Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια εθίζουν όσο η ηρωίνη;

Έχει κυκλοφορήσει εδώ και αρκετό καιρό ένα άρθρο στο blog της New York Post το οποίο ισχυρίζεται πως η έκθεση των παιδιών στις οθόνες (εννοεί τηλεόραση, παιχνίδια και κινητά) έχει τις ίδιες συνέπειες και προκαλεί εθισμό ίδιο με αυτό της ηρωίνης (ελληνική έκδοση βρίσκετε εδώ).

Αυτός ο ισχυρισμός είναι εξαιρετικά μεγάλος και επειδή αφορά τα παιδιά, τα οποία πάντα βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής όλων των γονιών, είναι σημαντικό να το δούμε αναλυτικά.

Από αυτό το άρθρο έχουν προκύψει αναρίθμητες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα όπου γονείς επιβεβαιώνουν τις εμπειρίες τους και λένε με έμφαση πως «όταν πήραν το τάμπλετ από τα χέρια του παιδιού τους, το άρθρο επιβεβαιώθηκε από τη συμπεριφορά τους».

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, οι προσωπικές εμπειρίες δεν «μετρούν» στην επιστήμη και τη προσπάθεια να καταλήξουμε σε συμπέρασμα για ένα τόσο σημαντικό θέμα. Αντιθέτως θα πρέπει να κοιτάξουμε τι λένε οι έρευνες των ειδικών επιστημόνων. Αυτό το κάνουμε διότι εμείς δεν είμαστε ειδικοί και συνεπώς δεν γνωρίζουμε αρκετά για να κρίνουμε αλλά και γιατία αν πάρεις από τα χέρια του παιδιού ένα αγαπημένο παιχνίδι, η συμπεριφορά του θα είναι ίδια. Αυτό προφανώς δεν μπορεί να σημαίνει πως τα παιχνίδια, γενικά και αόριστα, είναι εθιστικά.

Το άρθρo του Δρ Nikolas Kardaras είναι μια προσπάθεια τρομοκράτησης των γονιών με τη χρήση αμφιλεγόμενων στατιστικών και ερευνών που δεν καταλήγουν πουθενά.

Μας λέει πως «Σύμφωνα με μια Δήλωση του 2013 της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, τα παιδιά ηλικίας 8 έως 10 ετών περνούν 8 ώρες την ημέρα με ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά από τις οθόνες«, και «Έχω βρει πιο εύκολο να αντιμετωπίζω τους εθισμένους με ηρωίνη ή crystal meth από αυτούς που έχουν χαθεί μέσα στο matrix των παιχνιδιών ή τους εξαρτώμενους από το Facebook και τα κοινωνικά δίκτυα»

Σε ολόκληρο το άρθρο ο Καρδάρας «σημαδεύει» κυρίως τα βιντεοπαιχνίδια, τα κινητά και τα τάμπλετ, αλλά επιλέγει να αγνοήσει τη τηλεόραση η οποία υπάρχει μαζί μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια και από την οποία δεν έχουμε δει περιπτώσεις εθισμού και κατατονικών κρίσεων, όπως αυτή που περιγράφει στο άρθρο.

Ο Καρδάρας παρομοιάζει τον εθισμό στα ναρκωτικά με τη χρήση παιχνιδιών λέγοντας: «Ακριβώς αυτό – ο εγκέφαλος του παιδιού σας όταν παίζει Minecraft μοιάζει με τον εγκέφαλό του όταν παίρνει ναρκωτικά». Αυτός ο ισχυρισμός, αν τον δούμε μέσω της νευροαπεικόνησης που προσφέρει μια fMRI εξέταση, είναι σωστός. Με άλλα λόγια, όταν παίζουμε παιχνίδια και όταν παίρνουμε ναρκωτικά, διεγείρεται το ίδιο σημείο επιβράβευσης του μυαλού μας. Αλλά αυτό συμβαίνει και με το φαγητό, και με το σεξ και με ότι μας προκαλεί ευχαρίστηση. Είναι όλα αυτά εθιστικά και μας κάνουν κακό;
Οι επιστήμονες, μετά από χρόνια μελετών, γνωρίζουν πως τα ναρκωτικά δρουν απευθείας σε υποδοχείς του εγκεφάλου που έχουν σχέση με την ευχαρίστηση. Ο τρόπος που δρουν είναι τέτοιος που είναι αστείο να υποθέτουμε πως μπορεί εξωτερικά ερεθίσματα, σαν αυτά που δίνει μια οθόνη ή ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, να τον υποκαθιστούν. Ακόμα και μικρή χρήση ηρωίνης θα προκαλέσει σε ΟΛΟΥΣ απίστευτη ευχαρίστηση η οποία δε θα συγκρίνεται με οτιδήποτε εξωγενή παράγοντα όπως ένα βιντεοπαιχνίδι ή ένα ταμπλετ.

Άλλο πρόβλημα του άρθρου του Καρδάρα είναι πως ορίζει πολύ γενικά την έννοια του εθισμού. Όπως μας λέει το Εθνικό Ινστιτούτο Εθισμού στα Ναρκωτικά, περίπου 1,6% των Αμερικανών χρησιμοποιούν ηρωίνη, αλλά το ένα τέταρτο από αυτούς αποκτά εξάρτηση από αυτή. Επίσης, όπως μαθαίνουμε από αυτή την έρευνα,  περίπου το 16% των χρηστών κοκαΐνης εξαρτάται από το ναρκωτικό μέσα σε 10 χρόνια, από τη στιγμή που το δοκιμάζει για πρώτη φορά. Με αυτά τα δεδομένα αλλά και το γεγονός πως οι οθόνες και τα βιντεοπαιχνίδια είναι πολύ πιο διαδεδομένα στην κοινωνία από ότι τα ναρκωτικά, θα έπρεπε να παρατηρούμε μια πραγματική και μετρήσιμη επιδημία εθισμού με ξεκάθαρα συμπτώματα και ασθενείς. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν συμβαίνει.

Η προσπάθεια του Καρδάρα να παραλληλίσει τη χρήση ναρκωτικών με το παιχνίδι βιντεοπαιχνιδιών είναι μάλλον άστοχη μιας και μέχρι σήμερα δεν έχουμε ορίσει τι αποτελεί «εθισμό στην τεχνολογία», αν υπάρχει, πως εκδηλώνεται, τι συμπτώματα έχει, αλλά και τι περιβαλλοντικοί και ψυχολογικοί παράγοντες τον προκαλούν.

Αντιθέτως, τον εθισμό σε ναρκωτικές ουσίες τον έχουμε ορίσει και ερευνήσει.

Είναι εξαιρετικά εύκολο να επιλέξουμε τις έρευνες των οποίων τα αποτελέσματα συμπίπτουν με τις απόψεις μας για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Θα μπορούσαμε για παράδειγμα, αντί να επιλέξουμε τις έρευνες με αρνητικά αποτελέσματα, να αναφερθούμε σε αυτές με θετικά, όπως αυτή που λέει πως τα tablet είναι το ίδιο αποτελεσματικά όπως και τα συμβατικά ηρεμιστικά στο να κοιμίσουν τα παιδιά πριν μια χειρουργική επέμβαση, ή αυτή που λέει πως οι κοινωνικές δεξιότητες των παιδιών με αυτισμό βελτιώνονται όταν παίζουν παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας (virtual reality). Αυτό όμως δεν θα ήταν ειλικρινές ούτε και επιστημονικά ορθό.

Αυτή τη στιγμή η επιστήμη δεν έχει αποφανθεί με υψηλή βεβαιότητα για την επικινδυνότητα της υπερβολικής χρήσης των οθονών και ηλεκτρονικών παιχνιδιών στα παιδιά, αλλά οι μέχρι στιγμής ενδείξεις δεν είναι ανησυχητικές. Σε καμία περίπτωση όμως το ηλεκτρονικό παιχνίδι δεν μπορεί να παραλληλιστεί με τον εθισμό στην ηρωίνη. Αυτό εκτός από υπερβολικό είναι και προσβλητικό προς τα άτομα που πραγματικά είναι εθισμένα στις νακρωτικές ουσίες.

Δυστυχώς τα άρθρα σαν αυτό του Καδράρα δεν είναι παρά προσπάθειες τρομοκράτησης των γονιών που έχουν ήδη μια δόση τεχνοφοβίας και δεν βοηθούν το διάλογο για το θέμα, αν αυτό υπάρχει.

Όπως όλα τα πράγματα, έτσι και η χρήση των οθονών από τα παιδιά πρέπει να γίνεται με μέτρο. Η υπερβολή σε οτιδήποτε μόνο κακό κάνει.

Advertisements

Ηγεσία, μάζες και Iron Maiden

maiden-608x450

Η παρακάτω ιστορία είναι 100% αληθινή και το ξέρω αυτό με απόλυτη βεβαιότητα διότι συνέβηκε σε εμένα.

Ήταν το καλοκαίρι του 1988 και είχα εισιτήρια για τη συναυλία των Iron Maiden που έγινε στη Νέα Φιλαδέλφεια, στην Αθήνα.

Ήμουν 16 χρονών, με μαλλιά, σε αντίθεση με σήμερα, και είχα εισιτήριο. Δυστυχώς ήμουν μόνος διότι οι μητέρες των φίλων μου δεν τους άφησαν να έρθουν. Είχα πάρει δύο λεωφορεία, αν θυμάμαι καλά, για να φτάσω και ο ενθουσιασμός ήταν απίστευτος.

Ήμουν από τους πρώτους και μόλις άνοιξε το γήπεδο μπήκαμε και στριμωχτήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια πύλη που άνοιγε προς τον αγωνιστικό χώρο. Για όποιον θυμάται, τότε στα γήπεδα ποδοσφαίρου υπήρχαν κάγκελα που χώριζαν τους φίλαθλους από τον αγωνιστικό χώρο. Όταν άνοιξε η πύλη ορμήξαμε όλοι μέσα ταυτοχρόνως και ο συνωστισμός ήταν τέτοιος που για λίγα δευτερόλεπτα σήκωσα τα πόδια μου από το έδαφος και το πλήθος με κουβάλησε για μερικά μέτρα χωρίς να πέσω.

