοι, τέλος, ήταν σίγουροι πως όλα αυτά ήταν μια προσπάθεια για να ελέγξουν κάποιοι το μυαλό μας και να γίνουμε “πρόβατα” ώστε, όταν αποκαλυφθεί πως οι άρχοντες του πλανήτη είναι ερπετόμοφοι, εμείς να μη φέρουμε αντίσταση.

Η αλήθεια είναι πως ακόμα και σήμερα, η κοινότητα που πιστεύει πως τα λευκά ίχνη των αεροπλάνων είναι χημικά, δεν έχει καταλήξει στην αιτία ύπαρξής τους. Όλοι έχουν κάτι να πουν και αν ψάξετε λίγο παραπάνω θα βρείτε και άλλους λόγους πέραν αυτών που αναφέρω.

Ένα άλλο θέμα το οποίο είναι αρκετά ασαφές είναι το τι περιέχουν αυτά τα χημικά που ψεκάζουν. Τα πιο “συνηθισμένα” χημικά που αναφέρονται είναι αλουμίνιο, βάριο, ασβέστιο, μαγνήσιο και τιτάνιο.

Σχετικά με τα Condensation Trails (contrails)

Τελικά η μητέρα μου είχε δίκιο. Τα λευκά ίχνη που βλέπουμε πίσω από τα αεροπλάνα είναι παγωμένη υγρασία που παράγεται από την καύση του καυσίμου του αεροπλάνου, όχι όμως αποκλειστικά.

Τα contrails δημιουργούνται από τα αεροπλάνα. Όταν καίγεται το καύσιμο παράγει, μεταξύ άλλων, νερό το οποίο βγαίνει από τις τουρμπίνες σε πολύ υψηλή θερμοκρασία και με μεγάλη πίεση. Όταν αυτό το νερό, που είναι σε μορφή υδρατμών, συναντήσει την ατμόσφαιρα και αν η θερμοκρασία είναι κάτω από -40C, παγώνει αμέσως και φαίνεται σαν μια λευκή γραμμή πίσω από το αεροπλάνο. Η δημιουργία αυτών των ιχνών εξαρτάται από:

  • τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας
  • την ποσότητα των υδρατμών που δημιουργεί η συγκεκριμένη μηχανή
  • την υγρασία στην ατμόσφαιρα
  • την πίεση της ατμόσφαιρας

Καθώς οι υδρατμοί βγαίνουν από τη τουρμπίνα του αεροπλάνου, συναντούν τον κρύο αέρα και παγώνουν. Αν όμως ο αέρας δεν είναι αρκετά κρύος και δεν έχει κορεστεί από υγρασία, τότε το ίχνος δεν δημιουργείται. Αντιθέτως, όσο πιο κρύος είναι ο αέρας, τόσο λιγότερη υγρασία μπορεί να αποθηκεύσει και συνεπώς τόσο πιο έντονο είναι το ίχνος. Επίσης εάν οι καιρικές συνθήκες δεν αλλάξουν τότε το ίχνος μπορεί να παραμείνει στον ουρανό για ώρες. Αντιθέτως, όσο περισσότερη υγρασία μπορεί να απορροφήσει ο αέρας, τόσο πιο γρήγορα θα σβήσει το ίχνος

Contrails μπορούν επίσης να δημιουργηθούν και κατά την απογείωση, αν ο αέρας είναι αρκετά κρύος (έχουμε δει παρόμοια φαινόμενα στην Αλάσκα) ακόμα και στα άκρα των φτερών, όχι από την υγρασία των κινητήρων αλλά από την πίεση της άκρης του φτερού στην υγρασία που περιέχεται στον αέρα. Το ίδιο μπορούμε να δούμε και στους έλικες.

Τα contrails είναι ένα γνωστό φαινόμενο του οποίου το μηχανισμό δημιουργίας γνωρίζουμε πολύ καλά και μπορούμε να αναπαράγουμε κατά βούληση. Συνεπώς η επιστήμη έχει κλείσει για αυτό το θέμα.

Οι θεωρίες συνομωσίας συνεχίζουν οπότε θα ασχοληθώ από εδώ και πέρα με όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορώ. Προειδοποιώ πως δεν θα αγγίξω κάθε μια λεπτομέρεια των θεωριών αυτών. Δεν έχει νόημα να ασχοληθώ με κάθε φωτογραφία και κάθε εικόνα με γραμμές στον ουρανό προκειμένου να εξηγήσω αυτό που λέω. Είναι σημαντικό επίσης να θυμίσω πως δεν μπορώ να αποδείξω πως ψεκασμοί (όπως τους περιγράφουν οι θεωρίες αυτές) δεν συμβαίνουν. Το να αποδείξω το αρνητικό είναι σχεδόν αδύνατο.

Αντιθέτως είναι υποχρέωση αυτών που πιστεύουν στις θεωρίες αυτές να δώσουν αποδείξεις που θα μου αλλάξουν τη γνώμη. Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει και η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει.

Ας δούμε λοιπόν τι μας προτείνουν ως αποδείξεις για τους ψεκασμούς αυτές οι θεωρίες συνομωσίας.

  • Φωτογραφίες και video με ίχνη στον ουρανό, ακόμα και σε σχηματισμούς.
  • Αναλύσεις νερού (πάνω από τα οποία έχει γίνει ψεκασμός).
  • Φωτογραφίες με δεξαμενές μέσα σε αεροπλάνα.
  • Μαρτυρίες εμπλεκόμενων ατόμων.
  • Αρχεία με πατέντες αεροψεκασμού.
  • Η Monsanto θέλει να δημιουργήσει φυτά ανθεκτικά στο Αλουμίνιο.

Φωτογραφίες και video

Οι φωτογραφίες και τα video που κυκλοφορούν συνήθως είναι από απλά contrails. Μερικές είναι ψεύτικες, φτιαγμένες για να δημιουργήσουν αίσθηση, αλλά αυτές δεν είναι πολλές. Αυτό που τονίζουν τα άτομα που πιστεύουν στους ψεκασμούς είναι οι περιπτώσεις που τα ίχνη μοιάζουν να διακόπτονται και να ξαναρχίζουν. Ή οι περιπτώσεις  που τα ίχνη ξεκινάν από τις άκρες των φτερών όπου δεν υπάρχουν κινητήρες για να τα δημιουργήσουν. Έχοντας όμως δει νωρίτερα πως δημιουργούνται τα contrails μπορούμε να καταλάβουμε πως προκύπτουν αυτές οι διαφοροποιήσεις που βλέπουμε στις φωτογραφίες. Όπως είπαμε, η μορφή του ίχνους έχει να κάνει με διάφορους περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η υγρασία του αέρα και η θερμοκρασία αλλά και με το μέγεθος του κινητήρα και την ταχύτητα του αεροπλάνου.

Με τον ίδιο τρόπο καταλαβαίνουμε γιατί κάποια ίχνη διαλύονται αμέσως ενώ άλλα παραμένουν ώρες ολόκληρες και πολλές φορές απλώνονται στον ουρανό, αλλά και γιατί μερικά διακόπτονται και μετά ξεκινούν πάλι. Η συντριπτική πλειοψηφία των φωτογραφιών εξηγούνται εύκολα από την επιστήμη. Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο.

Αναλύσεις νερού

Μια από τις πιο διάσημες αναλύσεις νερού που αναφέρεται και στην ταινία “What in the world are they spraying”, είναι η παρακάτω, που υποτίθεται πως δείχνει δείγμα που έπρεπε να έχει αποκλειστικά νερό, να περιέχει αλουμίνιο, βάριο και στρόντιο. Θα ήταν πραγματικά περίεργα τα αποτελέσματα αν όντως ήταν νερό αυτό που ανέλυσαν. Αλλά, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, η ανάλυση έγινε στο sludge, που σημαίνει στο κατακάθι του βυθού της λίμνης. Εκεί δηλαδή που καταλήγουν όλα.

Είναι απολύτως λογικό ο βυθός μιας λίμνης να έχει μαζέψει, μετά από άγνωστο χρονικό διάστημα, υλικά σε ποσότητες μεγαλύτερες από ότι θα περιμέναμε να βρούμε στο νερό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το αλουμίνιο είναι το πιο κοινό μέταλλο στη γη και πως το βρίσκουμε σχεδόν παντού σε διαφορετικές συγκεντρώσεις. Το βρίσκουμε ακόμα και στον αέρα και αυτό συμβαίνει γιατί όταν αποσαρθρώνονται τα βράχια, σκόνη αλουμινίου απελευθερώνεται στον αέρα. Οι υπόλοιπες μετρήσεις αυτής της ανάλυσης δεν χρησιμοποιούνται σε αυτή την ταινία διότι οι δημιουργοί της δεν μπορούν να αποδείξουν τη σχέση τους με τους ψεκασμούς. Όποια ανάλυση  έχω δει στο διαδίκτυο η οποία υποτίθεται πως υποστηρίζει τα επιχειρήματα των θιασωτών των θεωριών συνομωσίας, εμφανίζει παρόμοια προβλήματα. Ένα από αυτά, και με αυτό θα κλείσω το θέμα, είναι πως όσες ποσότητες νερού και αν αναλύσουμε, αν δεν μπορούμε  να αποκλείσουμε  100% την πιθανότητα επιμόλυνσής τους από άλλες πηγές πέραν αυτής που προσπαθούμε  να ερευνήσουμε, τότε δεν μπορούμε να έχουμε μια έγκυρη ανάλυση και τα αποτελέσματα δεν μπορεί να είναι κατηγορηματικά.

Φωτογραφίες με δεξαμενές

Πολλές φωτογραφίες έχουν κυκλοφορήσει αλλά η πιο διάσημη είναι αυτή.

Σε αυτή τη φωτογραφία βλέπουμε το εσωτερικό ενός αεροπλάνου και μια σειρά από δεξαμενές. Στον τοίχο έχουμε ένα προειδοποιητικό μήνυμα και από κάτω είναι γραμμένες οι λέξεις “HAZMAT DANGER”. Οι λέξεις αυτές είναι συντόμευση του Hazardous Material και σημαίνουν “επικίνδυνα υλικά”. Το πρόβλημα είναι πως με ελάχιστο ψάξιμο στο διαδίκτιο μπορούμε να βρούμε αυτή τη φωτογραφία, από την αρχική πηγή, χωρίς τις λέξεις HAZMAT DANGER κάτω από το μήνυμα. Η φωτογραφία αυτή έχει «πειραχτεί» προκειμένου να δημιουργήσει εντυπώσεις. Στη πραγματικότητα το αεροπλάνο αυτό είναι εκπαιδευτικό και οι δεξαμενές έχουν νερό το οποίο μεταφέρεται από τη μια μεριά του αεροπλάνου στην άλλη προκειμένου να γίνει προσομοίωση απότομης αλλαγής κέντρου βάρους κατά τη διάρκεια της πτήσης. Παρόμοιες φωτογραφίες με δεξαμενές είναι διαθέσιμες και για άλλους τύπους αεροπλάνων.

Μαρτυρίες εμπλεκομένων ατόμων

Θα ήταν λογικό να υποθέσουμε πως αφού οι ψεκασμοί συμβαίνουν εδώ και χρόνια, όλο και κάποιος θα έβγαινε να πει κάτι για αυτούς. Αυτό πραγματικά έχει γίνει! Έχω τουλάχιστον τρία παραδείγματα ατόμων που ισχυρίζονται πως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι εμπλεκόμενοι στη συνομωσία και πως έχουν δει με τα ίδια τους τα μάτια τα χημικά, τους σωλήνες, τα αεροπλάνα κτλ. Δυστυχώς κανένας δεν έχει προσφέρει χειροπιαστές αποδείξεις πως αυτό που λέει είναι αλήθεια και έτσι, αναπόφευκτα, οι μαρτυρίες τους έχουν την ίδια βαρύτητα με αυτόν που λέει πως ο Σβαρτζενέγκερ είναι ρομπότ.