Κατάφερα και πήρα θέση πολύ μπροστά στη σκηνή αλλά δεν ήμουν πρώτος. Σήμερα, με τις αναμνήσεις που μου έχουν μείνει από το γεγονός, θα έλεγα πως ήμουν καμιά 30αριά άτομα μακριά, αν στοιχίσεις τα σώματα στη σειρά να ακουμπούν το ένα το άλλο.

Αυτά έχουν σημασία για την ιστορία που σας λέω, υπομονή.

Καθώς άρχισε να μαζεύεται κόσμος, χρειάστηκε να σηκωθώ από το καναβάτσο που είχαν απλώσει στο χόρτο και να μείνω όρθιος, κάτι που δεν με ενόχλησε στο ελάχιστο, μιας και ήμουν μόλις 16. Σύντομα ήμασταν συμπιεσμένοι σαν σαρδέλες και ξαφνικά άρχισε να συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο και επικίνδυνο. Δεν ξέρω αν ξεκίνησε από πίσω μας ή από μπρος μας, αλλά αρχίσαμε να σπρωχνόμαστε. Έμοιαζε σαν οι μπροστινοί να αντιδρούσαν στη συμπίεση και πίεζαν προς τα πίσω. Το «κύμα» της πίεσης απλώνονταν μέχρι που έφτανε στους πιο πίσω από εμένα, οι οποίοι με τη σειρά τους έσπρωχναν και αυτοί. Αυτό γίνονταν συνέχεια με αποτέλεσμα κάθε μερικά δευτερόλεπτα, εμείς στη μέση, να πρέπει να κάνουμε μερικά εξαιρετικά στριμωγμένα βήματα μπροστά και λίγο αργότερα μερικά βήματα πίσω.

Από μόνα τους τα βήματα που κάναμε, περίπου πέντε-έξι, δεν ήταν φοβερά, αλλά το πρόβλημα ήταν πως ήμασταν τόσο στριμωγμένοι που δεν μπορούσαμε να κάνουμε σωστά βήματα και συνεχώς τα πόδια μας είτε μπλέκονταν, είτε πατούσαμε τον διπλανό μας.

Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως αν έπεφτα δεν θα μπορούσα να σηκωθώ και θα κινδύνευα να με πατήσουν οι γύρω μου. Αυτό είχε ως συνέπεια να προσπαθώ «με νύχια και με δόντια», σχεδόν στη κυριολεξία, να μη πέσω και όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο δύσκολο γίνονταν αυτό.

Κάποια στιγμή ένας νεαρός δίπλα μου έχασε την ισορροπία του και άρχισε να πέφτει. Τον έπιασα και τον σήκωσα. Με ευχαρίστησε, αλλά συνεχίσαμε τα μπρος πίσω.

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και στη σκηνή βγήκε ένας από τους τεχνικούς που έκαναν τους τελευταίους ελέγχους πριν την έναρξη της συναυλίας, πήρε το μικρόφωνο και μας ζήτησε να κάνουμε δύο βηματα προς τα πίσω. Το τι μπουκάλι νερού έφαγε δεν περιγράφεται!

Περιττό να πω πως μέχρι και την έναρξη της συναυλίας αυτή η κατάσταση, του μεγάλου συνωστισμού και τους σπρωξίματος μπρος-πίσω συνεχίστηκε και κανείς δεν το απολάμβανε βέβαια.

Όταν βγήκαν οι Maiden έγινε το σύστριγγλο και λογικό είναι πως το σπρώξιμο σταμάτησε καθώς όλοι ασχολούνταν με το συγκρότημα.

Μόλις τελείωσε το πρώτο τραγούδι, ο τραγουδιστής, ο Bruce Dickinson (αν δεν ξέρεις το όνομα δεν έχεις καμία δουλειά σε αυτό το μπλογκ), αφού είπε τα καθιερωμένα «Greeeeeece…..Atheeeeeeeens» και εμείς κοπανιόμασταν, μας είπε το εξής:

«Θα ήθελα όλοι σας να κάνετε τρία βήματα πίσω»

Το κοινό που μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσε δύσκολες στιγμές, στριμωγμένο σαν σαρδέλα και πιεσμένο όσο δεν πήγαινε άλλο, δεν αντέδρασε όπως είχε αντιδράσει νωρίτερα στο αίτημα του τεχνικού, αλλά έκανε αμέσως και σχεδόν συγχρονισμένα, τρία βήματα πίσω.

Τότε ο Dickinson ζήτησε άλλα τρία βήματα πίσω και η κατάστασή μας είχε βελτιωθεί εντυπωσιακά!

Δεν μπορώ να ξεχάσω πως αντέδρασε το πλήθος στις οδηγίες που έδωσε ο τραγουδιστής. Το ότι έπρεπε να αραιώσουμε ήταν προφανές. Οι περισσότεροι από εμάς ζούσαμε δύσκολες στιγμές και κινδύνευε η ακεραιότητά μας! Ξέραμε τί έπρεπε να γίνει αλλά όταν μας το ζήτησε ο τεχνικός, όχι μόνο τον αγνοήσαμε, αλλά του πετάξαμε ότι κρατούσαμε στο κεφάλι.

Μόλις όμως μας το είπε ο Dickinson απλώς υπακούσαμε και μάλιστα δύο φορές σαν στρατιωτάκια!

Δεν ξέρω αν αυτή η ιστορία λέει πολλά για την ηγεσία, αλλά σίγουρα λέει πολλά για τις μάζες και τη συμπεριφορά τους.

Τον ερχόμενο Αύγουστο οι Maiden θα εμφανιστούν στο Belfast της Βορείου Ιρλανδίας και σκέφτομαι να πάω τα παιδιά μου να τους δουν (είμαστε μόνιμοι κάτοικοι Δουβλίνου πλέον).

Αυτή τη φορά θα πάω στη κερκίδα.

ΥΓ: Πόσο κρίμα που πέθανε ο Malcolm Young των AC/DC…Τους είχα δει στο ΟΑΚΑ σε μια απίστευτη συναυλία! Πόσο κρίμα…

ΥΓ2: Όλα τα παραπάνω συνέβησαν αλλά η ανθρώπινη μνήμη είναι ένα ατελέστατο εργαλείο οπότε η ιστορία είναι 100% όπως τη θυμάμαι, αλλά όχι απαραίτητα 100% όπως συνέβηκε. Ελπίζω να συγχωρέστε τυχόν λάθη. Ου γαρ…

«Και εσύ τα ίδια έκανες!»

Σε όποια αντιπαράθεση και αν έχω βρεθεί, από πολιτική μέχρι αθλητική ή θρησκευτική, το πιο συνηθισμένο επιχείρημα που χρησιμοποιείται είναι το «ναι αλλά και εσείς τα ίδια κάνετε».

Πρόκειται για μια παραλλαγή του σφάλματος του οποίου το επιστημονικό όνομα είναι tu quoque. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το εξής:

  • Με βάση τα επιχειρήματα που έχω αναλύσει, η σφαγή των ζώων για τροφή είναι ανήθικη.
  • Ναι, αλλά σε έχω δει να τρως κρέας. Πως είναι δυνατόν να τα λες αυτά;

Η λογική του επιχειρήματος είναι πως η συμπεριφορά του παρελθόντος επηρεάζει τη βαρύτητα του επιχειρήματος. Στη πραγματικότητα τα δύο είναι εντελώς ασύνδετα. Η ιστορία και η ηθική του ατόμου που χρησιμοποιεί το επιχείρημα δεν επηρεάζουν τη αξιοπιστία του, αλλά αν όντως το άτομο αυτό δείχνει διαφορετική συμπεριφορά από αυτή υπέρ της οποίας επιχειρηματολογεί, τότε αυτό λέει πολλά για το χαρακτήρα του.

Ας το δούμε με ένα παράδειγμα πιο επίκαιρο και ίσως πιο ευνόητο.

Στη πολιτική σκηνή το αντεπιχείρημα αυτό εμφανίζεται υπερβολικά συχνά με τη μορφή: «ναι, αλλά όταν εσείς ήσασταν κυβέρνηση κάνατε τα χ, ψ, σκάνδαλα, μιλάτε για τα δικά μας;»

Όσο λογικό και αν ακούγεται αυτό το αντεπιχείρημα, στη πραγματικότητα αυτός που το χρησιμοποιεί λέει δύο πράγματα:

  1. Παραδέχεται πως είναι ένοχος της οποιαδήποτε κατηγορίας μιας και δεν την αρνείται ούτε προσπαθεί να καταρρίψει τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς, αλλά επιχειρεί απλώς να τη μειώσει συγκρίνοντάς τη με τις «αμαρτίες» του κατήγορου.
  2. Θέτει εαυτόν υπεράνω κριτικής μιας και προκειμένου ο οποιοσδήποτε να είναι σε θέση να τον κρίνει, θα πρέπει να είναι εντελώς αθώος από οτιδήποτε, αλλιώς «δεν θα πρέπει να μιλά». Με άλλα λόγια, επειδή οι «άλλοι έχουν κάνει τις δικές τους βρωμιές», μπορούμε και εμείς να κάνουμε ότι θέλουμε και να απαιτήσουμε να μην μας κρίνει κανείς για αυτές.

Νομίζω πως είναι προφανές πως, όχι μόνο το αντεπιχείρημα αυτό δεν καταρρίπτει τίποτα, αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο διότι θέτει τον χρήστη πέραν κάθε κριτικής και ηθικού ελέγχου.

Είναι ουσιαστικά ένα από τα χειρότερα αντεπιχειρήματα, διότι όχι μόνο παραδέχεσαι πως ο άλλος έχει δίκιο, αλλά ταυτοχρόνως προσβάλεις τον άλλο αποκαλώντας τον υποκριτή και δείχνεις πως οι ηθικές σου αξίες είναι εντυπωσιακά στρεβλωμένες.

Αν κάποιος καταλαβαίνει τα βασικά δεν θα πρέπει ποτέ να το χρησιμοποιεί.

tu-quoque-your-opinion-is-wrong-yours-is-too-nuh-uh-27496548

Ισλάμ και γυναίκες

Από τοίχο φίλου μουσουλμάνου αλιεύσαμε αυτό το βίντεο.

Στο βίντεο αυτό ένα πάνελ απαντάει σε ερωτήσεις από το κοινό. Μια κοπέλα ρωτάει για τα δικαιώματα των γυναικών στις μουσουλμανικές χώρες και αναρωτιέται για τη θέση των γυναικών στο πάνελ, μια εκ των οποίων είναι μουσουλμάνα.

Η μουσουλμάνα χρησιμοποιεί το εξής επιχείρημα: γιατί ασχολείστε με τις γυναίκες και τα δικαιώματα τους ή τους φόνους τιμής, όταν στη δύση η πλειοψηφία των θανάτων των γυναικών έχει προκαλείται από ενδοοικογενειακή βία (χωρίς βέβαια να δίνει συγκεκριμένα στοιχεία με αριθμούς).

Το επιχείρημα αυτό το υποστηρίζει και μια αυτο-προσδιοριζόμενη φεμινίστρια στο πάνελ και ο μόνος που το αρνείται είναι ο τελευταίος σχολιαστής, αλλά εκεί το βίντεο τελειώνει.

Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα:

  • Η μουσουλμάνα αυτή, σε μια μουσουλμανική χώρα, δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στο πάνελ αυτό ώστε να υπερασπίσει τη μαντίλα και τη θρησκεία της. Δεν θα είχε τέτοιο δικαίωμα. Αντιθέτως το δικαίωμα αυτό το παίρνει από τον δυτικό πολιτισμό τον οποίο πολεμά με κάθε της λέξη.
  • Το επιχείρημα αυτό είναι αστείο διότι δεν απαντά στην ερώτηση αλλά είναι του επιπέδου «και οι άλλοι ίδιοι είναι». Με άλλα λόγια, όταν χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα, δεν υπερασπίζεται τη θέση πως στις μουσουλμανικές χώρες δεν γίνονται φόνοι τιμής, ουσιαστικά το παραδέχεται. Το άλλο που παραδέχεται είναι πως δεν έχει επιχείρημα και πετάει τη μπάλα στους επικριτές λέγοντάς τους «ούτε και εσείς είστε καλύτεροι». Είναι κάτι σαν να λες στους Ρώσους πως σκότωσαν εκατομμύρια στα γκούλαγκ και η απάντηση να είναι «ναι, αλλά οι Αμερικάνοι είχαν σκλάβους».

Κακώς κανένας στο πάνελ δεν της είπε πως το επιχείρημα αυτό είναι αστείο και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ του Ισλάμ. Αντιθέτως, θα έλεγα πως αποτελεί επιχείρημα κατά του Ισλάμ και καλό θα είναι να το θυμόμαστε.

Ούτε οι ίδιοι δεν έχουν επιχειρήματα υπέρ της πίστης τους που να στέκουν.

Εν τω μεταξύ στη Σομαλία…

Εν τω μεταξύ στη Σομαλία έγινε μια ακόμα τρομοκρατική επίθεση η οποία στοίχησε τη ζωή σε πάνω από 300 άτομα.

Οι αρχές θεωρούν βέβαιο πως η επίθεση έγινε από την αλ Σεμπάμπ, μια ισλαμιστική οργάνωση που έχει επιβάλει τη Σαρία στις περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχό της και έχει δηλώσει υποταγή στην Αλ Κάιντα. Για περισσότερα για την οργάνωση διαβάστε εδώ.

684x384_239754

Η συγκεκριμένη επίθεση είναι μια από τις πολλές που γίνονται από μουσουλμάνους προς μουσουλμάνους για θρησκευτικούς και μόνο λόγους. Είναι μέρος της λογικής του Ισλάμ, όπως έχουμε πει σε πολλά άρθρα και αποδεικνύουν πως οι τρομοκρατικές επιθέσεις του ΙΣΙΣ της αλ Σεμπάμπ δεν έχουν προκληθεί από το «δυτικό ιμπεριαλισμό» όπως λέει ο μύθος, αλλά από διαφορετικά θρησκευτικά κίνητρα όπως μας λένε οι ίδιοι οι ισλαμιστές.

Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο απλώς αρνούνται να δουν την αλήθεια και έτσι δυσκολεύουν την εύρεση λύσης.

Ομοφυλοφιλία και αλλαγή φύλου

Τον τελευταίο καιρό το θέμα της ομοφυλοφιλίας έχει πάρει διαστάσεις λόγω του νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου που έφερε η κυβέρνηση για ψηφοφορία.

Ως συνήθως οι περισσότεροι ασχολούνται με το θέμα μέσω του πρίσματος της «φυσιολογικότητας». Δηλαδή λένε ξανά και ξανά πως η ομοφυλοφιλία και κατ’ επέκταση η αλλαγή φύλου δεν είναι «φυσιολογικά», είναι «παρά φύσιν» και συνεπώς λάθος.

Σε πολλούς που έγραφαν αυτό το επιχείρημα στο FB έκανα την ερώτηση τι θεωρούν φυσιολογικό. Η απάντηση ήταν: Αυτό που είναι κανόνας στη φύση

Όταν εξήγησα πως στη φύση η ομοφυλοφιλία είναι αρκετά κοινή και πως δεν υπάρχουν «κανόνες της φύσης» η απάντηση ήταν:

Φυσικά και έχει κανόνες. Ο κανόνας είναι αυτός σε όλο το ζωικό βασίλειο. Το αρσενικό έρχεται σε επαφή με το θηλυκό και αναπαράγονται. Τα ομόφυλα δεν μπορούν να αναπαραχθούν άρα είναι κάτι παρά φύσιν. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Ανωμαλίες υπάρχουν και στα ζώα και στα φυτά.

Η παραπάνω θέση θεωρώ πως είναι η πιο συνηθισμένη και εμφανίζεται με διάφορες μορφές. Ας δούμε τα επιχειρήματα ένα ένα.

Η φύση έχει κανόνες.

Η δήλωση αυτή προσπαθεί να μας πείσει πως όχι μόνο πως η φύση έχει κανόνες αλλά και πως αυτοί οι κανόνες προβλέπουν τι θα πρέπει να κάνει ο άνθρωπος και τι όχι. Οτιδήποτε παραβιάζει τους κανόνες αυτούς είναι παρά φύσιν.

Αλλά όπου και αν κοιτάξεις, βλέπεις πως δεν υπάρχουν κανόνες όπως εμείς τους καταλαβαίνουμε. Η ύπαρξη κανόνων προϋποθέτει την ύπαρξη ηθικής αξιολόγησης πράξεων και προθέσεων. Ένας διαχωρισμός καλού και κακού. Αλλά στη φύση, ηθική δεν υπάρχει. Η φύση δεν είναι ούτε καλή ούτε και κακή και προφανώς δεν έχει ηθικούς κανόνες. Δεν μπορεί λοιπόν να έχει κανόνες οποιασδήποτε μορφής.

Το αρσενικό έρχεται σε επαφή με το θηλυκό και αναπαράγονται.

Στη πλειοψηφία των περιπτώσεων ναι. Αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις όπου η ένωση αυτή δεν οδηγεί σε τεκνοποίηση. Χιλιάδες τα ζευγάρια ανθρώπων που δεν μπορούν για διάφορους λόγους να κάνουν παιδιά. Αυτά είναι παρά φύσιν; Όχι θα μου πει κάποιος διότι είναι ζευγάρι άλλου φύλου. Συνεπώς η τεκνοποίηση δεν είναι ο κανόνας της φύσης και προχωράμε στο επόμενο επιχείρημα.

Τα ζευγάρια ίδιου φύλου είναι παρά φύσιν.

Στη φύση βλέπουμε πάρα πολλές περιπτώσεις ζώων όπου παρατηρείται ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Από απλό φλερτ μέχρι και διείσδυση έχει παρατηρηθεί ακόμα και σε πρωτεύοντα θηλαστικά, όχι μόνο σε άλλου είδους ζώα. Συνεπώς, εφόσον βλέπουμε τέτοια συμπεριφορά αυτό σημαίνει πως το πλάσμα που επιδίδεται σε ομοφυλοφιλική συμπεριφορά έχει κάτι να κερδίσει από αυτή και για αυτό το λόγο τα γονίδια που την προκαλούν μεταφέρονται με επιτυχία από γενιά σε γενιά.

Ανωμαλίες υπάρχουν και στα φυτά και στα ζώα.

Ουσιαστικά είναι το ίδιο επιχείρημα με το παραπάνω, αλλά «παίζει» και σε ένα άλλο επίπεδο, αυτό της «διαταραχής». Αφήνει να εννοηθεί πως η ομοφυλοφιλία είναι διαταραχή ψυχολογικής φύσεως. Αλλά η επιστήμη, χωρίς βέβαια να έχει καταλήξει, κλίνει προς την άποψη πως η ομοφυλοφιλία είναι γενετικής φύσης.

Η αλλαγή φύλου είναι ένα θέμα που έχει κοινά σημεία με την ομοφυλοφιλία, αλλά δεν είναι απαραίτητα το ίδιο μιας και δεν θέλουν όλοι οι ομοφυλόφιλοι να αλλάξουν φύλο. Η αλλαγή φύλου, σαν διαδικασία, αφορά το κάθε άτομο ξεχωριστά και δεν θα πρέπει να εμποδίζεται από νόμους. Δεν ξέρω αν η ηλικία των 15 είναι η σωστή, αν και νομίζω πως μάλλον θα πρέπει να είναι το άτομο μεγαλύτερο πριν πάρει μια τόσο σημαντική απόφαση. Για το θέμα θα πρέπει να αποφανθεί η επιστήμη.

Τι μας μένει από τα παραπάνω; Η εικόνα πως τελικά κάποιος μπορεί να πιστέψει ότι θέλει και να αγνοήσει τα δεδομένα.

Μπορεί η επιστήμη στο θέμα της ομοφυλοφιλίας να μην έχει καταλήξει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχουμε εμείς δικαίωμα να καλύψουμε τα κενά με τις απόψεις μας, ειδικά όταν δεν μας αφορά καθόλου μιας και το τι κάνει ένας άνθρωπος στη σεξουαλική του ζωή αφορά αυτόν και μόνο.

Στην τελική, αν η ομοφυλοφιλία μπορεί να κλονίσει τη «παραδοσιακή ελληνική οικογένεια», όπως φοβούνται κάποιοι, τότε το πρόβλημα είναι στη «παραδοσιακή ελληνική οικογένεια» και όχι αλλού.