Αρχεία με πατέντες συσκευών αεροψεκασμού

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως τέτοια αρχεία υπάρχουν. Επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι άνθρωποι εδώ και χρόνια σκεφτόμαστε με ποιο τρόπο θα μπορέσουμε  να ελέγξουμε το κλίμα της γης. Αυτές οι πατέντες μηχανημάτων ψεκασμού παίζουν αυτό το ρόλο .  Επίσης δεν αμφιβάλλω  πως έχουν γίνει πολλές συζητήσεις σχετικά με τη τροποποίηση του καιρού σε “υψηλό” επίπεδο. Ο άνθρωπος από τη πρώτη του μέρα στον πλανήτη προσπαθεί να ελέγξει τη φύση. Θα ήταν παράλογο αν δεν προσπαθούσε να ελέγξει τον καιρό. Φυσικά υπάρχουν τέτοιες πατέντες. Σε καμία περίπτωση όμως δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη αεροψεκασμών όπως μας τους περιγράφουν τα άτομα που πιστεύουν σε αυτούς.

Η Monsanto και τα μεταλλαγμένα φυτά

Ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ των αεροψεκασμών είναι πως η Monsanto, η μεγάλη εταιρία παραγωγής γενετικά τροποποιημένων φυτών, προσπαθεί να φτιάξει κάποιο φυτό που να είναι ανθεκτικό στο αλουμίνιο. Αυτό είναι, υποστηρίζουν, απόδειξη πως γνωρίζει για τους αεροψεκασμούς και πως προσπαθεί να βγάλει χρήματα από αυτό. Έχουμε μιλήσει ακροθιγώς για το αλουμίνιο και είναι ευκαιρία να δείξουμε ένα γράφημα για να γίνει πιο κατανοητή η κατάσταση.

Εδώ βλέπουμε τις αναλογίες των διαφόρων μετάλλων στο φλοιό της γης. Είναι προφανές πως μετά τη σιλικόνη, που είναι κυρίως σε μορφή άμμου, το αλουμίνιο είναι το πιο συνηθισμένο. Είναι λοιπόν λογικό η Monsanto να προσπαθεί να φτιάξει φυτά που να είναι ανθεκτικά σε αυτό. Αν το πετύχει θα δοθεί η ευκαιρία  σε χιλιάδες ανθρώπους να καλλιεργήσουν εκτάσεις στις οποίες υπάρχει πολύ αλουμίνιο σήμερα.

Τελικά από τα επιχειρήματα υπέρ της συνομωσίας των ψεκασμών τί μας μένει; Δεν έχουμε καμία χειροπιαστή απόδειξη για τους ψεκασμούς, αλλά έχουμε πολλές αμφιβολίες σχετικά με τη συνομωσία.

Ερωτήσεις

Θα κλείσω αυτό το άρθρο με τις παρακάτω παρατηρήσεις-ερωτήσεις για τις οποίες χρειάζομαι διευκρινήσεις:

  • Αν υποθέσουμε πως κάθε αεροπλάνο που πετάει έχει πλήρωμα τριών ατόμων, προσωπικό εδάφους 6 ατόμων και άλλους 4 τεχνικούς , τότε φτάνουμε στον αριθμό των 13 ατόμων ανά αεροπλάνο που, λόγο της θέσης τους, θα πρέπει να γνωρίζουν για τους ψεκασμούς αυτούς. Αν σε αυτό υπολογίσουμε πως οι πτήσεις που γίνονται κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο είναι περίπου 50.000, τότε μιλάμε για 650.000 άτομα ανά τον κόσμο, κάθε μέρα, που ξέρουν για το θέμα αυτό και δεν μιλούν. Τα παραπάνω νούμερα είναι βέβαια συντηρητικά διότι δεν περιλαμβάνουν βάρδιες, προϊσταμένους, καθώς και άλλα άτομα σχετικά με πτήσεις όπως μεταφορείς αποσκευών κτλ. Κανείς δε μιλάει; Όλοι είναι πληρωμένοι ή φοβισμένοι; Κάτι τέτοιο θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί γιατί, υπολογίζοντας πρόχειρα, θεωρώ πως για κάθε 20 άτομα που ξέρουν και δεν μιλούν, πρέπει να υπάρχει 1 άτομο που να τα φοβίζει ή να τα πληρώνει. Άρα ο αριθμός αυξάνεται κατά πολύ και τα έξοδα (για πληρωμές σιωπής) γίνονται αστρονομικά. Όσο μεγαλώνει μια θεωρία συνομωσίας τόσο πιο δύσκολο είναι να είναι αληθινή.
  • Όλοι αυτοί που ψεκάζουν ξέρουν πως όταν ψεκάζεις από τόσο ψηλά τα χημικά που ρίχνεις μπορεί να βρεθούν χιλιόμετρα μακριά λόγω των ανέμων. Συνεπώς δεν υπάρχει ασφαλές μέρος για να κρυφτείς από τους ψεκασμούς. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα πως όλοι όσοι αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο, αλλά και αυτοί που κρυφά οργανώνουν το όλο σχέδιο για ίδιον όφελος, θέλουν να πεθάνουν τόσο αυτοί όσο και οι οικογένειές τους. Πόσο πιθανό είναι να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
  • Αν θέλεις να ψεκάσεις με χημικά ένα πληθυσμό, είναι πιο εύκολο και αποτελεσματικό να το κάνεις από χαμηλό υψόμετρο το βράδυ και όχι όπως γίνεται τώρα. Γιατί λοιπόν να επιλεγεί αυτή η μέθοδος που μόνο αποτελεσματική δεν είναι;
  • Το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως γίνονται ψεκασμοί, μαζί τους και κάποιοι επιστήμονες, δεν είναι απόδειξη πως αυτό αληθεύει. Αντιθέτως, οι επιστήμονες θα έπρεπε να είναι σε θέση να μας δώσουν πιο εύκολα αποδείξεις σχετικά με το τι συμβαίνει μιας και σίγουρα καταλαβαίνουν την ανάγκη τους. Αντιθέτως δεν έχουμε καμία απόδειξη ούτε και από αυτούς.
  • Αν θέλεις να σκοτώσεις ανθρώπους με ψεκασμούς, ψεκάζεις χαμηλότερα για να σκοτώσεις μόνο αυτούς και όχι τυχαίους. Που είναι οι θάνατοι από τους ψεκασμούς; Μη μου πει κανείς για τον καρκίνο γιατί θα ζητήσω στοιχεία και δεν τα έχετε.
  • Αν θέλεις να μειώσεις την ηλιοφάνεια και το φαινόμενο του θερμοκηπίου ή να αλλάξεις τον καιρό, πρέπει να ρίξεις ανακλαστική σκόνη πιο ψηλά από εκεί που πετάνε τα αεροπλάνα, όχι στη τροπόσφαιρα αλλά στη στρατόσφαιρα, αλλιώς η σκόνη θα ξαναπέσει στο κεφάλι σου. Άρα γιατί μας λένε για γεωμηχανική και μας αποκαλούν παρωπιδιστές; Δεν ξέρουν πως η αλλαγή του κλίματος δεν μπορεί να έρθει με αυτή τη μέθοδο;
  • Αν πραγματικά προσπαθείς να σώσεις τον πλανήτη από οικολογική καταστροφή τότε δεν το κάνεις μυστικά, αλλά το λες σε όλους. Γιατί κανείς δεν το παραδέχεται λοιπόν;
  • Αν ισχυρίζεσαι πως οι νεφώσεις αυξάνονται εξαιτίας των ψεκασμών και άρα υπάρχει προσπάθεια ανατροπής του φαινόμενου του θερμοκηπίου, τότε γιατί εκατομμύρια μετρήσεις σε όλο τον πλανήτη δείχνουν αύξηση της θερμοκρασίας;
  • Αν τα πολιτικά αεροπλάνα κουβαλάνε μερικούς τόνους χημικά και αρκετά μηχανήματα ψεκασμού, γιατί σε καμία πτώση αεροπλάνου δεν έχουνε βρεθεί όλα αυτά στο έδαφος; Ακόμα και αν τα μάζεψαν γρήγορα, τα χημικά θα είχαν «ποτίσει» το έδαφος όπως κάνει η κηροζίνη. Που είναι αυτά τα χημικά;
  • Τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ είναι και αυτά υποχρεωμένα να πετάν έχοντας καταθέσει πλάνο πτήσης και έχοντας δώσει όλες τις σχετικές πληροφορίες, όπως και τα πολιτικά. Επιπλέον είναι πολύ λιγότερα από τα πολιτικά και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσαν να καλύψουν τις επιφάνειες που ισχυρίζεται η συνομωσία πως καλύπτουν. Χωρίς τη πολιτική αεροπορία, πως προλαβαίνουν τα Νατοϊκά να ψεκάσουν όλα αυτά τα τετραγωνικά χιλόμετρα;

Συμπέρασμα

Αεροψεκασμοί γίνονται κάθε χρόνο για να καταστραφούν τα ζιζάνια που πλήτουν τις σοδιές. Όλα τα υπόλοιπα είναι παγάκια στον ουρανό και εγώ είμαι προφανώς μέρος της συνομωσίας. Δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου όμως, κανείς από αυτούς που τη πιστεύουν δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη από αυτά που λέω. Ελπίζω μονάχα να προλάβω αυτούς  που ακόμα αναρωτιούνται.

Αν κάποιος πραγματικά θέλει να μάθει ποιο αεροπλάνο πετάει πάνω από το κεφάλι του αυτή τη στιγμή και αφήνει ίχνος, δεν έχει παρά να βάλει στο κινητό του την εφαρμογή Plane Finder. Με λιγότερο από 5€ μπορεί να δει όλες τις λεπτομέρειες κάθε πολιτικού αεροπλάνου που πετάει σε όλο τον κόσμο. Με αυτές τις πληροφορίες θα μπορούσε, για παράδειγμα, αν δει κάποιο ύποπτο αεροπλάνο, να μάθει ποιο είναι και που θα προσγειωθεί και να ενημερώσει κάποιον ομοϊδεάτη του στην πόλη προορισμού προκειμένου να το ελέγξει (σχεδόν σε όλα τα αεροδρόμια υπάρχει τρόπος να χαζέψεις τα αεροπλάνα που πάνε και έρχονται). Τέλος πάντων, αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως αν το θες πολύ υπάρχει λύση και μόλις τη περιέγραψα.

Το θέμα είναι πως οι άνθρωποι που τα πιστεύουν αυτά δεν δέχονται άλλη άποψη. Όποιος τους λέει όχι είναι μέρος της συνομωσίας και προφανώς λέει ψέματα. Οι μόνοι που έχουν δίκιο είναι οι ίδιοι και θα παλέψουν να μας σώσουν όλους ακόμα και αν εμείς δεν τους υποστηρίζουμε. Πιστεύουν λοιπόν σε κάτι χωρίς να έχουν αποδείξεις και θεωρούν τους εαυτούς τους “μάρτυρες”. Μου θυμίζει λίγο τη θρησκεία…

English Translation

Ever since I was a young boy I remember seeing in the sky these long white lines that looked like they were thin clouds. I remember asking my parents about them and they told me that they were plane trails. My mother was a stewardess so, in my child’s mind, I thought she knew everything and there was no doubt.

As the years passed the white lines never completely left the sky. Sometime I would see one, other times many, some parallel to each other and other criss-crossing in all possible patterns. Some where thin and some thick, some would go away fast some would linger for hours. I didn’t pay mauch attention though because I knew what this was.

Or so I thought, but I was wrong.

A few years ago, for the first time in my life, I discovered that these lines were not the innocent plane trails I thought they were, but chemical substances “spat” out of planes with the sole purpose…. but here I was confused. I staretd looking up this phenomenon on the internet, the source of all truth, and the more I searched the more I found opposing reasons.

It appeared that all those people that were agreeing about these chemical trails (chemtrails) did not agree on what their purpose was. Some said that it was an effort to control the weather so that precipitation decreases in certain areas, plants die and some country becomes weaker. Others said that they want to kill us all and decrease world population. Others yet that this was an effort to control our minds and be more receptive when the real lords, the reptilian lords, of this world come out of hiding.

The truth is that even today, the people who believe in chemtrails don’t agree on one purpose. They all have something different to say and if you look a bit closer, you will find more reasons for chemtrials than I have mentioned.

Another issue that is vague is what exactly these planes are spraying. The most “common” chemicals mentioned are aluminum, borrium, calcium, magnesium and titanium.