«Πόσα παίρνεις από τη Μονσάντο;»

Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει από την αρχή αυτού του μπλογκ, το πιο συνηθισμένο επιχείρημα που ακούω είναι το «πόσα σου δίνει η Μονσάντο για να τα γράφεις αυτά», ή κάτι παρόμοιο, πάντα με τη Μονσάντο μέσα.

Πρόκειται για ένα επιχείρημα που συνήθως αναφέρεται ως εξής: εγώ αναφέρω μια έρευνα που στηρίζει τις θέσεις μου, ο αντίλογος είναι «μα αυτή την έρευνα την έχει κάνει/χρηματοδοτήσει η Μονσάντο!».

Πέραν του αστείου της υπόθεσης πως μπορεί η Μονσάντο να με πληρώνει, ένα μπλογκ με 200κλικ την ημέρα, το να χρησιμοποιείς αυτό το επιχείρημα για να απορρίψεις οτιδήποτε είναι λάθος.

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά λέγοντας πως, ότι και αν νομίζετε πως είναι η Μονσάντο, οποιαδήποτε έρευνα βγαίνει, πρέπει να την αξιολογείτε ως έρευνα και η χρηματοδότησή της δεν θα πρέπει να είναι αρκετή ώστε να την απορρίψετε. Η έρευνα πρέπει να αξιολογηθεί για τη μεθοδολογία της και τα στοιχεία που παρουσιάζει και όχι με βάση το χρηματοδότη της, ή την ομάδα που την ολοκλήρωσε.

Πέραν αυτού, κάθε φορά που κάποιος χρησιμοποιεί το επιχείρημα της «Μονσάντο» για να καταρρίψει μια έρευνα, κάνει τα παρακάτω λάθη:

  • Χρησιμοποιεί «βρόμικες λέξεις» για να μολύνει τη συζήτηση, καθώς η λέξη Μονσάντο, για τους αφυπνισμένους, αποτελεί βρισιά.
  • Δεν είναι λογικό σαν επιχείρημα καθώς δεν απαντά στο θέμα, αλλά «πετά τη μπάλα στη κερκίδα».
  • Είναι επιχείρημα αχυράνθρωπου, μια στρέβλωση της θέσης μου ώστε να είναι εύκολο αυτή να γελοιοποιηθεί και να καταρριφθεί.
  • Είναι ένα δόλωμα (red herring) καθώς στόχος του χρήστη είναι να ξεφύγει η συζήτηση από το θέμα και να στραφεί σε κάτι άσχετο.

Η αναφορά στη Μονσάντο μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή διότι αυτοί που χρησιμοποιούν το όνομα σαν αντεπιχείρημα δεν έχουν κάτι σοβαρό να πουν οπότε να είστε έτοιμοι.

Περί αλλαγής φύλου και εκκλησίας

Το θέμα της αλλαγής φύλου δεν είναι τόσο μεγάλο όσο φαίνεται αυτό το καιρό στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αφορά μερικές, λίγες εκατοντάδες ανθρώπους που νιώθουν πως το σώμα τους δεν έχει το σωστό φύλο και δεν αφορά τα εκατομμύρια των υπολοίπων.

Με αυτή τη λογική οι υπόλοιποι εμείς που είμαστε στο σωστό σώμα, δεν έχουμε κάποιο λόγο να αρνηθούμε σε άλλους να βρεθούν και αυτοί στο σώμα που οι ίδιοι νομίζουν πως τους ταιριάζει.

Συνεπώς, επί της αρχής, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης είναι στο σωστό δρόμο. Αν έχω μια αντίρρηση είναι στο θέμα της ηλικίας και της διαδικασίας.

Τα 15 είναι λίγα για να πάρεις μια τόσο σημαντική απόφαση. Όταν δεν θεωρείσαι ώριμος να ψηφίσεις το κόμμα που θα παίρνει αποφάσεις για εσένα, το να κάνεις μια τόσο μεγάλη αλλαγή στον εαυτό σου ίσως να είναι νωρίς.

Μαθαίνω βέβαια πως επιστήμονες έχουν πει πως από τα πέντε έτη μπορούν με τεστ να μάθουν αν όντως μια αλλαγή φύλου θα είναι η σωστή πορεία για το άτομο. Από την άλλη, ψυχολόγοι διαφωνούν.

Εγώ βέβαια δεν έχω άποψη για τις θέσεις τους καθώς δεν είμαι ειδικός. Πάντα, σε παρόμοιες περιπτώσεις, πρέπει να ακολουθούμε τη πλειοψηφία των επιστημόνων, μιας και ούτε αυτοί συμφωνούν όλοι 100%.

Η εκκλησία βέβαια πήρε θέση στο θέμα και η ανακοίνωσή της είναι καταπέλτης καθώς δεν μπορεί να «παραβιάζεται ο νόμος του θεού».

agiooros-fylo1

agiooros-fylo2

Λογικό η εκκλησία να έχει άποψη σε αυτά τα θέματα και λογικό να τη φωνάζει. Λογικό επίσης είναι να την αγνοήσουμε μιας και άνθρωποι που πιστεύουν πως ένα φίδι μίλησε, πως όλα ξεκίνησαν με λάσπη και νερό με δύο άτομα μόνο, που λέει πως η εξέλιξη των ειδών είναι ένα ψέμα, δεν είναι δυνατόν να τους πάρουμε στα σοβαρά.

Αλλά, όπως σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις, έτσι και στην εκκλησία, υπάρχουν άτομα που είναι σοβαρά και άλλα που είναι για γέλια.

Παράδειγμα της πρώτης κατηγορίας είναι ο Μεσογαίας Νικόλαος τον οποίο ακούω τώρα στο ΣΚΑΙ και ο οποίος, μέσα από τον εκκλησιαστικό λόγο που με βρίσκει σε όλα αντίθετο, τουλάχιστον είναι λογικός, ήπιος και διαλλακτικός.

Στην αντίθετη πλευρά βρίσκεται ο Σεραφείμ, ο οποίος είπε, και είμαι σίγουρος πως και άλλοι μητροπολίτες συμφωνούν, πως τα άτομα που έχουν κάνει αλλαγή φύλου δεν έχουν θέση στην εκκλησία. Δεν βλέπω πρόβλημα σε αυτό βέβαια, αλλά έρχεται σε αντίθεση με το λόγο του Μεσογαίας.

Η εκκλησία βέβαια έχει άποψη για όλα, από αυτό το θέμα μέχρι την οικονομία, και δεν νομίζω να σταματήσει να έχει. Καλώς έχει. Η δική μας δουλειά είναι όμως να την αγνοήσουμε μιας και δεν έχει κάτι να προσφέρει στο σημερινό κόσμο.

Μόνο τροχοπέδη είναι.

Φιλελευθερισμός και οπλοκατοχή

Να αρχίσω λέγοντας πως είμαι φιλελεύθερος, δηλαδή φίλος της ελευθερίας. Η γνώμη μου είναι πως αυτή πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα.

Αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω διάφορα από άλλους φιλελεύθερους που με κάνουν να αναρωτιέμαι και να βγάζω τον σκεπτικιστή από μέσα μου.

Αφορμή αποτέλεσε η πρόσφατη δολοφονία των 58 από τον Αμερικάνο στο Λας Βέγκας. Όποιος δεν γνωρίζει μπορεί να δει το link. Ο συγκεκριμένος δολοφόνος είχε ένα οπλοστάσιο στη διάθεσή του και κατάφερε με μικρή δυσκολία να σκοτώσει πριν τον βρουν και βάλει τέλος στη ζωή του.

GRAPHIC-Las-Vegas-shooting-3

Κάθε φορά μετά από μια μαζική δολοφονία (mass shooting θεωρείται όταν έχουν πεθάνει πάνω από τέσσερα άτομα) υπάρχουν πολλοί που λένε πως η ευκολία που βρίσκει κάποιος στις ΗΠΑ όπλο είναι το πρόβλημα και πως θα πρέπει να αλλάξουν οι νόμοι.

Οι φιλελεύθεροι, κάποιοι από αυτούς, θεωρούν πως αυτό είναι στέρηση ελευθερίας και είναι αντίθετοι σε μια τέτοια ιδέα.

Τα επιχειρήματά που ακούω συνεχώς είναι ενδιαφέροντα αλλά νομίζω πως δεν στέκουν. Το πρόβλημα ξεκινά όταν στη προσπάθεια να υπερασπίσεις την ιδεολογία σου αρχίσεις να φέρεσαι σαν θρησκευόμενος που απολογείται για τη θρησκεία. Να δώσω όμως μερικά παραδείγματα.

«Αν είναι να απαγορεύσουμε τα όπλα διότι είναι επικίνδυνα τότε σύντομα θα πρέπει να απαγορεύσουμε και άλλα μέσα θανάτου όπως τα αυτοκίνητα.»

Ακούγεται λογικό αλλά δεν είναι και αυτό διότι τα όπλα έχουν φτιαχτεί να σκοτώνουν ενώ τα αυτοκίνητα όχι. Επίσης, για να οδηγήσεις αυτοκίνητο πρέπει να έχεις δίπλωμα και, μη κοιτάτε την Ελλάδα, αλλά σε πολλές άλλες χώρες η απόκτηση του διπλώματος είναι δύσκολη διαδικασία και υπάρχει ολόκληρη οδηγική κουλτούρα ασφάλειας που καλλιεργείται από μικρά παιδιά. Με άλλα λόγια, ήδη έχουμε ελέγχους για τα αυτοκίνητα που δεν έχουν φτιαχτεί να σκοτώνουν. Μήπως οι έλεγχοι για τα όπλα, των οποίων η μοναδική χρήση είναι να σκοτώσου, να πρέπει να είναι πιο αυστηροί;

«Αν αρχίσουμε να απαγορεύουμε τα όπλα, σύντομα θα αρχίσουν να μας αφαιρούνται και άλλες ελευθερίες μας.»

Αυτό δεν είναι καθόλου απαραίτητο. Γιατί θεωρούμε πως η αυστηροποίηση των ελέγχων για όπλα θα οδηγήσει εξορισμού σε στέρηση άλλων ελευθεριών; Κανείς δεν μου λέει πως προκύπτει το συμπέρασμα.

«Τα όπλα ήταν απαγορευμένα σε χώρες όπως η Ναζιστική Γερμανία, η Ρωσία και η Κίνα και οι κυβερνήσεις σφαγίασαν τους πολίτες.»