About Condensation trails (contrails)

My mother was right after all. The white trails we see in the sky behind planes are frozen humidity produced by the burning of jet fuel, but not exclusively.

Contrails are created by the plane’s exhaust. When the fuel is burned it produces, among others, water that exits the turbine in very high temperature and in great pressure. When this water is introduced into the atmosphere and, if the temperature is lower than -40C, then it turns into ice and appears as a white line behind the plane. The creation of these lines depends on:

  • the temperature of the atmosphere
  • the quantity of water created by the jet engine
  • the atmospheric humidity
  • the atmospheric pressure.

As water exits the plane turbine, it comes into contact with the cold air and freezes. If the air is not cold enough and is not saturated then the trail does not form. In contrast, the colder the air the less humidity it can absorb, so the trail is much more evident. Also, if the weather conditions remain unchanged then the trail persists and can be seen for many hours. However, if the atmosphere can absorb more humidity, the trail will soon be no more.

Necessary conditions for the formation of a contrail

Contrails can also be formed during take off, if the air is cold enough (we have seen  this in Alaska), and even on the tips of the wings, not by the humidity of the engines, but by the pressure that the tip of the wing puts on the humidity in the atmosphere, thus condensing it. The same can be observed on propellers.

Contrails are a known phenomenon who’s creation mechanism is known very well and we can duplicate at will. Therefore science has nothing more to say on this issue.

The conspiracy theories however don’t stop here so, from now on, I’ll comment on as many of their details as I can. I have to warn you that I can’t investigate every single one of the details of these theories. There’s no point in debunking every picture or video of the sky in order to make my point. It is important to say that I cannot prove that chemtrails do not exist. To prove a negative is next to impossible.

On the contrary, it is the obligation of the people who believe these theories to provide the evidence that will change my mind. So far this has not happened and my mind has not been changed.

So lets have a look at what they claim is evidence of chemtrails.

  • Photographs and videos of trails in the sky, even in formations
  • Water analysis (over which trails have been observed)
  • Photographs of tanks inside plains
  • Personal evidence
  • Chemical spraying patents
  • Monsanto is producing aluminum resistant crops.

Photographs and video

The photographs and video that are circulating the web are usually of simple contrails. Some are fakes created only to inflame, but these are not many. What the people who believe in chemtrails say is focused on the cases where the trails stop and then start again, or the cases where the trials begin at the tips of the wings, where there are no engines to create them. Having seen previously how contrails are created we can easily understand the mechanism behind these phenomena. As we have said, the type of trail is dependent on many environmental factors such as air humidity, temperature, size of engine and airplane speed.

This is how we understand why some trails disperse immediately, while some others persist and why others break up and start again. The majority of the pictures can be easily explained by science. There’s nothing mysterious.

Water analysis

One of the most famous water analysis is the one mentioned in the movie “What in the world are they spraying” and you can find it below. It is allegedly showing high concentrations of aluminum, barium and strontium where there should be only clear water. These results would have been really strange if they had indeed analyzed water. But they didn’t. As we can clearly see in the picture, they analyzed the sludge of the pond. The sludge is where everything eventually goes, and this includes dust. It is perfectly normal for the bottom of a pond to have accumulated high quantities of material, in higher concentrations than we would expect to find in water, especially when we don’t specify a time period.

It is important to remember that aluminum is the most common metal in the earths crust and we find it almost everywhere in different concentrations. We even find it in the air we breath since when rocks crumble aluminum is released in the air as dust. The rest of the measurements in this report are not used by the movie creators because they cannot show a correlation to chemtrails. Any analysis I have found on the internet that is supposed to support the chemtrail theory, has problems. One of these, and I’ll end the subject here, is that when we try to analyze something, we must make sure that there is no contamination from any other source. If there is then the results we get cannot be conclusive.

Photographs of tanks

There are many pictures of tanks on plains but this is the most famous.

In this picture we see the inside of a plane and two rows of tanks connected to each other by tubes and wires. On the wall there is a warning sign and under it we can read “HAZMAT DANGER”. These words are an abbreviation of Hazardous Material. The problem is that with very little googling, we can find the original picture where the words HAZMAT do not exist. The photograph has been tampered with in order to create impressions. In reality this is a training plane and the tanks are ballast tanks that contain water. The water is moved around the tanks in order to simulate a sudden change of weight distribution. Similar pictures of other planes can be easily found on-line.

Personal Evidence

It would be logical to assume that since chemtrails exist for many years, some whistleblower would have come forth and given us information. This has actually happened! I have found three examples of people coming forth and telling that they are involved in one way or another and have seen with their own eyes the tanks, the tubes, the chemicals, or other parts. Unfortunately none has given us hard evidence of any of the claims and unavoidably, their evidence is as valid as the evidence offered that Swarzenegger is a robot.

Spraying devices patents

There is no doubt that these kind of patents exist. There’s also no doubt that people, for years, we have been thinking of a way to control the climate of this planet. This is what the spraying devices are about. I also don’t doubt that there have been “high level” talks about this issue. Humans, since the first day on this planet, have been trying to control nature. It would be illogical if we didn’t try to control the weather as well. Of course there are these kind of patents. But they are not evidence of chemtrails.

Monsanto and chemically engineered crops

Another argument in favor of chemtrails is that Monsanto, the huge company that creates genetically modified crops, is trying to create an aluminum resistant crop. This, those who believe in chemtrails claim, is evidence that Monsanto knows about the spraying of aluminum and are trying to make money out of it. We have briefly discussed the issue of aluminum, but this is an opportunity to see a graph that clears up the situation.

What we see here is the percentage of metals contained in the earths crust. It is obvious that, other than silicon which can be found mainly in sand, aluminum is the most common metal. It is therefore logical that Monsanto would be interested in creating an aluminum resistant crop since it could be cultivated in places where the soil is acidic and provide thousands with food.

Finally, out of the arguments in favor of chemtrails what do we have left? We have no hard evidence in favor of chemtrails but we do have a lot of doubts about the conspiracy.

Questions

I’ll close this post with the following observations-questions that I need to clarify:

  • If we assume that for every plane in the air we need a three member crew (pilots), 6 ground personnel and another 4 technicians, we reach a total number of 13 people per plane who, due to their role, should have knowledge about chemtrails. If we also take into consideration that every day we have 50.000 flights worldwide, then we can safely assume that we have at least 650.000 people in the world that know about this issue and, for various reasons, remain quiet. These numbers of course are conservative since I don’t count shifts, supervisors or other people directly in contact with planes like luggage personnel etc. Why isn’t anybody talking? Are they all scared or bribed? Shutting tall of them up would be very hard to achieve since I calculate that for every 20 persons not talking, we need 1 person to intimidate or pay the money. In any case the number of involved persons is becoming too high and the cost of this endeavor skyrockets. The larger a conspiracy is, the less believable it becomes.
  • All the people directly involved in spraying know that when you spray at these altitudes then the material will be carried away by winds and land many kilometers away. This means that there is no safe place to hide. So, we come to the conclusion that the people we mentioned in the previous paragraph, but also those that organize the whole thing for their own benefit, want to die and couldn’t care less if their families died as well. How likely is that this is happening?
  • If you want to spray a population with any kind of chemicals it’s more effective to do it at night from low altitudes and not as it is allegedly done now. Why pick this method that is not effective?
  • The fact that many people believe that chemtrails are real is not proof that they are real. Even if we have scientists who claim this, they still have to produce evidence and they should know better. Otherwise their claims are as valid as anybody else’s.
  • If you want to kill people by spraying them, you spray at lower altitudes so you kill the ones you want and not randomly. But where are the dead bodies? Who did these chemtrails kill? Please don’t tell me that cancer is proof because I’ll ask for evidence and you have none.
  • If you want to decrease the amount of sunshine that penetrates the atmosphere you don’t spray reflective material where the planes are flying because it will rain down on your head. You spray it higher that the troposphere, at the stratosphere. So there’s no argument in favor of geomechanics (the effort to change the climate). Don’t they know that climate change cannot be achieved this way?
  • If you’re really trying to save the planet from destruction then why all the secrecy. Go out and yell at the top of your lungs. People will thank you. Why not say so?
  • If you believe that cloud cover has increased due to the chemtrails and this will decrease the global temperature, why do millions of measurements globally show that temperatures are rising?
  • If the civilian airplanes are carrying a few tons of chemicals and several spraying equipment, what happens in the case of a crash? Why haven’t we found these things in crash sites? Even if the machines were collected in secrecy, the chemicals should saturate the ground, like it happens with kerosene. Where are the chemicals?
  • NATO airplanes are obliged, just like any other plane, to give a flight plan and all other pertinent information. They are also far less than the civillian planes. How would it be possible to spray these huge areas that we are told with just a few planes?

Conclusion

Air-sprayings happen each year in order to destroy crop pests. All the rest are just ice particles in the sky and I am obviously a part of this conspiracy. I don’t fool my self though. I know that nobody who believes this conspiracy will believe me. I just hope I am heard by those that are still «on the verge».

If anyone really wants to know which plane is flying over their heads at any moment, all they have to do is add the Plane Finder app in their cell phone. With less than 5€ you can see all the civilian air traffic in the world and get importnat information for every flight. So, if you see a suspicious plane leaving a trail, just find which one it is, and call a friend who believes in the same thing and who lives at the plane’s destination and ask him to check out the plane (there is an observation deck in almost all airports). In any case, if you really want to know there is a way and I just showed you.

The thing is that the people who believe this theory are impervious to other opinions or evidence. They don’t change their minds whatever you show them. Whoever disagrees is part of the conspiracy and is lying. The only people who are right are they and they’ll fight to the end for us and them.They believe in something without evidence and they act like martyrs. It reminds me of religion…

Βιβλιογραφία – Reference

Advertisements

Ομοιοπαθητική: Απάτη ή Θαύμα; – Homeopathy: Fraud or Miracle

(for the english translation and bibliography scroll down)

Στα προηγούμενα άρθρα μου, αλλά και γενικά σε  αυτό το blog, θέλω να κυριαρχεί η λογική και να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός. Αυτό το κάνω όχι γιατί είναι σωστό με βάση κάποιο ηθικό κανόνα, αλλά γιατί αν δεν χρησιμοποιώ τη λογική τότε χρησιμοποιώ το συναίσθημα και η αντικειμενικότητα χάνεται. Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας   αποφεύγω να προσβάλω ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτά τα οποία προσπαθώ να καταρρίψω. Το ότι τα πιστεύουν δεν τους κάνει χαζούς ούτε τρελούς και σίγουρα δεν κάνει εμένα  καλύτερο.

Σε αυτό το άρθρο όμως δεν θα προσπαθήσω να είμαι ευγενικός. Θα είμαι ειλικρινής ακόμα κι αν αυτό δεν αρέσει σε όλους και θα το κάνω για ένα πολύ σημαντικό λόγο: Το να πιστεύεις στην ύπαρξη της Ατλαντίδας ή στις μυστικιστικές δυνάμεις των κρυστάλλινων κρανίων δεν είναι απαραίτητα κακό. Μπορεί να είναι λάθος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν βλάπτεις τον εαυτό σου (εκτός και αν φας το νοίκι ψάχνοντας την Ατλαντίδα, οπότε ανήκεις σε άλλη κατηγορία), ούτε και κάποιον άλλο. Στη περίπτωση της ομοιοπαθητικής όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά…

Η ομοιοπαθητική μας πουλάει ίαση. Μας πουλάει ελπίδα για μια καλύτερη ζωή χωρίς πόνους και αρρώστιες για εμάς και αυτούς που αγαπάμε. Ό,τι κάνει και η ιατρική. Η διαφορά είναι, και αυτό θα προσπαθήσω να δείξω, πως η ομοιοπαθητική μας λέει ψέματα και, σε αντίθεση με άλλες ιδέες που πουλάνε διάφοροι, η ομοιοπαθητική είναι ξεκάθαρα και επιστημονικά αποδεδειγμένα ψεύτικη. Αν κάποιος προσπαθήσει να μας πείσει πως τον απήγαγαν εξωγήινοι μάλλον έχει παραισθήσεις, το να αποδειχθεί όμως πως αυτό δεν συνέβη, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Έτσι δεχόμαστε πως υπάρχει μια πιθανότητα, έστω και μικρή, να έχει συμβεί αυτό που ισχυρίζεται. Με την ομοιοπαθητική η κατάσταση διαφέρει. Η επιστήμη είναι ξεκάθαρη στο ότι αυτό που μας πουλάν ως φάρμακο δεν είναι παρά σκέτο νερό ή ζάχαρη συνεπώς δεν μπορεί να προσφέρει αυτό το οποίο υπόσχεται.