Το να συγκρίνουμε ολοκληρωτικά καθεστώτα με τις σημερινές κοινωνίες είναι μάλλον άστοχο. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε κάποια Ευρωπαϊκή χώρα έχουν ολοκληρωτικά καθεστώτα. Το επιχείρημα αυτό βασίζεται στη λογική που λέει πως ο πολίτης θα πρέπει να είναι έτοιμος να υπερασπιστεί τη δημοκρατία και την ελευθερία του από ένα εγκληματικό κράτος. Αυτό προκύπτει κυρίως από το σύνταγμα των ΗΠΑ που λέει:

«A well regulated Militia, being necessary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear Arms, shall not be infringed.»

Στα Ελληνικά: Μια καλά οργανωμένη πολιτοφυλακή, που είναι απαραίτητη για την ασφάλεια ενός ελεύθερου κράτους, το δικαίωμα των λαών να κρατούν και να φέρουν όπλα, δεν θα παραβιαστούν», λίγο έως πολύ.

Στη πραγματικότητα όμως, αυτό το κείμενο είχε γραφτεί όταν μια πολιτοφυλακή απελευθέρωσε τις ΗΠΑ από τους Άγγλους και τα όπλα που είχαν ήταν ικανά να πυροβολήσουν μόλις 1 σφαίρα κάθε ένα λεπτό, μιας και τόσο περίπου έπαιρνε για να γεμίσει από μπρος. Σήμερα, μια πολιτοφυλακή που θέλει να πάει κόντρα στο κράτος, δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα, ότι όπλα και να έχει. Το έχουμε δει στο Wako και σε άλλες περιπτώσεις. Ο λόγος είναι απλός. Όσα όπλα και να έχει ο πολίτης, όταν το κράτος έχει Navy Seals, τανκ και drones δεν νομίζω πως αμφισβητεί κανείς ποιος θα κερδίσει. Η μόνη προστασία μας από μια κυβέρνηση αυταρχική (κάτι που δεν υπάρχει ούτε στις ΗΠΑ ούτε στην Ευρώπη) είναι το γράμμα του νόμου.

«Αν ήσουν κακοποιός , θα ήσουν υπέρ ή κατά του δικαιώματος της οπλοκατοχής από τα θύματά σου;»

Ένα επιχείρημα παραπλανητικό μιας και υποθέτει πως σε μια χώρα όπου τα όπλα ελέγχονται αυστηρά, ο κακοποιός θα έχει άνετη πρόσβαση σε όπλα ενώ ο πολίτης όχι. Στη πραγματικότητα, όσο πιο αυστηροί οι νόμοι τόσο πιο δύσκολο θα είναι να βρεθεί ένα όπλο στη μαύρη αγορά και τόσο πιο ακριβό για τον κακοποιό. Πράγμα που σημαίνει πως η πλειοψηφία των κακοποιών δεν θα έχουν εύκολη πρόσβαση σε όπλα. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο σε αυτούς που είναι παρανοϊκοί και χωρίς να έχουν εγκληματικό παρελθόν, αποφασίζουν να πάρουν μερικά όπλα και να σκοτώσουν. Το ίδιο και για τα παιδιά που σκοτώνουν στα σχολεία, θέμα που κανείς υπέρ της ελεύθερης οπλοκατοχής δεν συζητά.

«Τον κακοποιό με όπλο θα τον σταματήσει ο πολίτης με όπλο»

Το επιχείρημα που λέει πως όσο πιο πολλά όπλα υπάρχουν τόσο πιο πολύ ασφάλεια θα υπάρχει. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που μπορεί να εξεταστεί επιστημονικά και έχει ήδη γίνει. Μια μελέτη του 1998 στο The Journal of Trauma and Acute Care Surgery, για να πάρουμε ένα από τα πολλά παραδείγματα, διαπίστωσε ότι «κάθε φορά που ένα όπλο στο σπίτι χρησιμοποιήθηκε σε αυτοάμυνα ή νομίμως δικαιολογημένο πυροβολισμό, υπήρξαν τέσσερις ακούσιοι πυροβολισμοί, επτά εγκληματικές επιθέσεις ή ανθρωποκτονίες και 11 απόπειρες ή ολοκληρωμένες αυτοκτονίες. «Αυτό σημαίνει ότι το πυροβόλο όπλο είναι 22 φορές πιο πιθανό να χρησιμοποιηθεί σε εγκληματική επίθεση, τυχαίο θάνατο ή τραυματισμό, απόπειρα αυτοκτονίας ή ανθρωποκτονία από ό, τι για αυτοάμυνα.

Μια μελέτη του 2003 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Annals of Emergency Medicine, η οποία εξέταζε τα επίπεδα ιδιοκτησίας όπλων μεταξύ χιλιάδων θυμάτων δολοφονίας και αυτοκτονίας και μη θυμάτων, διαπίστωσε ότι τα νοικοκυριά που κατέχουν όπλα ήταν 41% πιο πιθανό να έχουν ανθρωποκτονία και το 244% αυτοκτονία. Η σχέση κινδύνου-οφέλους σχετικά με τη κατοχή όπλου είναι ιδιαίτερα μονόπλευρη, δεν νομίζετε;

Πριν αρχίσετε να μου στέλνετε άλλες έρευνες που δείχνουν πως τα παραπάνω είναι ψευδή, διαβάστε το άρθρο στο Scientific American «More guns do not stop more crime, evidence shows«. Εξετάζοντας όλες τις μελέτες, η συγγραφέας Melinda Moyer καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερο μέρος των σωστών ερευνών δείχνει ότι ο περιορισμός των όπλων πράγματι μειώνει τους θανάτους και το έγκλημα. Ένα απόσπασμα:

Μια δεκαετία μετά τη χαλάρωση των νόμων, τα ποσοστά βίαιης εγκληματικότητας είναι 13 έως 15 τοις εκατό υψηλότερα από ό, τι πριν. Το 2004, το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας, το οποίο παρέχει ανεξάρτητες συμβουλές σε επιστημονικά θέματα, έστρεψε την προσοχή του στην έρευνα για τα πυροβόλα όπλα, συμπεριλαμβανομένων των ευρημάτων του Lott [ΣΣ: από μια μελέτη του 1997 από τους Lott και Mustard όπου ισχυρίζονται ότι το έγκλημα έπεσε αφού έγινε ευκολότερη η απόκτηση άδειας όπλου]. Ζήτησε από 15 μελετητές να αναλύσουν τα δεδομένα του Lott επειδή «υπήρξε μια τέτοια σύγκρουση στο χώρο σχετικά με τα ευρήματα», υπενθυμίζει ο πρόεδρος της επιτροπής και εγκληματολόγος Charles Wellford, τώρα μόνιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Maryland. Τα μοντέλα του Lott, βρήκαν, θα μπορούσαν να τροποποιηθούν με μικρούς τρόπους για να επιφέρουν μεγάλες αλλαγές στα αποτελέσματα. «Οι αναλύσεις που κάναμε, και ότι άλλοι έχουν γίνει, δείχνουν ότι αυτές οι εκτιμήσεις είναι πολύ εύθραυστες», εξηγεί ο Wellford. «Η επιτροπή, με μία εξαίρεση, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν θα μπορούσατε να δεχτείτε το συμπέρασμά του ότι περισσότερα όπλα σήμαιναν λιγότερη εγκληματικότητα». Η Wintemute το συνοψίζει ως εξής: «Υπάρχουν λίγες μελέτες που δείχνουν ότι η ελευθέρωση της πρόσβασης στα όπλα έχει θετικά αποτελέσματα. Υπάρχει ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός μελετών που δείχνουν ότι έχει, εξ ολοκλήρου, εξαιρετικά αρνητικά αποτελέσματα.»

Νομίζω πως αν εξετάσουμε το θέμα κριτικά τότε η αυστηροποίηση των ελέγχων είναι μονόδρομος. Προσοχή, δεν μιλάω για απαγόρευση, αλλά για ελέγχους σε βάθος. Θα σταματήσουν οι αυστηροί έλεγχοι όλους τους κακοποιούς; Όχι βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι επιχείρημα. Είναι σαν να λες πως αν δεν μπορείς να σταματήσεις όλα τα δυστυχήματα με αυτοκίνητο δεν θα πρέπει να πάρεις κανένα μέτρο. Παράλογο.

Το πρόβλημα κάποιων φιλελεύθερων με την οπλοκατοχή ξεκινά από την ιδέα πως ο άνθρωπος πρέπει να είναι εξ ορισμού ελεύθερος να κάνει ότι θέλει. Η απόλυτη ελευθερία θα φέρει ισορροπία, λένε. Το γεγονός πως τα στοιχεία δεν τους επιβεβαιώνουν δεν μοιάζει να τους απασχολεί μιας και οι ιδέες τους έχουν την ίδια δύναμη πάνω τους που έχει η θρησκεία στους θρήσκους. Όταν η ιδεολογία γίνεται θρησκεία τότε είναι το ίδιο επιβλαβής με αυτή.

Ως πολέμιος της θρησκείας θα χρησιμοποιήσω κριτική σκέψη σε κάθε θρησκεία, είτε αυτή θεοποιεί ένα φανταστικό πλάσμα στον ουρανό, είτε μια ιδέα. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε όλοι.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.nytimes.com/2017/10/05/opinion/gun-rights-vegas-massacre.html?ref=oembed

«Ο Θεός δεν σώζει κανέναν δωρεάν»

Δεν ξέρω τι λέει η θρησκεία, ή τουλάχιστον νομίζω πως ξέρω, και νομίζω πως δεν λέει πως ο θεός βοηθά όποιον τον πληρώνει.

Θα έλεγε κανείς πως ένας πανάγαθος θεός βοηθά γιατί θέλει να βοηθήσει και όχι διότι η βοήθεια αποτελεί αντικείμενο συναλλαγής. Νόμιζα πως πέρασαν οι εποχές της θυσίας του αμνού στο βωμό, αλλά δεν είναι λίγοι αυτοί που επιμένουν να δωροδοκούν με τάματα σε διάφορες εκκλησίες. Αυτά τα δικαιολογούν μιλώντας για «θυσία» η οποία συμβολίζει την άρνησή τους προς τον υλικό κόσμο και την αγάπη τους προς το θεό. Εγώ το λέω μια άλλη μορφή θυσίας αρνιού. Αντί για αρνί, θυσιάζουν κάτι άλλο. Στη τελική το αρνί ήταν για τους αρχαίους ένα εξαιρετικά πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο. Κάτι σαν το χρυσάφι που αφήνουν στις εκκλησίες σήμερα.

Έτσι λοιπόν, σε γενικές γραμμές, η ιδέα πως ο θεός θέλει το «αντάλλαγμά» του, υπάρχει ακόμα και σήμερα. Είτε αυτό είναι κάτι πολύτιμο είτε είναι να φοράς μαύρα κάθε Κυριακή, αν θες μεγάλη χάρη, πρέπει να «πλερώσεις».

Σε όλα αυτά βέβαια, η εκκλησία κρατά μια κάποια απόσταση. Δέχεται μεν τα τάματα με ανοικτές αγκάλες, αλλά από την άλλη δεν τα ζητά και σίγουρα δεν τα απαιτεί. Τα «επιτρέπει» σιωπηρά και δεν υπάρχει αμφιβολία πως κερδίζει από αυτά.

Οι ιερείς, μερικοί, είναι επίσης διακριτικοί. Κάποιοι είναι πιο δεκτικοί, άλλοι λιγότερο, μερικοί καθόλου. Εξαρτάται από τον άνθρωπο υποθέτω. Προσωπικά προτιμώ τη τρίτη κατηγορία ιερέων, αυτή που όχι μόνο δεν παίρνουν αλλά δεν δέχονται δώρα και προσπαθούν μέσω του πνευματισμού να βοηθήσουν τους πιστούς.

Προφανώς ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος δεν ανήκει σε αυτή τη κατηγορία. Αντιθέτως, όχι μόνο δεν δέχεται σιωπηρά τα δώρα, αλλά τα απαιτεί και το λέει ξεκάθαρα.

Όπως μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο, όχι μόνο λέει πως ο θεός δεν βοηθά δωρεάν, αλλά προσπαθεί να χειραγωγήσει τους Κυπριακούς νόμους ώστε να μπορέσει η εκκλησία να χτίσει πάνω σε αρχαία.

Πολλοί θα μου πείτε πως αυτός είναι μόνο ένας και οι περισσότεροι ιερείς δεν είναι έτσι και θα συμφωνήσω. Το πρόβλημα είναι όμως πως ο συγκεκριμένος δεν είναι ένας απλός παπάς, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος! Έχει δύναμη και «ειδικό βάρος». Η συμπεριφορά του δημιουργεί πρόβλημα καθώς άλλοι παπάδες που μπορεί να είχαν στο μυαλό τους παρόμοιες ιδέες και τις συγκρατούσαν, πλέον έχουν το ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν. Το λέει ο Αρχιεπίσκοπος.

Αυτά είναι προβλήματα που η ίδια η εκκλησία θα πρέπει να προσπαθεί να λύσει και αν χρειάζεται καθοδήγηση, ας απαντήσουν στην εξής ερώτηση: Τι θα έκανε ο Ιησούς;

Απολαύστε τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο.

Νέο αντι-βαμπιρικό σπρέι!

Ήταν από αυτές τις περιπτώσεις που το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και δεν το πίστευα.

Θα μπορούσε πραγματικά κάποιος να πουλήσει αυτό το…προϊόν;

Κι όμως, όχι μόνο κάποιος το σκέφτηκε και επένδυσε χρήματα, αλλά κάποιοι το αγοράζουν δίνοντας 30$ το μπουκάλι για να προστατευτούν από….ενεργειακά βαμπίρ.

Για όσους από εσάς είστε «αμόρφωτοι», τα ενεργειακά βαμπίρ δεν ρουφούν το αίμα σας, αλλά την ενέργειά σας με αποτέλεσμα να μην έχετε διάθεση, να νιώθετε άσχημα και να είστε γενικά χάλια.

Ποια ένεργεια ρουφάνε αυτά τα βαμπίρ; Μα την ενέργεια της αύρας μας. Το ότι η αύρα είναι μια φανταστική ιδέα που δεν έχει αποδειχθεί ή μετρηθεί ποτέ και με κανένα τρόπο, προφανώς δεν απασχολεί τους ανθρώπους που νομίζουν πως οι κρύσταλλοι και τα έλαια γιατρεύουν ασθένειες, δυναμώνουν το ανοσοποιητικό, κάνουν μαλλιά να φυτρώνουν και προστατεύουν από το κακό μάτι.

Το συγκεκριμένο αντιβαμπιρικό σπρέι πωλείται από το ηλεκτρονικό κατάστημα της Gwyneth Paltrow, το επονομαζόμενο Goop, στο οποίο μπορείτε να βρείτε από απλά άλατα μπάνιου που σας αποτοξινώνουν, κρυστάλλινα αυγά τα οποία μπορεί μια γυναίκα να βάλει μέσα στον κόλπο της ώστε να πάρει την ενέργειά τους (μη με ρωτάτε, σας παρακαλώ), μέχρι και οργανικά, υποθέτω, προφυλακτικά, ώστε η μέρα να κλείσει όμορφα.

Screen Shot 2017-09-23 at 9.35.08 p.m.

Σε γενικές γραμμές το Goop είναι όσο πιο κοντά μπορείς να φτάσεις σε κατάστημα πώλησης μαγικών συστατικών και φίλτρων, χωρίς να αρχίσεις να πετάς κόκαλα νυχτερίδας και αίμα παρθένας σε ένα μεγάλο καζάνι μουρμουρίζοντας ακατάληπτες λέξεις στο σεληνόφως.

Σε αυτό το κατάστημα λοιπόν μπορείτε να βρείτε φίλτρο, σε μορφή σπρέι, που σας προστατεύει από τα ενεργειακά βαμπίρ. Πρόκειται για φίλτρο που έχει ενισχυθεί από κοσμήματα (gem infused) και περιέχει ένα μοναδικό μείγμα ηχητικά συντονισμένων ελιξίριων πολύτιμων λίθων.

Screen Shot 2017-09-23 at 9.37.07 p.m.

Αλλά θέλετε να σας πω γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να δουλέψει ποτέ; Όχι γιατί σας προστατεύει από κάτι που δεν υπάρχει και από το οποίο δεν κινδυνεύετε. Όχι γιατί δεν είναι παρά νερό με άρωμα, ούτε καν γιατί δεν υπάρχει επιστημονική βάση πίσω από τίποτα από όλα αυτά που το προϊόν περιέχει.

Όχι.

Δεν θα δουλέψει ποτέ γιατί πως θα μπορούσε κάτι να σας προστατέψει από βαμπίρ χωρίς να περιέχει ούτε μια σταγόνα από σκόρδο; Πως;

Μια μικρή κρίση ταυτότητας

Έχει περάσει πολύς καιρός από το τελευταίο άρθρο μου.

Έχει περάσει τόσος καιρός που διάφοροι φίλοι και αναγνώστες αναρωτιούνται αν έπαθα κάτι και αν είμαι καλά.

Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας. Ευτυχώς είμαι μια χαρά.

Ο λόγος που σταμάτησα να γράφω είναι γιατί νιώθω πως χτυπάω τον τοίχο. Πως ότι και να γράφω, όπως και να το γράφω, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Το μηδέν.

Δεν με πειράζει βέβαια κάποιος να διαφωνεί μαζί μου, αυτό μας έλειπε. Έχουμε ξαναπεί πως η διαφωνία είναι η πηγή της εφευρετικότητας. Δεν με πειράζει ακόμα και αν με βρίζουν. Δεν είναι λίγοι που νομίζουν πως με προσωπικές επιθέσεις θα με «νικήσουν», λες και έχουμε αγώνα λάσπης.

Για να καταλάβετε καλύτερα για ποιο λόγο σταμάτησα να γράφω, θα σας παραθέσω ένα σχόλιο που ήρθε μόλις σήμερα. Αφορά ένα άρθρο πολύ δημοφιλές στο οποίο έλεγα πως θα έβγαζα τα φρένα από το αυτοκίνητό μου. Το σχόλιο έχει ως εξής:

Καλησπέρα. Διάβασα προσεκτικά το άρθρο σου και τη γνώμη σου.

Τα φρένα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του αυτοκινήτου, της μηχανής και κάθε άλλου μηχανοκίνητου. Θεωρώ, μιας και δεν παρουσίασες στοιχεία, οτι η έρευνα που έκανες είναι ελλειπής. Δεν μας έχεις πεί την περίοδο κατα την οποία δεν χρησιμοποιούσαν τα φρένα όπως λες, απο πού βρήκες τα στοιχεία και πόσο αξιόπιστα είναι.

Τα φρένα πρέπει να συνδυάζονται με το κατέβασμα της ταχύτητας για ορθότερο έλεγχο του αυτοκινήτου. Αν τα αμάξια που είδες και πέρασαν τη διασταύρωση δεν είχαν φρένα και δεν συγκρούοντας, τότε απλώς οι άνθρωποι θα ήταν κωλόφαρδοι.Αν όμως πήγαιναν με κανονική ταχύτητα και δεν έτρεχαν θα προλάβαιναν να επιβραδύνουν ακόμη και μόνο με το κατέβασμα της ταχύτητας που λες.

Επίσης, αν δεν υπήρχαν τα φρένα και απλώς κατεβάζαμε ταχύτητα για να επιβραδύνουμε, το μόνο που θα καταφέρναμε θα ήταν να αλλάζουμε δίσκο-πλατώ κάθε τρείς και λίγο στην καλύτερη και στη χειρότερη να «σπάσουμε» τον κινητήρα.

Τα φρένα ππρέπει να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με το κατέβασμα της ταχύτητας, Το επαναλαμβάνω για να γίνει κατανοητό.