Θεωρώ λοιπόν, εξαιτίας των παραπάνω, πως η ομοιοπαθητική μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα σε αυτούς που, καλοπροαίρετα, την εμπιστεύονται. Και η γνώμη μου είναι πως με το να πουλάς ελπίδες ενώ γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν, το λιγότερο που γίνεσαι  είναι αναίσθητος, το περισσότερο κακός.

Τί είναι η ομοιοπαθητική

Η ομοιοπαθητική ξεκίνησε τον 19ο αιώνα από τον γιατρό Σάμιουελ Χάνεμαν. Στα τέλη του 18ου αιώνα οι γιατροί πίστευαν πως οι αρρώστιες προκαλούνταν από μια ανισορροπία ενός ή περισσότερων από τα σωματικά υγρά. Αυτά ήταν το αίμα, το φλέγμα, η μαύρη  και η κίτρινη χολή. Προκειμένου να επανέλθει η χαμένη ισορροπία αυτών των υγρών, οι γιατροί χρησιμοποιούσαν αφαιμάξεις με βδέλες ή διάφορα καθαρκτικά με τα γνωστά αποτελέσματα.

Ο Χάνεμαν σκέφτηκε κάτι πολύ διαφορετικό. Πρόσεξε πως αυτές οι μέθοδοι πολύ συχνά δημιουργούσαν προβλήματα στους ασθενείς και αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να βοηθήσει καλύτερα. Υπέθεσε πως το σώμα μας θα μπορούσε να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη επιτυχία τις ανισορροπίες αυτές αν το «βοηθούσαμε» λίγο  δίνοντάς του μια μικρή ποσότητα από το δηλητήριο ή την τοξίνη που αρχικά δημιούργησε το πρόβλημα. Αυτό ο Χάινεμαν το αποκάλεσε “Ο Νόμος των Όμοιων”. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο εάν ένας υγιής άνθρωπος πίνοντας, για παράδειγμα, κατσικίσιο γάλα, εμφανίσει συμπτώματα κόκκινου δέρματος και τάσεις λιποθυμίας, ο ομοιοπαθητικός θα του δώσει να πιεί γάλα κατσίκας για να περάσουν τα συμπτώματα. Ακούγεται περίεργο; Είναι περίεργο.

Ο Χάνεμαν δεν ήταν χαζός. Ήξερε πως αυτή η λογική θα δημιουργούσε προβλήματα μιας και το να παίρνουμε ουσίες που μας αρρωσταίνουν δεν είναι καλό, και έτσι κατασκεύασε έναν άλλο νόμο. Το Νόμο των Ελάχιστων. Σύμφωνα με αυτόν το νόμο για να γιατρευτείς από μια πάθηση θα πρέπει να πάρεις μια εξαιρετικά μικρή δόση από το συστατικό που αρχικά σε αρρώστησε. Δηλαδή, για να μείνουμε στο παραπάνω παράδειγμα, αν έχεις κόκκινο δέρμα και τάσεις λιποθυμίας, τότε παίρνεις μια εξαιρετικά μικρή δόση κατσικίσιου γάλακτος για να θεραπευθείς.

Πόσο μικρή όμως πρέπει να είναι η δόση; Τα διαλύματά που παρασκεύασε ο Χάνεμαν ήταν της τάξεως του 1 στα 1030. Πρόκειται για εξαιρετικά μεγάλη διάλυση. Η διάλυση αυτή είναι τόσο μεγάλη που αντιστοιχεί, συντηρητικά, σε ένα κόκκο άμμου σε όλες τις παραλίες, ερήμους και ωκεανούς στη γη. Εξαιρετικά μεγάλη διάλυση…. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να εκδώσει τη θεωρία του το 1807 και έτσι να γεννηθεί η ομοιοπαθητική.

Ας δούμε όμως λίγο πιο προσεκτικά τα «φάρμακα» που μας δίνει η ομοιοπαθητική.

Όταν ο ομοιοπαθητικός καταλήξει στο συστατικό που θέλει να χρησιμοποιήσει σαν φάρμακο ακολουθεί τη παρακάτω διαδικασία:

  • Προσθέτει το συστατικό σε νερό ή αλκοόλη.
  • Ανακινεί το δοχείο με το μείγμα μπρος-πίσω 10 φορές, αριστερά-δεξιά 10 φορές, πάνω-κάτω 10 φορές, και στις 3 διαστάσεις δηλαδή.
  • Μετά παίρνει ένα μέρος αυτού του διαλύματος και το προσθέτει σε 10 μέρη νερό ή αλκοόλη και το ανακινεί ξανά όπως περιγράφω στο δεύτερο βήμα.

Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται σε κάθε νέα διάλυση διότι έτσι πιστεύεται ότι «ενεργοποιείται» το νερό και παίρνει τα χαρακτηριστικά της ουσίας που έχουμε προσθέσει.

Ας δούμε  άλλο ένα παράδειγμα.

Στην ομοιοπαθητική χρησιμοποιούνται διάφορες κλίμακες μέτρησης της διάλυσης του ενεργού συστατικού, οι πιο συνηθισμένες είναι η C και η D. Δεν θα τις αναλύσω, αλλά θα αναφερθώ σε σκευάσματα που είναι παρασκευασμένα σε διάφορα επίπεδα αυτών των κλιμάκων.

Έτσι λοιπόν, αν έχουμε ένα σκεύασμα που είναι διαλυμένο σε D1 τότε αυτό αποτελείται από δέκα μέρη νερό και ένα μέρος ενεργού συστατικού. Αυτή η διάλυση δεν χρησιμοποιείται  ποτέ στην ομοιοπαθητική.

Ένα σκεύασμα με διάλυση D6 περιέχει 1 μέρος συστατικού προς 10−6 νερό, που σημαίνει ο αριθμός 1 με έξι μηδενικά, δηλαδή ένα εκατομμύριο μέρη νερού. Σας φαίνεται μεγάλη διάλυση; Δεν είναι, διότι ο Χάνεμαν πρότεινε τη διάλυση D60. που σημαίνει 1 μέρος συστατικού προς 1060 μέρη νερού (το 1 με 60 μηδενικά) για τα ομοιοπαθητικά ”φάρμακα”. Αυτή η διάλυση είναι τόσο μεγάλη που ο ασθενής θα έπρεπε να καταναλώσει 1041 χάπια (αντιστοιχεί σε 1 δις φορές τη μάζα της γης), ή 1034 γαλόνια νερού (10 εκατομμύρια φορές τον όγκο της γης) για να πάρει ένα μόριο του συστατικού! Σας φαίνεται τρελό; Υπάρχουν και πιο τρελά μιας και το δημοφιλές σκεύασμα με το όνομα Oscillococcinum που υποτίθεται πως θεραπεύει τη γρίπη, έχει 10−400 διάλυση. Με πρόχειρους υπολογισμούς, αν κάποιος θέλει να πάρει ένα μόριο του ενεργού συστατικού του Oscillococcinum, που είναι το συκώτι και η καρδιά της πάπιας, θα πρέπει να καταναλώσει ποσότητα νερού που αντιστοιχεί σε μια σφαίρα ίση με τον όγκο του ηλιακού μας συστήματος! Πολύ νερό!

Ακόμα και αν ξεπεράσουμε τα μηχανικά προβλήματα που προκύπτουν από την ανάγκη ανακίνησης τέτοιων όγκων νερού σαν αυτούς που αναφέρουμε παραπάνω, η διάλυση είναι τόσο υψηλή που είναι σχεδόν αδύνατο να πάρουμε έστω και ένα μόριο του ενεργού συστατικού. Το ενδιαφέρον είναι πως η ομοιοπαθητική ισχυρίζεται πως όσο πιο διαλυμένο είναι το συστατικό τόσο πιο ενεργό είναι, κάτι που η κοινή λογική υπαγορεύει πως είναι λάθος. Ακόμα όμως και αν  δεχθούμε πως υπάρχει η πιθανότητα να βρούμε το ένα μόριο συστατικού σε όλο αυτό το νερό, έρχεται το όριο του Avogadro σύμφωνα με το οποίο  σε διάλυμα μεγαλύτερο από 6χ1023 δεν υπάρχει πιθανότητα να βρούμε έστω και ένα μόριο του ενεργού συστατικού.

Αλλά εδώ η ομοιοπαθητική κάνει ρελάνς! Υποστηρίζει  πως δεν είναι το ενεργό συστατικό που κάνει τη διαφορά, αλλά η ενέργεια που έχει περάσει από αυτό στο νερό. Αυτός είναι ένας πολύ ενδιαφέρον ισχυρισμός που μπορεί να ελεγχθεί πειραματικά και κάτι τέτοιο έχει ήδη γίνει.

Η ομοιοπαθητική υποστηρίζει πως με την ανακίνηση που γίνεται κατά τη παρασκευή του διαλύματος, μεταφέρεται ενέργεια του συστατικού στο νερό, και αυτή η ενέργεια μεταφέρεται σε εμάς και μας βοηθάει να θεραπευθούμε.

Αυτό που δεν μας λέει η ομοιοπαθητική είναι:

  • με ποιό μηχανισμό γίνεται αυτή η μεταφορά «ενέργειας» από το συστατικό στο νερό
  • τί είναι αυτή η «ενέργεια» και πως μετριέται
  • με ποιό μηχανισμό γίνεται η μεταφορά ενέργειας από το νερό στο σώμα μας
  • με ποιό μηχανισμό επιλέγει το νερό να κρατήσει τις ιδιότητες του ενεργού συστατικού και όχι τις ιδιότητες κάποιου άλλου συστατικού το οποίο έρχεται σε επαφή με το νερό.

Τελικά όμως η ομοιοπαθητική δουλεύει!

Έχουν γίνει πολλές έρευνες πάνω σε αυτό το θέμα. Η συντριπτική πλειοψηφία δείχνει πως η ομοιοπαθητική δεν έχει καλύτερα αποτελέσματα από ένα πλασέμπο. Βέβαια, υπάρχουν κάποιες έρευνες που δείχνουν στατιστικά καλύτερα αποτελέσματα από το πλασέμπο, αλλά δυστυχώς αυτές έχουν μεθοδολογικά προβλήματα (μικρό δείγμα ελέγχων, αλλοίωση δεδομένων, κτλ).

Αλλά εμένα η ομοιοπαθητική με βοήθησε!

Οι προσωπικές μας εμπειρίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν επιστημονικά πειράματα. Όταν παίρνουμε ένα ομοιοπαθητικό σκεύασμα και μετά παρατηρούμε βελτίωση δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως αυτή η βελτίωση προήλθε από το σκεύασμα, μιας και υπάρχουν δεκάδες άλλοι παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την υγεία μας. Σε ένα ελεγχόμενο πείραμα οι παράγοντες αυτοί είτε μηδενίζονται, είτε παύουν να είναι σημαντικοί λόγο πλήθους εξεταζόμενων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ύπαρξη σχέσης μεταξύ δύο γεγονότων δεν σημαίνει και πως το ένα προκαλεί το άλλο. Με άλλα λόγια ο ήλιος δεν ανέτειλε επειδή ο κόκορας λάλησε.

Μα τα έδωσα και στα παιδιά μου, που δεν ξέρουν ό,τι εγώ, και τα βοήθησε!

Όπως αναφέρω και παραπάνω, τα παιδιά μας δεν είναι αντικείμενο πειράματος και αν τους δίνουμε ομοιοπαθητικά σκευάσματα τότε παίζουμε με την υγεία τους. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως για τα παιδιά μας, όπως και για εμάς, υφίστανται και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν το αποτέλεσμα. Επιπλέον, όταν δίνουμε στα παιδιά ένα ομοιοπαθητικό σκεύασμα τους λέμε πως είναι για το καλό τους και θα τους κάνει καλά. Συνεπώς το φαινόμενο του πλασέμπο ισχύει κανονικά.

Αλλά αφού τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα δεν έχουν παρενέργειες δεν βλέπω για ποιο λόγο δεν πρέπει να τα παίρνω!

Αν δεν σας ενοχλεί το ότι πληρώνετε πολλά χρήματα για να πάρετε κάτι που δεν έχει κανένα επιπλέον αποτέλεσμα από ό,τι θα είχε ένα χάπι ζάχαρης, τότε συνεχίστε να το παίρνετε. Αλλά είναι σημαντικό να τονίσουμε πως πολλοί άνθρωποι σταματούν να χρησιμοποιούν κανονικά φάρμακα και αρχίζουν να παίρνουν ομοιοπαθητικά σκευάσματα και με αυτό το τρόπο κάνουν κακό στην υγεία τους ή πεθαίνουν. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα ατόμων που έχουν αποκτήσει προβλήματα επειδή δεν πήραν τα φάρμακα που έπρεπε και άκουσαν κάποιον ομοιοπαθητικό. Δείτε τα εδώ. Το χειρότερο είναι όταν οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους ομοιοπαθητικά φάρμακα και καταλήγουμε να έχουμε τραγωδίες.

Συμπέρασμα

Η ομοιοπαθητική ακούγεται όμορφη σαν ιδέα αλλά τελικά δεν προσφέρει τίποτα. Όλα όσα ισχυρίζεται έχουν καταρριφθεί από την επιστήμη, ακόμα και η “μνήμη του νερού”, με την οποία υποτίθεται ότι μεταφέρεται η ενέργεια, έχει αποδειχθεί πως δεν υπάρχει. Όταν παίρνουμε ομοιοπαθητικά σκευάσματα είναι σαν να πίνουμε νερό ή να τρώμε ζάχαρη. Δεν μας κάνουν κακό ούτε όμως και καλό και σίγουρα είναι πιο ακριβά.

English Translation

In my previous articles, but also in the entire blog, I try to use logic and be as objective as possible. This I do, not because of some moral imperative but rather because when I don’t use logic I use emotions and that’s when objectivity is lost. I am also trying not to insult the people that believe the things I’m trying to debunk. The fact that they believe them doesn’t make them stupid or crazy, and I’m certainly not much better than them in any way.

In this article however, I will not try to be polite or politically correct. I’ll be honest even if some people don’t like this and I’ll do that for a very important reason: believing in the existence of Atlantis or the mystical powers of crystal skulls is not necessarily a bad thing. You may be wrong in your beliefs but in no way do you harm your self (unless you spend your rent money to go hunting for Atlantis, in which case you belong in a different category), nor do you harm somebody else. In the case of Homeopathy however, things are different…

Homeopathy sells healing. It sells hope for a better life without pain or sickness for us and the people we care about. Exactly what regular medicine does. However, the difference is, and this is what I’ll try to show, that homeopathy tells us lies and in contrast to other ideas pedaled by people, homeopathy is clearly and scientifically proven to be fake. If someone claims that he was abducted by aliens he is probably delusional. It is however almost impossible to prove that he wasn’t abducted. So, we accept that there is a chance, albeit slim, that what he claims actually happened. With Homeopathy though the case is different. Science is very clear that what they’re selling is nothing but water or sugar and therefore cannot offer that which it promises.

So, based on the above it’s my opinion that to «sell hope» while you know that it doesn’t exist makes you at least an insensitive person, at most a bad one.

How homeopathy begun.

Homeopathy was invented in the 19th century by Dr. Samuel Hahneman. At the end of the 18th century doctors believed that all sicknesses were caused by an imbalance of one ore more of the Essential Fluids. The Essential Fluids were blood, phlegm, black bile and yellow bile. In order to regain the lost balance of these fluids doctors used blood letting with leaches or other kids of laxatives, with the expected results.

Hahneman thought something different. He noticed that these methods usually caused problems to the patients and he wondered if there was another solution. He assumed that our body would be able to fight these imbalances better if we gave it a “kick start” by administering a small dose of the poison or toxin that initially caused the problem. Hahneman called this “The Law of Similar”. This law can be translated thus: A healthy person, after drinking i.e. goat’s milk, becomes red in the face and has the tendency to faint. When this person visits his homeopathic “doctor”, he will be prescribed with goat’s milk in order to be cured by whatever is causing these symptoms.  Sounds strange? It’s very strange. Hahneman though was not an idiot. He new that this would cause problems so he invented yet another law, the Law of Infinitesimals. This law says that in order to be cured from whatever it is that’s ailing you, you must take a very small dose of the thing that made you sick in the first place. So, to continue the previous example, if you have red skin and faint a lot you should be given a small dose of goat’s milk. That will cure you.

But how small should the dose be? Hahnemans solutions were of the order of one part water and 10-30 active ingredient. That’s some pretty big dilution. This dilution is so big that it is the equivalent of one grain of sand compared to all the beaches, deserts and oceans on the planet. This is extremely high dilution. But this never stopped Hahneman from publishing his theory and thus we have the birth of homeopathy.

Lets have a closer look at the “medicine” homeopathy offers.

Once the homeopath understands which ingredient needs to be used as a medicine, he begins the following procedure to create the homeopathic medicine:

  • He adds the ingredient in water or alcohol.
  • Shakes the container with the dilution front-back, up-down, left-right, in all three dimensions, 10 times.
  • Takes part of this dilution and adds 10 more parts of water or alcohol and shakes it again as before.

This process is repeated for each additional dilution because that’s the way the properties of the ingredient are transferred to the water.

Dilution is usually very large and in order to make this clear I’ll give another example.

In homeopathy different scales of dilution are used, the most common are C and D. I will not go into detail but I’ll mention various preparations and their dilutions.

If a preparation is diluted to D1 then we have one part active ingredient and 10 parts water. This is very low dilution and we don’t see this in homeopathy.

A preparation that is at D6 has been diluted at 10−6 which means the number 1 with six zeros after it. In other words, one part ingredient, one million parts water! Does this sound as very diluted? It isn’t because Hahneman was proposing dilutions to the magnitude of D60 which means 1 part ingredient and 1060 parts water. At this level of dilution a patient would need to ingest 1041 pills (the equivalent of 1 billion times the mass of the earth), or 1034 gallons of water (10 million times the volume of the earth) in order to get one molecule of the ingredient. Sounds crazy? Well, it gets crazier. The popular preparation Oscillococcinum, that is supposed to cure the flue, is diluted 10−400! A rough estimate says that if someone wants to ingest one molecule of this preparation he would have to drink water that is equivalent to the volume of our entire solar system! That’s what I call a lot of water!

Even if we find a way to shake all this water in order for the energy of the ingredient to pass to the water, it is practically impossible to get even one molecule of the active ingredient. What makes this even more interesting is that homeopathy claims that the more diluted is a preparation, the stronger it is. This of course totally goes against common sense. But even if we try to find a molecule of the ingredient in the billion and billions of tons of water that is our preparation, the Avogadro Limit tells us that in dilutions higher than 6×1023 we can’t find the diluted ingredient any more.

But homeopathy goes one step further. It claims that it’s not the active ingredient that makes the difference but the energy of this ingredient that has been passed to the water. This is a very interesting claim that can and has already been tested.

Homeopathy claims that during the water’s succession (the shaking of the water in all directions), energy is transferred from the active ingredient to the water. This energy is helping us heal.

What homeopathy doesn’t say is

  • how is this transfer of energy accomplished? What is the mechanism behind it?
  • what is meant by “energy”. How is it measured?
  • how is this energy transferred from the water to our bodies?
  • how does the water have only the memory for the ingredient but does not keep a memory of all other things that it has come in contact with during it’s existence on this planet?

But, homeopathy works.

Much research has been done on this issue. The vast majority of research shows that homeopathy has the same effect as the placebo. To be fair, I have to say that their have been cases where the results were statistically better than the placebo, but, under scrutiny, these researches proved to be plagued by methodological flaws (small sample size, data manipulation, etc).

But homeopathy has helped me!

Personal anecdotal experience is not proof. When we use a homeopathic preparation and then we see change in our condition we can’t be certain that this change was the result of the preparation. There are dozens of factors that influence our health and unless we can rule all of them out, as we do in a controlled experiment, than we can’t be certain of anything. We have to keep in mind that correlation is not causation and that the sun did not rise because the rooster called it.

I gave homeopathic preparations to my kids, that know nothing about it, and it helped them!

This again proves nothing. When we give our kids homeopathic preparations we tell them that they are taking medicine which is supposed to help them. So, in this case we can easily have the placebo effect. Not to mention the fact that giving stuff that doesn’t work to kids is a sure way of making things worse and experimenting with our kids health is, to say the least, irresponsible.

But since homeopathic preparations have no side effects I don’t see a reason why I should not use them!

If you don’t mind spending money for things that have no effect on your health, good or bad, then go ahead and do it. The problems begin when people go off  their medication in order to try homeopathy. There are many examples of people who instead of following doctors orders, started taking homeopathic preparations and some of them even died. As if that’s not enough, they gave their kids the same stuff and we have more tragedies. If you want to see more click here.

Conclusion

Homeopathy sounds very nice. Side-effects free medicine is something everybody wants. But science has shown that all the claims of homeopathy are either false or unsupported by evidence. Even the «Water Memory» theory has been debunked. The preparations are as much use to our body as is sugar and water but far more expensive.

Βιβλιογραφία – Bibliography

Η χαμένη ήπειρος – The lost continent

(for english translation and references scroll down)

Ήταν μια πανέμορφη πόλη χτισμένη με εξαιρετική αρχιτεκτονική. Οι κάτοικοι της ήταν μορφωμένοι, ευγενικοί, καλλιτέχνες, έξυπνοι. Η κοινωνία, μια από τις πιο «φωτισμένες» που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Από τα λιμάνια της ξεκινούσαν καράβια για όλο το κόσμο, για την Αίγυπτο, την Ελλάδα, τη Κίνα, την Ινδία και όλα τα πολιτισμένα μέρη.

Μέχρι που η τραγωδία χτύπησε. Τεράστια κύματα χτύπησαν τη πόλη με δύναμη που δεν είχε ξαναζήσει ο πλανήτης και ούτε έχει ξαναζήσει από τότε. Ηφαίστεια εξερράγησαν, σεισμοί γκρέμισαν ότι είχε μείνει, πριν η θάλασσα καταπιεί και το τελευταίο κτήριο, τον τελευταίο άνθρωπο.

Από τότε η ιστορία αυτής της πόλης μεταφέρεται από στόμα σε στόμα και κανείς δεν την έχει ξεχάσει. Οι ελάχιστοι επιζώντες ταξίδεψαν σε όλο το κόσμο και έδωσαν τον πολιτισμό και τις γνώσεις τους στους λαούς που συνάντησαν.

Τον όνομα αυτής: Ατλαντίδα.

Σε αυτό το post θα δούμε με κριτικό βλέμμα την ιστορία της Ατλαντίδας και το κατά πόσο αυτή επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας.

Που ήταν η Ατλαντίδα.

Ο Πλάτωνας, που πρωτοαναφέρει την ιστορία της Ατλαντίδας, γράφει ότι βρίσκονταν πέρα από το σημείο που σήμερα αποκαλούμε το Στενό του Γιβραλτάρ. Αυτό λογικά τη τοποθετεί κάπου στον Ατλαντικό ωκεανό.

Στον παρακάτω χάρτη φαίνονται όλα τα σημεία που έχουν κατά καιρούς αναφερθεί ως πιθανές τοποθεσίες της Ατλαντίδας.