Λαμβάνοντας υπόψην τις αστήρικτες αναφορές σου σε έρευνες, τις αναφορές σου σε συνωμοσίες των Μηχανικών και των αυτοκινητοβιομηχανιών για να μπαίνουν απλώς τα φρένα στα αμάξια ενω είναι άχρηστα (!) και τις ελλειπείς ως ανύπαρκτες γνώσεις σου γύρω απο τα μηχανικά μέρη του αυτοκινήτου έχω να σου πω τα παρακάτω:

Είσαι το ίδιο καθυστερημένος με τον τύπο που πίνει χωρίς μέτρο και μετά πιάνει το τιμόνι. Είσαι το ίδιο καθυστερημένος με τον τύπο που δεν έχει οδηγική παιδεία και περνάει με κόκκινο επειδή του κάπνισε. Είσαι απλώς καθυστερημένος. Δεν είναι τίποτα. Πρέπει όμως να μας δώσεις τον αριθμό του αυτοκινήτου σου για να ενημερώσουμε την αστυνομία, ωστε να μην κλαίει κάποια μάνα το παιδί της πάλι. Απο κάτι τέτοιους καθυστερημένους σαν κι εσένα καταστρέφεται κάθε χρόνο ένα μικρό χωριό απο τα άτομα που σκοτώνονται στους δρόμους.

Αυτό το σχόλιο ήρθε σε ένα άρθρο που έχει διαβαστεί χιλιάδες φορές και έχει πάρα πολλά σχόλια τα οποία, αν τα διαβάσεις, βλέπεις πως είναι μεταφορικό και δεν μιλάω πραγματικά για τα φρένα του αυτοκινήτου αλλά κάνω ένα παραλληλισμό με το αντιεμβολιαστικό κίνημα και την εντυπωσιακή έλλειψη επαφής του με τη πραγματικότητα.

Αλλά ας μη διαβάσει κάποιος τα σχόλια. Μέσα στο ίδιο το άρθρο, λίγο πριν το τέλος, λέω ξεκάθαρα πως η φύση του άρθρου δεν είναι αυτή που φαίνεται και εξηγώ αναλυτικά, προκειμένου να μην έχουμε τέτοιες παρεξηγήσεις.

Ο αναγνώστης αυτός λοιπόν προφανώς διάβασε μόνο αυτά που ήθελε και αγνόησε τα υπόλοιπα σε μια προσπάθεια να μου δείξει πόσο καθυστερημένος είμαι.

Όταν σε ένα άρθρο και στα σχόλιά του υπάρχουν τουλάχιστον 20 αναφορές όπου φαίνεται πως είναι μια μεταφορά, μια παραβολή και παρόλαυτά εσύ, ο αναγνώστης, γράφεις ένα μακροσκελές σχόλιο σαν το παραπάνω, τι μπορώ να κάνω εγώ πλέον;

Τι νόημα έχει να γράψω οτιδήποτε όταν οι άνθρωποι είναι τόσο εντυπωσιακά ανεγκέφαλοι ώστε από τη μία να λένε πως «διάβασαν προσεκτικά» το άρθρο και από την άλλη να δείχνουν μια ανεπανάληπτη αδυναμία κατανόησης του πιο απλού κειμένου (διότι δεν είμαι και ένας σοβαρός συγγραφέας και τα κείμενά μου δεν είναι δύσκολα όπως του Κάφκα ή του Μαρκέζ, είναι εξαιρετικά απλοϊκά!).

Αυτό το σχόλιο είναι η απόδειξη πως ο τοίχος στον οποίο κοπανάω το κεφάλι μου είναι και μεγάλος και πολύ πιο σκληρός από το κρανίο μου.

Για αυτό σταμάτησα.

Αλλά μετά έγινε κάτι άλλο και με ξανα έσπρωξε εδώ. Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε τι έγινε, περιμένετε το επόμενο άρθρο.

Να δούμε πόσο θα διαρκέσει η επιστροφή.

Πως δημιουργείται η νοοτροπία του βιασμού

Η κουλτούρα του βιασμού έχει πολλές εκφάνσεις, αλλά μια από αυτές γίνεται προφανής όταν ένας άντρας λέει πως βίασε μια γυναίκα διότι αυτή τον προκάλεσε με κάποιο τρόπο.

Ακόμα και σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική που είναι αρκετά προχωρημένη σε πολλά θέματα χειραφέτησης των γυναικών, η νοοτροπία αυτή εμφανίζεται πιο συχνά από ότι θα περιμέναμε.

Για παράδειγμα, έχουμε ακούσει πολλές φορές πως μια γυναίκα που φοράει «προκλητικά ρούχα» και άρα «πάει γυρεύοντας».

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, το «προκλητικό» του ρούχου είναι εντελώς υποκειμενικό και, στη τελική, η κάθε γυναίκα θα έπρεπε να έχει δικαίωμα να φορέσει οτιδήποτε νομίζει η ίδια πως είναι ωραίο. Αν εμάς δεν μας αρέσει τότε μπορούμε να μη τη κάνουμε παρέα, αλλά ο βιασμός δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση από τις ενδυματολογικές της επιλογές.

Σε κάποιους μπορεί αυτά να ακούγονται υπερβολικά αλλά πρόσφατα είχαμε ένα εντυπωσιακό παράδειγμα του πως καλλιεργείται η νοοτροπία του βιασμού σε μικρά παιδιά.

Στο Τεννεσσί των ΗΠΑ, μια γυναίκα κατέβηκε με το φίλο της στη πισίνα του συγκροτήματος κατοικιών όπου έμεναν.

Η γυναίκα αυτή φορούσε ένα ολόσωμο μαγιό. Μέσα σε μερικά λεπτά δέχθηκε παρατήρηση από τη διαχείριση του συγκροτήματος πως το μαγιό της ήταν ακατάλληλο. Όταν πήγε στο γραφείο να πάρει εξηγήσεις, μια γυναίκα της είπε πως το σώμα της είναι ακατάλληλο και μπορεί να προκαλέσει σεξουαλικά τους νεαρούς. Της είπε επίσης πως δεν θα επέτρεπε σε παιδιά να είναι μαζί της στον ίδιο χώρο διότι θα «τους μπουν ιδέες».

Αν θέλετε λεπτομέρειες δείτε εδώ τη περιγραφή του φίλου της κοπέλας.

Screen Shot 2017-06-23 at 7.16.33 p.m.

Το αν εμάς μας φαίνεται προκλητικό το μαγιό ή το σώμα της κοπέλας είναι αδιάφορο. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η κυρία που της έκανε παρατήρηση θεωρεί λογικό πως μια γυναίκα πρέπει να ντύνεται με συγκεκριμένο τρόπο ώστε να μη προκαλεί τους νέους διότι δεν μπορούν να ελέγξουν τον εαυτό τους. Με άλλα λόγια, αν προκληθούν αρκετά, θα ήταν ικανοί ακόμα και να βιάσουν.

Αντί αυτή η κυρία να εκπαιδεύει τα παιδιά της στο να ελέγχουν τον εαυτό τους και τις ορμές τους, πιστεύει πως πρέπει οι γύρω της να προσαρμοστούν στις δικές τους ιδιοτροπίες. Έτσι λοιπόν, είναι πιθανόν, αυτά τα αγόρια να διαπράξουν ένα βιασμό και μετά να χρησιμοποιήσουν τη δικαιολογία πως προκλήθηκαν.

Αν δεν εξηγήσουμε στα παιδιά μας πως δεν υπάρχει δικαιολογία για το βιασμό και πως όταν κάποιος δεν έχει συναινέσει για σεξ δεν προχωράμε, η νοοτροπία του βιασμού δύσκολα θα ηττηθεί.

«Ανήθικη η πατέντα στα τρόφιμα»

Χρόνια πριν είχαμε ασχοληθεί με τα Γενετικά Τροποποιημένα Τρόφιμα (ΓΤΤ) και είχαμε αναλύσει τα επιχειρήματα των ατόμων που τα πολεμούν (εδώ, εδώ και εδώ).

Ένα από τα πιο συνηθισμένα επιχειρήματα είναι πως είναι ανήθικο να έχεις πατέντα στα τρόφιμα και το είχαμε απορρίψει λέγοντας πως το επιχείρημα αυτό δεν αφορά την ασφάλεια των ΓΤΤ, αλλά είναι ηθικό ή και νομικό. Με άλλα λόγια μπορεί να είναι ηθικό ή ανήθικο να πατεντάρεις τρόφιμα, αλλά δεν έχει σχέση με το αν είναι ασφαλές να καταναλώσεις αυτά τα τρόφιμα, και αυτό είναι σωστό.

Παρόλαυτά το επιχείρημα του «ανήθικου» συνεχίζει να ακούγεται και νομίζω πως είναι καιρός να ασχοληθούμε ειδικά με αυτό για να κλείσει το θέμα.

genetic-literacy-project-gmo-protest-sign-patent

Πατέντες δεν έχουν μόνο τα ΓΤΤ

Πατέντες στα τρόφιμα δεν βλέπουμε μόνο στους ΓΤΤ. Η πρώτη πατέντα σε τρόφιμο δόθηκε το 1930, πολλά χρόνια πριν δημιουργηθεί το πρώτο ΓΤΤ. Πολλά από τα πιο συνηθισμένα φυτά που καταναλώνουμε είτε έχουν πατέντα, είτε είχαν, μιας και οι πατέντες ισχύουν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ένα από τα πιο συνηθισμένα είναι τα σταφύλια χωρίς κουκούτσι τα οποία πατενταρίστηκαν το 1934. Πλέον η πατέντα για αυτά δεν ισχύει.

Αλλά πατέντες έχει και η βιομηχανία οργανικών τροφών. Εδώ είναι ευκαιρία να αναφέρουμε ξανά πως τα οργανικά τρόφιμα είναι βιομηχανία πολλών δις και πως η λέξη οργανικό δεν είναι παρά ένα κόλπο επικοινωνιακό μιας και, όπως έχουμε πει και παλαιότερα, δεν προσφέρουν κάποιο επιπλέον όφελος από τις συμβατικές καλλιέργειες. Αλλά ξεφεύγουμε του θέματος. Η βιομηχανία των οργανικών τροφών έχει και αυτή τις πατέντες της τις οποίες μπορείτε να βρείτε εδώ.

Εφόσον λοιπόν πατέντες δεν έχουν μόνο τα ΓΤΤ αλλά πολλά από τα τρόφιμα που τρώμε, ακόμα και οργανικά, γιατί ασχoλούμαστε με τις πατέντες των ΓΤΤ; Γιατί τα αντιμετωπίζουμε με άλλα κριτήρια;

Τέλος, να ξεκαθαρίσουμε πως καμία εταιρία δεν «πατεντάρει τη φύση» μιας και αυτά τα φυτά δεν υπάρχουν στη φύση αλλά δημιουργήθηκαν από εμάς, είτε είναι ΓΤΤ, είτε οργανικά, είτε συμβατικά.