Τοποθεσίες:

  • Έξω από τα στενά του Γιβραλτάρ (Πλάτωνας και Hutchins 1952)
  • Κρήτη, Μεσόγειος (Γαλανόπουλος, Bacon 1969)
  • Σαντορίνη, Μεσόγειος (Pellegrino 1991)
  • Τοποθεσία στη Τουρκία (James 1998)
  • Στον Ατλαντικό, όταν ο Νότιος Πόλος ήταν πιο φιλόξενος λόγο κλιματικής αλλαγής (Flem-Ath και Flem-Ath 1995)
  • Νησί Σπαρτέλ, δίπλα στα στενά του Γιβραλτάρ μεταξύ Μαρόκου και Ισπανίας (Collina-Girard 2001)
  • Ηπειρωτική Ισπανία (Kuhne 2004)
  • Σκανδιναβία (Spanuth 1979)
  • Σε ένα νησί 100χλμ από τις ακτές της Κορνουάλης στη Μεγάλη Βτετανία (από ανώνυμους Ρώσους επιστήμονες και αναφέρθηκε από το BBC 1997)
  • Νότια Θάλασσα Κίνας (dos Santos 1997)
  • Βόρεια Αμερική (Lopez de Gomara 1955, όπως αναφέρθηκε από τον Huddleston 1967)
  • Νότια Αμερική, Βολιβία (Allen 1999)
  • Στα ανοιχτά των ακτών της Κούβας (Collins 2002)
  • Στα ανοιχτά των ακτών της Ιαπωνίας (Hancock 2003)
  • Στα ανοιχτά του νησιού Μπίμινι (Cayce 1968)

Τελικά που είναι η Ατλαντίδα; Ποιός ερευνητής έχει δίκιο; Είναι δυνατόν να κάνουν όλοι λάθος; Μόνο αν η Ατλαντίδα τελικά δεν είναι παρά ένας μύθος.

Ιστορία της Ατλαντίδας

Η Ατλαντίδα αναφέρεται στους διαλόγους του Πλάτωνα και πιο συγκεκριμένα στους Τίμαιο και Κριτία. Ο Πλάτωνας, γεννηθείς το 429 ή 428 πΧ, μαθητής του Σωκράτη το 410 πΧ, ίδρυσε τη δική του σχολή το 387 πΧ. Ακόμα και σήμερα παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς φιλόσοφους στην ιστορία.

Ο Πλάτωνας προτιμούσε να διδάσκει τους μαθητές του με τη «διαλεκτική» μέθοδο. Χρησιμοποιούσε δηλαδή το διάλογο προκειμένου οι μαθητές του να καταλλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα. Τα περισσότερα γραπτά του ήταν με τη μορφή διαλόγων. Αυτοί που ισχυρίζονται πως η ιστορία της Ατλαντίδας είναι αληθινή, δεν αντιλαμβάνονται πως ακόμα και το γενικότερο «πλαίσιο» των διαλόγων του Πλάτωνα ήταν φανταστικό. Δεν ήταν δικοί του διάλογοι, αλλά διάλογοι του Σωκράτη με τους μαθητές του. Οι διάλογοι του Πλάτωνα ήταν συνήθως φανταστικοί, και τα άτομα που συμμετείχαν μπορεί να είχαν ζήσει σε διαφορετικές περιόδους. Ο Κριτίας, έχει αναγνωριστεί ως ο προ-πάππους του Πλάτωνα από τη μεριά της μητέρας του (Lee 1965).

Είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιούσε τρίτα πρόσωπα ώστε να μη «χρεωθεί» ο ίδιος της ιδέες του και έχει το τέλος του Σωκράτη. Αν υπάρχει κάτι που μας διδάσκει η ιστορία του Σωκράτη είναι πως η κοινωνία της εποχής εκείνης δεν ήταν πολύ «ανοιχτή».

Στο διάλογο του Τίμαιου, ο Σωκράτης ζητάει από τους μαθητές του να του περιγράψουν την «τέλεια κοινωνία». Ο Σωκράτης ξεκινάει να περιγράφει ποιά είναι η τέλεια κοινωνία, αλλά σύντομα κουράζεται με τις θεωρίες και ζητάει από τους μαθητές του να του πουν μια ιστορία που να περιλαμβάνει τα στοιχεία αυτής της κοινωνίας:

«Μπορείτε ν’ ακούσετε λοιπόν, μετά από αυτά, τι ένιωσα για την πολιτεία που περιγράψαμε. Έμοιαζε το αίσθημα μου με κάτι τέτοιο, όποιο (νιώθει) ένας που, αφού αντικρίσει κάπου όμορφα ζώα ειτε ζωγραφισμένα είτε ζωντανά αλλά ακίνητα, αισθάνθηκε την επιθυμία να τα δει να κινούνται τα ίδια και να αγωνίζονται σε κάτι που θεωρείται πως ταιριάζει με τη σωματική διάπλαση τους. Αυτό ακριβώς έπαθα κι εγώ σχετικά με την πόλη που περιγράψαμε. Θα άκουγα δηλαδή με ευχαρίστηση κάποιον να αναφέρει τους άθλους που η πόλη επιτελεί, κάνοντας αυτή εναντίον άλλων πολιτειών τους αγώνες που είναι αναγκασμένη να κάνει οποιαδήποτε πολιτεία, φτάνοντας μέχρι και σε πόλεμο, και στη διάρκεια του πολέμου να αποδίδει τα πρέποντα στην εκπαίδευση και την ανατροφή των πολιτών, και κατά τη διεξαγωγή των μαχών και κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων με καθεμιά πόλη.» (http://www.scribd.com/doc/53936756/PLATON-TIMAIOS-KRITIAS)

Ο Κριτίας λοιπόν ξεκινά μια τέτοια ιστορία η οποία, όπως μας λέει ο ίδιος, είναι αληθινή.

Την ιστορία αυτή ο Κριτίας την άκουσε από τον παππού του (Κριτίας και αυτός), ο οποίος την άκουσε από τον Δροπίδη, ο οποίος την άκουσε από τον Σόλωνα, ο οποίος την άκουσε από Αιγύπτιους ιερείς, όταν ο ίδιος ήταν στην Αίγυπτο το 590 πΧ. Δηλαδή πρόκειται για μια ιστορία που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα εδώ και 240 χρόνια. Αρκετά για να έχει αλλαχθεί, αν δεν ήταν φανταστική, αρκεί να θυμηθούμε το παιδικό παιχνίδι «Χαλασμένο Τηλέφωνο» για να αντιληφθούμε πόσο εύκολο είναι να αλλάξει μια ιστορία όταν αυτή μεταφέρεται από στόμα σε στόμα για 240 χρόνια.

Ο Κριτίας αναφέρεται σε μια χώρα και την τοποθετηθεί γεωγραφικά μετά τις Ηράκλειες Στήλες (στενά του Γιβραλτάρ). Η χώρα αυτή κήρυξε πόλεμο στην Αθήνα τον οποίο και έχασε. Μετά τον πόλεμο καταστράφηκε ολοσχερώς και μαζί καταστράφηκε και η  Αθήνα.

Με την ολοκλήρωση της ιστορίας ο Κριτίας λέει στον Σωκράτη:

«Κι όταν εσύ μίλησες χθες για την πολιτεία και τους κατοίκους της, θυμόμουν αυτά που είπα τώρα κι ένιωσα μεγάλο θαυμασμό, γιατί κατάλαβα ότι από κάποια θεία σύμπτωση τα λόγια σου δεν διέφεραν από τα περισσότερα που διηγήθηκε ο Σόλωνας.» (http://www.scribd.com/doc/53936756/PLATON-TIMAIOS-KRITIAS)

«Θεία σύμπτωση», μάλλον όχι. Απλώς αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Πλάτωνας έβαλε την Ατλαντίδα και την Αθήνα στην ίδια ιστορία.

Η Ατλαντίδα στην Ιστορία

Ο Πλάτωνας μας λέει πως η Ατλαντίδα καταστράφηκε 9.000 χρόνια πριν την εποχή του Σόλωνα (590 πΧ) ο οποίος έμαθε για αυτή στην Αίγυπτο. Αλλά στην Αίγυπτο δεν βρίσκουμε καμιά ιστορική ή άλλου είδους αναφορά στην Ατλαντίδα (Fedder 1990).

Ο πιο γνωστός Έλληνας ιστορικός, ο Ηρόδοτος, που έζησε 100 χρόνια πριν τον Πλάτωνα, δεν ανέφερε ποτέ την Ατλαντίδα.

Ο Θουκιδίδης, τον 5ο αι. πΧ, δεν αναφέρει την Ατλαντίδα σε κανένα από τα βιβλία του.

Από ότι φαίνεται, πριν από τον Πλάτωνα, δεν υπήρχε ιστορία για την Ατλαντίδα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψουμε πως γνωστοί και μεγάλοι ιστορικοί, των οποίων η αξία είναι αναγνωρισμένη, δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να γράψουν την ιστορία της Ατλαντίδας, η οποία έκανε και έχασε μεγάλο πόλεμο με την Αθήνα παρά τη μεγαλύτερή της δύναμη. Ούτε καν ο Ισοκράτης, στο έργο του «Παναθηναϊκόν», που γράφηκε το 339 πΧ, δεν αναφέρεται σε αυτή την ιστορία.

Και κάτι ακόμα. Πριν από 11.000 χρόνια η Αθήνα δεν υπήρχε όπως τη περιγράφει ο Πλάτωνας.

Μετά τον Πλάτωνα

Η πρώτη αναφορά της Ατλαντίδας μετά τον Πλάτωνα γίνεται το 1552 όταν ο Ισπανός Lopez de Gomara, ένας από τους πρώτους εξερευνητές του Νέου Κόσμου, ισχυρίστηκε πως οι ινδιάνοι της Αμερικής ήταν ότι απέμεινε από τους Ατλάντιους (Huddleston 1967).

Από τότε, τη μεγαλύτερη ζημιά την έκανε ο Ιγνάτιος Ντόννελυ, βουλευτής των ΗΠΑ, γεννηθής το 1831. Ο Ντόνελλυ, ένας πολύ έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος, έγραψε το βιβλίο «Atlantis: The Antediluvian World». Με αυτό το βιβλίο, η Ατλαντίδα άρχισε να συζητείται ξανά. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το βιβλίο αυτό γιατί είναι ένα post μόνο του. Θα αρκεστώ να πω πως όλα όσα ισχυρίστηκε ο συγγραφέας σε αυτό το βιβλίο, φαίνεται να είναι λανθασμένα (Fedder, 1990). Παρ’ όλ’ αυτά, ξεκίνησε ένα κίνημα ενδιαφέροντος για την Ατλαντίδα που μέχρι και σήμερα δεν έχει καταλαγιάσει.

Η Ατλαντίδα και η Γεωλογία

Αν η Ατλαντίδα βυθίστηκε στον Ατλαντικό ωκεανό, θα πρέπει κάποτε να τη βρούμε. Δεν μιλάμε απλώς για μια πόλη, αλλά για ολόκληρη ήπειρο. Αντιθέτως, δεν υπάρχουν ενδείξεις πως στο βυθό του Ατλαντικού Ωκεανού υπάρχει κάτι τέτοιο. Όλες οι έρευνες που έχουν γίνει δεν έχουν δείξει κάτι άλλο από αυτό που περιμένουμε βασισμένοι στη θεωρία των τεκτονικών πλακών.

Η θεωρία των τεκτονικών πλακών εξηγεί τη κίνηση του φλοιού της γης και τα φαινόμενα που προκύπτουν από αυτή. Ο διαχωρισμός της Ευρωπαϊκής πλάκας με την Αμερικάνικη, που συμβαίνει και σήμερα στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού, ξεκίνησε πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι μια γιγαντιαία υποβρύχια οροσειρά ακριβώς στο σημείο που γίνεται ο αποχωρισμός των πλακών. Η επιστήμη της γεωλογίας λοιπόν δεν επιτρέπει μια καταστροφή όπως αυτή που περιγράφει ο Πλάτωνας και οι έρευνες την επιβεβαιώνουν (Fedder 1990).

Συμπερασμα

  • Ο Πλάτωνας ήθελε να διδάξει στους μαθητές τους πως θα πρέπει να είναι η τέλεια κοινωνία και προκειμένου να το κάνει αυτό με επιτυχία και να παραμείνει ασφαλής, έφτιαξε μια ιστορία για ένα φανταστικό λαό και τον πόλεμο του με την Αθήνα.
  • Δεν υπάρχει καμία ιστορική αναφορά στην Ατλαντίδα παρά τη σημασία που θα έπρέπε να έχει για έναν Έλληνα ιστορικό. Ο μόνος που την αναφέρει είναι ο Πλάτωνας, που δεν ήταν ιστορικός αλλά φιλόσοφος.
  • Η γεωλογία απαγορεύει την καταστροφή της Ατλαντίδας όπως αυτή περιγράφεται και οι έρευνες στο βυθό του Ατλαντικού δεν έχουν δώσει θετικά αποτελέσματα.

Το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο μπορούμε να καταλήξουμε είναι πως η Ατλαντίδα είναι ένας μύθος και τίποτα παραπάνω.

(η βιβλιογραφία είναι διαθέσιμη στο τέλος της σελίδας)

English Version

It was a beautiful city built with great architecture. It’s people were educated, polite, artistic, intelligent. The society, one of the most «enlightened» that mankind has ever known. From it’s ports, ships sailed for the entire civilized world, Egypt, Greece, China, India and other places.

But one day tragedy struck. Huge waves hit the city with a force that had never before been experienced on earth and has never been experienced since. Volcanoes erupted, earthquakes tore what was left, before the sea swallowed the last building, the last man.

Ever since, this wonderful city lives in history and people have not forgotten it. The few survivors traveled around the world and gave their culture and knowledge to the people they encountered.

It’s name: Atlantis.

In this post we will take a look the history of Atlantis and see if it’s confirmed by the data we have at our disposal.

Where was Atlantis.

Plato was the first to mention the story of Atlantis. He writes that it could be found beyond the point that we now call the Straits of Gibraltar. This logically places it somewhere in the Atlantic Ocean.

The following map shows all the places where Atlantis is supposed to be located according to the researchers.

Locations:

  • Outside the Straits of Gibraltar (Plato and Hutchins 1952)
  • Crete, Mediterranean Sea (Galanopoulos, Bacon 1969)
  • Santorini, Mediterranean Sea (Pellegrino 1991)
  • A location in Turkey (James 1998)
  • In the Atlantic, when the South Pole was more hospitable due to a different climate (Flem-Ath and Flem-Ath 1995)
  • Spartel Island, near the Straits of Gibraltar between Spain and Morocco (Collina-Girard 2001)
  • Mainland Spain (Kuhne 2004)
  • Scandinavia (Spanuth 1979)
  • On an island 100km off the coast of Cornwall in Great Britain (Anonymous Russian scientists, reported by the BBC 1997)
  • South China Sea (dos Santos 1997)
  • North America (Lopez de Gomara 1955, as reported by Huddleston 1967)
  • South America, Bolivia (Allen 1999)
  • Off the coast of Cuba (Collins 2002)
  • Off the coast of Japan (Hancock 2003)
  • Off the island of Bimini (Cayce 1968)

Ultimately where is Atlantis? Which researcher is right? Is it possible that none is right because Atlantis never existed? Let’s have a look at the historical evidence.

History of Atlantis

Atlantis is mentioned in Plato’s dialogues and more specifically in Timaeus and Critias. Plato was born in 429 or 428 BC, a pupil of Socrates in 410 BC, he founded his own school in 387 BC. Even today he remains one of the most influential philosophers in history.

Plato liked to teach his students the «dialectical» method. He was using the dialogue as a tool for his students in order to help them reach a conclusion. Most of his writings were in the form of dialogues. Those who claim that the story of Atlantis is true do not realize that even the general «framework» of Plato’s dialogues was fantastic. He wasn’t the one conversing. It was dialogues between Socrates and his disciples. The dialogues of Plato were usually fantastic, and the people involved may have lived in different periods. Kritias has been recognized as the great-grandfather of Plato on his mother’s side (Lee 1965).

It is important to remember that in Plato’s time, society was not perfect and there was no freedom of speech, as we understand by the death of Socrates. Plato, knowing this, would not want to suffer the same end. So it is reasonable to assume that the technique used in dialogues, to use people that did not exist or had lived in past times, was a defense mechanism against potential threats.

In his dialogue Timaeus, Socrates asks his students to describe the «perfect society.» Socrates begins to describe what the perfect society is, but tired with theories, asks his students to tell a story that includes the elements of this perfect society:

«I might compare myself to a person who, on beholding beautiful animals either created by the painter’s art or, better still, alive but at rest, is seized with the desire of seeing them in motion or engaged in some struggle or conflict to which their forms appear suited. I should like to hear some one tell of our own city (his hypothetical perfect society) carrying a struggle against her neighbors, and how she went to war in a becoming manner, and when at war showed by the greatness of her actions and the magnanimity of her words, in dealing with other cities worthy of her training and education.» (Hutchins 1952:443 all quotations from Plato’s dialogues are from this translation. For the Greek text, follow the link below). (http://www.scribd.com/doc/53936756/PLATON-TIMAIOS-KRITIAS)

Kritias then begins the story which he tells us is real.

Kritias tells us that he heard the story from his grandfather (Kritias as well), who heard it from Dropidi, who heard it from Solon, who heard it from Egyptian priests when he was in Egypt in 590 BC. So, we have a story conveyed by word of mouth for 240 years. Enough to have it changed even if it was not fantastic to begin with.

The story is about a city that was beyond the Pillars of Hercules (Straits of Gibraltar). This city declared war to Athens and lost. After the war the city was totally destroyed and so was Athens.

Upon completion of the story, Kritias says to Socrates:

«When you were speaking yesterday about our city and citizens, the tale which I have just been repeating to you came to mind, and I remarked with astonishment how, by some divine coincidence, you agreed in almost every particular with the narrative of Solon» (Hutchins 1952:443) (http://www.scribd.com/doc/53936756/PLATON-TIMAIOS-KRITIAS)

«Divine coincidence», I think not. This was just the way in which Plato placed Atlantis and Athens into the same story.

Atlantis in History Records

Plato tells us that Atlantis was destroyed 9,000 years before the time of Solon (590 BC). Remember that Solon leaned about Atlantis in Egypt. However, there is no mention of Atlantis in Egypt (Fedder 1990).

The most famous Greek historian Herodotus, who lived 100 years before Plato never mentioned Atlantis.

Thucydides, another famous historian, in the fifth century BC, does not mention Atlantis in any of his books.

Apparently, before Plato, there was no story about Atlantis. It is extremely hard to believe how great and famous historians, who are known world wide for their work, were never interested to write the story of Atlantis, which waged war against Athens and lost despite it’s greatest strength. Not even Isocrates, in his «Panathinaikos», written in 339 BC, does he mention this story.

And one more thing. 11,000 years ago, Athens did not look like the Athens described by Plato.

After Plato

The first time we read about Atlantis after Plato was in 1552 when the Spaniard Lopez de Gomara, one of the first explorers of the New World, claimed that American Indians were remnants of the Atlanteans (Huddleston 1967).

Since then, the greatest effect was made by Ignatius Donnely, a member of the USA congress, born in 1831. Donelly, a very intelligent and educated man, wrote the book «Atlantis: The Antediluvian World». With this book, Atlantis began to be discussed again. I will not go into detail about why this book, that would be a post in itself. It will suffice to say that everything claimed by the author in this book, has been disproven by archaeology (Fedder, 1990). Despite this, interest was stirred about Atlantis and, until today, it has not subsided.

Atlantis and Geology

There are no indications that at the bottom of the Atlantic Ocean we may find a sunken continent. The theory of plate tectonics explains the movement of the earth’s crust and the phenomena that arise from it. The separation of the European plate from the American plate started about 65 million years ago, and continues to this day. The result is a gigantic underwater mountain range. Geology, as we know it, does not allow a disaster like the one described by Plato (Fedder 1990).

Conclusion

  • Plato wanted to teach his students what the perfect society would be like, and in order to do this successfully and be safe from persecution, he created a fictional story about a city and it’s war with Athens.
  • There is no historical evidence for Atlantis, other than Plato, who was not a historian but a philosopher.
  • Geology prohibits the story of Atlantis, as described.

The only logical conclusion we can reach is that Atlantis is a myth and nothing more.

Βιβλιογραφία – Reference:

Hutchins R.M. 1952. «The Dialogues of Plato» trans. B. Jowett, Chicago: William Benton/Encyclopedia Britannica

Galanopoulos, A.G., and E. Bacon 1969. «Atlantis: The Truth Behind The Legend». Indianapolis: Bobbs-Merrit

Pellegrino C. 1991. «Unearthing Atlantis: An Archaeological Odyssey». New York: Random House

James, P. 1998. «The Sunken Kingdom: The Atlantis Mystery Solved». London: Ramboro Books.

Flem-Ath, R., and R. Flem-Ath. 1995. «When The Sky Fell: In search Of Atlantis».

Collina-Girard J. 2001. «L’Atlantide deviant le detroit de Gibralter? Myth et geologie». Comptes Rendus de l’Academie des Sciences (2a) 333:233-240

Kuhne, R.W. 2004 «A location for «Atlantis»?» Antiquity

Spanuth, J. 1979 «Atlantis of the North». London: Sidgwick and Jackson

dos Santos, A.N. 1997. «Atlantis: The Lost Continent Finally Found». http://www.atlan.org

Huddleston, L. 1967 «Origins of the American Indians: European Concepts. 1492-1729». Austin: University of Texas Press

Allen, J.M. 1999. «Atlantis: The Andes Solution». New York: St. Martin’s Press

Collins, A. 2002. «Gateway to Atlantis». New York: Carrol and Graff.

Hanckock, G. 2003. «Underworld: The Mysterious Origins of Civilization». New York: Three Rivers Press

Cayce, E. 1968. «Edgar Cayce on Atlantis». New York: Hawthorn Books

Feder, K.L. 1990. «Frauds, Myths, and Mysteries: Science and Pseudoscience in Archaeology» . New York: McGraw-Hill

Lee, D. 1965. Appendix on Atlantis in «Plato», pp 146-167. New York: Penguin

Τα μαγικα κρυσταλλινα κρανια.

Πολύ πρόσφατα είδα μια ιστορία για τα περιβόητα κρυστάλλινα κρανία. Την ιστορία μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

Σε γενικές γραμμές το κείμενο, καθώς και άλλα που θα βρείτε με ελάχιστο ψάξιμο που αφορούν το κρανίο Mitchell-Hedges όπως λέγεται, λένε τα παρακάτω:

Το Κρανιο Μίτσελ-Χέτζες ειναι ενα τέλειο σχεδόν κρανίο σε φυσικό μέγεθος.Είναι απο καθαρό κρύσταλλο χαλαζία, ενώ η κάτω σιαγόνα μετακινείται. Ζυγίζει 5 κιλά, έχει ύψος 13,18 εκ. -πλάτος 12,38 εκ.-μήκος 20 εκ. Ανακαλύφθηκε το 1920 απο τον εξερευνητή και αρχαιολόγο Φ.Α. Μίτσελ -Χέτζες στην Βρετανική Ονδούρα και πιο συγκεκριμένα από τη κόρη του Άννα. Ο Νικ Νοσερίνο αναφέρει οτι είναι ίσως το πιο ισχυρό απο όλα τα κρανία που έχουν μέχρι στιγμής ανακαλυφθεί, με καθαρότητα και τελειότητα κατασκευής οι οποίες δεν μπορούν να αναπαραχθούν. Ο ίδιος σημειώνει οτι μετά απο διαλογισμό με το κρανίο αυτό «φαίνονταν να εμφανίζονται εικόνες αρκετών και εξαιρετικά ανεπτυγμένων πολιτισμών, ενός που ζει στα βάθη της θάλασσας, ενός στο εσωτερικό της Γης και ενός άλλου που έρχεται εκτός Γης. Η γεωγραφική άποψη του κόσμου έχει αλλάξει πολλές φορές…ενώ κάθε φορά που συνέβαινε μια τέτοια αλλαγή, ειχαμε παρεμβάσεις διαστημοπλοίων που μετακινούσαν ανθρώπους, τους οποίους ξανάφερναν όταν η Γη σταθεροποιόταν. Πολλοί έβγαιναν απο κάτι που έμοιαζε με υποβρύχιες πολιτείες».