Γιατί να μην πατεντάρονται τα τρόφιμα;

Η δημιουργία και εξέλιξη των τροφίμων, είτε είναι ΓΤΤ, είτε οργανικά, είτε συμβατικά, είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη και κυρίως κοστοβόρα διαδικασία. Σε πολλές περιπτώσεις το κόστος ανέρχεται σε εκατομμύρια, ή και δισεκατομμύρια, όπως στη περίπτωση των ΓΤΤ. Δεν είναι μόνο η δημιουργία του σπόρου αλλά και ο έλεγχός του προκειμένου να φανεί αν είναι ασφαλής προς καλλιέργεια και κατανάλωση. Αν σκεφτείτε πως μόνο για τον έλεγχο των ΓΤΤ απαιτείται περίοδος που συνήθως διαρκεί 10 χρόνια, καταλαβαίνετε πως το κόστος είναι δυσθεώρητο. Είναι λοιπόν λογικό πως οι εταιρίες θα θέλουν να πάρουν πίσω αυτά τα κόστη από την αποκλειστική πώληση του προϊόντος.

Αν θεωρούμε λογικό μια εταιρεία λιπαντικών να πατεντάρει μια καινούργια χημική ένωση που εξέλιξε και η οποία προσφέρει πλεονεκτήματα στην οδήγηση, αν ένα φάρμακο μπορεί να παντενταριστεί, γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και με ένα τρόφιμο το οποίο δεν υπήρχε πριν το φτιάξει μια επιχείρηση;

Αν η αντίρρηση στις πατέντες είναι επί της αρχής, τότε κινδυνεύουμε να μειώσουμε την εφευρετικότητα, μιας και δεν θα έχει νόημα να επενδύσει κάποια εταιρία πολλά χρήματα όταν είναι βέβαιο πως την εφεύρεση θα τη χρησιμοποιήσουν άλλοι και η εταιρία δεν θα βγάλει το κόστος. Στη συντριπτική πλειοψηφία, τα περισσότερα προϊόντα που χρησιμοποιούμε ξεκίνησαν ως πατέντα η οποία αργότερα έπαψε να ισχύει και αντιγράφηκε με χαμηλότερο κόστος.

Δεν γίνονται όλα για το κέρδος

Στην αριστερόστροφη Ελλάδα είναι γνωστό το μίσος που τρέφουν αρκετοί για τη λέξη κέρδος, την οποία συνδυάζουν μόνο με τις μεγάλες πολυεθνικές. Αυτός ο συλλογισμός έχει ως αποτέλεσμα να θεωρούνται οι ΓΤΤ κακές διότι το κέρδος είναι κακό. Αλλά επειδή η δαιμονοποίηση του κέρδους δεν είναι ο στόχος του άρθρου, θα εξηγήσουμε γιατί οι ΓΤΤ δεν είναι μόνο για το κέρδος.

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα είναι το χρυσό ρύζι το οποίο εξελίχθηκε για να βελτιώσει τη διατροφή ανθρώπων σε χώρες που πάσχουν από έλλειψη βιταμίνης Α. Η έλλειψη αυτής της βιταμίνης είναι συχνή σε περιοχές όπου η διατροφή αποτελείται κυρίως από ρύζι που δεν περιέχει καροτίνη. Η χρόνια έλλειψη βιταμίνης Α μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας, μέχρι και τύφλωση.

Η Monsanto λοιπόν έφτιαξε το χρυσό ρύζι, μια ποικιλία ρυζιού που δίνει τη δυνατότητα στον οργανισμό μας να παράξει βιταμίνη Α και έτσι να γλιτώσουν χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο από τύφλωση χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουν ούτε μεθόδους καλλιέργειας ούτε και να εισάγουν ακριβότερα τρόφιμα. Αλλά η Greenpeace το έχει πολεμήσει όσο κανένα άλλο. Το να είσαι κατά των ΓΤΤ διότι είσαι φιλάνθρωπος και παράλληλα να πολεμάς το χρυσό ρύζι είναι ο ορισμός της παράνοιας και της υποκρισίας.

Παράλληλα τα ΓΤΤ προσφέρουν οικονομικό όφελος στους αγρότες, ακόμα και τους φτωχότερους. Αν αμφισβητείτε πως αυτό είναι αλήθεια δεν έχετε παρά να δείτε τις πωλήσεις τους. Οι αγρότες δεν είναι ηλίθιοι να μην αγοράσουν αυτό που τους συμφέρει και συνεπώς βλέπουν οικονομικό όφελος στις ΓΤΤ. Οπότε καλό είναι να σταματήσουμε να θεωρούμε πως οι αγρότες είναι θύματα.

Όπως είδαμε, το επιχείρημα της «ανήθικης πατέντας» είναι από αδύναμο έως αστείο και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται κατά των ΓΤΤ. Το μόνο επιχείρημα που μπορεί να έχει νόημα είναι αυτό της ασφάλειας των ΓΤΤ ως προς τη κατανάλωση, αλλά και αυτό έχει καταρριφθεί μετά από επιστημονικές έρευνες και ξεκάθαρες τοποθετήσεις όλων των επίσημων και αρμόδιων υπηρεσιών στο χώρο των τροφίμων.

Βέβαια, η μάχη ενάντια στα ΓΤΤ έχει αναχθεί πλέον στο επίπεδο της θρησκείας οπότε, όπως και με τους θρησκευόμενους, τα λογικά επιχειρήματα δεν πιάνουν τόπο και οι απόψεις δεν αλλάζουν.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις τους αντιεμβολιαστές

Πρόσφατα στο time line βρέθηκε η παρακάτω ιστορία.

αντιβαξ

Με λίγα λόγια, η παραπάνω μητέρα μας λέει πως ο γιος της πέθανε από κοκκύτη όταν ήταν 1 μηνός. Η μητέρα ήταν κατά των εμβολίων και πιστεύει πως αν είχε εμβολιάσει τον γιο της τα πράγματα θα ήταν χειρότερα.
Πως γίνονται τα πράγματα χειρότερα από το θάνατο δεν ξέρω.

Μετά το θάνατο του βρέφους ο πατέρας πήρε τη μικρή κόρη και την εμβολίασε. Αυτό θύμωσε τη μητέρα που ζήτησε βοήθεια από τους φίλους της στο Facebook που πιστεύουν ακριβώς τα ίδια με αυτή.

Η ιστορία δεν είναι νέα ούτε και πρωτότυπη. Ίσως τελικά το παιδί να μην μπορούσε να σωθεί από εμβόλιο μιας και αυτό για τον κοκκύτη γίνεται στο δεύτερο μήνα, αλλά αυτός που μετάδωσε την ασθένεια έφταιγε σίγουρα που δεν είχε εμβολιαστεί. Αλλά αυτή τη συζήτηση την έχουμε ξανακάνει.

Τι θα μπορούσαμε να είχαμε πει σε αυτή τη γυναίκα για να της αλλάξουμε τη γνώμη; Η εμπειρία και η επιστήμη λένε «τίποτα». Αντιθέτως, όταν τα άτομα που έχουν ένα πιστεύω για οποιοδήποτε θέμα έρχονται αντιμέτωπα με επιχειρήματα που πάνε κόντρα (backfire effect) σε αυτό το πιστεύω τότε αντιδρούν πιο έντονα και τελικά τα επιχειρήματα αυτά ενισχύουν την πίστη τους, αντί να τη γκρεμίσουν.

Με άλλα λόγια, ότι και να λέμε, ότι και να γράφουμε, η μερίδα του πληθυσμού που έχει ήδη αποφασίσει για κάποιο θέμα, όπως ο εμβολιασμός, δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη ότι και αν πούμε. Η παραπάνω μητέρα έχασε το παιδί της και παρόλαυτά αρνείται να αλλάξει γνώμη. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη «σφαλιάρα» από το θάνατο ενός παιδιού. Τι θα μπορούσες λοιπόν να πεις σε αυτή τη γυναίκα ώστε να αλλάξει γνώμη; Τίποτα.

Οπότε τι κάνουμε;

Είναι σημαντικό να ξέρουμε πως όλες οι προσπάθειές μας να μιλήσουμε τη γλώσσα της λογικής απευθύνονται αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς που δεν έχουν τοποθετηθεί ακόμα, αυτούς που δεν έχουν πιστέψει και δεν έχουν αποφασίσει. Αυτοί έχουν ακόμα ελπίδες.

Για αυτούς που έχουν αποφασίσει, η μόνη λύση είναι η γελοιοποίηση της ιδέας. Προσοχή, δεν μιλάμε για γελοιοποίηση του ανθρώπου αλλά της ιδέας, κάτι που όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται κιόλας όταν η ιδέα είναι τραγικά ηλίθια, όπως αυτή των αεροψεκασμών, της επίπεδης γης, ή των κακών εμβολίων.

Η γελοιοποίηση έχει αποτέλεσμα διαφορετικό από το λογικό επιχείρημα. Ενώ το επιχείρημα επιχειρεί να χτυπήσει κάποιο αντίστοιχο επιχείρημα της άλλης πλευράς, η γελοιοποίηση έχει ως στόχο να κάνει την ιδέα μη ελκυστική. Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά ζώα και ως τέτοια, η επιλογή ομάδων στις οποίες ανήκουμε είναι σημαντική για τη θέση μας στη κοινωνία. Αν όμως η ομάδα στην οποία σκεφτόμαστε να μπούμε υποστηρίζει μια γελοία ιδέα, μια ιδέα που χλευάζεται από τη κοινωνία, τότε θα το επανεξετάσουμε και ίσως να την απορρίψουμε.

Το αντικίνητρο της γελοιοποίησης είναι ίσως ακόμα πιο δυνατό και από τη παρουσίαση ενός λογικού επιχειρήματος καθώς το κοινωνικό status είναι εξαιρετικά σημαντικό για όλους μας.

Συνεπώς η γελοιοποίηση μιας ιδέας δεν είναι απλώς αποτελεσματικό αλλά είναι και θεμιτό όπλο στον πόλεμο με τη ψευδοεπιστήμη.

Δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε στη πολιτική ορθότητα να μας αποτρέψει να χρησιμοποιήσουμε τη γελοιοποίηση της ιδέας ως όπλο. Αρκετά θύματα έχουμε ήδη.