Οι πληροφορίες που εγώ ανακάλυψα όμως δεν ταιριάζουν με αυτά που λέει το παραπάνω κείμενο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ταξίδι στην ιστορία του κρανίου:

Ίσως ένα από τα πιο διάσημα αντικείμενα – με το όνομα “το πιο περίεργο κόσμημα στον κόσμο” (Welfare and Fairley 1980, 51) και “ο παππούς όλων των κρυστάλλινων μπαλών” (Garvin 1973, 6) – είναι ευρέως γνωστό ως το  κρυστάλλινο κρανίο Mitchell-Hedges. Αναφέρεται και ως “Το καταραμένο κρανίο” από αυτούς που πιστεύουν πως μπορεί να σκοτώσει όλους αυτούς που το κοροϊδεύουν (Nickell 1988, 30).

Φτιαγμένο από ένα κομμάτι φυσικού κρυστάλλου (quartz), αν και η κάτω σιαγόνα είναι αποσπώμενη και ζυγίζει 5 κιλά και 300 γραμμάρια.

Λέγεται πως βρέθηκε για πρώτη φορά από τον Mitchell στο Μπελίζ το 1927 (ή το 1926, ή το 1924) κατά τη διάρκεια των εκσκαφών στη κατεστραμμένη πόλη των Μάγια, Λουμπάντουν.

Η πρώτη φορά που αναφέρεται από τον Mitchell το κρανίο είναι 30 χρόνια αργότερα, όπου γίνεται μια σύντομη αναφορά σε αυτό στη πρώτη έκδοση της αυτοβιογραφίας του, Danger My Ally το 1954, αλλά δεν αναφέρει από ποιόν βρέθηκε και που. Απλώς είχε μια φωτογραφία όπου το κρανίο αναφέρεται σαν “The Sinister Skull of Doom” και αναφέρει πως είναι 3,600 ετών και πως, όπως λέει ο μύθος, το χρησιμοποιούσε ο αρχιερέας των Μάγια στις μυστικιστικές τελετές τους.
Σχετικά με τη προέλευση του κρανίου, ο Mitchell λέει “Έχω λόγους να μην αποκαλύψω τον τρόπο με τον οποίο το κρανίο ήρθε στη κυριότητά μου.” Σαν να μην ήταν αυτό αρκετά μυστηριώδες, στις επόμενες εκδόσεις του Danger My Ally, το κρανίο δεν αναφέρεται καθόλου.

Από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε, ο Mitchell, ένας κατ’ εξακολούθηση ψεύτης (Nickell 1988, 38; McConnell 1998), δεν έκανε καμιά αναφορά στο κρανίο όταν γύρισε από το Λουμπάντουν, αλλά ούτε και τα επόμενα χρόνια. Στη δεκαετία του ’30 έγραψε διάφορα άρθρα καθώς και ένα βιβλίο σχετικά με τις ανασκαφές στο Λουμπάντουν, αλλά δεν ανέφερε καθόλου το κρανίο, ενώ αναφέρθηκε σε μερικά αγαλματίδια που βρέθηκαν στις ανασκαφές.

Η παλαιότερη έγγραφη αναφορά στο κρανίο γίνεται το 1936 στο τεύχος του περιοδικού Man (ένα Αγγλικό ανθρωπολογικό περιοδικό), όπου δεν αναφέρεται καθόλου ο Mitchell. Αντιθέτως το κρανίο περιγράφεται ως “στην κατοχή του κου Sydney Burney, έμπορου τέχνης στο Λονδίνο” (Morant 1936, 105).

Επιπλέον, υπάρχουν έγγραφες αποδείξεις πως ο Mitchell αγόρασε το κρανίο το 1944 από τον Burney, ο οποίος ισχυρίζεται πως το είχε στην κατοχή του τα προηγούμενα 10 χρόνια (Morrill 1972, 28; Welfare and Fairley 1980, 53). Η κόρη του Mitchell, Άννα, προσπάθησε να εξηγήσει αυτό το γεγονός σε γράμμα της, λέγοντας πως ο πατέρας της είχε δανείσει το κρανίο στον Burney ως “εγγύηση για δάνειο προκειμένου να χρηματοδοτήσει μια αποστολή (Mitchell-Hedges 1983). Όταν της ζητήθηκε έγγραφο το οποίο να αποδεικνύει πως το κρανίο ανήκε στον πατέρα της, είπε πως δεν είχε κανένα. Ακόμα και έτσι, κανένας από αυτούς που ήταν στην ανασκαφή στο Λουμπάντουν δεν αναφέρουν πως η Άννα βρισκόταν εκεί, ούτε πως το κρανίο ανακαλύφθηκε σε αυτό το σημείο (Nickell 1988, 35–36).

Ακολούθως, ένα γράμμα εμφανίστηκε το οποίο αμφισβητεί την ιστορία της Άννας, πως ανακάλυψε το κρανίο στο Λουμπάντουν, ακόμη περισσότερο. Το γράμμα γράφτηκε από τον Sydney Burney προς τον George Baillant του Αμερικάνικου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, όπου είναι ξεκάθαρο πως ο Burney είχε το κρανίο εκείνη τη περίοδο (Μάρτιος 1933) και πως πράγματι το είχε αγοράσει από έναν ανώνυμο συλλέκτη (Burney 1933).

Είναι προφανές πως το κρανίο του Mitchell δεν προήλθε από το Λουμπάντουν αλλά το αγόρασε αργότερα από τον Burney. Έτσι εξηγείται γιατί όλες οι αναφορές στο κρανίο σβήστηκαν από τις επόμενες εκδόσεις της αυτοβιογραφίας του Danger My Ally. Χωρίς αμφιβολία, το 1954 (τρία χρόνια από το θάνατο του Burney) υπήρχαν ακόμα άτομα που θυμούνταν πως το κρανίο ανήκε σε αυτόν και πως το πούλησε στον Mitchell. Ένα τέτοιο άτομο δεν θα ήταν πιθανό να εκθέσει τον απατεώνα;

Είναι πιθανό, αλλά δεν έχει αποδειχθεί, πως ο Burney αγόρασε το κρανίο από τον Γάλλο συλλέκτη Eugene Boban. Ο συγχρονισμός ήταν καλός. Οι δύο άνδρες γνωρίζονταν και ο Boban ήταν γνωστό πως είχε πουλήσει ακόμα δύο κρανία την ίδια περίπου περίοδο που ο Burney είχε αποκτήσει το δικό του.

Φαίνεται πως τα κρανία είχαν κατασκευαστεί στη Γερμανία και συγκεκριμένα στη “πρωτεύουσα των πολύτιμων λίθων το Idar-Oberstein, ένα μικρό χωριό όπου εξειδικεύονταν στη χάραξη ημιπολύτιμων λίθων. Το 1870 οι τεχνίτες του Idar-Oberstein είχαν αγοράσει από τη Βραζιλία quarz σε μεγάλες ποσότητες. Κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει βρει έγγραφες αποδείξεις, αλλά την εποχή που οι τεχνίτες πουλούσαν τις δημιουργίες τους από Βραζιλιάνικο quarz, ο Eugene Boban έφυγε από εκεί με τουλάχιστον 3 κρανία, πιθανώς 13. Όπως αναφέρεται σε έγγραφα που έχουν βρεθεί, ο Boban πούλησε ένα κρανίο στην Tiffany’s της Νέας Υόρκης, η οποία με τη σειρά της (η εταιρία) το πούλησε στο Βρετανικό Μουσείο το 1897.

Σε ξεχωριστές έρευνες που έγιναν τη δεκαετία του ’90, το Βρετανικό Μουσείο καθώς και το Smithsonian που είχε κρανία του Boban, εξετάσανε αρκετά κρανία, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που προέρχονταν από τη συλλογή του Boban. Η ανάλυση των σημαδιών κοπής και γυαλίσματος, με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, απέδειξε πως είχαν κατασκευαστεί στα μέσα του 19ου αιώνα με εργαλεία που ήταν πανομοιότυπα με αυτά που χρησιμοποιούσαν στο Idar-Oberstein.

Το κρανίο του Παρισιού, επίσης από τον Boban, ελέγχθηκε ακόμη καλύτερα το 2008 και επιβεβαιώθηκε πως χρησιμοποιήθηκαν μοντέρνα εργαλεία και πως η κατασκευή τους έγινε μεταξύ 1867 και 1886.

Ούτε ο Mitchell, αλλά ούτε και ο σημερινός ιδιοκτήτης του κρανίου, η οικογένεια Bill Homann, επέτρεψαν ποτέ να γίνουν τεστ στο κρανίο με μοντέρνα εργαλεία.

Δεν μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως το συγκεκριμένο κρανίο κατασκευάστηκε στο Idar-Oberstein, αλλά χρονικά ταιριάζει πολύ. Όσο για τις δυνατότητές του, καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε ποτέ πως το κρανίο μπορεί να κάνει οτιδήποτε.

Greek Skeptic

Πηγές:

  • Carroll, Robert Todd. The Skeptic’s Dictionary. Hoboken, N.J.: John Wiley & Sons, Inc., 2003. 92, 93.
  • Craddock, Paul. Scientific Investigation of Copies, Fakes and Forgeries. Burlington, MA: Butterworth-Heinemann, 2009. 414, 415.
  • Garvin, Richard. The Crystal Skull: The Story of the Mystery, Myth and Magic of the Mitchell-Hedges Crystal Skull Discovered in a Lost Mayan City During a Search for Atlantis. New York: Doubleday, 1973. 75-76.
  • Morrill, S. Ambrose Bierce, F.A. Mitchell-Hedges and the Crystal Skull. San Francisco: Cadleon Press, 1972.
  • Nickell, Joe. “Riddle of the Crystal Skulls.” Skeptical Inquirer. 1 Jul. 2006, Volume 30.4.
  • Walsh, J.M. “Legend of the Crystal Skulls.” Archaeology. 1 May 2008, Volume 61, Number 3: 36-41.
  • Welfare, S., Fairley, J. Arthur C. Clarke’s Mysterious World. New York: A&W Publishers, 1980.
  • Burney, Sydney. 1933. Letter to George Vaillant, March 21; copy from Gordon F. Ekholm, American Museum of Natural History.
  • Connor, Steve. 2005. The mystery of the British Museum’s crystal skull is solved. It’s a fake. Independent News (UK), January 7.
  • Dorland, Frank. 1973. Quoted in Garvin 1973, 84.
  • —. 1983. Letter to Joe Nickell, May 20.
  • Ekholm, Gordon F. 1983. Letters to Joe Nickell, January 5; February 1.
  • Garvin, Richard M. 1973. The Crystal Skull. Garden City, N.Y.: Doubleday.
  • Hammond, Norman. 1983. Letter to Joe Nickell, May 27.
  • Hunter, Colin. 2005. Caretaker to a mystery. Kitchener, Ontario, Record, August 20.
  • Kunz, George Frederick. [1913] 1971. The Curious Lore of Precious Stones; reprinted New York: Dover.
  • Max, the crystal skull. 2001. Ad for an “Evening Circle with JoAnn Parks,” The Learning Light (The Learning Light Foundation newsletter, Anaheim, California) 7:11 (December), 3.
  • Max: The Texas crystal skull. 2005. Online at www.v-j-enterprises.com/maxcs.html; accessed December 22.
  • McConnell, Rob. [1996]. The Mitchell-Hedges crystal skull. Online at www.crystallinks.com/ crystalskulls.html, accessed January 3, 2005.
  • Mitchell-Hedges, Anna. 1983. Letters to Joe Nickell, March 1 and April 25.
  • Mitchell-Hedges, F.A. 1954. Danger My Ally. London: Elek Books, 240–243; caption to illus. facing p. 241.
  • Morant, G.M. 1936. A morphological comparison of two crystal skulls. Man 36 (July), 105–107.
  • Morrill, Sibley S. 1972. Ambrose Bierce, F.A. Mitchell-Hedges and the Crystal Skull. San Francisco: Caledon Press.
  • Nickell, Joe. 1988. Gem of death, chapter 3 of Secrets of the Supernatural. Buffalo, N.Y.: Prometheus Books, 29–46.
  • Pennink, Emily. 2005. ‘Aztec’ crystal skull ‘likely to be fake.’ Online athttp://icwales.icnetwork.co.uk/printable_version.cfm?objectid=15050983&siteid=50082; accessed January 7.
  • Smoker, Debbie. 1995. Max, the crystal skull. New Avenues, June/July; reprinted at Max 2005.
  • Welfare, Simon, and John Fairley. 1980. Arthur C. Clarke’s Mysterious World. New York: A&W Publishers.